Rozporządzenie Ministra Środowiska z dnia 19 czerwca 2017 r. w sprawie wymagań dotyczących wyodrębnienia podinstalacji w ramach instalacji, zakresu i sposobu gromadzenia danych do określania początkowej zainstalowanej zdolności produkcyjnej i zainstalowanej zdolności produkcyjnej w instalacji i podinstalacji, sposobu określania historycznego poziomu działalności oraz poziomów działalności i sposobu obliczania wstępnej rocznej liczby uprawnień do emisji

Rozporządzenie określa:

1) wymagania dotyczące wyodrębnienia podinstalacji w ramach instalacji, o których mowa w art. 21 ust. 1 pkt 2 i art. 68 ust. 2 pkt 1 oraz w art. 71 ust. 3 pkt 1 ustawy z dnia 12 czerwca 2015 r. o systemie handlu uprawnieniami do emisji gazów cieplarnianych, zwanej dalej „ustawą”;

2) zakres i sposób gromadzenia danych do określania początkowej zainstalowanej zdolności produkcyjnej, o której mowa w art. 21 ust. 1 pkt 3 i art. 68 ust. 2 pkt 2 ustawy, oraz zainstalowanej zdolności produkcyjnej, o której mowa w art. 71 ust. 3 pkt 2 ustawy, w instalacji i podinstalacji w celu określenia okresów odniesienia będących podstawą do wyliczania przydziału uprawnień do emisji;

3) sposób określania historycznego poziomu działalności, o którym mowa w art. 21 ust. 1 pkt 4 ustawy, oraz poziomów działalności, o których mowa w art. 68 ust. 2 pkt 3 i art. 71 ust. 3 pkt 3 ustawy;

4) sposób obliczania wstępnej rocznej liczby uprawnień do emisji.

Ilekroć w rozporządzeniu jest mowa o:

1) ciepłomierzu - rozumie się przez to ciepłomierz w rozumieniu § 3 pkt 4 rozporządzenia Ministra Rozwoju z dnia 2 czerwca 2016 r. w sprawie wymagań dla przyrządów pomiarowych (Dz. U. poz. 815) lub każde inne urządzenie do pomiaru i zapisu ilości ciepła wytwarzanego w instalacji w oparciu o objętości i temperatury przepływu;

2) gospodarstwie domowym - rozumie się przez to budynek lub jego część wykorzystywaną na cele mieszkaniowe, do których dostarcza się mierzalne ciepło;

3) mierzalnym cieple - rozumie się przez to przepływ netto ciepła transportowanego za pośrednictwem dających się zidentyfikować rurociągów lub kanałów przy zastosowaniu nośnika ciepła, w szczególności takiego jak: para, gorące powietrze, woda, olej, metale ciekłe i sole, dla których zainstalowano lub można zainstalować ciepłomierz;

4) niemierzalnym cieple - rozumie się przez to każde ciepło inne niż mierzalne ciepło;

5) okresie normalnej eksploatacji instalacji - rozumie się przez to okres eksploatacji instalacji, z wyłączeniem rozruchu, sytuacji awaryjnych lub wyłączenia instalacji;

6) spalaniu na pochodniach dla zapewnienia bezpieczeństwa - rozumie się przez to spalanie paliw doświadczalnych, znacznie zmieniających się ilościowo gazów technologicznych lub pozostałości gazów w jednostce wystawionej na zakłócenia atmosferyczne, wynikające z realizacji wymogów bezpieczeństwa w instalacji określonych w pozwoleniu zintegrowanym lub pozwoleniu na wprowadzanie gazów lub pyłów do powietrza;

7) zdolności produkcyjnej dodanej - rozumie się przez to różnicę między zainstalowaną zdolnością produkcyjną podinstalacji uzyskaną w wyniku znaczącego zwiększenia zdolności produkcyjnej, o którym mowa w art. 69 ust. 2 ustawy, a początkową zainstalowaną zdolnością produkcyjną tej samej podinstalacji;

8) zdolności produkcyjnej zmniejszonej - rozumie się przez to różnicę między początkową zainstalowaną zdolnością produkcyjną podinstalacji a zainstalowaną zdolnością produkcyjną tej samej podinstalacji uzyskaną w wyniku znaczącego zmniejszenia zdolności produkcyjnej, o którym mowa w art. 71 ust. 5 ustawy;

9) znaczącej zmianie zdolności produkcyjnej - rozumie się przez to znaczące zwiększenie zdolności produkcyjnej, o którym mowa w art. 69 ust. 2 ustawy, albo znaczące zmniejszenie zdolności produkcyjnej, o którym mowa w art. 71 ust. 5 ustawy.

