Ustawa z dnia 26 września 1991 r. o zmianie ustawy budżetowej na rok 1991 oraz o zasadach wykonywania budżetu państwa w 1991 r.

W ustawie budżetowej na rok 1991 z dnia 23 lutego 1991 r. (Dz. U. Nr 21, poz. 89) wprowadza się następujące zmiany:

1) art. 4 otrzymuje brzmienie:

1. Jeżeli przebieg realizacji dochodów budżetu państwa będzie wskazywał na pogłębienie niedoboru budżetu, o którym mowa w art. 1 ust. 3, udziela się Radzie Ministrów nadzwyczajnych upoważnień do:

1) dokonania stosownych zmian w dochodach i wydatkach budżetowych,

2) zwiększenie niedoboru budżetowego do wysokości 26.000.000 mln zł na koniec 1991 r. i ustalenia źródeł pokrycia zwiększonego niedoboru, z tym że zadłużenie Skarbu Państwa z tytułu emisji bonów skarbowych nie może przekroczyć kwoty 16.439.000 mln zł.

2. Rada Ministrów o dokonanych zmianach, o których mowa w ust. 1, poinformuje Sejm i Senat w terminie do dnia 15 listopada 1991 r.

2) art. 6 skreśla się;

3) w art. 8 w ust. 2 wyrazy „4% planowanych rocznych wydatków budżetu państwa” zastępuje się wyrazami „30.000.000 mln zł”;

4) art. 9 i art. 10 skreśla się;

5) art. 16 otrzymuje brzmienie:

1. Ustala się łączną kwotę zobowiązań, które mogą być objęte gwarancjami udzielonymi na podstawie art. 23 ustawy z dnia 5 stycznia 1991 r. - Prawo budżetowe (Dz. U. Nr 4, poz. 18 i Nr 34, poz. 150) oraz gwarancjami udzielonymi przez Ministra Finansów instytucjom ubezpieczeniowym na wypłaty z budżetu państwa odszkodowań z tytułu umów ubezpieczenia należności eksportowych, w wysokości nie przekraczającej 30.000.000 mln zł.

2. Minister Finansów określi instytucje ubezpieczeniowe oraz zasady i tryb udzielania tym instytucjom gwarancji na wypłaty odszkodowań, o których mowa w ust. 1.

6) art. 25 skreśla się;

7) w art. 26 po wyrazie „podlega” dodaje się wyrazy „z zastrzeżeniem art. 26a”;

8) dodaje się art. 26a w brzmieniu:

Art. 26a. Państwowe jednostki budżetowe zaliczane do działów: oświata i wychowanie oraz ochrona zdrowia mogą przeznaczać dochody uzyskane po dniu 1 września 1991 r. na środek specjalny, z którego mogą pokrywać:

1) koszty działalności podstawowej, z wyłączeniem wynagrodzeń i pochodnych od wynagrodzeń,

2) koszty uzyskania dodatkowych przychodów, do wysokości tych przychodów.

9) art. 29 i art. 31 skreśla się;

10) w art. 36 dodaje się ust. 3 w brzmieniu:

3. W spółdzielniach, w których dokonano podziału nadwyżki bilansowej za 1990 r. przed dniem 1 kwietnia 1991 r. bez uwzględnienia składek na ubezpieczenie społeczne i Fundusz Pracy od wypłaconych nagród i premii dla pracowników, a w spółdzielniach pracy także dla członków z tytułu wkładu pracy - składki te obciążają dochód roku 1991 po opodatkowaniu podatkiem dochodowym. Składki powinny być wpłacone do końca 1991 r.

1. Upoważnia się Radę Ministrów do zwiększenia niedoboru ponad kwotę 26.000.000 min zł, w wypadku zaciągnięcia i wykorzystania w 1991 r. kredytu zagranicznego na wydatki służby zdrowia, o wartość zaciągniętego kredytu, jednak nie więcej niż o równowartość 200 mln USD.

2. W wypadku wykorzystania upoważnienia, o którym mowa w ust. 1 Rada Ministrów:

1) dokonuje odpowiednich zmian w określonych w ustawie budżetowej kwotach dochodów i wydatków budżetowych oraz źródeł pokrycia niedoboru budżetowego.

2) zawiadamia Sejm i Senat o dokonanych zmianach.

