II KK 392/26

POSTANOWIENIE

Sąd Najwyższy w składzie:

SSN Eugeniusz Wildowicz

Dnia 16 września 2026 r.

w sprawie A.M.

skazanego z art. 230 § 1 k.k. w zb. z art. 230a § 1 k.k. i in.,

po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu

w dniu 16 września 2026 r.,

wniosku obrońcy o wstrzymanie wykonania prawomocnego orzeczenia,

na podstawie art. 532 § 1 k.p.k.

p o s t a n o w i ł

nie uwzględnić wniosku.

Wniosek o wstrzymanie wykonania prawomocnego wyroku, zawarty w kasacji

obrońcy skazanego nie zasługuje na uwzględnienie.

Unormowana w art. 532 § 1 k.p.k. instytucja procesowa wstrzymania

wykonania zaskarżonego kasacją orzeczenia ma charakter wyjątkowy. Zasadą jest

bezzwłoczne, a więc bezpośrednio po uprawomocnieniu się wyroku, wszczęcie

postępowania wykonawczego. Aby od tej zasady wyjątkowo odstąpić, stwierdzić

należy istnienie szczególnych okoliczności sprawiających, że wykonanie danego

orzeczenia pociągnie za sobą dolegliwe i w zasadzie nieodwracalne dla skazanego

skutki, a jednocześnie istnieje wysoki stopień prawdopodobieństwa uwzględnienia

podniesionych w kasacji zarzutów.

Nie wypowiadając się wiążąco co do zasadności i skuteczności

sformułowanych przez obrońcę skazanego zarzutów stwierdzić należy, że nie jest

ono ponadprzeciętnie duże. Sąd Najwyższy nie dostrzega też w tej sprawie z urzędu

uchybień stanowiących bezwzględne przyczyny odwoławcze, jak również innych,

szczególnych okoliczności przemawiających na tym etapie postępowania za

wstrzymaniem wykonania orzeczenia.

Należy również przypomnieć, że samo wniesienie kasacji nie uzasadnia

odstąpienia od zasady bezzwłocznej wykonalności prawomocnych orzeczeń.

Wniosek o wstrzymanie wykonania orzeczenia powinien być z tego względu poparty

odpowiednią argumentacją, której w tej sprawie zabrakło. Uniemożliwia to bardziej

szczegółowe odniesienie się do tego wniosku.

Nie dostrzegając podstaw do wstrzymania wykonania zaskarżonego kasacją

orzeczenia, Sąd Najwyższy orzekł jak w postanowieniu.

[WB]

[r.g.]