1. W ramach instalacji, o których mowa w art. 21 ust. 1 pkt 2, art. 68 ust. 2 pkt 1 oraz art. 71 ust. 3 pkt 1 ustawy, wyodrębnia się co najmniej jedną z następujących podinstalacji, z zachowaniem wskazanej kolejności:

1) podinstalację objętą wskaźnikiem emisyjności dla produktu - w przypadku gdy w instalacji jest wytwarzany produkt, dla którego został określony wskaźnik emisyjności;

2) podinstalację objętą wskaźnikiem emisyjności opartym na cieple - w przypadku gdy w podinstalacji jest wytwarzany produkt, dla którego nie został określony wskaźnik emisyjności, i instalacja wytwarza lub importuje mierzalne ciepło z innej instalacji uczestniczącej w systemie handlu uprawnieniami do emisji gazów cieplarnianych, zwanej dalej „instalacją uczestniczącą w systemie”, i to ciepło jest:

a) zużywane w instalacji do wytwarzania produktów lub energii mechanicznej innej niż wykorzystywana do produkcji energii elektrycznej, zużywane do ogrzewania lub chłodzenia w obrębie instalacji, z wyłączeniem zużycia do produkcji energii elektrycznej, lub

b) eksportowane do innej instalacji nieuczestniczącej w systemie handlu uprawnieniami do emisji gazów cieplarnianych, zwanej dalej „instalacją nieuczestniczącą w systemie”, lub innego odbiorcy, z wyłączeniem eksportu w celu produkcji energii elektrycznej;

3) podinstalację objętą wskaźnikiem emisyjności opartym na paliwie - w przypadku gdy w instalacji jest wytwarzany produkt, dla którego nie został określony wskaźnik emisyjności, i w której jest wytwarzane niemierzalne ciepło zużywane w instalacji do:

a) wytwarzania produktów lub

b) wytwarzania energii mechanicznej innej niż wykorzystywana do produkcji energii elektrycznej, lub

c) ogrzewania lub chłodzenia w obrębie instalacji, z wyłączeniem zużycia do produkcji energii elektrycznej, lub

d) spalania na pochodniach dla zapewnienia bezpieczeństwa;

4) podinstalację wytwarzającą emisje procesowe, która poza podinstalacją, w której jest wytwarzany produkt, dla którego został określony wskaźnik emisyjności, emituje:

a) gazy cieplarniane inne niż dwutlenek węgla (CO 2) lub

b) dwutlenek węgla (CO 2) w wyniku następujących procesów:

chemicznej lub elektrolitycznej redukcji związków metali zawartych w rudach, koncentratach lub materiałach wtórnych,

usunięcia zanieczyszczeń z metali i ich związków,

rozkładu węglanów, z wyjątkiem oczyszczania gazów odlotowych,

syntez chemicznych, w których materiał zawierający węgiel uczestniczy w reakcjach, których pierwotnym celem nie jest wytwarzanie ciepła,

zastosowania dodatków lub surowców zawierających węgiel, których pierwotnym celem nie jest wytwarzanie ciepła,

chemicznej lub elektrolitycznej redukcji tlenków metali lub tlenków niemetali, w szczególności takich jak tlenki krzemu i fosforany.

2. W ramach podinstalacji wytwarzającej emisje procesowe, o której mowa w ust. 1 pkt 4, uwzględnia się także dwutlenek węgla (CO 2) pochodzący ze spalania niezupełnie utlenionego węgla powstałego w wyniku procesów, o których mowa w ust. 1 pkt 4 lit. b, mających na celu wytwarzanie mierzalnego ciepła, niemierzalnego ciepła lub energii elektrycznej, z wyłączeniem emisji powstałych ze spalania określonej ilości gazu ziemnego, równych technicznie możliwej do wykorzystania zawartości energii spalonego niezupełnie utlenionego węgla.

3. Wskaźniki emisyjności:

1) dla produktu, dla którego:

a) nie jest stosowana zamiana paliw i energii elektrycznej, określa tabela nr 1,

b) jest stosowana zamiana paliw i energii elektrycznej, określa tabela nr 2,

2) oparte na cieple i paliwie, określa tabela nr 3

- w załączniku nr 1 do rozporządzenia.

4. Łączna wielkość produkcji i łączna wielkość emisji z wszystkich wyodrębnionych podinstalacji nie może być większa niż całkowita wielkość produkcji i całkowita wielkość emisji z instalacji.

1. Zakres danych gromadzonych do określania początkowej zainstalowanej zdolności produkcyjnej, o której mowa w art. 21 ust. 1 pkt 3 i art. 68 ust. 2 pkt 2 ustawy, oraz zainstalowanej zdolności produkcyjnej, o której mowa w art. 71 ust. 3 pkt 2 ustawy, w instalacji i podinstalacji w celu określenia okresu odniesienia, który jest podstawą do wyliczania przydziału uprawnień do emisji, określa załącznik IV do decyzji Komisji z dnia 27 kwietnia 2011 r. w sprawie ustanowienia przejściowych zasad dotyczących zharmonizowanego przydziału bezpłatnych uprawnień do emisji w całej Unii na mocy art. 10a dyrektywy 2003/87/WE Parlamentu Europejskiego i Rady (2011/278/UE) (Dz. Urz. UE L 130 z 17.05.2011, str. 1, z późn. zm.).

2. Zakres danych gromadzonych do określania początkowej zainstalowanej zdolności produkcyjnej, o której mowa w art. 68 ust. 2 pkt 2 ustawy, oraz zainstalowanej zdolności produkcyjnej, o której mowa w art. 71 ust. 3 pkt 2 ustawy, w instalacji nowej i podinstalacji w instalacji nowej w celu określenia okresu odniesienia, który jest podstawą do wyliczania przydziału uprawnień do emisji, określa załącznik V do decyzji, o której mowa w ust. 1.

3. Dane, o których mowa w ust. 1 i 2, są gromadzone dla każdej podinstalacji wyodrębnionej w ramach instalacji albo instalacji nowej.

