I CSK 3198/25

POSTANOWIENIE

Sąd Najwyższy w Izbie Cywilnej w składzie:

SSN Adam Doliwa

9 września 2026 r.

na posiedzeniu niejawnym 9 września 2026 r. w Warszawie

w sprawie z wniosku E.Ż. i H.Ż.

z udziałem Gminy P.

o stwierdzenie zasiedzenia nieruchomości,

na skutek skargi kasacyjnej E.Ż. i H.Ż.

od postanowienia Sądu Okręgowego w Gorzowie Wielkopolskim

z 27 maja 2025 r., V Ca 522/24,

odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.

Wnioskodawcy, H.Ż. i E.Ż., wywiedli skargę kasacyjną na postanowienie

Sądu

Okręgowego

w

Gorzowie

Wielkopolskim

z 27 maja 2025 r., wydanego w sprawie z przy udziale gminy P.

o stwierdzenie zasiedzenia nieruchomości.

Uzasadniając wniosek o przyjęcie skargi do rozpoznania skarżący wskazali,

że w sprawie występują istotne zagadnienia prawne, związane z manifestowaniem

posiadania gruntu, jak również podali, że skarga jest oczywiście zasadna wobec

naruszenia przez Sąd II instancji przepisów prawa materialnego.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, jeżeli w sprawie

występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni przepisów

prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności

w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub skarga kasacyjna

jest oczywiście uzasadniona (art. 3989 § 1 k.p.c.).

Istotnym zagadnieniem prawnym w rozumieniu art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c. jest

zagadnienie nowe, nierozwiązane dotychczas w orzecznictwie, którego wyjaśnienie

może przyczynić się do rozwoju prawa. Zagadnienie prawne powinno przede

wszystkim być sformułowane w oparciu o okoliczności mieszczące się w stanie

faktycznym sprawy wynikającym z dokonanych przez sąd ustaleń

(zob. postanowienie SN z 7 czerwca 2001 r., III CZP 33/01), a jednocześnie być

przedstawione w sposób ogólny i abstrakcyjny tak, aby umożliwić Sądowi

Najwyższemu udzielenie uniwersalnej odpowiedzi, niesprowadzającej się do samej

subsumpcji i rozstrzygnięcia konkretnego sporu (zob. postanowienia

SN: z 15 października 2002 r., III CZP 66/02; z 22 października 2002 r.,

III CZP 64/02, i z 5 grudnia 2008 r., III CZP 119/08). Konieczne jest przytoczenie

argumentów prawnych, które prowadzą do rozbieżnych ocen. Skarżący powinien

nie tylko wskazać przepis prawa (materialnego lub procesowego), którego dotyczy

zagadnienie, ale także przedstawić pogłębioną argumentację prawną w celu

wykazania, że zagadnienie jest istotne, a jego rozstrzygnięcie ma znaczenie dla

merytorycznego rozstrzygnięcia w jego sprawie (zob. m.in. postanowienia

SN: z 23 sierpnia 2007 r., I UK 134/07, i z 9 lutego 2011 r., III SK 41/10).

Skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona, gdy dla przeciętnego

prawnika z samej treści skargi – bez pogłębionej analizy i jurydycznych dociekań –

w sposób jednoznaczny wynika, że wskazane w niej podstawy zasługują na

uwzględnienie z uwagi na kwalifikowany charakter naruszenia przepisów prawa.

Przyczyna przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania, jaką jest jej oczywista

zasadność, może dotyczyć jedynie przepisów prawa niepodlegających różnej

wykładni i niepozostawiających sądowi swobody oceny. Chodzi przy tym

o wykładnię w oczywisty, dostrzegalny już prima facie sposób sprzeczną z jednolitą

i ugruntowaną wykładnią skonkretyzowanego przepisu, przyjmowaną

w orzecznictwie i nauce prawa (zob. m.in. postanowienia SN: z 21 maja 2025 r.,

I CSK 558/24; z 26 marca 2025 r., I CSK 3537/23; z 30 stycznia 2025 r.,

I CSK 3814/23; z 31 grudnia 2024 r., I CSK 1853/23; z 20 listopada 2024 r.,

I CSK 2892/23; z 14 września 2023 r., I CSK 518/23; z 27 lipca 2023 r.,

I CSK 5328/22).

