Rozporządzenie Ministra Obrony Narodowej z dnia 14 grudnia 2001 r. w sprawie szczegółowego sposobu wykonywania niektórych uprawnień przez żołnierzy Żandarmerii Wojskowej.

Rozporządzenie określa szczegółowy sposób wykonywania przez żołnierzy Zandarmerii Wojskowej uprawnień, o których mowa wart. 17 ust. 1 pkt 1, 2,4, 5 i 10—13 ustawy z dnia 24 sierpnia 2001 r. o Zandarmerii Wojskowej i wojskowych organach porządkowych, zwanej dalej „ustawą”.

8 2. 1. Uprawnienia, o których mowa wart. 17 ust.1 pkt 1, 2,4,5i 11 ustawy, przystugują umundurowanym żołnierzom Zandarmerii Wojskowej w toku wykonywania czynności służbowych według następujących zasad:

1) oficerom — w stosunku do wszystkich żotnierzy Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej oraz żołnierzy sił zbrojnych państw obcych, przebywających na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, oraz członków ich personelu cywilnego, w związku z pełnieniem obowiązków służbowych, o ile umowa międzynarodowa, której Rzeczpospolita Polska jest stroną, nie stanowi inaczej,

2) chorążym — w stosunku do żołnierzy Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej oraz żołnierzy sit zbrojnych państw obcych, przebywających na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej oraz członków ich personelu cywilnego, w związku z pełnieniem obowiązków służbowych, o ile umowa międzynarodowa, której Rzeczpospolita Polska jest stroną, nie stanowi inaczej, do stopnia kapitana (kapitana marynarki) włącznie,

3) podoficerom zawodowym — w stosunku do żołnierzy Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej oraz żołnierzy sit zbrojnych państw obcych, przebywających na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej oraz członków ich personelu cywilnego, w związku z pełnieniem obowiązków służbowych, o ile umowa międzynarodowa, której Rzeczpospolita Polska jest stroną, nie stanowi inaczej, do stopnia starszego chorążego sztabowego (starszego chorążego sztabowego marynarki) włącznie,

4) podoficerom zasadniczej stużby wojskowej, nadterminowej zasadniczej lub okresowej stużby wojskowej — w stosunku do żołnierzy Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej oraz żołnierzy sił zbrojnych

państw obcych, przebywających na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej oraz członków ich personelu cywilnego, w związku z pełnieniem obowiązków stużbowych, o ile umowa międzynarodowa, której Rzeczpospolita Polska jest stroną, nie stanowi inaczej, do stopnia starszego kaprala (starszego mata) włącznie.

2. Ograniczeń, o których mowa w ust. 1, nie stosuje się w przypadku określonym w art. 17 ust. 1 pkt 10 ustawy, jak również w stosunku do osób, których zachowanie wskazuje w sposób oczywisty, że są pod wptywem alkoholu, środka odurzającego lub substancji psychotropowej albo innego podobnie działającego środka, a także w razie prowadzenia kontroli ruchu drogowego.

3. Jeżeli żołnierz Żandarmerii Wojskowej nie posiada uprawnień wynikających z ust. 1 i nie zachodzi sytuacja, o której mowa w ust. 2, lecz jest niezbędne podjęcie czynności służbowej, zwraca się on odpowiednio do komendanta lub oficera dyżurnego jednostki organizacyjnej Zandarmerii Wojskowej, oficera inspekcyjnego garnizonu lub oficera dyżurnego jednostki wojskowej o wykonanie tej czynności.

1. Żotnierz Żandarmerii Wojskowej przed przystąpieniem do wykonania czynności służbowej jest obowiązany przedstawić się, podając stopień wojskowy oraz imię i nazwisko, a ponadto na żądanie osoby, której czynność ta dotyczy, jest obowiązany okazać odznakę identyfikacyjną oraz legitymację żołnierza Zandarmerii Wojskowej w sposób umożliwiający odczytanie oraz zanotowanie serii i numeru legitymacji, a także danych osobowych żołnierza.

2. Przepisu ust. 1 nie stosuje się, jeżeli czynność służbowa została podjęta w przypadku wymagającym natychmiastowego działania.