4. Dane, o których mowa w ust. 1 i 2, gromadzi się, dokonując rozróżnienia na dane dotyczące i niedotyczące sektora lub podsektora narażonych na znaczące ryzyko ucieczki emisji.

5. W przypadku gdy co najmniej 95% produktów przyporządkowanych podinstalacji jest zaliczonych do sektora lub podsektora narażonych na znaczące ryzyko ucieczki emisji albo do sektora lub podsektora nienarażonych na znaczące ryzyko ucieczki emisji, nie dokonuje się rozróżnienia, o którym mowa w ust. 4, z wyjątkiem podinstalacji objętej wskaźnikiem emisyjności dla produktu.

6. W przypadku gdy w podinstalacji objętej wskaźnikiem emisyjności opartym na cieple jest wytwarzane mierzalne ciepło, które eksportuje się do instalacji nieuczestniczącej w systemie lub innego odbiorcy, uznaje się, że wytworzone ciepło jest wykorzystywane do wytwarzania produktu zaliczonego do sektora lub podsektora narażonych na znaczące ryzyko ucieczki emisji, jeżeli instalacja nieuczestnicząca w systemie lub inny odbiorca zużywają mierzalne ciepło do wytwarzania produktu zaliczonego do tego sektora.

7. Poza danymi, o których mowa w ust. 1-6, gromadzi się także dane o zainstalowanej zdolności produkcyjnej instalacji od rozpoczęcia zmienionej działalności w podinstalacji, w przypadku gdy w okresie od dnia 1 stycznia 2005 r. do dnia 30 czerwca 2011 r. w podinstalacji nastąpiła znacząca zmiana zdolności produkcyjnej.

Przypis w tekście jednolitym: Zmiany wymienionej decyzji zostały ogłoszone w Dz. Urz. UE L 299 z 17.11.2011, str. 9, Dz. Urz. UE L 241 z 07.09.2012, str. 52 i Dz. Urz. UE L 9 z 14.01.2014, str. 9.

1. Dane, o których mowa w § 4, gromadzi się w sposób zapewniający ich kompletność i spójność oraz tak, aby dane dotyczące podinstalacji nie pokrywały się i nie prowadziły do uzyskania podwójnego przydziału uprawnień do emisji na ten sam produkt lub proces.

2. Dane, o których mowa w § 4, gromadzi się, wskazując w szczególności zastosowaną metodę kompilacji danych oraz ich źródła, etapy obliczeniowe oraz, w przypadku, o którym mowa w ust. 5, opis założeń, w oparciu o które dokonano przyporządkowania emisji odpowiednim podinstalacjom. W przypadku braku danych przedstawia się wyjaśnienie dotyczące przyczyn ich braku.

3. Jeżeli dane, o których mowa w § 4, są dostępne częściowo, brakujące dane zastępuje się zachowawczymi szacunkami, w szczególności wykorzystując aktualną wiedzę naukową i techniczną w danym sektorze. Zachowawczy szacunek oznacza, że wartość ekstrapolowana nie może przekraczać 90% wartości uzyskanej przy wykorzystaniu dostępnych danych.

4. Jeżeli nie są dostępne żadne dane dotyczące przepływów mierzalnego ciepła w odniesieniu do podinstalacji objętej wskaźnikiem emisyjności opartym na cieple, wyznacza się wartość zastępczą, którą stanowi iloczyn energii wejściowej i sprawności wytwarzania ciepła i która jest zatwierdzona przez weryfikatora. Jeżeli nie są dostępne żadne dane dotyczące sprawności wytwarzania ciepła, przyjmuje się sprawność referencyjną wynoszącą 70%.

5. Oznaczone części instalacji i produkty oraz odpowiadające im wielkości emisji, w odniesieniu do których są dostępne jedynie dane dotyczące instalacji jako całości, przyporządkowuje się odpowiednim podinstalacjom w następujący sposób:

1) jeżeli na tej samej linii produkcyjnej są produkowane różne produkty, oznaczone części instalacji i produkty oraz odpowiadające im wielkości emisji przyporządkowuje się w oparciu o czas działania instalacji w ciągu roku w odniesieniu do czasu działania każdej podinstalacji wytwarzającej każdy z produktów;

2) jeżeli nie ma możliwości przyporządkowania oznaczonej części instalacji i produktów oraz odpowiadających im wielkości emisji zgodnie z pkt 1, przyporządkowuje się je na podstawie masy lub ilości wytworzonego produktu, szacunków opartych na entalpii swobodnej reakcji w zakresie zaistniałych reakcji chemicznych lub w oparciu o inną metodę zgodną z aktualną wiedzą naukową i techniczną.

1. Jeżeli dane, o których mowa w § 4 ust. 1, nie zawierają danych wymaganych do określania początkowej zainstalowanej zdolności produkcyjnej zgodnie z art. 21 ust. 2 ustawy, ustala się je w drodze eksperymentalnej weryfikacji zdolności produkcyjnej podinstalacji, zwanej dalej „eksperymentalną weryfikacją”, przeprowadzanej pod nadzorem weryfikatora.

2. Okoliczności, które przyczyniły się do zastosowania eksperymentalnej weryfikacji, wskazuje się w raporcie o metodyce zbierania danych, o którym mowa w art. 21 ust. 10 pkt 1 ustawy. Weryfikator potwierdza zaistnienie tych okoliczności.

