II KK 347/26

POSTANOWIENIE

Sąd Najwyższy w składzie:

SSN Tomasz Artymiuk

Dnia 10 września 2026 r.

w sprawie M.C.

skazanego z art. 156 § 1 pkt 2 k.k. i in.,

po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu

w dniu 10 września 2026 r.

wniosku obrońcy skazanego o wstrzymanie wykonania

wyroku Sądu Okręgowego w Siedlcach

z dnia 4 listopada 2025 r., sygn. akt II Ka 713/24

zmieniającego wyrok Sądu Rejonowego w Mińsku Mazowieckim

z dnia 8 maja 2024 r., sygn. akt II K 1235/22,

na podstawie art. 532 § 1 a contrario k.p.k.

p o s t a n o w i ł:

nie uwzględnić wniosku.

Obrońca skazanego M.C. wniósł kasację, w której sformułował zarzuty −

rażącego naruszenia prawa materialnego oraz rażącego naruszenia prawa

procesowego, mające wpływ na treść wydanego orzeczenia, w tym wystąpienia

bezwzględnej przyczyny odwoławczej z art. 439 § 1 ust. 2 k.p.k. w zw. z art. 45 ust.

1 Konstytucji RP i art. 6 ust. 1 EKPC poprzez rozpoznanie sprawy przez sąd

nienależycie obsadzony.

We wniesionym nadzwyczajnym środku zaskarżenia obrońca zawarł także

wniosek o wstrzymanie wykonania wyroku Sądu Rejonowego w Mińsku

Mazowieckim z dnia 8 maja 2024 r., sygn. akt II K 1235/22, zmienionego wyrokiem

Sądu Okręgowego w Siedlcach z dnia 4 listopada 2025 r., sygn. akt II Ka 713/24, do

czasu rozpoznania kasacji, nie przedstawił wszelako jakichkolwiek motywów, które

uzasadniałyby uwzględnienie tego wniosku.

W odpowiedzi na kasację prokurator wniósł o jej oddalenie jako oczywiście

bezzasadnej.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje.

Wniosek obrońcy skazanego nie zasługuje na uwzględnienie.

Instytucja uregulowana w art. 532 § 1 k.p.k., stanowiąca odstępstwo od

zasady natychmiastowej wykonalności prawomocnych wyroków (art. 9 § 3 k.k.w.),

ma charakter wyjątkowy, a skorzystanie z niej jest możliwe dopiero przy

jednoczesnym spełnieniu dwóch warunków, to jest wystąpienia znacznego stopnia

prawdopodobieństwa zasadności zarzutów kasacyjnych oraz wykazania przez

wnioskodawcę, że dalsze wykonywanie orzeczenia mogłoby wywołać dla skazanego

M.C. wyjątkowo dolegliwe i nieodwracalne skutki.

Nie przesądzając w tym miejscu o zasadności sformułowanych w kasacji

zarzutów, co wymaga dokonania pogłębionej ich analizy na rozprawie, ale oceniając

ich rangę i zasadność tylko z punktu widzenia ustalenia przesłanek wstrzymania

wykonania orzeczenia, należy stwierdzić, że prawdopodobieństwo uwzględnienia tej

kasacji w zaskarżonym zakresie nie jest na tyle wysokie, by stanowiło wystarczającą

podstawę do skorzystania z instytucji wstrzymania wykonania zaskarżonego wyroku.

Powyższe dotyczy też sformułowanego w kasacji zarzutu wystąpienia

uchybienia określonego w art. 439 § 1 pkt 2 k.p.k. Nie można bowiem pominąć, że

stwierdzenie tego rodzaju bezwzględnej przyczyny odwoławczej, związanej z

udziałem w składzie orzekającym osoby powołanej na urząd sędziego na wniosek

Krajowej Rady Sądownictwa ukształtowanej w trybie określonym przepisami ustawy

z dnia 8 grudnia 2017 r. (Dz. U. z 2018 r., poz. 3), wymaga przeprowadzenia

stosownego testu, a sam fakt powołania w takiej procedurze nie jest wystarczający

do przyjęcia nienależytej obsady sądu. Wobec wskazanych wyżej okoliczności, a

także braku dodatkowej argumentacji uzasadniającej uwzględnienie wniosku na

obecnym etapie postępowania brak jest podstaw do skorzystania przez Sąd

Najwyższy z uprawnienia przewidzianego w art. 532 § 1 k.p.k.

Sąd Najwyższy nie stwierdził także wystąpienia w realiach badanej sprawy

szczególnych, wyjątkowych okoliczności prowadzących do ustalenia, że wykonanie

zaskarżonego wyroku mogłoby spowodować dla skazanego M.C. nieodwracalne,

niekorzystne skutki. Nie można w tym przedmiocie pominąć, że nawet uwzględnienie

kasacji w zakresie w niej postulowanym, biorąc pod uwagę wymierzoną skazanemu

karę, obligowałoby Sąd Najwyższy do rozważenia możliwości zastosowania w tej

sprawie art. 538 § 2 k.p.k.

Wobec powyższego orzeczono jak na wstępie.

[WB]

[r.g.]

SSN (Tomasz Artymiuk)