3. W toku wykonywania czynności służbowych, o których mowa w art. 17 ust.1 pkt 1, 2, 4,5, 10i 11 ustawy, żołnierze Żandarmerii Wojskowej mają obowiązek respektowania honoru i godności żotnierza oraz unikania działań, które naruszają szczególną ochronę munduru wojskowego.

Żołnierze Żandarmerii Wojskowej mają prawo legitymowania osób, o których mowa wart. 3 ust. 2 ustawy, i sprawdzania posiadania uprawnień, gdy jest

Nr 157

to niezbędne do wykonania powierzonej im czynności służbowej, w szczególności w celu:

1) ustalenia tożsamości osoby, co do której istnieje uzasadnione przypuszczenie, że popełniła ona przestępstwo lub wykroczenie albo przewinienie dyscyplinarne,

2) ustalenia tożsamości osoby podlegającej doprowadzeniu lub zatrzymaniu,

3) wykonania polecenia wydanego przez sąd lub prokuratora,

4) ustalenia świadków zdarzenia mającego znamiona przestępstwa lub wykroczenia albo przewinienia dyscyplinarnego,

5) identyfikacji osoby ujętej na gorącym uczynku popełnienia przestępstwa lub wykroczenia albo przewinienia dyscyplinarnego, albo też w pościgu podjętym bezpośrednio po popełnieniu takiego czynu, jak też osoby wskazanej przez pokrzywdzonego jako sprawcę przestępstwa lub wykroczenia albo przewinienia dyscyplinarnego,

6

—-

zatrzymania osoby ukrywającej się przed wojskowymi organami ścigania lub wymiaru sprawiedliwości, a także żołnierza, który samowolnie opuścił jednostkę wojskową,

7

—

ustalenia uprawnień do posiadania lub noszenia broni, amunicji, materiałów wybuchowych lub innych środków walki albo przedmiotów, których posiadanie lub noszenie wymaga zezwolenia,

8) ustalenia prawa do przebywania żołnierza poza rejonem zakwaterowania (nie dotyczy żołnierzy zawodowych i okresowej służby wojskowej),

9) ustalenia uprawnień do kierowania pojazdem lub innym środkiem transportu,

10) ustalenia uprawnień do noszenia munduru wojskowego oraz odznak lub oznak wojskowych.

85. 1.lożsamość osoby legitymowanej ustala się na podstawie:

1) książeczki wojskowej,

2) legitymacji oficera, chorążego, podoficera, 3) dowodu osobistego,

4) tymczasowego dowodu osobistego,

5) tymczasowego zaświadczenia tożsamości, 6) paszportu.

2. Tożsamość osoby legitymowanej można ustalić również na podstawie:

1) innych niebudzących wątpliwości dokumentów, zwłaszcza zawierających zdjęcie i adres osoby legitymowanej,

2) oświadczeń osób, których tożsamość ustalono na podstawie dokumentów, o których mowa w ust. 1, a także porozumienia się z osobami wskazanymi przez osobę legitymowaną.

8 6. W razie legitymowania żołnierza znajdującego się w środku transportu, gdy uzasadniają to względy bezpieczeństwa, żołnierze Zandarmerii Wojskowej mogą zażądać opuszczenia tego środka przez żołnierza.

8 7. W zależności od przyczyny legitymowania żotnierze Zandarmerii Wojskowej mogą:

1) zwrócić żołnierzowi uwagę na niewłaściwe postępowanie,

2) rozkazać (polecić) żołnierzowi usunąć na miejscu stwierdzone niedociągnięcia,

3) powiadomić dowódcę jednostki wojskowej o czynie popełnionym przez żołnierza.

Żotnierze Żandarmerii Wojskowej dokumentują czas, miejsce i przyczyny legitymowania oraz dane osoby legitymowanej w książce dowódcy patrolu.

Rozdziat 3 Zatrzymywanie i doprowadzanie

1. Żołnierz Żandarmerii Wojskowej podejmując decyzję o zatrzymaniu żołnierza, o którym mowa w art. 18 ustawy i przepisach innych ustaw:

1) podaje swój stopień wojskowy, imię i nazwisko oraz pełnioną funkcję,

2) podaje podstawę prawną oraz przyczynę zatrzymania,

3) sprawdza, czy zatrzymany żołnierz posiada przy sobie broń, amunicję, materiały wybuchowe lub inne niebezpieczne przedmioty mogące służyć lub być przeznaczone do popełnienia przestępstwa, wykroczenia albo przewinienia dyscyplinarnego, albo też mogące stanowić dowody rzeczowe lub podlegać przepadkowi, albo których posiadanie wymaga zezwolenia, i odbiera te przedmioty.

