I C 596/25

Sygnatura akt I C 596/25

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Świnoujście, dnia 07 lipca 2026 r.

Sąd Rejonowy w Świnoujściu I Wydział Cywilny w następującym składzie:

Przewodniczący: sędzia Mariusz Grobelny

Protokolant: Karolina Proch

po rozpoznaniu w dniu 11 czerwca 2026 r. w Świnoujściu

na rozprawie

sprawy z powództwa (...) Sp. z o.o. wS.

przeciwko Wspólnocie (...)przy ul. (...) w Ś.

o zapłatę

I. oddala powództwo;

II. zasądza od powódki na rzecz pozwanej kwotę 3.617 zł (trzech tysięcy sześciuset siedemnastu złotych) tytułem zwrotu kosztów procesu z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia uprawomocnienia się niniejszego wyroku do dnia zapłaty.

Sygn. akt I C 596/25

UZASADNIENIE

wyroku w postępowaniu uproszczonym

Pozwem wniesionym w dniu 23 września 2025 roku powódka (...) Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością w S. wniosła przeciwko pozwanej Wspólnocie (...) przy ul. (...) w Ś. powództwo o zapłatę kwoty 10.367,40 zł, na którą składa się:

a) kwota 9.188,92 zł tytułem należności głównej,

b) kwota 502,56 zł tytułem skapitalizowanych odsetek za opóźnienie od dnia 21 stycznia 2025 roku do dnia 06 czerwca 2025 roku,

c) kwota 296,44 zł tytułem skapitalizowanych odsetek za opóźnienie od dnia 21 lutego 2025 roku do dnia 06 czerwca 2025 roku,

d) kwota 137,79 zł tytułem skapitalizowanych odsetek za opóźnienie od dnia 07 czerwca 2025 roku do dnia 02 września 2025 roku wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie liczonymi od tej kwoty od dnia następującego po dniu wytoczenia powództwa do dnia zapłaty oraz

e) kwota 241,69 zł tytułem skapitalizowanych odsetek za opóźnienie od dnia 21 marca 2025 roku do dnia 02 września 2025 roku wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie liczonymi od tej kwoty od dnia następującego po dniu wytoczenia powództwa do dnia zapłaty.

Nadto powódka wniosła o zasądzenie od pozwanej na swoją rzecz kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm prawem przepisanych.