3. Dane do określenia początkowej zainstalowanej zdolności produkcyjnej w drodze eksperymentalnej weryfikacji są ustalane w trakcie trwającego 48 godzin ciągłego testu, prowadzonego w okresie normalnej eksploatacji instalacji, w trakcie którego porównuje się uzyskaną ilość wytworzonego produktu do ilości wytworzonego produktu przez inne instalacje z danego sektora, a także do dostępnych danych dotyczących eksploatacji danej instalacji. W przeprowadzonej eksperymentalnej weryfikacji bierze się pod uwagę parametry dotyczące jakości otrzymanego produktu, w celu sprawdzenia, czy jakość tego produktu jest zgodna z jakością produktu wytwarzanego w podinstalacji w okresie normalnej eksploatacji instalacji.

4. Dane pozyskane podczas eksperymentalnej weryfikacji, stanowiące 360-krotność średniej wielkości produkcji z trwającego 48 godzin ciągłego testu, przeprowadzonego zgodnie z ust. 3, odniesioną do jednego dnia, wyznaczają początkową zainstalowaną zdolność produkcyjną, o której mowa w art. 21 ust. 1 pkt 3 ustawy.

1. Historyczny poziom działalności w instalacji, w której wyodrębniono podinstalację objętą wskaźnikiem emisyjności dla produktu, określa się odrębnie dla każdego produktu, w oparciu o medianę historycznej rocznej wielkości produkcji danego produktu w odpowiednim okresie odniesienia, o którym mowa w art. 21 ust. 3 ustawy.

2. Historyczny poziom działalności w instalacji, w której wyodrębniono podinstalację objętą wskaźnikiem emisyjności opartym na cieple, określa się w oparciu o medianę historycznego rocznego:

1) importu mierzalnego ciepła z instalacji uczestniczącej w systemie zużywanego w instalacji do:

a) wytwarzania produktów lub

b) produkcji energii mechanicznej innej niż wykorzystywana do produkcji energii elektrycznej, lub

c) ogrzewania lub chłodzenia w obrębie instalacji, z wyłączeniem zużycia do produkcji energii elektrycznej, lub

2) eksportu mierzalnego ciepła do innej instalacji nieuczestniczącej w systemie lub innego odbiorcy, z wyłączeniem eksportu w celu produkcji energii elektrycznej lub wytwarzania tego ciepła

- w odpowiednim okresie odniesienia, o którym mowa w art. 21 ust. 3 ustawy, i jest wyrażony w teradżulach na rok.

3. Historyczny poziom działalności w instalacji, w której wyodrębniono podinstalację objętą wskaźnikiem emisyjności opartym na paliwie, określa się w oparciu o medianę historycznego rocznego zużycia paliw stosowanych do wytwarzania niemierzalnego ciepła zużywanego w instalacji do:

1) wytwarzania produktów lub

2) wytwarzania energii mechanicznej innej niż wykorzystywana do produkcji energii elektrycznej, lub

3) ogrzewania lub chłodzenia w obrębie instalacji, z wyłączeniem zużycia do produkcji energii elektrycznej, lub

4) spalania na pochodniach dla zapewnienia bezpieczeństwa

- w odpowiednim okresie odniesienia, o którym mowa w art. 21 ust. 3 ustawy, i jest wyrażony w teradżulach na rok.

4. W przypadku instalacji, w której wyodrębniono podinstalację wytwarzającą emisje procesowe powstające w związku z wytwarzaniem produktów w odpowiednim okresie odniesienia, o którym mowa w art. 21 ust. 3 ustawy, historyczny poziom działalności związany z tym procesem określa się w oparciu o medianę historycznych rocznych wielkości emisji wyrażonych w megagramach ekwiwalentu.

5. W celu określenia wartości mediany, o której mowa w ust. 1-4, uwzględnia się jedynie lata kalendarzowe, w których instalacja działała przez co najmniej jeden dzień. Jeżeli instalacja była eksploatowana przez mniej niż dwa lata kalendarzowe w odpowiednim okresie odniesienia, o którym mowa w art. 21 ust. 3 ustawy, historyczny poziom działalności w instalacji określa się w oparciu o początkową zainstalowaną zdolność produkcyjną każdej podinstalacji, pomnożoną przez średni historyczny współczynnik wykorzystania zdolności produkcyjnej określony w sposób, o którym mowa w § 8 ust. 4. Przepis § 9 ust. 2 stosuje się odpowiednio.

6. W instalacji, w której jest wytwarzany produkt lub jest prowadzone działanie wskazane w załączniku nr 2 do rozporządzenia, historyczny poziom działalności określa się zgodnie z wzorami określonymi w tym załączniku.

7. Przy określaniu historycznego poziomu działalności uwzględnia się instalację, która nie jest eksploatowana w systemie ciągłym lub cyklach produkcyjnych, oraz instalację, która nie była eksploatowana przez co najmniej jeden dzień w danym roku kalendarzowym w odpowiednim okresie odniesienia, o którym mowa w art. 21 ust. 3 ustawy, jeżeli spełnione są łącznie następujące warunki:

1) w raporcie o metodyce zbierania danych, o którym mowa w art. 21 ust. 10 pkt 1 lub art. 68 ust. 3 pkt 1 albo art. 71 ust. 4 pkt 1 ustawy, przedstawiono dowód, że instalacja nie jest eksploatowana w systemie ciągłym lub cyklach produkcyjnych, w tym dowód, że instalacja działa jako rezerwowa albo sezonowa;

2) instalacja jest objęta zezwoleniem i pozwoleniem zintegrowanym albo pozwoleniem na wprowadzanie gazów lub pyłów do powietrza;

3) rozpoczęcie działalności w instalacji jest technicznie możliwe w każdym czasie;

4) w instalacji prowadzi się regularne konserwacje.