2. Zatrzymanego żołnierza niezwłocznie doprowadza się do:

1) oficera dyżurnego jednostki organizacyjnej Żandarmerii Wojskowej w przypadku popełnienia lub podejrzenia popełnienia przestępstwa,

2) oficera inspekcyjnego garnizonu lub oficera dyżurnego jednostki wojskowej w przypadku popełnienia wykroczenia lub przewinienia dyscyplinarnego; żołnierza zawodowego można również doprowadzić do miejsca zamieszkania.

3. Doprowadzenie zatrzymanego żotnierza dokumentuje się w meldunku o doprowadzeniu zatrzymanego, sporządzonego według wzoru stanowiącego zatącznik nr 1 do rozporządzenia, w którym podaje się

Nr 157

w szczególności dane osobowe żołnierza Żandarmerii Wojskowej i zatrzymanego żołnierza oraz przyczynę, miejsce i czas zatrzymania.

4. Fakt doprowadzenia zatrzymanego żołnierza dokumentuje się również w książce dowódcy patrolu, w której umieszcza się dane osobowe zatrzymanego żołnierza oraz przyczynę, miejsce i czas zatrzymania.

8 10. 1. Osoba, o której mowa w § 9 ust. 2, może:

1) zwolnić zatrzymanego żołnierza, gdy uzna, że nie ma podstaw do jego zatrzymania,

2) podjąć decyzję o zatrzymaniu i osadzić zatrzymanego w izbie zatrzymań.

2. Osoba, o której mowa w § 9 ust. 2, podejmując decyzję o zatrzymaniu i osadzeniu zatrzymanego żotnierza w izbie zatrzymań:

1) podaje swój stopień wojskowy, imię i nazwisko oraz stanowisko służbowe lub petnioną funkcję,

2) podaje podstawę prawną oraz przyczynę zatrzymania,

3) sprawdza, czy zatrzymany żołnierz posiada przy sobie broń, amunicję, materiały wybuchowe lub inne niebezpieczne przedmioty mogące służyć lub być przeznaczone do popełnienia przestępstwa, wykroczenia albo przewinienia dyscyplinarnego, albo też mogące stanowić dowody rzeczowe lub podlegać przepadkowi, albo których posiadanie wymaga zezwolenia, i odbiera te przedmioty,

4

—

kieruje zatrzymanego żotnierza na badania lekarskie do lekarza garnizonu, a w razie niewyznaczenia takiego lekarza — do zakładu opieki zdrowotnej wskazanego przez dowódcę garnizonu lub komendanta garnizonu w garnizonach, w których są etatowi komendanci garnizonów, w celu wydania zaświadczenia stwierdzającego brak przeciwwskazań zdrowotnych do osadzenia zatrzymanego w izbie zatrzymań,

5) poucza zatrzymanego żołnierza o prawie:

a) wniesienia odwołania od decyzji o zatrzymaniu, wskazując wojskowy sąd garnizonowy właściwy w sprawie,

b) żądania nawiązania w dostępnej formie kontaktu z adwokatem, a także bezpośredniej z nim rozmowy,

c)żądania zawiadomienia o zatrzymaniu osoby najbliższej dla zatrzymanego lub innej wskazanej przez niego osoby,

6) sporządza protokół zatrzymania według wzoru stanowiącego załącznik nr 2 do rozporządzenia,

7) doręcza zatrzymanemu kopię protokołu zatrzymania.

3. W razie gdy kontakt z zatrzymanym żołnierzem jest niemożliwy lub utrudniony ze względu na to, że

jest on pod wptywem alkoholu, środka odurzającego lub substancji psychotropowej albo innego podobnie działającego środka, bądź też z innych powodów ma zakłóconą świadomość, czynności określone w ust. 2 pkt 1, 2,5i 7 wykonuje się po ustaniu przyczyny zakłócającej świadomość.

4. Jeżeli z orzeczenia lekarskiego wynika, że istnieją przeciwwskazania zdrowotne do osadzenia w izbie zatrzymań, osoba, o której mowa w § 9 ust. 2, niezwłocznie zwalnia zatrzymanego żołnierza.

