IV KK 128/16

Sygn. akt IV KK 128/16

POSTANOWIENIE

Dnia 5 maja 2016 r.

Sąd Najwyższy w składzie:

SSN Józef Dołhy

na posiedzeniu w trybie art. 535 § 3 kpk

po rozpoznaniu w Izbie Karnej w dniu 5 maja 2016r.,

sprawy J. R.

oskarżonego z art. 177 § 2 kk

z powodu kasacji, wniesionej przez pełnomocnika oskarżyciela posiłkowego S. M.

na niekorzyść oskarżonego,

od wyroku Sądu Okręgowego w K.

z dnia 9 czerwca 2015 r.

utrzymującego w mocy wyrok Sądu Rejonowego w K.

z dnia 22 stycznia 2015 r.;

p o s t a n o w i ł:

1. oddala kasację jako oczywiście bezzasadną;

2. kosztami sądowymi postępowania kasacyjnego obciąża

oskarżyciela posiłkowego.

Wyrokiem z dnia 22 stycznia 2015 roku ( VIII K …/12/N) Sąd Rejonowy w K.

uniewinnił J. R. od zarzucanego mu aktem oskarżenia czynu z art. 177 § 2 k.k.

Apelację od tego orzeczenia wnieśli oskarżyciele posiłkowi zarzucając

zaskarżonemu wyrokowi obrazę prawa procesowego w postaci art. 193 k.p.k. oraz

błąd w ustaleniach faktycznych prowadzący do uniewinnienia J. R.

Wyrokiem z dnia 9 czerwca 2015 roku (IV Ka …/15) Sąd Okręgowy w K.

utrzymał w mocy zaskarżony wyrok, uznając apelację za oczywiście bezzasadną.

2

Kasację od powyższego orzeczenia wniósł pełnomocnik oskarżycieli

posiłkowych. W kasacji wskazano na:

,,rażące naruszenie prawa procesowego w postaci art. 193 k.p.k. mającą

wpływ na treść wyroku Sądu I i II instancji poprzez nie powołanie biegłych celem

wykonania opinii zespołowej z zakresu rekonstrukcji wypadków oraz z zakresu

mechanoskopii celem weryfikacji pokolizyjnego stanu motocykla pokrzywdzonego

na okoliczność zamontowania na nim reflektora i jego wyrwania w czasie

przedmiotowego zdarzenia drogowego i co za tym idzie możliwości dostrzeżenia

pokrzywdzonego przez oskarżonego i ustalenia jego sprawstwa, co w konsekwencji

powodowało jego uniewinnieniem”

W konkluzji skarżący wniósł o uchylenie w całości wyroku Sądu I i II instancji,

i przekazanie sprawy Sądowi Rejonowemu w K. celem ponownego rozpoznania.

W odpowiedzi na kasację prokurator Prokuratury Okręgowej w K. wniósł o

oddalenie kasacji jako oczywiście bezzasadnej.

Sąd Najwyższy zważył co następuje:

Kasacja jest bezzasadna w rozumieniu art. 535 § 3 k.p.k.

Uniewinniając oskarżonego J. R. od zarzutu popełnienia czynu z art. 177 § 2

k.k. Sąd Rejonowy w K. miał głównie na względzie treść opinii biegłych (P. P., P. C.

oraz biegłych z zakresu rekonstrukcji wypadków drogowych Instytutu Pojazdów

Samochodowych i Silników Spalinowych Politechniki […] ), którzy w sposób

jednoznaczny wypowiedzieli się, że przyczyną nieustąpienia pierwszeństwa przez

kierowcę Opla Astra i zajechanie drogi motocykliście było znaczne utrudnienie w

jego zauważeniu. Tym samym Sąd był uprawniony do przyjęcia, że brak jest

podstaw do uznania, iż oskarżony wyczerpał znamiona czynu, o którym mowa w

art. 177 § 2 k.k. Do zarzutu nieprzeprowadzenia kolejnej opinii biegłego odniósł się

na str. 3-6 uzasadnienia Sąd Okręgowy w K., wskazując, że wątpliwości odnośnie

przebiegu inkryminowanego zdarzenia należało, wobec reguł z art. 5 § 2 k.p.k. oraz

art. 7 k.p.k. rozstrzygnąć na korzyść oskarżonego.