1. W przypadku gdy w instalacji nastąpiła znacząca zmiana zdolności produkcyjnej w okresie od dnia 1 stycznia 2005 r. do dnia 30 czerwca 2011 r., historyczny poziom działalności w tej instalacji stanowi sumę historycznych poziomów działalności określonych zgodnie z § 7 ust. 1-4, bez znaczącej zmiany zdolności produkcyjnej i historycznego poziomu działalności określonego dla zdolności produkcyjnej dodanej lub zdolności produkcyjnej zmniejszonej.

2. Historyczny poziom działalności w instalacji określony dla zdolności produkcyjnej dodanej stanowi różnicę między zainstalowaną zdolnością produkcyjną podinstalacji po znaczącej zmianie zdolności produkcyjnej a początkową zainstalowaną zdolnością produkcyjną podinstalacji pomnożoną przez średni historyczny współczynnik wykorzystania zdolności produkcyjnej instalacji w latach działania instalacji przed wystąpieniem znaczącej zmiany zdolności produkcyjnej.

3. Historyczny poziom działalności w instalacji określony dla zdolności produkcyjnej zmniejszonej stanowi różnicę między początkową zainstalowaną zdolnością produkcyjną podinstalacji a zainstalowaną zdolnością produkcyjną podinstalacji po znaczącej zmianie zdolności produkcyjnej pomnożoną przez średni historyczny współczynnik wykorzystania zdolności produkcyjnej instalacji w latach działania instalacji przed wystąpieniem znaczącej zmiany zdolności produkcyjnej.

4. Średni historyczny współczynnik wykorzystania zdolności produkcyjnej instalacji jest określany jako iloraz średniej rocznej produkcji w instalacji ze wszystkich pełnych lat kalendarzowych przed dokonaniem fizycznej zmiany w instalacji, przyczyniającej się do pierwszej znaczącej zmiany zdolności produkcyjnej, oraz początkowej zainstalowanej zdolności produkcyjnej, zgodnie z wzorem:

HCUF pocz =[średnia roczna produkcja przed zmianą] / C pocz

gdzie:

HCUF pocz

oznacza średni historyczny współczynnik wykorzystania zdolności produkcyjnej,

C pocz

oznacza początkową zainstalowaną zdolność produkcyjną.

1. W r ypadku instala ji nowej, o której mowa w art. 3 pkt 8 lit. a ustawy, poziom działalności w instalacji nowej określa się w następujący sposób:

1) poziom działalności związanej z produktem, dla którego został określony wskaźnik emisyjności dla produktu, odpowiada iloczynowi początkowej zainstalowanej zdolności produkcyjnej instalacji nowej w odniesieniu do danego produktu oraz standardowego współczynnika wykorzystania zdolności produkcyjnych określonego w decyzji Komisji z dnia 5 września 2013 r. dotyczącej standardowego współczynnika wykorzystania zdolności produkcyjnych zgodnie z art. 18 ust. 2 decyzji 2011/278/UE (2013/447/UE) (Dz. Urz. UE L 240 z 07.09.2013, str. 23);

2) poziom działalności związanej z ciepłem odpowiada iloczynowi początkowej zainstalowanej zdolności produkcyjnej instalacji nowej dla:

a) importu mierzalnego ciepła z instalacji uczestniczącej w systemie zużywanego w instalacji do:

wytwarzania produktów lub

wytwarzania energii mechanicznej innej niż wykorzystywana do produkcji energii elektrycznej, lub

ogrzewania lub chłodzenia w obrębie instalacji, z wyłączeniem zużycia do produkcji energii elektrycznej, lub

b) eksportu mierzalnego ciepła do instalacji nieuczestniczącej w systemie lub innego odbiorcy, z wyłączeniem eksportu w celu produkcji energii elektrycznej lub wytwarzania tego ciepła

- i odpowiedniego współczynnika wykorzystania zdolności produkcyjnych;

3) poziom działalności związanej z paliwem odpowiada iloczynowi początkowej zainstalowanej zdolności produkcyjnej instalacji nowej dla zużycia paliw stosowanych do wytwarzania niemierzalnego ciepła zużywanego w instalacji do:

a) wytwarzania produktów lub

b) wytwarzania energii mechanicznej innej niż wykorzystywana do produkcji energii elektrycznej, lub

c) ogrzewania lub chłodzenia w obrębie instalacji, z wyłączeniem zużycia do produkcji energii elektrycznej, lub

d) spalania na pochodniach dla zapewnienia bezpieczeństwa

- i odpowiedniego współczynnika wykorzystania zdolności produkcyjnych;

4) poziom działalności związanej z emisjami procesowymi odpowiada iloczynowi początkowej zainstalowanej zdolności produkcyjnej instalacji nowej w zakresie emisji procesowych i odpowiedniego współczynnika wykorzystania zdolności produkcyjnych.