5. Zwolnienie zatrzymanego żołnierza z powodu, o którym mowa w ust. 4, stwierdza się w protokole zatrzymania.

8 11. Czas zatrzymania liczy się od chwili faktycznego podjęcia czynności związanych z doprowadzeniem zatrzymanego żołnierza, choćby poinformowanie o zatrzymaniu lub udokumentowanie tego faktu nastąpiło później.

8 12. Osoba, o której mowa w § 9 ust. 2, która podjęła decyzję o osadzeniu i zatrzymaniu żotnierza w izbie zatrzymań, niezwłocznie zawiadamia o miejscu, dacie i godzinie zatrzymania oraz osadzenia w izbie zatrzymań dowódcę jednostki wojskowej, w której petni on czynną służbę wojskową.

8 13. W razie wniesienia przez zatrzymanego żołnierza odwołania od decyzji o zatrzymaniu, odwołanie oraz kopię protokołu zatrzymania i inne materiaty uzasadniające zatrzymanie przekazuje się niezwłocznie do wojskowego sądu garnizonowego, właściwego ze względu na miejsce zatrzymania.

8 14. 1. Zatrzymanego żołnierza zwalnia się natychmiast, gdy ustanie przyczyna zatrzymania, a w szczególności, gdy:

1) wojskowy sąd garnizonowy wyda postanowienie o zwolnieniu zatrzymanego,

2) prokurator wojskowy zarządzi zwolnienie zatrzymanego,

3) z zaświadczenia lekarskiego wynika, że dalsze osadzenie w izbie zatrzymań może spowodować zagrożenie życia lub zdrowia zatrzymanego.

2. Zatrzymanego żołnierza zwalnia się także, jeżeli w ciągu 48 godzin od chwili zatrzymania przez osobę, o której mowa w § 9 ust. 2, nie zostanie przekazany do dyspozycji sądu, wraz z wnioskiem o zastosowanie tymczasowego aresztowania.

3. Zatrzymanego żołnierza zwalnia się również wtedy, gdy w ciągu 24 godzin od przekazania go do dyspozycji sądu wojskowego nie doręczono mu postanowienia o zastosowaniu tymczasowego aresztowania.

4. Decyzję o zwolnieniu zatrzymanego żołnierza z przyczyny określonej w ust. 1 pkt 3 podejmuje osoba, o której mowa w § 9 ust. 2, która podjęta decyzję o osadzeniu zatrzymanego w izbie zatrzymań. Kopię decyzji

Nr 157

doręcza się zatrzymanemu żołnierzowi oraz żołnierzowi obsługi izby zatrzymań.

8 15. Zatrzymanemu żołnierzowi należy zapewnić pomoc lekarską, jeżeli zachodzi uzasadniona obawa, że znajduje się on w stanie zagrażającym życiu lub zdrowiu, a w szczególności:

1) gdy ma widoczne obrażenia ciała lub utracił przytomność,

2) w razie oświadczenia, że cierpi na schorzenia wymagające stałego lub okresowego leczenia,

3) jeżeli z posiadanych informacji lub okoliczności zatrzymania wynika, że może być chory zakaźnie.

8 16. Osoba, o której mowa w § 9 ust. 2 i która podjęła decyzję o osadzeniu zatrzymanego żołnierza w izbie zatrzymań, zapewnia doprowadzenie zatrzymanego do izby zatrzymań.

8 17. Zatrzymanego żołnierza umieszcza się w izbie zatrzymań, z tym że żołnierza konwojowanego przetrzymuje się do czasu usunięcia przeszkody uniemożliwiającej konwojowanie do właściwego aresztu, aresztu śledczego lub zakładu karnego, stosownie do art. 253 Kodeksu karnego wykonawczego. Decyzje w tym przedmiocie podejmuje dowódca konwoju.

