I CSK 760/26

POSTANOWIENIE

Sąd Najwyższy w Izbie Cywilnej w składzie:

SSN Marta Romańska

11 września 2026 r.

na posiedzeniu niejawnym 11 września 2026 r. w Warszawie

w sprawie z powództwa G.S.

przeciwko Gminie Miejskiej Z.

o zapłatę,

na skutek skargi kasacyjnej G.S.

od wyroku Sądu Apelacyjnego w Lublinie

z 27 listopada 2025 r., I ACa 1268/25,

1. odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania;

2. zasądza od powoda na rzecz pozwanej kwotę 5.400 (pięć

tysięcy czterysta) zł, z odsetkami w wysokości odsetek

ustawowych za opóźnienie w spełnieniu świadczenia

pieniężnego za czas po upływie tygodnia od doręczenia

powodowi odpisu niniejszego postanowienia tytułem

kosztów postępowania kasacyjnego.

[dr]

Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, jeżeli

w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni

przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących

rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub

skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona (art. 3989 § 1 k.p.c.). Obowiązkiem

skarżącego jest sformułowanie i uzasadnienie wniosku o przyjęcie skargi

kasacyjnej do rozpoznania w nawiązaniu do powyższych przesłanek,

a rozstrzygnięcie Sądu Najwyższego w kwestii przyjęcia bądź odmowy przyjęcia

skargi kasacyjnej do rozpoznania wynika z oceny, czy okoliczności powołane przez

skarżącego odpowiadają tym, o których jest mowa w art. 3989 § 1 k.p.c.

Powód wniósł o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania z powołaniem się

na jej oczywistą zasadność (art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c.) z uwagi na zastosowanie do

określenia wysokości wynagrodzenia za korzystanie z lokalu stawki w wysokości

0,48 zł/m2, podczas gdy określenie wysokości żądanego wynagrodzenia według

cen rynkowych za bezumowne korzystanie z tej samej nieruchomości powoda

powinno nastąpić przy zastosowaniu stawki czynszu najmu w wysokości co

najmniej 5,18 zł/m2, a nie stawki kilkunastokrotnie niższej.

Skarżący stwierdził, że skarga kasacyjna nie zmierza do oceny opinii

biegłego rzeczoznawcy majątkowego A.S., lecz wytyka Sądowi Okręgowemu, że

nie dokonał oceny tej opinii z punktu widzenia zasad doświadczenia życiowego,

logiki i wiedzy powszechnej, a w efekcie po kilkunastu latach trwania postępowania

zastosował do obliczenia wysokości należnego mu wynagrodzenia stawkę czynszu

najmu w wysokości 0,48 zł/m2 zamiast znacznie wyższych, możliwych do

osiągnięcia, których stosowanie w obrocie wykazał.

W orzecznictwie Sądu Najwyższego utrwalony jest pogląd, że uzasadnienie

oczywistej zasadności skargi kasacyjnej jako przesłanki jej przyjęcia do

rozpoznania wymaga powołania się na kwalifikowaną postać naruszenia

zaskarżonym orzeczeniem przepisów prawa materialnego lub procesowego

i przeprowadzania wywodu zmierzającego do jego wykazania. Oczywistość

naruszenia ma miejsce wówczas, gdy jest ono widoczne prima facie, przy

wykorzystaniu podstawowej wiedzy prawniczej, bez potrzeby wchodzenia

w szczegóły czy dokonywania pogłębionej analizy tekstu wchodzących w grę

przepisów i doszukiwania się ich znaczenia. Uzasadnienie wniosku oparte na tej

przesłance wymaga przedstawienia argumentacji prawnej zmierzającej do

wykazania kwalifikowanego naruszenia powołanych w skardze przepisów prawa,

możliwego do stwierdzenia bez merytorycznej analizy zaskarżonego orzeczenia

oraz podstaw kasacyjnych (por. postanowienia Sądu Najwyższego z 10 stycznia

2003 r., V CZ 187/02, OSNC 2004, nr 3, poz. 49, z 5 października 2007 r., III CSK

216/07 i z 11 sierpnia 2011 r., IV CSK 163/11). Uzasadnienie wniosku nie może

sprowadzać się do powtórzenia uzasadnienia podstaw kasacyjnych albo wprost

odwołania się do niego, gdyż na tym etapie postępowania przed Sądem

Najwyższym nie podlegają one badaniu.

Zarzuty skarżącego nie uwzględniają dokonanych w sprawie ustaleń

faktycznych lub stanowią wprost polemikę z nimi, chociaż ustawodawca wyłączył

możliwość oparcia skargi na zarzutach dotyczących błędów w ustaleniach

faktycznych lub ocenie dowodów (art. 3983 § 3 k.p.c.), zakładając, że Sąd

Najwyższy dokonanymi ustaleniami ma być związany przy rozpoznawaniu sprawy

(art. 39813 § 2 k.p.c.).

Skonfrontowanie uzasadnienia wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do

rozpoznania z motywami zaskarżonego wyroku nie potwierdza tezy

skarżącego o oczywistej zasadności skargi. Ustalenia Sądów meriti odnośnie do

tego, jakie wynagrodzenie należy się pozwanemu za korzystanie z jego

nieruchomości oparte były na opinii biegłego rzeczoznawcy A.S. Sądy meriti oceniły

tę opinię biegłego jako spójną i odwołującą się do logicznej argumentacji. W

postępowaniu kasacyjnym, o czym była już mowa, nie jest dopuszczalne

podważenie tej oceny dowodów.

Biegły zastosował do określenia wysokości wynagrodzenia metodę

porównawczą i stawki rynkowe, przy czym za punkt odniesienia wybrał

nieruchomości o takim samym przeznaczeniu jak nieruchomość, za korzystanie

z której powód żądał wynagrodzenia, w tym jej część zajętą co najmniej od 1986 r.

pod pas drogowy, obejmujący chodniki, wjazdy, pasy zieleni. Zastosowanie do

terenu zajętego pod pas drogowy stawki czynszu ustalonej dla pozostałej części

działki nr […] w obszarze wytyczonym ogrodzeniem nie było zasadne, gdyż ta

część istotnie różniła się w zakresie możliwości wykorzystania komercyjnego

i gospodarczego. Twierdzenia powoda, że wykazał stosowanie w obrocie

gospodarczym wyższych stawek wynagrodzenia za korzystanie z gruntów na cele

parkowania na nich pojazdów nie mogą doprowadzić do podważenia stanowiska

Sądów, gdyż pas drogowy to nie to samo co parking.

Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 3989 § 1 i 2 k.p.c. oraz –

co do kosztów postępowania – art. 98 § 1, 11 i 3 k.p.c. w związku z art. 39821 i art.

391 § 1 k.p.c., § 2 pkt 7 w związku z § 10 ust. 4 pkt 2 rozporządzenia Ministra

Sprawiedliwości z 22 października 2015 r. rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości

z 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (tekst

jedn. Dz.U. z 2023 r. poz. 1935), orzeczono jak w postanowieniu.

[dr]

[SOP]