2. Odpowiedni współczynnik wykorzystania zdolności produkcyjnych, o którym mowa w ust. 1 pkt 2-4, jest określany przez prowadzącego instalację w oparciu o udokumentowane i zweryfikowane informacje dotyczące instalacji, obejmujące okres normalnej eksploatacji instalacji, okres jej konserwacji i normalnego cyklu produkcyjnego, a także informacje dotyczące energooszczędnych technologii i typowego wykorzystania zdolności produkcyjnych w danej instalacji w porównaniu z informacjami dla danego sektora.

3. W przypadku gdy w instalacji nastąpiło znaczące zmniejszenie zdolności produkcyjnej, o którym mowa w art. 71 ust. 5 ustawy, poziom działalności w instalacji określa się dla podinstalacji, do której odnosi się znaczące zmniejszenie zdolności produkcyjnych, w sposób określony w § 8.

1. W przypadku podinstalacji objętej wskaźnikiem emisyjności dla produktu wstępną roczną liczbę uprawnień do emisji na dany rok oblicza się jako iloczyn wartości wskaźnika emisyjności dla produktu i historycznego poziomu działalności instalacji związanego z danym produktem, zgodnie z wzorem:

Fp = BMp × HALp

gdzie:

Fp

oznacza wstępną roczną liczbę uprawnień do emisji [EUA/rok] w przypadku podinstalacji objętej wskaźnikiem emisyjności dla produktu,

BMp

oznacza wskaźnik emisyjności dla danego produktu [EUA/Mg],

HALp

oznacza historyczny poziom działalności instalacji związany z danym produktem [Mg/rok].

2. W przypadku podinstalacji objętej wskaźnikiem emisyjności opartym na cieple wstępną roczną liczbę uprawnień do emisji na dany rok oblicza się jako iloczyn wartości wskaźnika emisyjności opartego na cieple i historycznego poziomu działalności instalacji związanego z zużytym mierzalnym ciepłem, zgodnie z wzorem:

Fh = BMh × HALh

gdzie:

Fh

oznacza wstępną roczną liczbę uprawnień do emisji [EUA/rok] w przypadku podinstalacji objętej wskaźnikiem emisyjności opartym na cieple,

BMh

oznacza wskaźnik emisyjności oparty na cieple [EUA/TJ],

HALh

oznacza historyczny poziom działalności instalacji związany z zużytym mierzalnym ciepłem [TJ/rok].

3. W przypadku podinstalacji objętej wskaźnikiem emisyjności opartym na paliwie wstępną roczną liczbę uprawnień do emisji na dany rok oblicza się jako iloczyn wartości wskaźnika emisyjności opartego na paliwie i historycznego poziomu działalności instalacji uwzględniającego poziom zużytego paliwa, zgodnie z wzorem:

Ff = BMf × HALf

gdzie:

Ff

oznacza wstępną roczną liczbę uprawnień do emisji [EUA/rok] w przypadku podinstalacji objętej wskaźnikiem emisyjności opartym na paliwie,

BMf

oznacza wskaźnik emisyjności oparty na paliwie [EUA/TJ],

HALf

oznacza historyczny poziom działalności instalacji uwzględniający poziom zużytego paliwa [TJ/rok].

4. W przypadku podinstalacji wytwarzającej emisje procesowe wstępną roczną liczbę uprawnień do emisji na dany rok oblicza się jako iloczyn historycznego poziomu działalności instalacji związanego z emisjami procesowymi i wskaźnika 0,97, zgodnie z wzorem:

Fe = HALe × 0,97

gdzie:

Fe

oznacza wstępną roczną liczbę uprawnień do emisji [EUA/rok] w przypadku podinstalacji wytwarzającej emisje procesowe,

HALe

oznacza historyczny poziom działalności instalacji związany z emisjami procesowymi [Mg/rok].

5. Jeżeli mierzalne ciepło jest eksportowane do gospodarstw domowych, a wstępna roczna liczba uprawnień do emisji określona zgodnie z ust. 2 dla produkcji mierzalnego ciepła eksportowanego do gospodarstw domowych jest mniejsza niż mediana rocznej emisji historycznej związanej z produkcją tego ciepła w okresie odniesienia od dnia 1 stycznia 2005 r. do dnia 31 grudnia 2008 r., wstępną roczną liczbę uprawnień do emisji zwiększa się o różnicę wstępnej rocznej liczby uprawnień do emisji i mediany rocznej emisji historycznej. Mediana rocznej emisji historycznej, począwszy od roku 2014, zmniejsza się w każdym kolejnym roku o 10 punktów procentowych.

6. W przypadku gdy w podinstalacji jest wytwarzany produkt, którego nie wykorzystuje się w sektorze lub podsektorze narażonych na znaczące ryzyko ucieczki emisji, wstępną roczną liczbę uprawnień do emisji obliczoną zgodnie z ust. 1-4 dostosowuje się na dany rok, mnożąc przez współczynnik zapewniający przejściowy system prowadzący do zmniejszania liczby przydzielonych uprawnień do emisji, który jest określony w załączniku nr 3 do rozporządzenia.

7. W przypadku gdy w podinstalacji jest wytwarzany produkt, który wykorzystuje się w sektorze lub podsektorze narażonych na znaczące ryzyko ucieczki emisji, wstępną roczną liczbę uprawnień do emisji obliczoną zgodnie z ust. 1-4 dostosowuje się na dany rok, mnożąc przez współczynnik wynoszący 1.