W uzasadnieniu pozwu wyjaśniono, że powódka w dniu 13 listopada 2024 roku zawarła z pozwaną Wspólnotą pisemną umowę, której przedmiotem było świadczenie usług w zakresie kompleksowego utrzymania czystości w basenie. W zakresie zawartej umowy w imieniu pozwanej działał jej reprezentant, tj. zarządca E. G.prowadząca działalność gospodarczą pod firmą (...). Współpraca między stronami trwała od 2021 roku i z początku układała się pomyślnie – pozwana wywiązywała się z obowiązku zapłaty stosownego wynagrodzenia, a powódka wykonywała świadczenie z należytą starannością, do czego pozwania nie podnosiła żadnych zastrzeżeń. W toku współpracy pojawiło się jednak zastrzeżenie dotyczące stanu pomieszczeń, które pozwana przekazała wiadomością e-mailową w dniu 09 stycznia 2025 roku, a w związku z czym doszło między stronami do zakończenia współpracy z dniem 20 stycznia 2025 roku. Po tejże uwadze powódka dokonała także w ramach rekompensaty ponownego generalnego sprzątania pomieszczeń, a fakt rozwiązania umowy potwierdza protokół przekazania obowiązków, pomieszczeń, kluczy itp. Protokół ten został podpisany przez obie strony, a w jego treści stwierdzono brak jakichkolwiek uwag do wykonanej usługi. Ze swojej istoty protokół odbioru stanowi o stanie faktycznym istniejącym w momencie odbioru usługi. Wskazanie w nim zatem zostało, że odbierający (pozwana) nie kieruje w stronę wykonującego usługę (powódki) jakichkolwiek uwag, winno być poczytywane jako zatwierdzenie prawidłowo wykonanej przez powódkę usługi. Zaznaczono, że powódka świadczyła usługę w zakresie codziennych czynności sprzątania i utrzymywania porządku w pomieszczeniach, a efekty takiej usługi widoczne są bezpośrednio po jej podjęciu, podczas gdy nie powinno się oczekiwać tożsamego efektu po upływie znacznego okresu, co wynika przede wszystkim ze specyfiki usługi oraz faktu, iż pomieszczenia użytkowane są każdego dnia. Podpisanie protokołu oraz wskazanie w nim, że brak jest uwag, powinno być wystarczającym potwierdzeniem na prawidłowo wykonane przez powódkę świadczenie, w szczególności jeśli pod uwagę weźmie się, że łącząca strony umowa była umową starannego działania, a wobec czego jej elementem wyróżniającym jest nie efekt, lecz starania podjęte w celu osiągnięcia tego efektu, a których to powódka dokładała od początku trwania umowy, czego potwierdzeniem jest choćby długotrwałość trwania stosunku zobowiązaniowego. Po zakończeniu współpracy pozwana pozostawała w zwłoce z zapłatą trzech faktur VAT wystawionych przez powódkę, tj. faktury nr (...), (...) oraz (...). W momencie wezwania pozwanej do zapłaty, skierowała ona w odpowiedzi do powódki pismo z dnia 03 marca 2025 roku, w którym negowała prawidłowość wykonanej przez powódkę usługi. Odnosząc się do zarzutu dotyczącego kratek wentylacyjnych powódka wskazała, że pozbawiony jest on podstaw, gdyż zawarta przez strony umowa w ogóle nie przewidywała utrzymania w czystości tychże elementów. Choć pozwana załączyła dokumentację zdjęciową na potwierdzenie swoich zarzutów, to jednak nie wskazała z jakiego okresu zdjęcia te pochodzą, a skoro w dniu 20 stycznia 2025 roku stwierdzono prawidłowe wykonanie usługi, to wątpliwym jest, aby dokumentacja ta została sporządzona przez tą datą. Jeśli zaś wykonanie fotografii nastąpiło w marcu, to należy zauważyć, że od zakończenia współpracy upłynęło około półtorej miesiąca, w którym to czasie pomieszczenia były użytkowane każdego dnia, a wobec czego powódka nie zgadza się z twierdzeniami pozwanej, jakoby była odpowiedzialna za nieprawidłowe wykonanie zobowiązania. Wystosowała w tym przedmiocie także wiadomość e-mailową do pozwanej w dniu 17 marca 2025 roku, w treści której przedstawiła swoje stanowisko w przedmiocie zarzutów pozwanej oraz wystosowała kolejne wezwanie do zapłaty. Pomimo wyraźnego i zarazem odpowiedniego terminu płatności podanego w treści przedstawionych faktur, pozwana nie wywiązała się z zobowiązania i nie zapłaciła należnej kwoty powódce, w konsekwencji czego powódka zleciła dochodzenie swojego roszczenia profesjonalnej firmie windykacyjnej, która pismem z dnia 05 czerwca 2025 roku wezwała pozwana do zapłaty. Wobec odebrania wezwania i prowadzonych czynności windykacyjnych pozwana spełniła część świadczenia i przekazała na poczet zaległości kwotę 16.938,60 zł, a tym samym niewłaściwie uznała dług. Uznanie niewłaściwe może mieć bowiem postać wypowiedzi lub innego działania, a dla oceny czy doszło do uznania roszczenia istotnym jest to czy zachowanie zobowiązanego interpretowane zgodnie z powszechnie obowiązującymi regułami znaczeniowymi mogło uzasadniać przekonanie osoby uprawnionej, że zobowiązany jest świadom swojego obowiązki, a w konsekwencji oczekiwanie uprawnionego, że świadczenie zostanie spełnione. Wobec uiszczonej przez pozwaną wpłaty oraz treści przepisu art. 482 kc, uzasadnione pozostaje także roszczenie odsetkowe. Pozwana popadła bowiem w zwłokę już przy fakturze nr (...), w której wskazanym terminem płatności była data 20 stycznia 2025 roku. Dokument ten opłaciła w całości, jednak dopiero w dniu 06 czerwca 2025 roku, w konsekwencji czego powódka dochodzi odsetek za okres od dnia 21 stycznia 2025 roku do dnia 06 czerwca 2025 roku, podczas którego kwota ta była wymagalna. Podobna sytuacja miała miejsce w kontekście drugiej spornej faktury, tj. oznaczonej numerem (...) wymagalnej w całości od dnia 21 lutego 2025 roku – pozwana tym samym przelewem bankowym z dnia 06 czerwca 2025 roku przeznaczyła na poczet wskazanej na fakturze kwoty 9.188,92 zł kwotę 4.920 zł, a wobec czego powódka dochodzi skapitalizowanych odsetek ustawowych za opóźnienie od pierwotnej kwoty od dnia wymagalności do dnia zapłaty. A z przedmiotowego dokumentu w dalszym ciągu do opłacenia pozostaje kwota 4.268,92 zł. Powódka dokonała zatem kapitalizacji od dnia następującego po dniu częściowej zapłaty do dnia wytoczenia powództwa, a tożsama sytuacja odnosi się do ostatniej ze spornych faktur, tj. faktury nr (...), która pozostaje nieopłacona w całości, a wymagalna stała się z dniem 21 marca 2025 roku.

Nakazem zapłaty wydanym w postępowaniu upominawczym w dniu 16 października 2025 roku, sygn. akt I Nc 764/25 Sąd Rejonowy w Świnoujściu orzekł zgodnie z żądaniem pozwu.