8 18. Przepisy niniejszego rozdziału stosuje się również w razie doprowadzenia żołnierza do oficera dyżurnego jednostki wojskowej lub jednostki organizacyjnej Zandarmerii Wojskowej przez Policję lub inny uprawniony organ, a także w przypadku, o którym mowa w art. 40 ustawy z dnia 26 października 1982 r. o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi (Dz. U. z 1982 r. Nr 35, poz. 230, z 1984 r. Nr 34, poz. 184, z 1987 r. Nr 33, poz. 180, z 1989 r. Nr 35, poz. 192, z 1990 r. Nr 34, poz. 198 i Nr 73, poz. 431, z 1991 r. Nr 73, poz. 321, Nr 94, poz. 419, z 1993 r. Nr 40, poz. 184, z 1996 r. Nr 127, poz. 593, z 1997 r. Nr 88, poz. 554, Nr 113, poz. 732 i Nr 121, poz. 770, z 1998 r. Nr 106,

, z 2000 r. Nr 12, poz. 136 i Nr 120, poz. 1268 oraz z 2001 r. Nr 60, poz. 610, Nr 123, poz. 1353, Nr 125,

, Nr 128, poz. 1401 i Nr 131, poz. 1478).

1. Żołnierz Żandarmerii Wojskowej nie wykonuje czynności, o których mowa w § 19—22, w stosunku do osób korzystających z immunitetu dyplomatycznego, konsularnego, parlamentarnego, sędziowskiego albo prokuratorskiego.

2. Przepis ust. 1 nie dotyczy działań zmierzających do usunięcia bezpośredniego niebezpieczeństwa dla życia lub zdrowia ludzkiego albo mienia.

1. Żołnierz Żandarmerii Wojskowej, który dokonat przejrzenia zawartości bagażu lub sprawdzenia ładunku, sporządza meldunek, w którym podaje w szczególności swoje dane osobowe, rodzaj wykonanej czynności oraz jej miejsce, czas i przyczynę, dane osobowe osoby albo dane środka transportu, wobec których czynność została dokonana, dane osobowe osób obecnych przy czynności, opis zatrzymanych przedmiotów oraz informację o działaniach podjętych w związku ze znalezieniem przedmiotów.

2. Na żądanie przedstawiciela przewoźnika lub spedytora bagażu lub towaru doręcza się mu odpis meldunku, o którym mowa w ust. 1.

Żotnierze Żandarmerii Wojskowej mogą stosować pouczenie jako formę interwencji wobec osób, o których mowa w art. 3 ust. 2 ustawy, w przypadku popełnienia przez nie przewinienia dyscyplinarnego.

Nr 157

Żotnierze Żandarmerii Wojskowej w toku wykonywania czynności stużbowych mają prawo wydawania rozkazów (poleceń) wobec osób, o których mowa w art. 3 ust. 2 ustawy, w granicach niezbędnych do wykonania czynności służbowej.

Fakt zastosowania pouczenia żołnierze Żandarmerii Wojskowej odnotowują w książce dowódcy patrolu.

1. Żotnierze Żandarmerii Wojskowej mogą zwracać się z żądaniem lub prośbą o udzielenie niezbędnej pomocy, jeżeli wykonanie czynności stużbowej byłoby bez tej pomocy niemożliwe lub znacznie utrudnione.

2. Pomoc, o której mowa w ust. 1, może obejmować:

1) udostępnienie na czas określony nieruchomości lub ich części,

2) użyczenie środków transportu lub łączności albo innych rzeczy,

3) umożliwienie eksploatacji urządzeń technicznych,

4) wykonanie innych wskazanych czynności.

8 30. Udzielenie pomocy, o której mowa w § 29 ust. 1, nie może spowodować zakłócenia funkcjonowania pogotowia ratunkowego lub technicznego, straży pożarnej albo innej specjalistycznej stużby ratowniczej.

8 31. 1. Warunkiem skorzystania z doraźnej pomocy obywatela jest wyrażenie przez niego zgody.

2. Przepisu ust. 1 nie stosuje się, jeżeli żotnierz Żandarmerii Wojskowej wykonuje czynności służbowe:

1) na pisemne polecenie sądu lub prokuratora wojskowego,

2) w celu ratowania życia lub zdrowia albo mienia,

3) w razie prowadzenia pościgu za sprawcą przestępstwa.

3. O skorzystaniu z pomocy, o której mowa w ust. 2, a także o jej rodzaju i zakresie oraz o podmiocie, który udzielił pomocy, żotnierz Żandarmerii Wojskowej składa meldunek komendantowi jednostki organizacyjnej Zandarmerii Wojskowej.

8 32. 1. Z żądaniem lub prośbą o udzielenie niezbędnej pomocy występują komendanci jednostek or-

ganizacyjnych Żandarmerii Wojskowej lub upoważnieni przez nich żołnierze.