8. Wstępną roczną liczbę uprawnień do emisji obliczoną dla podinstalacji, która importuje mierzalne ciepło z podinstalacji wytwarzającej produkty objęte wskaźnikiem emisyjności dla kwasu azotowego, pomniejsza się o iloczyn wielkości rocznego historycznego zużycia tego ciepła w okresie odniesienia, o którym mowa w art. 21 ust. 3 ustawy, i wartości wskaźnika emisyjności opartego na cieple.

9. Jeżeli z instalacji wyodrębniono podinstalację do produkcji masy celulozowej (krótkowłóknistej masy celulozowej siarczanowej, długowłóknistej masy celulozowej siarczanowej, masy termomechanicznej i mechanicznej, masy celulozowej uzyskanej metodą siarczynową lub innej masy celulozowej nieobjętej wskaźnikiem emisyjności dla produktu), która eksportuje mierzalne ciepło do innej, technicznie z nią powiązanej podinstalacji, wstępną roczną liczbę uprawnień do emisji oblicza się w odniesieniu do produktów z masy celulozowej wyprodukowanych przez tę podinstalację i wprowadzonych do obrotu, z wyłączeniem masy przetworzonej na papier w tej samej instalacji lub w innych instalacjach technicznie z nią powiązanych.

10. Wstępną roczną liczbę uprawnień do emisji dla podinstalacji objętej wskaźnikiem emisyjności dla produktu, w której produkuje się chemikalia wielkotonażowe (HVC), oblicza się, według wzoru określonego w pkt 1 załącznika nr 4 do rozporządzenia, jako sumę:

1) iloczynu:

a) wskaźnika emisyjności dla produktu uzyskanego w procesie krakingu parowego określonego w tabeli nr 2 w załączniku nr 1 do rozporządzenia,

b) historycznego poziomu działalności instalacji określonego zgodnie z pkt 4 w załączniku nr 2 do rozporządzenia i

c) ilorazu całkowitej emisji bezpośredniej, w tym emisji pochodzącej z importowanego ciepła netto w odpowiednim okresie odniesienia, o którym mowa w art. 21 ust. 3 ustawy, wyrażonej w megagramach ekwiwalentu, oraz sumy całkowitej emisji bezpośredniej i emisji pośrednich w odpowiednim okresie odniesienia, o którym mowa w art. 21 ust. 3 ustawy, obliczonych zgodnie z § 11 ust. 2;

2) mediany produkcji historycznej dodatkowych ilości wodoru, wyrażonej w megagramach wodoru, pomnożonej przez 1,78 Mg CO 2 /Mg H 2;

3) mediany produkcji historycznej dodatkowych ilości etylenu, wyrażonej w megagramach etylenu, pomnożonej przez 0,24 Mg CO 2 /Mg C 2 H 4;

4) mediany produkcji historycznej dodatkowych ilości chemikaliów wielkotonażowych innych niż wodór i etylen, wyrażonej w megagramach HVC, pomnożonej przez 0,16 Mg CO 2 /Mg HVC.

11. Wstępną roczną liczbę uprawnień do emisji dla podinstalacji objętej wskaźnikiem emisyjności dla produktu, w której produkuje się monomer chlorku winylu (VCM), oblicza się, według wzoru określonego w pkt 2 w załączniku nr 4 do rozporządzenia, jako iloczyn:

1) wskaźnika emisyjności dla VCM określonego w tabeli nr 1 w załączniku nr 1 do rozporządzenia;

2) historycznego poziomu działalności dla VCM, wyrażonego w megagramach;

3) ilorazu emisji bezpośredniej dla produkcji VCM, w tym emisji pochodzącej z importu ciepła netto w odpowiednim okresie odniesienia, o którym mowa w art. 21 ust. 3 ustawy, obliczonej zgodnie z § 11 ust. 2, wyrażonej w megagramach ekwiwalentu, oraz sumy tej emisji bezpośredniej i emisji związanej z wodorem w przypadku produkcji VCM w odpowiednim okresie odniesienia, o którym mowa w art. 21 ust. 3 ustawy, wyrażonej w megagramach ekwiwalentu i obliczonej w oparciu o historyczne zużycie ciepła powstałego ze spalania wodoru, wyrażone w teradżulach, pomnożone przez 56,1 Mg CO 2 /TJ.

12. Jeżeli podinstalacja objęta wskaźnikiem emisyjności dla produktu zużywa mierzalne ciepło importowane z instalacji nieuczestniczącej w systemie, wstępną roczną liczbę uprawnień do emisji obliczoną dla podinstalacji objętej wskaźnikiem emisyjności dla produktu pomniejsza się o iloczyn ilości ciepła historycznie importowanego z instalacji nieuczestniczącej w systemie w danym roku i wartości wskaźnika emisyjności opartego na cieple.

1. W przypadku podinstalacji objętej wskaźnikiem emisyjności dla produktu, dla którego jest stosowana zamiana paliw i energii elektrycznej oraz został określony wskaźnik emisyjności, wstępną roczną liczbę uprawnień do emisji dla tej podinstalacji oblicza się jako iloczyn:

1) wartości właściwego wskaźnika emisyjności dla produktu;

2) historycznego poziomu działalności związanego z produktem;

3) ilorazu całkowitej emisji bezpośredniej, w tym emisji pochodzącej z importowanego ciepła netto w odpowiednim okresie odniesienia, o którym mowa w art. 21 ust. 3 ustawy, wyrażonej w megagramach ekwiwalentu, oraz sumy całkowitej emisji bezpośredniej i emisji pośrednich z produkcji danego produktu w odpowiednim okresie odniesienia, o którym mowa w art. 21 ust. 3 ustawy.