Pozwana Wspólnota (...) przy ul. (...) w Ś. w sprzeciwie od nakazu zapłaty (k. 44-48) wniosła o oddalenie powództwa w całości oraz o zasądzenie na jej rzecz od powoda zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego. Pierwszorzędnie pozwana wskazała, iż w sprawie nie doszło do uznania długu, wyjaśniając iż dokonała na rzecz powoda spłaty łącznie 16.938,60 zł w formie przelewu, w którym wskazała wyraźnie czego dotyczy płatność, tj. kwota 12.018,60 zł tytułem faktury VAT nr (...) oraz kwota 4.920 zł tytułem faktury VAT nr (...), a jak wynika z treści owych faktur, pierwsza kwota obejmuje kompleksowe sprzątanie, podczas gdy druga nadzór nad technologią basenową. W żadnym zaś miejscu nie wskazano, że uiszczona kwota obejmuje ogólną zaległość. Kwota 3.867,12 zł wynikająca z faktury VAT nr (...) za kompleksowe sprzątanie jest przez pozwaną kwestionowana, w konsekwencji czego nie została uregulowana, podobnie jak kwestionowane jest wydanie ręczników oraz papieru objęte rzeczoną kwotą, które nastąpiło bez zgody pozwanej. W wiadomości e-mail z dnia 18 lutego 2023 roku zarządca E. G. zgłosiła powodowi uwagi co do sprzątania obiektu objętego umową. Kolejno wiadomością e-mail z dnia 29 sierpnia 2024 roku zwrócono powodowi uwagę na niewywiązywanie się przez powoda z obowiązków wynikających z łączącej strony umowy. Wreszcie wiadomością e-mail z dnia 09 stycznia 2025 roku zarządca zwrócił się do powoda z propozycją rozwiązania łączącej strony umowy z uwagi na złą jakość świadczonych usług, a do wiadomości tej zostały załączone także zdjęcia stwierdzonych nieprawidłowości, między innymi szafki, prysznice, umywalki, kafle. W związku z tym należy wskazać, że zdjęcia pochodzą ze stycznia 2025 roku, a więc z okresu kiedy to powód był odpowiedzialny za kompleksowe sprzątanie. Zakres usług powoda wynika z załączonej umowy oraz zakresu czynności sprzątania w (...) i jak sama nazwa wskazuje obejmował on kompleksowe sprzątanie, a więc utrzymanie czystości w strefie SPA wraz z całą infrastrukturą do tego przeznaczoną, tj. utrzymanie w należytym stanie szafek, natrysków, WC, brodzika czy mycie podłóg, podczas gdy załączone zdjęcia dowodzą, że usługa nie była wykonywana odpowiednio. Odnosząc się do treści protokołu z dnia 20 stycznia 2025 roku pozwana wskazała, że dotyczy on przekazania obowiązków, pomieszczeń i kluczy, nie zaś jakości świadczonych usług, a wobec czego nie sposób przyznać, iż jego podpisanie oznaczało, że pozwana nie kwestionowała jakości usług świadczonych przez powoda. Pozwana zważyła również, że faktura nr (...) powinna być wystawiona za nadzór nad technologią basenową, tak jak to miało miejsce w poprzednich dokumentach, a kwota 4.920 zł nie stanowi należności za kompleksowe sprzątanie. W związki z tym zapłata za nią została wstrzymana, w dniu 29 października 2025 roku opłacono ją składając jednocześnie wniosek o dokonanie jej korekty poprzez skorygowanie tytułu, co też powód uczynił. Oznacza to, że kwota 3.867,12 zł wynikająca z faktury VAT nr (...) jest kwestionowana przez pozwaną z uwagi na złą jakość świadczonych usług oraz wydanie ręczników i papieru bez zgody pozwanej przez powoda, zaś faktura VAT nr (...) nie została opłacona przez pozwaną z uwagi na to, że tytuł faktury był niewłaściwy, lecz należność z niej wynikająca za nadzór nad technologią basenową została uregulowana.

