Rozporządzenie Ministra Finansów z dnia 24 września 2004 r. w sprawie wyposażenia lokalu przeznaczonego do wykonywania działalności kantorowej oraz sposobu prowadzenia ewidencji i wydawania dowodów kupna i sprzedaży wartości dewizowych

Rozporządzenie określa: 1) niezbędne wyposażenie lokalu przeznaczonego do wykonywania działalności kantorowej; 2) sposób prowadzenia ewidencji i wydawania dowodów kupna i sprzedaży wartości dewizowych. 1) Minister Finansów kieruje dziatem administracji rządowej — finanse publiczne, na podstawie § 1 ust. 2 pkt 2 rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 11 czerwca 2004 r. w sprawie szczegółowego zakresu działania Ministra Finansów (Dz. U. Nr 134, poz. 1427). 8 2. 1. Lokal, w którym ma być prowadzona działalność kantorowa, zwany dalej „kantorem”, powinien spetniać warunki techniczne i organizacyjne niezbędne do bezpiecznego i prawidłowego wykonywania czynności kupna i sprzedaży wartości dewizowych. 2. Kantor należy wyposażyć w: 1) umieszczoną na zewnątrz, w widocznym miejscu, nazwę „kantor”, ze wskazaniem adresu oraz dni i godzin prowadzenia działalności kantorowej; 2) tablicę informacyjną przedstawiającą: a) wykaz skupowanych i sprzedawanych wartości dewizowych oraz aktualne ceny (kursy) ich kupna i sprzedaży, b) informację o wydawaniu dowodów kupna i sprzedaży wartości dewizowych, na okaziciela lub imiennych, Nr 219 c) informację, że wartość kupna lub sprzedaży zagranicznych środków płatniczych nie może przekroczyć w ramach jednej umowy równowartości 20 000 euro; 3) rejestry kupowanych i sprzedawanych wartości dewizowych; 4) formularze druków wystawianych na dowód kupna i sprzedaży wartości dewizowych, zawierające dane określone w § 4 ust. 1, lub odpowiedni program komputerowy umożliwiający ich wydruk; 5) pieczątkę z nazwą i adresem kantoru oraz pieczątki imienne kasjerów; 6) oryginalny, wydawany przez Narodowy Bank Polski, zaktualizowany album zagranicznych znaków pieniężnych, jeżeli przedmiotem dziatalności kantorowej jest kupno i sprzedaż walut obcych lub pośrednictwo w ich kupnie i sprzedaży. 3. W kantorze należy zapewnić ekspozycję bieżących komunikatów Narodowego Banku Polskiego zawierających informacje o walutach będących przedmiotem obrotu. 8 3. 1. Ewidencja, o której mowa w art. 14 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 27 lipca 2002 r. — Prawo dewizowe, zwanej dalej „ustawą”, obejmuje wszelkie transakcje i operacje powodujące zmianę stanu wartości dewizowych i waluty polskiej, w tym: 1) transakcje rozliczane w kantorze; 2)transakcje rozliczane za pośrednictwem rachunków bankowych; 3) transakcje rozliczane w części w kantorze i w części za pośrednictwem rachunków bankowych; 4) operacje przemieszczania wartości dewizowych lub waluty polskiej między kasą a rachunkami bankowymi. 2. W ewidencji, o której mowa w ust. 1, ujmuje się: 1) kolejny numer transakcji lub operacji; 2) datę zawarcia i datę realizacji transakcji lub datę przeprowadzenia operacji; 3) określenie rodzaju transakcji lub operacji: kupno, sprzedaż, zasilenie kasy z rachunku bankowego, odprowadzenie z kasy na rachunek bankowy; 4) sposób rozliczenia transakcji: wpłata do kasy, wypłata z kasy, wpłata na rachunek bankowy, wypłata z rachunku bankowego, rozliczenie za pośrednictwem rachunków bankowych; 5) nazwę i ilość wartości dewizowych lub waluty polskiej będących przedmiotem transakcji lub operacji; 6) kurs waluty i równowartość transakcji w walucie polskiej; 7) cenę jednostkową oraz wartość w walucie polskiej w przypadku transakcji kupna i sprzedaży złota dewizowego lub platyny dewizowej. 3. Jeżeli jedna transakcja jest rozliczana w więcej niż jeden sposób, każde rozliczenie należy potraktować i ująć w ewidencji jako oddzielną transakcję. 4. Wpis do ewidencji powinien być dokonany niezwłocznie po zawarciu transakcji lub przeprowadzeniu operacji, a jeżeli transakcja jest realizowana w innym terminie niż termin jej zawarcia, wpis uzupełnia się o datę realizacji transakcji niezwłocznie po jej zrealizowaniu. 5. Przedsiębiorca, prowadząc ewidencję w sposób określony w ust. 1—4, obowiązany jest zapewnić w każdym momencie możliwość ustalenia aktualnego stanu kasy w poszczególnych wartościach dewizowych i w walucie polskiej. 8 4. 1. W przypadku obrotu walutą obcą dowody kupna i sprzedaży, o których mowa w art. 14 ust. 1 pkt 3 ustawy, powinny zawierać: 1) kolejny numer dowodu; 2) imię i nazwisko osoby fizycznej lub nazwę (firmę) przedsiębiorcy lub innego podmiotu dokonującego transakcji; 3) miejsce zamieszkania i adres osoby fizycznej lub siedzibę i adres przedsiębiorcy lub innego podmiotu dokonującego transakcji; 4) cechy dokumentu tożsamości osoby dokonującej transakcji; 5) nazwę lub symbol oraz kwotę sprzedanych lub skupionych walut obcych; 6) kurs waluty i równowartość transakcji w walucie polskiej; 7) pieczątkę z oznaczeniem kantoru; 8) datę zawarcia transakcji i wystawienia dowodu; 9) pieczątkę imienną i podpis kasjera. 2. Przepis ust. 1 stosuje się odpowiednio do dowodów kupna i sprzedaży wydawanych w przypadku obrotu dewizami. 3. W przypadku obrotu złotem dewizowym lub platyną dewizową dowód ich kupna lub sprzedaży powinien zawierać oznaczenie postaci i ilości złota dewizowego lub platyny dewizowej, jednostkową cenę i wartość transakcji w walucie polskiej oraz oznaczenia określone w ust. 1 pkt 1—4 oraz pkt 7—9. 4. Jeżeli dowód kupna lub sprzedaży ma być wystawiony na okaziciela, nie zamieszcza się w nim danych określonych w ust. 1 pkt 2—4.

