IV KK 323/26

POSTANOWIENIE

Sąd Najwyższy w składzie:

Dnia 10 września 2026 r.

SSN Tomasz Artymiuk

w sprawie G.M.

skazanego z art. 56 § 2 k.k.s.,

po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu

w dniu 10 września 2026 r.

wniosku obrońcy skazanego o wstrzymanie wykonania

wyroku Sądu Okręgowego w Katowicach

z dnia 13 lutego 2026 r., sygn. akt VI Ka 23/26

utrzymującego w mocy wyrok Sądu Rejonowego w Tychach

z dnia 5 września 2025 r., sygn. akt II K 1637/21,

na podstawie art. 532 § 1 a contrario k.p.k.

postanowił:

nie uwzględnić wniosku.

Obrońca skazanego G.M. wniósł kasację, w której sformułował zarzuty

rażącego naruszenia przepisów postępowania, które miały istotny wpływ na treść

orzeczenia oraz rażącej obrazy przepisów prawa materialnego, tj. przepisu art. 44 §

1 pkt 1, art. 44 § 3 i art. 44 § 5 k.k.s., polegającą na błędnej wykładni pojęcia „końca

roku, w którym upłynął termin płatności tej należności” oraz przepisów Konstytucji

RP i przepisu artykułu 6 ust. 3. pkt c Konwencji o ochronie praw człowieka i

podstawowych wolności. W ramach podniesionych zarzutów wskazał także na

zaistnienie bezwzględnych przyczyn odwoławczych w postaci wystąpienia jednej z

okoliczności wyłączających postępowanie, to jest przedawnienia karalności oraz

nienależytej obsady Sądu.

We wniesionym nadzwyczajnym środku zaskarżenia obrońca zawarł także

wniosek o wstrzymanie wykonania wyroku Sądu Rejonowego w Tychach z dnia 5

września 2025 r., sygn. akt 1637/21, do czasu rozpoznania niniejszej kasacji.

Obrońca argumentował w uzasadnieniu swojego postulatu, że zachodzi duże

prawdopodobieństwo wykonania kary w pełnym zakresie jeszcze przed

merytorycznym rozpoznaniem kasacji, co w przypadku jej uwzględnienia byłoby

oczywiście niesprawiedliwe dla skazanego G.M.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje.

Wniosek obrońcy skazanego nie zasługuje na uwzględnienie.

Rozwiązanie ujęte w art. 532 § 1 k.p.k., stanowiące odstępstwo od zasady

natychmiastowej wykonalności prawomocnych wyroków (art. 9 § 3 k.k.w.), ma

charakter wyjątkowy, a skorzystanie z niego jest możliwe dopiero przy

jednoczesnym spełnieniu dwóch warunków, to jest wystąpienia znacznego stopnia

prawdopodobieństwa zasadności zarzutów kasacyjnych oraz wykazania przez

wnioskodawcę, że dalsze wykonywanie orzeczenia mogłoby wywołać dla

skazanego wyjątkowo dolegliwe i nieodwracalne skutki.

Nie przesądzając w tym miejscu o zasadności sformułowanych w kasacji

zarzutów, ale oceniając ich rangę i ewentualną zasadność tylko z punktu widzenia

ustalenia przesłanek wstrzymania wykonania orzeczenia, należy stwierdzić,

że prawdopodobieństwo uwzględnienia tej kasacji w zaskarżonym zakresie nie jest

na tyle wysokie, by stanowiło wystarczającą podstawę do skorzystania z instytucji

wstrzymania wykonania wyroku. Zauważenie powyższe dotyczy jedynych

dopuszczalnych w tej sprawie zarzutów tj. uchybień wymienionych w art. 439 k.p.k.

W tym stanie rzeczy na obecnym etapie postępowania brak jest podstaw do

skorzystania przez Sąd Najwyższy z uprawnienia przewidzianego w art. 532 § 1

k.p.k.

Sąd Najwyższy nie stwierdził także, w świetle podniesionych wyżej wskazań,

wystąpienia w realiach badanej sprawy szczególnych, wyjątkowych okoliczności

prowadzących do stwierdzenia, że wykonanie zaskarżonego wyroku mogłoby

spowodować dla skazanego nieodwracalne, niekorzystne skutki, tym bardziej, że

orzeczona została kara wolnościowa grzywny w relatywnie niskim wymiarze.

Wobec powyższego orzeczono jak na wstępie.

[WB]

[r.g.]