W piśmie procesowym z dnia 04 grudnia 2025 roku (k. 72-75) powódka cofnęła powództwo w zakresie kwoty 4.920 zł wraz ze zrzeczeniem się roszczenia w tym zakresie, na skutek częściowej spłaty roszczenia przez pozwaną już po wytoczeniu powództwa, wnosząc jednocześnie o zasądzenie od pozwanej na swoją rzecz: kwoty 4.268,92 zł tytułem należności głównej, kwoty 502,56 zł tytułem skapitalizowanych odsetek za opóźnienie za okres od dnia 21 stycznia 2025 roku do dnia 06 czerwca 2025 roku naliczonych od kwoty 12.018,60 zł (faktura (...)), kwoty 296,44 zł tytułem skapitalizowanych odsetek za opóźnienie od dnia 21 lutego 2025 roku do dnia 06 czerwca 2025 roku naliczonych od kwoty 9.188,92 zł, kwoty 105,06 zł tytułem skapitalizowanych odsetek za opóźnienie od dnia 07 czerwca 2025 roku do dnia 02 września 2025 roku naliczonych od kwoty 4.268,92 zł (faktura nr (...) po częściowej spłacie w dniu 06 czerwca 2025 roku) wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie liczonymi od tej kwoty od dnia następującego po dniu wytoczenia powództwa do dnia zapłaty oraz kwoty 241,69 zł tytułem skapitalizowanych odsetek za opóźnienie od dnia 21 marca 2025 roku do dnia 02 września 2025 roku naliczonych od kwoty 4.920 zł (faktura (...)) wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie liczonymi od tej kwoty od dnia następującego po dniu wytoczenia powództwa do dnia zapłaty. Powódka wyjaśniła, że pozwana z dniem 29 października 2025 roku dokonała częściowej spłaty należności głównej w wysokości 4.920 zł, która to wpłata stanowiła jednak konsekwencję wytoczonego powództwa. Choć pozwana podnosi zarzut nieprawidłowego wykonania zobowiązania w zakresie świadczenia usług sprzątania, to jednak nie kieruje takowych zarzutów w odniesieniu do wykonywania przez powoda usługi polegającej na nadzorze nad technologią basenową. Podkreśliła, że pozwana nie zakwestionowała faktu, że współpraca między stronami trwała dłuższy czas, tj. od 2021 roku i w owym czasie jeśli pojawiały się wątpliwości ze strony pozwanej, to powódka dokonywała niezwłocznie odpowiednich poprawek bądź też wyjaśniała zaistniałe niejasności z pozwaną, która kilkukrotnie wskazywała na nieprawidłowe wykonanie usługi w zakresie, w jakim powódka w ogóle nie była zobowiązana do jej wykonania – chociażby w zakresie zardzewiałych elementów zawiasów przy szafkach czy uszkodzonych przez ciągłą eksploatację kranach w umywalkach. Powódka wielokrotnie wskazywała pozwanej, że elementy te powinny być wymieniane na nowe po upływie określonego czasu, gdyż w warunkach jakie panują na obiekcie oraz poprzez używanie silnych środków czyszczących ulegają one stopniowemu pogorszeniu. Powódka nie miała możliwości dokonywania jakichkolwiek czynności, które poprawiłyby ten stan przy zachowaniu należytej staranności. Kwestie powyższe leżą bowiem po stronie zarządcy obiektu. Zwróciła uwagę, że załączone przez pozwaną wiadomości e-mailowe w większości pochodzą z 2023 roku, a wobec czego nie sposób nie zważyć, że okres jaki upłynął do 2025 roku obejmuje blisko 2 lata, przez który to czas powódka w dalszym ciągu świadczyła na rzecz pozwanej usługę, zaś pozwana nie wykazała, jakoby i w tym okresie składała powódce zastrzeżenia co do jakości prac, a faktury opłacała w pełnej wysokości. Podniosła przy tym, że zastrzeżenia skierowane w jej stronę w 2025 roku obejmowały w przeważającej części zastrzeżenia co do stanu technicznego pomieszczeń, a nie stanu czystości - pozwana w wiadomości z dnia 18 lutego 2025 roku wskazała powódce zastrzeżenia do takich kwestii jak działanie tylko jednego z dwóch masaży w jacuzzi, niefunkcjonowanie masażu perełkowego, niedziałanie funkcji masażu pleców, niemożność włączenia przyciskiem funkcji tzw. wodospadu i niedziałanie dyszy masujących, wobec czego jasnym jest, że czynności te nie pokrywają się z zakresem czynności sprzątających. Druga z wiadomości – pochodząca z dnia 29 sierpnia 2023 roku – dotyczy nieprawidłowości polegających na „rozwalonych leżakach oraz czymś rozlanym”, a wobec czego zważyć należy, że obiekt ten użytkowany był przez odwiedzających codziennie i wykorzystywany przez nich nieprzerwanie. Oczywistym jest zatem, że po wykonaniu usługi mogło dojść do uszkodzeń czy zanieczyszczeń, zaś powódka miała możliwość ich usunięcia dopiero w dniu kolejnym, kiedy to jej pracownicy stawili się na miejscu celem świadczenia usługi. Co więcej, pomieszczenia w obiekcie wyłożone były ciemnymi kafelkami, a używanie wody z wysoką zawartością minerałów nie powinno dziwić, że bezpośrednio po użytkowaniu przez odwiedzających oraz wyschnięciu powierzchni osadzać się będzie na nich widoczny osad. Powódka nie świadczyła usługi w ciągu dnia, wobec czego „plamy” takie utrzymywały się w tym czasie. Dodatkowo zastrzeżenia pozwanej miały charakter wysoce nieprecyzyjny, a mimo ich formułowania pozwana nie zdecydowała się na rozwiązanie współpracy stron przez kolejne miesiące i dopiero w dniu 09 stycznia 2025 roku skierowała do powódki wiadomość, w której wskazała na chęć rozwiązania umowy w trybie natychmiastowym, załączając do niej 9 zdjęć przedstawiających elementy takie jak kafelki, słuchawka prysznicowa czy umywalka. Choć powódka zaprzeczyła aby wykonywała usługę nienależycie, to jednak celem zakończenia współpracy w polubownym tonie stawiła się w obiekcie i ponownie dokonała czynności sprzątających wskazanych elementów, za co nie wystawiła odrębnego rachunku. Po zrealizowaniu owych czynności strony podpisały protokół z dnia 20 stycznia 2025 roku, co do którego nie sposób uznać, iż nie miał on charakteru oceny świadczonych usług. Protokół ten został podpisany po zakończeniu współpracy i miał na celu nie tylko przekazanie techniczne kluczy, ale również obowiązków i pomieszczeń, a wobec czego miał on charakter podsumowania na okoliczność rozwiązania umowy kompleksowego sprzątania, w związku z czym znalazła się w nim także część przeznaczona na „uwagi” która pozostała niezapełniona. Nie sposób nie wspomnieć, że powódka jeszcze do końca lutego 2025 roku świadczyła usługę dotyczącą nadzoru nad technologią basenową i w okresie tych trzech tygodni zaobserwowała, że czynności sprzątające nie były wykonywane, a stan pomieszczeń ulegał stopniowemu pogorszeniu. Po zakończeniu współpracy z pozwaną w zakresie także nadzoru nad technologią basenową, powódka wielokrotnie podejmowała próby kontaktu z pozwaną w przedmiocie powstałych zaległości, a pozwana wówczas nie wspominała o konieczności dokonania refakturowania w odniesieniu do nieopłaconego dokumentu nr (...). Dodatkowo doręczyła powódce pismo z dnia 01 marca 2025 roku, do którego załączone były – stanowiące także załącznik do sprzeciwu – zdjęcia kratek wentylacyjnych, odpływów i zakurzonych koszów na śmieci, jednak nie można nie zważyć, że pismo to zostało sporządzone po upływie blisko 3 miesięcy od zakończenia współpracy, a pozwana nie wykazała, że zdjęcia te wykonane zostały przed dniem rozwiązania umowy. Odnosząc się do zarzutu pozwanej jakoby powódka nie otrzymała zgody na wydanie ręczników i papieru do pomieszczeń niestanowiących części wspólnej powódka zaznaczyła, że zgodę w przedmiocie powyższej praktyki otrzymała bezpośrednio od pani E. G. na samym początku współpracy, otrzymując wówczas telefon od kierownika podmiotu, który zajmował się zaopatrzeniem w produkty higieniczne w obiekcie, która to osoba poinformowała powoda, że kilka pomieszczeń nie wchodzi w zakres podpisanej z nimi przez wspólnotę umowy, zaś po podjęciu kontaktu z pozwaną uzyskała powódka informację, że wyraża ona zgodę na zaopatrywanie również i tych pomieszczeń w produkty higieniczne, dostarczane przez podmiot trzeci. Powódka podkreśliła, że pozwana nie sprostała wymogom stawianym przez art. 6 kc w zw. z art. 232 kpc w zakresie wykazania nieprawidłowości po stronie powódki w zakresie świadczonych usług – pozwana nie wykazała, ze zdjęcia dołączone do sprzeciwu były wykonane przed rozwiązaniem umowy stron i zobrazowane na nich nieprawidłowości były konsekwencją nieprawidłowego świadczenia usługi przez powódkę.