Lektura nadzwyczajnego środka zaskarżenia sporządzonego przez

pełnomocnika oskarżycieli posiłkowych wskazuje, że autor kasacji nie wykazał

żadnych podstaw, które uzasadniałyby uchylenie orzeczeń I i II instancji. Zarzut

naruszenia art. 193 k.p.k. oceniony łącznie z argumentacją zawartą w uzasadnieniu

3

prowadzi do konstatacji, że autor kasacji w istocie kwestionuje ustalenia faktyczne

przyjęte za podstawę wyroku Sądu I instancji. Zarzut kasacji ma charakter

deklaracji zmierzającej do wykazania pozornej realizacji wymogów określonych w

art. 523 k.p.k. i art. 519 k.p.k. Materiał dowodowy, którego ocena przeprowadzona

przez Sąd Rejonowy została zaaprobowana przez Sąd odwoławczy, doprowadził

Sąd I instancji do wniosku, że wypadek komunikacyjny w którym uczestniczył

oskarżony oraz P.M., był efektem nieszczęśliwego wypadku, na który złożyło się

szereg czynników przedstawionych w uzasadnieniu Sądu Rejonowego.

Niekontrastowy kolor stroju motocyklisty oraz motoru jadącego na tle ciężarówki

oraz jego nadmierna prędkość (100 km/h) spotęgowane były brakiem oświetlenia

motocykla. Ustalenie Sądu, że motocykl nie był wyposażony w reflektor,

pełnomocnik podważał zarówno w apelacji, jak i na obecnym etapie w kasacji.

Kwestia oświetlenia motocykla była już przedmiotem kontroli odwoławczej i Sąd

zaaprobował procedowania Sądu I instancji w tym zakresie (k. 5 uzasadnienia SO).

Wbrew wywodom skarżącego dowiedziono, że motocykl przeszedł liczne przeróbki

do jazdy wyczynowej i akrobacji, w efekcie czego był pozbawiony reflektora

(brakowało stelaża i owiewki, a z materiału dowodowego wynika, że brak ten nie był

efektem oderwania w chwili wypadku, tylko świadomego odkręcenia tych części).

Sąd Okręgowy w wyniku kontroli apelacyjnej stwierdził, że prawidłowo ustalono, że

motocykl nie posiadał w ogóle reflektora.

Uzasadniając wniesiony nadzwyczajny środek zaskarżenia pełnomocnik

oskarżycieli posiłkowych powołał się na archiwalne przepisy o Prawie ruchu

drogowego, wywodząc, że dawniej obowiązywała ustawa, według której w okresie

od 1 marca do 30 września nie było obowiązku używania świateł zewnętrznych

(Ustawa z dnia 20 czerwca 1997 roku Prawo o ruchu drogowym, Dz. U

2005.108.908). Nie można zgodzić się z argumentacją skarżącego, który próbuje

wykazać, że oświetlenie pojazdu w letni dzień nie ma znaczenia. Zmiana

powołanego w kasacji przepisu wynikała właśnie z tego, że jeżeli dostrzeżenie

pojazdu może być utrudnione, tak jak było w omawianej sprawie, przy piętrzących

się niesprzyjających okolicznościach, właśnie jego oświetlenie może zapobiec

wypadkowi. Dlatego obecnie w polskim prawie obowiązuje przepis art. 51 Ustawy z

dnia 20 czerwca 1997 roku (Dz.U.2012.1137) nakazujący używania świateł

4

zewnętrznych przez cały rok. W świetle aktualnego stanu prawnego wywody

kasacji dotyczące poprzednich uregulowań w Prawie o ruchu drogowym oraz

przepisów obowiązujących za granicą nie wnoszą nic do sprawy, a z punktu

widzenia etapu postępowania ocenić należy je, jako niekasacyjne.

W dalszej części skargi autor podważa teorię zastosowaną przez Sąd

,,looked but failed to see”. W dosłownym tłumaczeniu to określenie znaczy że

,,patrzył, ale nie zauważył”, i jak potwierdzają ekspertyzy biegłych taka sytuacja

zaistniała w omawianej sprawie. Sąd Okręgowy odniósł się do adekwatnego

zarzutu na stronie 4 uzasadnienia.

Kasacja pełnomocnika oskarżycieli posiłkowych jest bezzasadna w stopniu

oczywistym. Sformułowany w kasacji zarzut skierowany został przeciwko

prawidłowo procedującemu Sądowi I instancji, nie zaś, jak wymaga tego art. 519

k.p.k., przeciwko Sądowi odwoławczemu. Skarżący w kasacji nie wykazał żadnych

błędów w procedowaniu Sądu odwoławczego. Zawarty w kasacji zarzut rażącego

naruszenia art. 193 k.p.k. jest powieleniem zarzutu apelacyjnego, do którego

wyczerpująco i dokładnie odniósł się Sąd Okręgowy, zgodnie z regułami

określonymi w art. 433 § 2 k.p.k. oraz art. 457 § 3 k.p.k.

Z tych powodów orzeczono, jak na wstępie.

eb