I CSK 3119/25

POSTANOWIENIE

Sąd Najwyższy w Izbie Cywilnej w składzie:

SSN Adam Doliwa

9 września 2026 r.

na posiedzeniu niejawnym 9 września 2026 r. w Warszawie

w sprawie z wniosku R.D. i G.D.

z udziałem A.P.

o zasiedzenie,

na skutek skargi kasacyjnej A.P.

od postanowienia Sądu Okręgowego w Gdańsku

z 24 kwietnia 2025 r., XVI Ca 942/24,

1. odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania;

2. zasądza od A.P. na rzecz R.D. i G.D. po 900 (dziewięćset)

złotych z odsetkami w wysokości odsetek ustawowych za

opóźnienie za czas po upływie tygodnia od dnia doręczenia

niniejszego postanowienia uczestnikowi do dnia zapłaty tytułem

zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

Uczestnik, A.P., wywiódł skargę kasacyjną na postanowienie Sądu

Okręgowego w Gdańsku z 24 kwietnia 2025 r., wydanego w sprawie z wniosku

R.D. i G.D. o stwierdzenie zasiedzenia.

Uzasadniając wniosek o przyjęcie skargi do rozpoznania skarżący wskazał,

że w sprawie występują istotne zagadnienia prawne, jak również podał, że skarga

jest oczywiście zasadna wobec naruszenia przez Sąd drugiej instancji przepisów

prawa materialnego.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, jeżeli w sprawie

występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni przepisów

prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności

w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub skarga kasacyjna

jest oczywiście uzasadniona (art. 3989 § 1 k.p.c.).

Istotnym zagadnieniem prawnym w rozumieniu art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c. jest

zagadnienie nowe, nierozwiązane dotychczas w orzecznictwie, którego wyjaśnienie

może przyczynić się do rozwoju prawa. Zagadnienie prawne powinno być

sformułowane w oparciu o okoliczności mieszczące się w stanie faktycznym sprawy

wynikającym z dokonanych przez sąd ustaleń (zob. postanowienie SN

z 7 czerwca 2001 r., III CZP 33/01), a jednocześnie być przedstawione w sposób

ogólny i abstrakcyjny, tak, aby umożliwić Sądowi Najwyższemu udzielenie

uniwersalnej odpowiedzi, niesprowadzającej się do samej subsumpcji

i rozstrzygnięcia konkretnego sporu (zob. postanowienia SN:

z 15 października 2002 r., III CZP 66/02; z 22 października 2002 r., III CZP 64/02;

i z 5 grudnia 2008 r., III CZP 119/08). Konieczne jest przytoczenie argumentów

prawnych, które prowadzą do rozbieżnych ocen. Skarżący powinien nie tylko

wskazać przepis prawa (materialnego lub procesowego), którego dotyczy

zagadnienie, ale także przedstawić pogłębioną argumentację prawną w celu

wykazania, że zagadnienie jest istotne, a jego rozstrzygnięcie ma znaczenie dla

merytorycznego rozstrzygnięcia w jego sprawie (zob. m.in. postanowienia

SN: z 23 sierpnia 2007 r., I UK 134/07; i z 9 lutego 2011 r., III SK 41/10).

Skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona, gdy dla przeciętnego

prawnika z samej treści skargi – bez pogłębionej analizy i jurydycznych dociekań –

w sposób jednoznaczny wynika, że wskazane w niej podstawy zasługują na

uwzględnienie z uwagi na kwalifikowany charakter naruszenia przepisów prawa.

Przyczyna przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania, jaką jest jej oczywista

zasadność, może dotyczyć jedynie przepisów prawa niepodlegających różnej

wykładni i niepozostawiających sądowi swobody oceny. Chodzi przy tym

o wykładnię w oczywisty, dostrzegalny już prima facie sposób sprzeczną z jednolitą

i ugruntowaną wykładnią skonkretyzowanego przepisu, przyjmowaną

w orzecznictwie i nauce prawa (zob. m.in. postanowienia SN: z 21 maja 2025 r.,

I CSK 558/24; z 26 marca 2025 r., I CSK 3537/23; z 30 stycznia 2025 r.,

I CSK 3814/23; z 31 grudnia 2024 r., I CSK 1853/23; z 20 listopada 2024 r.,

I CSK 2892/23; z 14 września 2023 r., I CSK 518/23; z 27 lipca 2023 r.,

I CSK 5328/22).

Skarga kasacyjna wnioskodawcy nie zawiera argumentów potwierdzających

skuteczne wykazanie, że w sprawie zachodzi przesłanka ujęta

w art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c.

Analiza skargi kasacyjnej prowadzi do wniosku, że przesłanka

z art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c. także nie została spełniona. Uczestnik pod pozorem

istotnego zagadnienia prawnego i oczywistej zasadności w istocie pyta o trafność

stanowiska Sądu Okręgowego wyrażonego w związku z rozstrzygnięciem tej

konkretnej sprawy. Przedstawił wyłącznie własne stanowisko, polemizując

z niekorzystnym dla niego rozstrzygnięciem Sądu drugiej instancji.

Skarżący nie sformułował wprost żadnego zagadnienia prawnego.

Nie jest rzeczą Sądu Najwyższego ustalanie stanu faktycznego

i dopuszczanie w sprawie nowych dowodów. Skarżący błędnie traktuje skargę

kasacyjną jako trzecią instancję odwoławczą. Ponadto, Sądy meriti szczegółowo

i wnikliwie ustaliły okoliczności i charakter posiadania nieruchomości przez

wnioskodawcę, składanie deklaracji podatkowych, złą wiarę oraz upływ czasu.

Podstawami skargi kasacyjnej nie mogą być objęte zarzuty błędnych ustaleń

faktycznych i oceny dowodów (art. 3983 § 3 k.p.c.), więc nie można z odwołaniem

się do nich kreować zagadnienia prawnego opartego na założeniu, że

w rzeczywistości miał miejsce stan faktyczny inny, niż ustalony przez sądy obu

instancji, czyli inny, niż stanowiący podstawę rozstrzygnięcia.

Podkreślenia wymaga, że wywody zawarte w uzasadnieniu wniosku

o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania, sprowadzają się do polemiki

z zaskarżonym orzeczeniem, nie zaś wykazania, że przy jego ferowaniu popełniono

uchybienia w zakresie stosowania prawa, które miały charakter kwalifikowany i nie

podlegały różnym ocenom. Znamienne, że Sądy meriti, co trafnie zostało

podkreślone w odpowiedzi na skargę kasacyjną, poddały ocenie przesłanki woli

władania nieruchomością jak właściciel oraz posiadania jak użytkownik wieczysty.

Sąd Najwyższy uznał, że nie ma innych przyczyn uzasadniających przyjęcie

skargi kasacyjnej do rozpoznania, w szczególności w postaci nieważności

postępowania (art. 3989 § 1 pkt 3 k.p.c.).

Z tej przyczyny Sąd Najwyższy na podstawie art. 3989 § 1 i 2 k.p.c. odmówił

przyjęcia skargi do rozpoznania. O kosztach postępowania kasacyjnego

rozstrzygnął zaś na podstawie art. 520 § 3 k.p.c. w zw. z art. 13 § 2 k.p.c. w zw.

z § 10 ust. 4 pkt 2 i § 5 pkt 1 w zw. z § 2 pkt 6 rozporządzenia Ministra

Sprawiedliwości w sprawie opłat za czynności adwokackie.

(P.H.)

[a.ł]