Pismem procesowym z dnia 10 stycznia 2026 roku (k. 80-81) pozwana podtrzymała zaprezentowane uprzednio stanowisko procesowe, podkreślając przy tym, iż udźwignęła ciążący na niej ciężar dowodu poprzez przedłożenie zdjęć i dokumentów, a także wyartykułowanie wniosków dowodowych w zakresie zeznań świadków oraz pozwanej reprezentowanej przez zarządcę nieruchomości celem udowodnienia podniesionych twierdzeń,

Na rozprawie w dniu 16 kwietnia 2026 roku (k. 113-114) strony podtrzymały zaprezentowane uprzednio stanowiska procesowe.

Stanowiska procesowe oraz przytoczoną na ich poparcie argumentacje strony podtrzymały również na rozprawie w dniu 11 czerwca 2026 roku (k. 142).

Sąd ustalił następujący stan faktyczny:

W dniu 15 sierpnia 2021 roku Wspólnota(...) przy ul(...) w Ś. reprezentowana przez zarządcę zawarła z (...) Spółką z ograniczoną odpowiedzialnością w umowę przedmiotem której było: prowadzenie nadzoru eksploatacyjnego nad pracą urządzeń w pomieszczeniu SPA obejmującym trzy sauny, jacuzzi, basen, nieckę dla dzieci, zlokalizowanych w obiekcie apartamentowym (...) na budynku(...) w Ś. przy ul. (...) oraz kompleksowe utrzymanie czystości w pomieszczeniach w ww. obiekcie. W ramach realizacji rzeczonych zadań, zleceniobiorca miał również dostarczać i dozować środki chemiczne (koagulant, regulator PH, chlor) niezbędne do prawidłowej pracy urządzeń, przyjmując na siebie pełną odpowiedzialność za właściwe wykonanie robót. Większe naprawy i modernizacje wyceniane zaś miały być indywidualnie na podstawie odrębnej oferty (§1). Zleceniobiorca oświadczył, że posiada wiedzę konieczną do prawidłowego wykonania usługi i personel gwarantujący jej właściwą realizację, zobowiązując się jednocześnie do zapewnienia na obiekcie będącym przedmiotem umowy należytego ładu i porządku oraz przestrzegania przepisów BHP i ppoż. Zakres prac ujęty został w załączniku nr 1 do umowy stanowiącym jej integralną część (§ 2 ust.1-2 i 5 umowy).

