II KZ 31/26

POSTANOWIENIE

Sąd Najwyższy w składzie:

SSN Dariusz Kala

Dnia 11 września 2026 r.

w sprawie B.Ż., A.Ż., J.Ż. i J.K., co do których umorzono postępowanie w sprawie

o czyn z art. 212 § 1 k.k. i in.

po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu w dniu 11 września 2026 r.

zażalenia oskarżyciela prywatnego na zarządzenie Przewodniczącego X Wydziału

Karnego Odwoławczego Sądu Okręgowego w Warszawie z dnia 5 maja 2026 r.,

sygn. akt X WKK 26/26 o odmowie przyjęcia kasacji od postanowienia Sądu

Okręgowego w Warszawie z dnia 2 marca 2026 r., sygn. akt X Kz 122/26

utrzymującego w mocy postanowienie Sądu Rejonowego dla Warszawy –

Śródmieścia w Warszawie z dnia 26 września 2025 r., X K 273/25 o umorzeniu

postępowania

na podstawie art. 437 § 1 k.p.k.

postanowił

utrzymać w mocy zaskarżone zarządzenie.

Postanowieniem z dnia 26 września 2025 r., sygn. akt X K 273/25, Sąd

Rejonowy dla Warszawy - Śródmieścia w Warszawie, na podstawie art. 17 § 1 pkt 7

k.p.k., umorzył postępowanie w sprawie B.Ż., A.Ż., J.Ż. i J.K. oskarżonych o czyny z

art. 212 § 1 k.k. w zw. z art. 216 § 1 k.k. Postępowanie zainicjowane zostało

prywatnym aktem oskarżenia wniesionym przez L.J. (k. 35 - 36).

Po rozpoznaniu zażalenia, wywiedzionego od powyższego postanowienia

przez oskarżyciela prywatnego, postanowieniem z dnia 2 marca 2026 r., sygn. akt X

Kz 122/26, Sąd Okręgowy w Warszawie utrzymał zaskarżone postanowienie w mocy,

a kosztami postępowania odwoławczego obciążył oskarżyciela prywatnego (k. 166).

Od powyższego postanowienia, osobiście sporządzoną kasację wywiódł

oskarżyciel prywatny.

Zarządzeniem z dnia 5 maja 2026 r., sygn. akt X WKK 26/26, Przewodniczący

X Wydziału Karnego Odwoławczego Sądu Okręgowego w Warszawie, na podstawie

art. 530 § 2 k.p.k. w zw. z art. 429 k.p.k., odmówił przyjęcia ww. kasacji jako

niedopuszczalnej z mocy ustawy (k. 215).

Od powyższego zarządzenia, w dniu 1 czerwca 2026 r., oskarżyciel prywatny

wywiódł zażalenie, w którym zaskarżył to zarządzenie w całości, domagając się

uchylenia zaskarżonej decyzji procesowej i przekazania sprawy do dalszego

prowadzenia (k. 220 - 222). W zażaleniu skarżący podnosił zasadniczo argumenty

kwestionujące zasadność umorzenia postępowania.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje.

Zażalenie nie jest zasadne.

Zgodnie z art. 519 k.p.k. stronom kasacja przysługuje wyłącznie od

prawomocnego wyroku sądu odwoławczego kończącego postępowanie oraz od

prawomocnego postanowienia sądu odwoławczego o umorzeniu postępowania i

zastosowaniu środka zabezpieczającego określonego w art. 93a Kodeksu karnego.

Postanowienie sądu odwoławczego, utrzymujące w mocy postanowienie o

umorzeniu postępowania w sprawie z oskarżenia prywatnego, wydane na podstawie

art. 17 § 1 pkt 7 k.p.k., nie należy zatem do kategorii orzeczeń, które mogą być

zaskarżone przez strony, co zresztą trafnie wskazano w zaskarżonym zarządzeniu.

Kasację strony wywiedzioną od tego rodzaju postanowienia należy zatem uznać za

niedopuszczalną z mocy ustawy (art. 429 § 1 k.p.k.).

Zgodnie z art. 530 § 2 k.p.k. w zw. z art. 429 § 1 k.p.k. prezes sądu (a także

przewodniczący wydziału, upoważniony sędzia – art. 93 § 2 k.p.k.), do którego

wniesiono kasację, odmawia jej przyjęcia w razie stwierdzenia jej niedopuszczalności.

Stwierdzenie niedopuszczalności środka zaskarżenia bezprzedmiotowym czyni

również uruchomienie postępowania w celu usunięcia braków formalnych tego

środka, w tym również wyznaczenie do sporządzenia takowego środka

pełnomocnika z urzędu.

Z uwagi na powyższe, Sąd Najwyższy orzekł jak w części dyspozytywnej

postanowienia.

[WB]

[a.ł]