Skarga kasacyjna wnioskodawców nie zawiera argumentów

potwierdzających skuteczne wykazanie, że w sprawie zachodzi przesłanka ujęta

w art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c.

Analiza skargi kasacyjnej prowadzi do wniosku, że przesłanka

z art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c. także nie została spełniona. Wnioskodawcy pod pozorem

istotnego zagadnienia prawnego i oczywistej zasadności w istocie pytają o trafność

stanowiska Sądu Okręgowego wyrażonego w związku z rozstrzygnięciem tej

konkretnej sprawy. Przedstawili wyłącznie własne stanowisko, polemizując

z niekorzystnym dla nich rozstrzygnięciem Sądu drugiej instancji.

Skarżący nie sformułowali wprost żadnego zagadnienia prawnego.

Nie jest rzeczą Sądu Najwyższego ustalanie stanu faktycznego

i dopuszczanie w sprawie nowych dowodów. Skarżący błędnie traktują skargę

kasacyjną jako trzecią instancję odwoławczą. Ponadto, Sądy meriti szczegółowo

i wnikliwie ustaliły okoliczności nabycia przez wnioskodawców w 1992 r. wyłącznie

domku letniskowego w drodze przetargu bez zakupu gruntu, zakres korzystania

z nieruchomości, nieregularny kształt, sezonowość korzystania przez skarżących.

Podstawami skargi kasacyjnej nie mogą być objęte zarzuty błędnych ustaleń

faktycznych i oceny dowodów (art. 3983 § 3 k.p.c.), więc nie można z odwołaniem

się do nich kreować zagadnienia prawnego opartego na założeniu, że

w rzeczywistości miał miejsce stan faktyczny inny, niż ustalony przez sądy obu

instancji, czyli inny, niż stanowiący podstawę rozstrzygnięcia.

Podkreślenia wymaga, że wywody zawarte w uzasadnieniu wniosku

o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania, sprowadzają się do polemiki

z zaskarżonym orzeczeniem, nie zaś wykazania, że przy jego ferowaniu popełniono

uchybienia w zakresie stosowania prawa, które miały charakter kwalifikowany i nie

podlegały różnym ocenom. Znamienne, że Sądy meriti, co trafnie zostało

podkreślone w odpowiedzi na skargę kasacyjną, poddały ocenie przesłanki woli

władania nieruchomością jak właściciel oraz posiadania jak użytkownik wieczysty.

Ustalenie in concreto istnienia i treści zamiaru władania rzeczą dla siebie,

z wszystkimi odcieniami woli, wymaga uwzględnienia nie tylko zewnętrznych,

zamanifestowanych przejawów posiadania, lecz również dalszych faktów,

chociażby takich jak wypowiedzi posiadacza wobec otoczenia czy wystąpienia

wobec organów, konieczne jest, by posiadanie, które ma doprowadzić do

zasiedzenia, było jawne. Władać bowiem jak właściciel można jedynie przez

podejmowanie czynności widocznych dla otoczenia (postanowienie Sądu

Najwyższego z 4 marca 2025 r., I CSK 1450/24). Sądy meriti słusznie wywiodły, że

wnioskodawcy nie zamanifestowali swojego władztwa na zewnątrz. Byli

posiadaczami zależnymi, a nie samoistnymi.

Sąd Najwyższy uznał, że nie ma innych przyczyn uzasadniających przyjęcie

skargi kasacyjnej do rozpoznania, w szczególności w postaci nieważności

postępowania (art. 3989 § 1 pkt 3 k.p.c.).

Z tej przyczyny Sąd Najwyższy na podstawie art. 3989 § 1 i 2 k.p.c. odmówił

przyjęcia skargi do rozpoznania..

(P.H.)

[SOP]