Za wykonanie przedmiotu umowy ustalono wynagrodzenie ryczałtowe w wysokości: 3.000 zł netto/miesiąc tytułem należności za technologię basenową oraz 4.700 zł netto/ miesiąc tytułem kompleksowego utrzymania czystości na basenie. Należności za wykonane usługi zamawiający zobowiązał się przekazać na konto zleceniobiorcy ujawnione na fakturze w terminie 14 dni od dnia dostarczenia prawidłowo wystawionego dokumentu do siedziby zamawiającego, z tym że koszty materiałów eksploatacyjnych miały być refakturowane na zamawiającego w wysokości poniesionej przez zleceniobiorcę, a na tę okoliczność zleceniobiorca każdorazowo załączy do rozliczenia tej części umowy faktury z dokonanych zakupów. Wynagrodzenie za przyjazd awaryjny (na wezwanie zleceniodawcy) było każdorazowo ustalane z zleceniobiorcą, a rozliczane na podstawie wzoru: 100 zł netto/os./ każda rozpoczęta godzina (§ 3 umowy).

Umowa została zawarta na czas nieokreślony, począwszy od dnia 15 sierpnia 2021 roku z zastrzeżeniem, że każda ze stron może ją wypowiedzieć z zachowaniem miesięcznego okresu wypowiedzenia. Dodatkowo zastrzeżono, że zamawiający będzie miał prawo do wypowiedzenia umowy w trybie natychmiastowym w przypadku rażącego naruszenia przez zleceniobiorcę zasad opisanych w umowie, podczas gdy zleceniobiorca miał prawo do wypowiedzenia umowy w trybie natychmiastowym, gdyby zamawiający spóźniał się z płatnością należności wynikających z umowy o więcej niż 30 dni (§ 4 umowy).

Stosownie do treści Załącznika nr 1 do umowy usługa kompleksowego utrzymania czystości obejmowała zakres czynności na co dzień takich jak: mycie okien ze strony wewnętrznej, mycie podłogi i ścian odpowiednio dobraną technologia oraz chemią, utrzymanie w należnym stanie szafek, WC, brodzika dla stóp, natrysków oraz uzupełnianie papieru toaletowego, ręczników papierowych, mydła, płynu do dezynfekcji (materiały zakupuje wspólnota) oraz zakres czynności bieżących realizowanych przynajmniej raz w tygodniu: prowadzenie czyszczenia oraz dezynfekcji saun (EKO chemią oraz parą) prowadzenie odkamieniania oraz dezynfekcji podłogi.

Poczynając od dnia 01 sierpnia 2022 roku kwota wynagrodzenia została podwyższona z 7.700 zł netto/ miesięcznie na kwotę 8.300 zł netto/ miesięcznie.

(dowód: umowa z dnia 15.08.2021 r. wraz z załącznikiem – k. 13-14,

aneks do umowy nr (...) – k. 15,

wydruk z bazy internetowej REGON – k. 37,

zakres czynności sprzątania – k. 57,

zeznania świadka I. K. – protokół rozprawy z dnia

16.04.2026 r. – k. 123,

zeznania świadka E. M. protokół rozprawy z dnia 16.04.2026 r. – k. 123 odwrót)

W toku realizacji umowy pozwana już w 2023 roku – na skutek informacji otrzymywanych od właścicieli lokali wchodzących w skład zasobu wspólnoty mieszkaniowej – zgłaszała powódce zastrzeżenia co do jakości świadczonych na podstawie umowy z dnia 15 sierpnia 2021 roku usług.

Swoje niezadowolenie z jakości świadczonych przez powódkę usług pozwana wyraziła również w styczniu 2025 roku, proponując jednocześnie rozwiązanie łączącej strony umowy w trybie natychmiastowym, na co powódka przystała.

W dniu 20 stycznia 2025 roku strony sporządziły i podpisały dokument zatytułowany „ protokół przekazania obowiązków, pomieszczeń, kluczy itp. na okoliczność rozwiązania umowy o kompleksowe sprzątanie”. Nie odnotowano w nim żadnych uwag.

Jeszcze w tym samym miesiącu, tj. w styczniu 2025 roku pozwana zawarła z nowym zleceniobiorcą umowę przedmiotem której było utrzymanie czystości w strefie SPA budynku (...), ponosząc w związku z tym koszt 3.534,19 zł tytułem wynagrodzenia za prace związane z utrzymaniem czystości oraz dodatkowe czyszczenie mające na celu usunięcie zaniedbań powstałych w czasie, gdy usługi sprzątania świadczyła powódka.

Pozwana odmówiła uregulowania należności wynikającej z faktury nr (...) opiewającej na kwotę 4.268,92 zł, wskazując na niewłaściwe realizowanie przez powódkę ciążących na niej obowiązków wynikających z umowy o kompleksowe czyszczenie oraz wynikającą z tego konieczność zlecenia wykonania dodatkowych prac porządkowych (doczyszczenia) strefy SPA innemu podmiotowi oraz poniesienia z tego tytułu dodatkowych kosztów.