2. Na potrzeby obliczenia wstępnej rocznej liczby uprawnień do emisji zgodnie z ust. 1 wielkość emisji pośrednich odpowiada zużyciu energii elektrycznej określonemu w charakterystyce procesów, o których mowa w tabeli nr 2 w załączniku nr 1 do rozporządzenia, w odpowiednim okresie odniesienia, o którym mowa w art. 21 ust. 3 ustawy, wyrażonemu w megawatogodzinach dla produkcji danego produktu, pomnożonemu przez 0,465 Mg CO 2 /MWh. Wielkość emisji pośrednich wyraża się w megagramach dwutlenku węgla (CO 2).

3. Na potrzeby obliczenia wstępnej rocznej liczby uprawnień do emisji zgodnie z ust. 1 emisje pochodzące z importowanego ciepła netto odnoszą się do ilości mierzalnego ciepła wykorzystanego do produkcji danego produktu importowanego z instalacji uczestniczącej w systemie w odpowiednim okresie odniesienia, o którym mowa w art. 21 ust. 3 ustawy, pomnożonej przez wartość wskaźnika emisyjności opartego na cieple.

1. Wstępną roczną liczbę uprawnień do emisji dla instalacji nowej oblicza się dla podinstalacji wyodrębnionej w ramach instalacji nowej, począwszy od dnia rozpoczęcia normalnej działalności w instalacji nowej albo rozpoczęcia zmienionej działalności w instalacji nowej, o których mowa w art. 68 ust. 9 i 10 ustawy, w następujący sposób:

1) w przypadku każdej podinstalacji objętej wskaźnikiem emisyjności dla produktu wstępną roczną liczbę uprawnień do emisji dla podinstalacji oblicza się jako iloczyn wartości wskaźnika emisyjności dla produktu i poziomu działalności związanego z tym produktem;

2) w przypadku każdej podinstalacji objętej wskaźnikiem emisyjności opartym na cieple wstępną roczną liczbę uprawnień do emisji dla podinstalacji oblicza się jako iloczyn wartości wskaźnika emisyjności opartego na cieple i poziomu działalności związanego z ciepłem;

3) w przypadku każdej podinstalacji objętej wskaźnikiem emisyjności opartym na paliwie wstępną roczną liczbę uprawnień do emisji dla podinstalacji oblicza się jako iloczyn wartości wskaźnika emisyjności opartego na paliwie i poziomu działalności związanego z paliwem;

4) w przypadku każdej podinstalacji wytwarzającej emisje procesowe wstępną roczną liczbę uprawnień do emisji dla podinstalacji oblicza się jako iloczyn poziomu działalności związanego z emisjami procesowymi i współczynnika 0,97.

2. Do obliczenia wstępnej rocznej liczby uprawnień do emisji przydzielanych instalacji nowej stosuje się odpowiednio § 4 ust. 2-6, § 10 ust. 6-12 oraz § 11.

3. W przypadku instalacji nowej, o której mowa w art. 3 pkt 8 lit. a ustawy, wstępną roczną liczbę uprawnień do emisji obliczoną dla pierwszej podinstalacji wyodrębnionej w ramach instalacji nowej zgodnie z ust. 1 powiększa się o liczbę uprawnień do emisji przyznanych na okres przed rozpoczęciem normalnej działalności w instalacji nowej, o którym mowa w art. 68 ust. 9 ustawy, na podstawie zweryfikowanych emisji przedstawionych w raporcie na temat wielkości emisji, o którym mowa w art. 80 ust. 3 ustawy.

4. W przypadku instalacji nowej, o której mowa w art. 3 pkt 8 lit. b ustawy, wstępną roczną liczbę uprawnień do emisji wynikającą ze znaczącego zwiększenia zdolności produkcyjnej instalacji oblicza się zgodnie z ust. 1 i 2, nie zmieniając liczby uprawnień do emisji dla tej instalacji przydzielonych zgodnie z przepisami wydanymi na podstawie art. 25 ust. 4 ustawy albo stosownie do informacji, o której mowa w art. 26 ust. 4 albo art. 71 ust. 11 lub art. 70 ust. 12 ustawy.

1. W przypadku gdy w instalacji nastąpiło znaczące zmniejszenie zdolności produkcyjnej, o którym mowa w art. 71 ust. 1 ustawy, przy obliczaniu wstępnej rocznej liczby uprawnień do emisji dla podinstalacji uwzględnia się pomniejszoną liczbę uprawnień do emisji wynikającą z poziomu znaczącego zmniejszenia zdolności produkcyjnej. Przepisy § 12 ust. 1 i 2 stosuje się odpowiednio.

2. Wstępną roczną liczbę uprawnień do emisji obliczoną zgodnie z ust. 1 dostosowuje się na każdy rok okresu rozliczeniowego za pomocą międzysektorowego współczynnika korygującego, o którym mowa w art. 15 ust. 3 decyzji, o której mowa w § 4 ust. 1, albo współczynnika liniowego, o którym mowa w art. 10 ust. 9 akapit drugi tej decyzji.

Rozporządzenie wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia.