II KK 94/14

Sygn. akt II KK 94/14

POSTANOWIENIE

Dnia 25 czerwca 2014 r.

Sąd Najwyższy w składzie:

SSN Jacek Sobczak

na posiedzeniu bez udziału stron (art. 535 § 3 k.p.k.)

po rozpoznaniu w dniu 25 czerwca 2014 r.,

sprawy G. C.

oskarżonego o czyn z art. 177 § 1 k.k.

z powodu kasacji wniesionej przez pełnomocnika oskarżycielki posiłkowej

od wyroku Sądu Okręgowego w W.

z dnia 19 lipca 2013 r.,

zmieniającego wyrok Sądu Rejonowego w W.

z dnia 10 września 2012 r.,

p o s t a n o w i ł

1. oddalić kasację jako oczywiście bezzasadną,

2. zasądzić od Skarbu Państwa na rzecz adw. J.

P. - Kancelaria Adwokacka -

kwotę 442,80 zł (czterysta czterdzieści dwa złote

osiemdziesiąt groszy), w tym 23 % podatku VAT, tytułem

wynagrodzenia za sporządzenie kasacji z urzędu.

Wyrokiem Sądu Rejonowego w W. z dnia 10 września 2012 r., G. C. został

uznany winnym tego, że w miejscu i dniu jak w zarzucie, około godz. 7.40 kierując

samochodem opisanym w zarzucie, nie zachował szczególnej ostrożności

wykonując manewr skrętu w prawo uderzył w lewy bok pieszej C. G., która

przechodziła przez jezdnię nieprawidłowo przed pojazdem, poza przejściem dla

2

pieszych, z prawej na lewą stronę w stosunku do ruchu pojazdu – czym przyczyniła

się do wypadku – w wyniku powyższego nieumyślnie spowodował u ww. obrażenia

ciała opisane w zarzucie i za to na podstawie art. 177 § 1 k.k. przy zastosowaniu

art. 58 § 3 k.k. w zw. z art. 33 § 1 i 3 k.k. skazano ww. na karę grzywny 100 stawek

dziennych po 15 zł każda. Rozstrzygnięto także w przedmiocie kosztów

postępowania. Na skutek apelacji wywiedzionej od tego wyroku przez obrońcę

oskarżonego, Sąd Okręgowy wyrokiem z dnia 19 lipca 2013 r., zmienił zaskarżony

wyrok w ten sposób, ze uniewinnił oskarżonego G. C. od popełniania zarzucanego

mu czynu, kosztami postepowania obciążając Skarb Państwa.

Kasację od wyroku Sądu II instancji - na niekorzyść - uniewinnionego

wywiódł pełnomocnik oskarżycielki posiłkowej, zarzucając rażące naruszenie

przepisów prawa materialnego mające istotny wpływ na treść orzeczenia, tj. art.

177 § 1 k.k. a także art. 3 ust. 1 w zw. z art. 26 ust. 1 ustawy z dnia 20 czerwca

1997 r.- Prawo o ruchu drogowym (Dz.U. 1997 Nr 98, poz. 602, tekst jedn:

Dz.U.2012, poz. 1137) poprzez nieuwzględnienie w toku całego postępowania

sądowego dyspozycji wynikającej z ww. przepisów, tym samym dojście do wniosku,

iż oskarżony w trakcie zdarzenia nie był zobowiązany do zachowania szczególnej

ostrożności, co w konsekwencji doprowadziło do uznania, iż w przedmiotowej

sprawie brak było przesłanek uzasadniających przypisanie oskarżonemu

naruszenia przepisów ustawy- Prawo o ruchu drogowym i tym samym

uniewinnienie oskarżonego od czynu z art. 177 § 1 k.k. Nadto, rażące naruszenie

prawa procesowego, tj. art. 7 k.p.k. w zw. z art. 410 k.p.k. poprzez wyrażenie przez

Sąd II instancji przekonania dotyczącego zachowania oskarżonego w trakcie

zdarzenia nie na podstawie wszystkich przeprowadzonych dowodów, wskazań

wiedzy i doświadczenia życiowego, ale na skutek przekroczenia zasady swobodnej

oceny materiału dowodowego, poprzez uwzględnienie przez Sąd II instancji jedynie

okoliczności przemawiających na korzyść oskarżonego przy jednoczesnym

pominięciu okoliczności świadczących o jego winie.

Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie

sprawy do ponownego rozpoznania temu sądowi. Nadto pełnomocnik wniósł

zasądzenie na jego rzecz nieopłaconych kosztów udzielonej pomocy prawnej z

urzędu oskarżycielce posiłkowej.

3

Prokurator w sporządzonej odpowiedzi na kasację wniósł o oddalenie jej jako

oczywiście bezzasadnej.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Kasacja pełnomocnika oskarżycielki posiłkowej jest bezzasadna w stopniu

oczywistym dlatego podlegała oddaleniu w oparciu o przepis z art. 535 § 3 k.p.k.

Wyszczególnić już na wstępie należy, że naruszenie prawa materialnego

polega na wadliwym jego zastosowaniu (bądź niezastosowaniu) w orzeczeniu

opartym na trafnych ustaleniach faktycznych. Tylko wówczas, gdy

niekwestionowane są ustalenia faktyczne, a wadliwość rozstrzygnięcia sprowadza

się do niewłaściwej subsumpcji, można mówić o obrazie prawa materialnego.

Skarżący popadł zatem w sprzeczność, gdy formułując zarzut błędu w ustaleniach

faktycznych, równocześnie postawił wyrokowi zarzut obrazy prawa materialnego,

który aktualizuje się przecież dopiero, gdy ustalenia faktyczne przyjęte za podstawę

zaskarżonego orzeczenia nie są kwestionowane.

Jeżeli – zdaniem skarżącego – Sąd błędnie ustalił stan faktyczny i do tak

ustalonego stanu faktycznego nie zastosował odpowiednich przepisów, które – przy

wymaganych i uznawanych przez skarżącego za prawidłowe ustaleniach – miałyby

zastosowanie, to zarzut obrazy prawa materialnego jest bezpodstawny.

Z treści uzasadnienia kasacji niezbicie wynika, że skarżący w rzeczy samej

nie akceptuje dokonanej przez Sąd Okręgowy oceny zebranych dowodów, w

szczególności zaś ustalenia, że w zaistniałych okolicznościach przedmiotowego

zdarzenia, oskarżony nie miał obowiązku przewidywania, że pokrzywdzona idąca

po chodniku wejdzie na jezdnię w miejscu, które nie jest przeznaczone dla ruchu

pieszych. Oskarżony, który wykonywał manewr skrętu w prawo na skrzyżowaniu

miał obowiązek zachowania ostrożności dla bezpieczeństwa ruchu na ul. K., w

którą skręcał, jednakże obowiązek zachowania szczególnej ostrożności nie może

być tak daleko posunięty aby wymagać od kierowcy znajdującego się na

skrzyżowaniu ulic, aby przewidywał, że piesi nie będą przestrzegać zasad ruchu i

wejdą na jezdnię w dowolnym miejscu, nie przeznaczonym dla ruchu pieszych.

Pełnomocnik nie akceptuje faktu uniewinnienia oskarżonego od zarzucanego mu

czynu, nie zważając na treść i argumenty zawarte w uzasadnieniu Sądu

Okręgowego. Na str. 5 i 6 uzasadnienia Sąd szczegółowo omówił z jakich powodów

4

i dlaczego uznał, że w odniesieniu do G. C. nie znajdują zastosowania reguły

określone w art. 26 ust. 1 i 25 ust. 1 ustawy- Prawo o ruchu drogowym.

Niezależnie od podniesionych przez skarżącego argumentów wskazać

należy, że zaprezentowany na kartach uzasadniania przez Sąd II instancji tok

rozumowania jest jak najbardziej prawidłowy i pozbawiony jakichkolwiek błędów

natury faktycznej czy logicznej. Dodać należy, że Sąd odwoławczy podzielił w pełni

ustalenia faktyczne dokonane przez Sąd I instancji jednakże na ich podstawie

dokonał odmiennej oceny zachowania oskarżonego. Argumentacja Sądu w tym

zakresie jest logiczna, przejrzysta i przekonywająca.

Pełnomocnik oskarżycielki posiłkowej w pkt II kasacji odwołał się do

przekroczenia przez Sąd II Instancji zasady swobodnej oceny dowodów oraz

oparcia rozstrzygnięcia o niekompletne okoliczności dotyczące oskarżonego. Z

treści uzasadnienia tychże zarzutów (str. 4 kasacji), nie wynika jednak na czym

konkretnie miałyby polegać uchybienia Sądu odwoławczego. Rzecz bowiem w tym,

że tego typu zarzuty nie mają rangi kasacyjnej, skierowane są wobec orzeczenia

Sądu I instancji.

Kontroli kasacyjnej nie podlega wynik oceny dowodów, jak tylko sposób

dokonania tej oceny. Oznacza to, że niniejsza inspekcja nie obejmuje sfery

przekonania i uznania sędziowskiego, sprowadza się natomiast do weryfikacji, czy

dokonana ocena nie wykazuje błędów natury faktycznej bądź logicznej. Jak

wskazano już wyżej orzeczenie Sądu II instancji jest wolne od wad.

Kasacja pełnomocnika oskarżycielki posiłkowej to nieuzasadniona polemika

z właściwymi ustaleniami dokonanymi w sprawie i na ich podstawie wyciągniętym

słusznym wnioskiem o braku podstaw do przypisania oskarżonemu naruszenia

przepisów ustawy- Prawo o ruchu drogowym i w związku z tym uniewinnieniem ww.

od zarzucanego czynu.

Złożony przez pełnomocnika wniosek o zasądzenie kosztów udzielonej

pomocy prawnej zasługuje na uwzględnienie. Znajduje on przede wszystkim

podstawę prawną w art. 29 ust. 1 ustawy z dnia 26 maja 1982 r. – Prawo o

adwokaturze (tekst jedn.: Dz. U. z 2009 Nr 146, poz. 1188), zaś wysokość

zasądzonej kwoty wynika z § 14 ust. 3 pkt 1 Rozporządzenia Ministra

Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności

5

adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy

prawnej udzielonej z urzędu (tekst jedn.: Dz. U. z 2013 r. Nr 461).

Wobec powyższego, Sąd Najwyższy nie dopatrzył się naruszenia przepisów

zarzuconych w skardze skutkiem czego należało oddalić kasację pełnomocnika

oskarżycielki posiłkowej, uznając ją za oczywiście bezzasadną.