I CZ 129/15

Sygn. akt I CZ 129/15

POSTANOWIENIE

Dnia 24 lutego 2016 r.

Sąd Najwyższy w składzie:

SSN Dariusz Dończyk (przewodniczący)

SSN Wojciech Katner

SSN Agnieszka Piotrowska (sprawozdawca)

w sprawie z wniosku L. K.

przy uczestnictwie A. F.

o orzeczenie zakazu prowadzenia działalności gospodarczej na własny rachunek

oraz pełnienia funkcji członka rady nadzorczej, reprezentanta lub pełnomocnika

w spółce handlowej, w przedsiębiorstwie państwowym, spółdzielni, fundacji lub

stowarzyszeniu,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej

w dniu 24 lutego 2016 r.,

zażalenia wnioskodawcy na postanowienie Sądu Okręgowego w W.

z dnia 3 lipca 2015 r.,

uchyla zaskarżone postanowienie i sprawę przekazuje Sądowi

Okręgowemu w W. do ponownego rozpoznania

i rozstrzygnięcia o kosztach postępowania zażaleniowego.

2

Postanowieniem z dnia 28 maja 2014 roku Sąd Rejonowy oddalił wniosek L.

K. o orzeczenie wobec uczestnika postępowania A. F. zakazu prowadzenia

działalności, o którym mowa w art. 373 ustawy z dnia 28 lutego 2003 roku – Prawo

upadłościowe i naprawcze (tekst jedn. Dz.U. z 2015 r., poz. 233 ze zm.). W

ramach kontroli wstępnej apelacji wniesionej przez wnioskodawcę, przewodniczący

w sądzie pierwszej instancji wezwał jego pełnomocnika do uiszczenia opłaty od

apelacji. Po stwierdzeniu, że opłata ta nie wpłynęła w zakreślonym terminie, Sąd

Rejonowy postanowieniem z dnia 16 października 2014 roku, doręczonym

pełnomocnikowi wnioskodawcy w dniu 21 października 2012 roku, odrzucił

apelację jako nieopłaconą. Postanowienie to uprawomocniło się wobec nie

wniesienia zażalenia przez wnioskodawcę. Na skutek pisma pełnomocnika

wnioskodawcy z dnia 12 grudnia 2014 roku o reasumpcję postanowienia o

odrzuceniu apelacji, wskazującego, że została ona prawidłowo opłacona, Sąd

pierwszej instancji postanowieniem z dnia 16 grudnia 2014 roku, wydanym na

podstawie art. 359 § 1 w związku z art. 13 § 2 k.p.c. i art. 376 ust. 1 p.u.n., uchylił

swoje prawomocne postanowienie z dnia 16 października 2014 roku o odrzuceniu

apelacji i przekazał ją do Sądu Okręgowego celem merytorycznego rozpoznania.

Postanowieniem z dnia 3 lipca 2014 roku, Sąd Okręgowy umorzył

postępowanie apelacyjne na podstawie art. 355 § 1 w związku z art. 391 § 1 k.p.c.,

podnosząc, że Sąd Rejonowy naruszył art. 359 § 1 k.p.c., stąd postępowanie

apelacyjne podlegało umorzeniu.

W zażaleniu wnioskodawca zarzucił naruszenie art. 355 § 1 w związku z art.

391 § 1 k.p.c. oraz art. 373 k.p.c. i wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Nie ulega wątpliwości, że Sąd Rejonowy uchylając postanowieniem z dnia

16 grudnia 2014 roku swoje wcześniejsze prawomocne postanowienie z dnia

16 października 2014 roku o odrzuceniu apelacji, naruszył art. 359 § 1 k.p.c.

stanowiący, że postanowienia niekończące postępowania w sprawie mogą być

uchylane i zmieniane wskutek zmiany okoliczności sprawy, chociażby były

zaskarżone, a nawet prawomocne. Postanowienie o odrzuceniu apelacji jest

postanowieniem kończącym postępowanie w sprawie, tak więc Sąd Rejonowy

3

pozostawał nim związany zgodnie z art. 365 § 1 k.p.c. (por. postanowienia Sądu

Najwyższego z dnia 22 lutego 2006 roku, III CZ 4/06, nie publ. i z dnia 21 grudnia

2000 roku, IV CKN 1804/00, nie publ.). Mogło ono podlegać uchyleniu jedynie

w wyniku uwzględnienia zażalenia, którego w rozpoznawanej sprawie

wnioskodawca nie złożył.

W rozpoznawanej sprawie Sąd drugiej instancji umorzył postępowanie

apelacyjne na podstawie art. 355 § 1 w związku z art. 391 § 1 k.p.c., nie wskazując

jednak jednoznacznie, z jakich przyczyn wydanie orzeczenia apelacyjnego przez

ten sąd stało się niedopuszczalne lub zbędne. Tymczasem w świetle art. 373 k.p.c.

konsekwencją ujemnego wyniku przeprowadzonej przez sąd drugiej instancji

ponownej kontroli prawidłowości przekazanej apelacji, w tym jej niedopuszczalności,

która zaistniała w okolicznościach rozpoznawanej sprawy, jest postanowienie

o odrzuceniu apelacji, a nie umorzeniu postępowania apelacyjnego.

W tym stanie rzeczy orzeczono jak w sentencji (art. 3941

§ 3 w związku z art.

39815

§ 1 k.p.c.).

eb