(dowód: protokół z dnia 20.01.2025 r. – k. 15 odwrót,

faktura nr (...) – k. 16,

faktura (...) – k. 17,

potwierdzenie przelewu – k. 18,

faktura nr (...) – k. 19,

wydruk wiadomości e-mail – k. 20-23,

fotografie – k. 24-28,

wezwanie do zapłaty z dnia 05.06.2025 r. – k. 29-30,

wydruk z systemu (...)– k. 31,

faktura korygująca nr (...) – k. 52,

wydruk wiadomości e-mail – k. 53-56,

fotografie – k. 58-61,

faktura nr (...) – k. 84,

częściowo zeznania świadkaI. K.– protokół rozprawy z dnia

16.04.2026 r. – k. 123,

zeznania świadka E. M.protokół rozprawy z dnia 16.04.2026 r.

– k. 123 odwrót,

częściowo zeznania świadka E. Ś. - protokół rozprawy z

dnia 16.04.2026 r. – k. 123 odwrót)

Sąd zważył, co następuje:

Powództwo nie zasługiwało na uwzględnienie.

Poza sporem w sprawie niniejszej pozostawało, że w okresie od dnia 15 sierpnia 2021 roku do stycznia 2025 roku powódka związana była z pozwaną Wspólnotą (...) przy ul. (...)w Ś. umową, której przedmiotem było prowadzenie nadzoru eksploatacyjnego nad pracą urządzeń w pomieszczeniu SPA obejmującym trzy sauny, jacuzzi, basen, nieckę dla dzieci, zlokalizowanych w obiekcie apartamentowym (...) na budynku (...) w Ś. przy ul. (...) oraz kompleksowe utrzymanie czystości w pomieszczeniach w ww. obiekcie, oraz że umowa ta przestała obowiązywać na skutek złożonego przez pozwaną w dniu 09 stycznia 2025 roku oświadczenia o wypowiedzeniu umowy w trybie natychmiastowym. Bezsporne pozostawało także i to, że w toku współpracy stron pozwana zgłaszała zastrzeżenia co do jakości świadczonych przez powódkę usług, a wystawiona przez powódkę faktura nr (...) w części obejmującej wynagrodzenie za usługę kompleksowego sprzątania, która to zrealizowana miała być na rzecz pozwanej nie została uregulowana.

Spór stron ogniskował się zaś wokół tego czy usługa kompleksowego sprzątania była przez powódkę realizowana w sposób prawidłowy, a jeśli nie to czy pozwana powołując się na niewłaściwą jakość świadczonych przez powódkę usług uprawniona była do odmowy zapłaty wynagrodzenia ujętego w fakturze nr (...).

W tym miejscu godzi się wskazać, że choć umowa łącząca strony nie została przez nie nazwana, to w ocenie Sądu nie budzi wątpliwości, iż łączący strony stosunek zobowiązaniowy stanowił umowę o świadczenie usług, a zatem umowę starannego działania, nie zaś umowę o dzieło charakteryzowaną jako umowa rezultatu.

Umowę o dzieło definiuje art. 627 kc, zgodnie z treścią którego przyjmujący zamówienie zobowiązuje się do wykonania oznaczonego dzieła, a zamawiający do zapłaty wynagrodzenia. Cechą konstruktywną dzieła jest samoistność rezultatu, która wyraża się przez niezależność powstałego rezultatu od dalszego działania twórcy oraz od osoby twórcy. Z chwilą ukończenia dzieła staje się ono zatem niezależną od twórcy, autonomiczną wartością w obrocie. Nadto dzieło powinno być oznaczone jako wykonane na zamówienie, a zatem odpowiadające osobistym potrzebom, upodobaniom czy też wymaganiom zamawiającego, a dodatkowo - co należy podkreślić - w wypadku umowy o dzieło istotne jest osiągnięcie umówionego rezultatu - obiektywnie osiągalnego i pewnego w danych warunkach - bez względu na rodzaj jak i intensywność świadczonej w tym celu pracy oraz staranności. Przyjmujący zamówienie odpowiada zatem za nieosiągnięcie określonego rezultatu, nie zaś za brak należytej staranności (zob. wyrok Sądu Apelacyjnego w Białymstoku z dnia 28 czerwca 2018 roku, sygn. akt III AUa 133/18). Z kolei stosownie do regulacji art. 734 § 1 kc przez umowę zlecenia przyjmujący zlecenie zobowiązuje się do dokonania określonej czynności prawnej dla dającego zlecenie. Po myśli natomiast przepisu art. 750 kc do umów o świadczenie usług, nieuregulowanych innymi przepisami stosuje się odpowiednio przepisy o zleceniu. Umowa zlecenia polega na podejmowaniu czynności starannego działania. Tego typu stosunek prawny nie akcentuje bowiem rezultatu jako koniecznego do osiągnięcia, a elementem go wyróżniającym nie jest wynik, lecz staranie podjęte w celu osiągnięcia tegoż wyniku. Tym samym w przypadku umowy zlecenia ocenie podlega nie konkretnie osiągnięty cel, ale czynności zmierzające do jego osiągnięcia oraz staranność ich wykonania. Warto mieć jednocześnie na uwadze, że o ile w przypadku umowy o dzieło istotne znaczenie ma osoba wykonującego dzieło, który musi posiadać specyficzne umiejętności czy predyspozycje pozwalające na osiągnięcie ustalonego rezultatu, to w umowie zlecenia elementy podmiotowe mają podrzędne znaczenie, skoro cechą konstytutywną tej umowy jest jedynie staranne działanie. Godnym wspomnienia jest także i to, że w judykaturze zgodnie przyjmuje się, że wykonywanie prostych, powtarzalnych czynności, do podejmowania których nie jest potrzebne posiadanie jakichś szczególnych kwalifikacji, nie stanowi przedmiotu umowy o dzieło (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 26 marca 2013 roku, sygn. akt II UK 201/12), a na względzie należy mieć również to, a na co uwagę zwrócił Sąd Najwyższe w wyroku z dnia 11 sierpnia 2016 roku, sygn. akt II UK 316/15), że stosunek prawny wynikający z umowy o dzieło nie ma charakteru zobowiązania trwałego (ciągłego), albowiem stanowi on zobowiązanie do świadczenia jednorazowego i to po obu stronach tego stosunku zobowiązaniowego.