2. Ządanie lub prośbę, o których mowa w ust. 1, sporządza się na piśmie, podając podstawę prawną, przyczynę oraz rodzaj i zakres oczekiwanej pomocy, a także wskazanie żołnierza, który będzie korzystał z pomocy.

Jeżeli udzielenie niezbędnej pomocy wiąże się z informacjami niejawnymi, żołnierz Zandarmerii Wojskowej zobowiązuje osobę udzielającą pomocy do zachowania w tajemnicy tych informacji oraz pobiera od niej pisemne oświadczenie w tej sprawie.

1. Żołnierz Żandarmerii Wojskowej, z zastrzeżeniem ust. 3, wydaje pokwitowanie na rzeczy użyczone w ramach pomocy.

2. Pokwitowanie powinno zawierać:

1) stopień wojskowy, imię i nazwisko żołnierza przyjmującego rzecz oraz nazwę i miejscowość stacjonowania jednostki organizacyjnej Zandarmerii Wojskowej, w której pełni on czynną służbę wojskową,

2) miejsce, datę i godzinę przyjęcia rzeczy,

3) imię i nazwisko lub nazwę oraz adres właściciela rzeczy,

4) określenie rzeczy z opisem jej stanu i szacunkowej wartości,

5) określenie miejsca i, w miarę możliwości, terminu zwrotu rzeczy,

6) podpis żołnierza i właściciela rzeczy lub jego reprezentanta.

3. W przypadkach uzasadnionych koniecznością niezwłocznego działania, w szczególności dla ratowania życia lub zdrowia ludzkiego albo mienia lub prowadzenia pościgu za sprawcą przestępstwa, można odstąpić od wydania pokwitowania.

4. Jeżeli w pokwitowaniu nie określono terminu zwrotu rzeczy oraz w sytuacji, o której mowa w ust. 3, żołnierz Zandarmerii Wojskowej jest obowiązany zwrócić rzecz niezwłocznie po wykonaniu czynności służbowej, do której ona była niezbędna.

8 35. 1. W razie wykonania czynności stużbowej przed uzgodnionym terminem albo ustania potrzeby korzystania z rzeczy, należy ją niezwłocznie zwrócić właścicielowi.

2. Zwrot rzeczy następuje protokolarnie, w terminie i miejscu uzgodnionym z właścicielem rzeczy lub jego reprezentantem.

3. Protokół zwrotu rzeczy powinien zawierać:

1) stopień wojskowy, imię i nazwisko żotnierza dokonującego zwrotu rzeczy oraz nazwę i miejscowość

Nr 157

stacjonowania jednostki organizacyjnej Żandarmerii Wojskowej, w której pełni on czynną służbę wojskową,

2) miejsce, datę i godzinę zwrotu rzeczy,

3) imię i nazwisko lub nazwę oraz adres właściciela albo osoby upoważnionej do odbioru rzeczy,

4) określenie rzeczy z opisem jej stanu przed i po użyciu do pomocy, ze wskazaniem ewentualnych uszkodzeń i opisem zużycia,

5) oświadczenie osoby, o której mowa w pkt 3, o stanie odbieranej rzeczy,

6) podpis żotnierza dokonującego zwrotu rzeczy i osoby, o której mowa w pkt 3.

4. W razie zgłoszenia przez osobę, o której mowa w ust. 3 pkt 3, zastrzeżeń co do określonych w protokole danych dotyczących stopnia uszkodzenia albo zużycia rzeczy, komendant jednostki organizacyjnej Zan-

darmerii Wojskowej dokonującej zwrotu może powołać rzeczoznawcę w celu rozpatrzenia zgłoszonych zastrzeżeń.

8 36. Rzeczy nieodebrane przez właściciela lub jego reprezentanta w uzgodnionym miejscu i terminie przechowuje się w depozycie.

8 37. Przepisy niniejszego rozdziału dotyczące właściciela rzeczy stosuje się odpowiednio do posiadacza rzeczy.

Rozdziat 7 Przepis końcowy

8 38. Rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2002 r.