1. Dysponenci części budżetowych mogą podejmować zobowiązania i ponosić wydatki do wysokości 97% kwot określonych przez Radę Ministrów na podstawie art. 4 ust. 1 pkt 1 ustawy budżetowej na 1991 r.

2. Rada Ministrów może znieść ograniczenia, o których mowa w ust. 1.

Pobranie z rachunku bankowego środków na wynagrodzenia w jednostce budżetowej lub w jednostce gospodarki pozabudżetowej bez jednoczesnego opłacenia należnych składek na rzecz Funduszu Ubezpieczeń Społecznych i Funduszu Pracy podlega odpowiedzialności za naruszenie dyscypliny budżetowej.

1. Kierownicy jednostek dysponujących rachunkami dochodów budżetu państwa, którzy w trybie art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 14 grudnia 1990 r. o zniesieniu i likwidacji niektórych funduszy (Dz. U. Nr 89, poz. 517) przejęli wierzytelności zniesionych funduszy, o których mowa w art. 1 tej ustawy, mogą wymówić warunki umów pożyczkowych zawartych przez dysponentów zniesionych funduszy, jeżeli:

1) pożyczkobiorca nie spłaca w terminie rat pożyczki,

2) w umowie określono stałą stopę oprocentowania.

2. Uprawnienie, o którym mowa w ust. 1, przysługuje również likwidatorom funduszy, o których mowa w art. 5 ustawy wymienionej w ust. 1.

3. Nowe oprocentowanie pożyczki nie może przekroczyć 50% stopy kredytu refinansowego, określanej przez Prezesa Narodowego Banku Polskiego.

4. Do poboru nie zwróconych kwot pożyczek, o których mowa w ust. 1, stosuje się przepisy ustawy z dnia 19 grudnia 1980 r. o zobowiązaniach podatkowych (Dz. U. Nr 27, poz. 111, z 1982 r. Nr 45, poz. 289, z 1984 r. Nr 52, poz. 268, z 1985 r. Nr 12, poz. 50, z 1988 r. Nr 41, poz. 325, z 1989 r. Nr 4, poz. 23, Nr 33, poz. 176, Nr 35, poz. 192 i Nr 74, poz. 443 oraz z 1990 r. Nr 34, poz. 198).

1. Upoważnia się dysponentów części budżetu państwa, w których zaplanowane zostały niepodatkowe dochody budżetu państwa, do:

1) zlecania poboru niepodatkowych dochodów budżetu państwa jednostkom innym niż organy administracji państwowej,

2) przeznaczenia do 0,5% zrealizowanych w trybie określonym w pkt 1 niepodatkowych dochodów budżetu państwa na pokrycie kosztów związanych z poborem tych dochodów.

2. Jednostkom uczestniczącym w procesie pozyskiwania przychodów stanowiących zagraniczne źródła finansowania wydatków budżetu państwa przysługuje prowizja do 0,5% kwot zrealizowanych kredytów zagraniczych na pokrycie kosztów związanych z pozyskaniem tych kredytów. Prowizja pokrywana jest z bieżących dochodów budżetu państwa.

3. Minister Finansów określi wysokość prowizji, jednostki uprawnione do jej uzyskania oraz warunki, które muszą spełnić uprawnieni, aby otrzymać prowizję.

4. Przepisu ust. 1 pkt 2 nie stosuje się do ceł i do dochodów ze sprzedaży składników majątkowych Skarbu Państwa.

Określony w ustawie z dnia 5 stycznia 1991 r. - Prawo budżetowe (Dz. U. Nr 4, poz. 18 i Nr 34, poz. 150):

1) w art. 31 ust. 1 termin przedłożenia Sejmowi i Senatowi projektu założeń polityki społeczno-gospodarczej ustala się w 1991 r. na dzień 15 listopada,

2) w art. 33 ust. 1 termin przedłożenia Sejmowi i Senatowi projektu ustawy budżetowej na 1992 r. ustala się na 15 dzień po uchwaleniu przez Sejm założeń polityki społeczno-gospodarczej na 1992 r., a prowizorium budżetowego nie później niż do dnia 16 grudnia 1991 r.

Ustawa wchodzi w życie z dniem ogłoszenia, z zastrzeżeniem art. 1 pkt 8.