Przepisów § 4 nie stosuje się, jeżeli w związku z transakcjami kupna i sprzedaży wartości dewizo- Nr 219 wych są sporządzane pisemne umowy potwierdzające ich zawarcie lub są sporządzane inne dokumenty stanowiące zgodnie z przepisami o rachunkowości lub przepisami podatkowymi dowody ich zawarcia.

Traci moc rozporządzenie Ministra Finansów z dnia 3 września 2002 r. w sprawie warunków technicznych i organizacyjnych prowadzenia działalności kantorowej, szczegółowego sposobu prowadzenia Poz. 2220 i 2221 ewidencji i wydawania dowodów kupna i sprzedaży wartości dewizowych oraz wzoru wniosku o udzielenie zezwolenia na prowadzenie działalności kantorowej (Dz. U. Nr 154, poz. 1274). 8 7. Rozporządzenie wchodzi w życie po upływie 7 dni od dnia ogłoszenia. Minister Finansów: w z. E. Suchocka-Roguska 2221 ROZPORZĄDZENIE MINISTRA FINANSÓW” z dnia 26 września 2004 r. zmieniające rozporządzenie w sprawie rodzajów towarów, których objęcie procedurą celną z zastosowaniem procedury uproszczonej zależy od spełnienia dodatkowych warunków, oraz towarów wyłączonych spod tej procedury Na podstawie art. 22 ustawy z dnia 19 marca 2004 r. — Prawo celne (Dz. U. Nr 68, poz. 622) zarządza się, co następuje: 8 1. W rozporządzeniu Ministra Finansów z dnia 27 kwietnia 2004 r. w sprawie rodzajów towarów, których objęcie procedurą celną z zastosowaniem procedury uproszczonej zależy od spełnienia dodatkowych warunków, oraz towarów wyłączonych spod tej procedury (Dz. U. Nr 97, poz. 972) wprowadza się następujące zmiany: 1) w 8 4 uchyla się pkt 3; 2) § 5 otrzymuje brzmienie: „8 5. Procedury uproszczonej, o której mowa w art. 76 ust. 1 lit. c Wspólnotowego Kodeksu Celnego, nie stosuje się przy objęciu procedurą wywozu, uszlachetniania biernego oraz przeznaczeniem celnym powrotnego wywozu towarów: 1) które wymagają oznaczenia znakami akcyzy, 2) co do których złożono wniosek o refundację eksportową; 3) objętych załącznikiem I do Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską, jeśli ich wywóz jest uzależniony od przedstawienia pozwolenia; 4) które są towarami strategicznymi.”; 3) w 8 6 w ust. 1 pkt 1 otrzymuje brzmienie: „1) objęte załącznikiem I do Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską, jeśli ich przywóz jest uzależniony od przedstawienia pozwolenia;”; 4) § 7 otrzymuje brzmienie: „8 7.Procedury uproszczonej, o której mowa w art. 76 ust. 1 lit. c Wspólnotowego Kodeksu Celnego, nie stosuje się przy objęciu procedurą dopuszczenia do obrotu, uszlachetniania czynnego, przetwarzania pod kontrolą celną, odprawy czasowej towarów, które: 1) są wyrobami akcyzowymi, dla których została określona stawka podatku akcyzowego, z wyłączeniem: a) nowych samochodów osobowych dostarczanych bezpośrednio od producenta, b) towarów transportowanych rurociągami, gazociągami i liniami energetycznymi; 2) są towarami strategicznymi; 3) są objęte karnetem ATA; 4) są objęte załącznikiem | do Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską, jeśli ich przywóz jest uzależniony od przedstawienia pozwolenia; 5) są przywożone w ramach kontyngentu taryfowego wykorzystywanego zgodnie z porządkiem chronologicznym przyjmowania zgłoszeń celnych; 6) korzystają ze zwolnienia z należności celnych przywozowych na podstawie art. 2—26,