Minister Obrony Narodowej: J. Szmajdziński

Załączniki do rozporządzenia Ministra Narodowej z dnia 14 grudnia 2001 r. (poz. 1851)

Obrony

Załącznik nr 1

WZÓR

MELDUNEK O DOPROWADZENIU ZATRZYMANEGO

i doprowadził dO …eeoo oe aeeeenaneaaaaa

Zatrzymanie rozpoczęto dnia …---.seseeeeeeeeaaaaaaaaaace

Przyczyna doprowadzenia zatrzymanego …

Nr 157 — 13062 — Poz. 1851

Poszkodowani i świadkowie zdarzenia, które było przyczyną zatrzymania

nr rejestracyjny …---- ilość kilometrów … słownie

Uwagi doprowadzającego …-.-.---------eeeea a aeeeeaeaaaaaaaae

Dokumenty i przedmioty odebrane zatrzymanemu przekazano organowi, do którego nastąpiło doprowadzenie. Zatrzymanego zwolniono z uwagi na brak podstaw do jego zatrzymania — osadzono w (*)

(*) Niepotrzebne skreślić.

Nr 157 — 13063 — Poz. 1851

; Załącznik nr 2 WZÓR

(stopień wojskowy, imię i nazwisko oraz stanowisko stużbowe lub funkcja pełniona przez osobę dokonującą zatrzymania) na podstawie art. 18 pkt … ustawy z dnia 24 sierpnia 2001 r. o Żandarmerii Wojskowej i wojskowych organach

porządkowych (Dz. U. Nr 123, poz. 1353 i Nr 154, poz. 1800) podjął decyzję o zatrzymaniu — osadzeniu w izbie zatrzymań*

(stopień wojskowy, imię i nazwisko oraz stanowisko służbowe lub funkcja petniona przez osobę, która doprowadziła zatrzymanego)

(podać nazwę depozytu)

Ze względu na niemożliwy — utrudniony kontakt z zatrzymanym z powodu …-.-------eeeee e aaacccec

(podać dane osobowe osoby przybranej oraz miejsce zamieszkania) Zatrzymanego poinformowano o podstawie prawnej i przyczynie zatrzymania oraz pouczono o prawie: — wniesienia zażalenia do Wojskowego Sądu Garnizonowego W…-----s--uasaoee anna aaa eeaaaaaaacezzzaaaaaca — żądania nawiązania w dostępnej formie kontaktu i bezpośredniej rozmowy z adwokatem, — żądania zawiadomienia o zatrzymaniu osoby najbliższej lub innej osoby zamiast lub obok osoby najbliższej.

PAZ gAVj e tzTA OCZY VICZ(e (072V; ON

(podpis zatrzymanego) (podpis osoby dokonującej zatrzymania)

Nr 157 — 13064 — Poz. 1851

(nazwa jednostki wojskowej albo komórki lub jednostki organizacyjnej i jej siedziba) oraz prokuratora wojskowego …---- aaaececca *. Zatrzymanego skierowano na badania lekarskie do …----e-eeeeeeeeea aaaeeeeeennaaa;

który stwierdził brak przeciwwskazań zdrowotnych do osadzenia w izbie zatrzymań.

Zatrzymanemu udzielono pomocy lekarskiej, polegającej na …-eeeeeee aaeeeeeeenaaa EEEE EEEEEEEEETEEETETEEEEEEEEEEEE * Zatrzymanemu doręczono kopię protokołu zatrzymania w dniu …--esesseeeeeeeeaaaaaaaaaaacccecca O godz. …- - podpis zatrzymanego podpis osoby dokonującej zatrzymania PAZ wAVj ę ę(- 14) W ANIU …eeeeeeeeea eewaaaaaaaaaace (podać stopień wojskowy, imię i nazwisko) O gOdZ. …2:-0-uuuennnneaa. dol] z 0) 04V (-1AYTo (OE (podać miejsce osadzenia zatrzymanego)

Zatrzymanego zwolniono Z …-.---------eaaaaaaaa ooo aaaaaaae — przekazano konwojowi* …:----sseeeeeeeeeenaaaaacae EE w dNiU …-e--eeeaeaeeaaaeeeeeceeeec. © JOJZ. … Oraz wydano przedmioty odebrane w toku

zatrzymania — bez wydania przedmiotów odebranych w toku zatrzymania*.

O zwolnieniu zatrzymanego powiadomiono …-...sseseeaa aaa e aaeaaaa aa aaaaaaaaaaeca

(podpis komendanta — profosa)

* Niepotrzebne skreślić.