I KK 275/26

POSTANOWIENIE

Sąd Najwyższy w składzie:

SSN Kazimierz Klugiewicz

Dnia 9 września 2026 r.

w sprawie M.B. i K.B.,

skazanych z art. 278 § 1 k.k.,

po rozpoznaniu w Izbie Karnej, na posiedzeniu w dniu 9 września 2026 r.,

z urzędu, kwestii dopuszczalności kasacji prokuratora na niekorzyść skazanych

od wyroku Sądu Okręgowego w Zielonej Górze

z dnia 8 maja 2026 r., sygn. akt VII Ka 216/26,

utrzymującego w mocy wyrok Sądu Rejonowego w Zielonej Górze

z dnia 14 listopada 2025 r., sygn. akt II K 731/25,

na podstawie art. 530 § 2 k.p.k. w zw. z art. 429 § 1 k.p.k. i art. 523 § 3 k.p.k.,

p o s t a n o w i ł:

1. pozostawić kasację bez rozpoznania.

2. kosztami postępowania przed Sądem Najwyższym obciążyć

Skarb Państwa.

Zgodnie z art. 523 § 3 k.p.k., kasację na niekorzyść można wnieść jedynie w

razie uniewinnienia oskarżonego albo umorzenia postępowania. Wyjątkiem są

jedynie sytuacje określone w art. 523 § 4 k.p.k. (kasacja wniesiona z powodu

uchybień wymienionych w art. 439 k.p.k. lub w wypadku określonym w art. 521 k.p.k.).

Oznacza to, że od wyroku skazującego prokurator, jako strona postępowania, nie

może wnieść kasacji na niekorzyść, zawierającej zarzuty inne niż te, dotyczące tzw.

bezwzględnych przyczyn odwoławczych. W niniejszej sprawie doszło do

prawomocnego skazania M.B. i K.., zaś w kasacji prokuratora, wniesionej na

niekorzyść tych skazanych, podniesiono jedynie zarzut obrazy prawa materialnego

– art. 72 § 1 k.k. Kasację tę należało zatem pozostawić bez rozpoznania jako

niedopuszczalną z mocy ustawy.

Z tych względów Sąd Najwyższy orzekł jak w postanowieniu.

[WB]

[r.g.]