§ 3.

1. Przy określaniu wysokości dodatku bierze się pod uwagę:

1) stopień trudności i złożoności rozstrzyganych spraw podatkowych;

2) rzetelność i terminowość wykonywanych czynności organu, o których mowa w art. 13 § 2c ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2017 r. poz. 201, 648 i 768), zwanych dalej „czynnościami orzeczniczymi”;

3) skuteczność prowadzonych postępowań wyrażającą się w wydanych przez radcę skarbowego ostatecznych lub prawomocnych decyzjach i postanowieniach;

4) doświadczenie w zakresie prowadzenia postępowań podatkowych i administracyjnych, rozumiane jako staż pracy lub służby przy wykonywaniu tych czynności.

2. Warunkiem przyznania dodatku w wysokości od 40% do 50% wynagrodzenia zasadniczego albo uposażenia zasadniczego jest spełnienie kryterium, o którym mowa w ust. 1 pkt 3, na poziomie co najmniej 60% liczonym w odniesieniu do wydanych przez radcę skarbowego decyzji i postanowień.

3. W przypadku przyznawania dodatku po raz pierwszy uwzględnia się kryterium, o którym mowa w ust. 1 pkt 4.