Tymczasem z przeprowadzonego w sprawie postępowania dowodowego wynika, że umowa zawarta między powódką, a pozwaną kreowała więź obligacyjną nacechowaną pewną stałością i powtarzalnością podejmowanych prac, co w sposób oczywisty pozostawało w związku z charakterem oraz celem objętych ową umową czynności faktycznych, sprowadzających się w zasadzie do systematycznego sprzątania strefy SPA. Przedmiotowe prace porządkowe odbywać się miały wedle ustalonego rozkładu dziennego i tygodniowego, a ich charakter, a przede wszystkim cel, wskazywał, że będą wielokrotnie powielane, zaś miarą ich wykonania mogła być jedynie staranność w podejmowanych działaniach. Nie budzi bowiem wątpliwości, że strony nie sprecyzowały w sposób zindywidualizowany konkretnego dzieła, a jednie czynnościowo określano prace, mające być wykonane przez powódkę, a obejmujące w szczególności czynności wykonywane na co dzień takie jak: mycie okien ze strony wewnętrznej, mycie podłogi i ścian odpowiednio dobraną technologia oraz chemią, utrzymanie w należnym stanie szafek, WC, brodzika dla stóp, natrysków oraz uzupełnianie papieru toaletowego, ręczników papierowych, mydła, płynu do dezynfekcji (materiały zakupuje wspólnota) oraz czynności bieżące realizowane przynajmniej raz w tygodniu: prowadzenie czyszczenia oraz dezynfekcji saun (EKO chemią oraz parą) prowadzenie odkamieniania oraz dezynfekcji podłogi. Niewątpliwym jest przy tym, że w przypadku umów tego typu choć przyjmujący zlecenie ponosi odpowiedzialność za należytą staranność przy wykonywaniu objętych umową czynności, to zamierzeniem strony dającej zlecenie jest zazwyczaj również osiągnięcie określonego rezultatu w postaci określonego standardu czystości porządkowanych części nieruchomości wspólnej wedle „z góry” określonego wzorca. Choć trudno sobie wyobrazić mierzalne określenie owego standardu czystości, dającego możliwość obiektywnego sprawdzenia rezultatu podejmowanych przez powódkę działań czynności sprzątających, to jednak nie wyklucza to oceny czy podejmowane przez nią działania charakteryzowały się należytą starannością, na które to pytanie w okolicznościach faktycznych niniejszej sprawy odpowiedź jest negatywna.

Nie budzi bowiem wątpliwości Sądu, że pozwana wielokrotnie sygnalizowała powódce swoje zastrzeżenia co do jakości świadczonych usług, a co znajduje potwierdzenie nie tylko w przedłożonej korespondencji e-mailowej, ale również w samym sposobie zakończenia współpracy stron. Zgodnie z zasadami doświadczenia życiowego trudno bowiem przyjąć, aby zamawiający decydował się na rozwiązanie wieloletniej umowy w trybie natychmiastowym, gdyby nie był przekonany o istotnych uchybieniach w sposobie wykonywania zobowiązania. Co więcej, możliwość rozwiązania umowy bez zachowania okresu wypowiedzenia – w trybie natychmiastowym - została przez strony zastrzeżona właśnie na wypadek naruszenia przez zleceniobiorcę obowiązków wynikających z umowy. Skorzystanie przez pozwaną z tego uprawnienia, przy swoistej akceptacji takiegoż stanu rzeczy ze strony powódki, stanowi zatem dodatkowy argument przemawiający za przyjęciem, że zgłaszane wcześniej zastrzeżenia nie miały charakteru incydentalnego czy pozornego, lecz były konsekwencją utrzymującego się niezadowolenia z jakości świadczonych przez powódkę usług.

Za trafnością stanowiska pozwanej przemawia również zgromadzony materiał fotograficzny. Przedłożone do akt sprawy fotografie przedstawiające elementy wyposażenia strefy SPA, pozwalają stwierdzić - nawet bez odwoływania się do wiadomości specjalnych - że widoczne na nich zabrudzenia nie powstały w krótkim czasie. Już pobieżna analiza dokumentacji fotograficznej prowadzi do wniosku, iż przedstawione zanieczyszczenia miały charakter utrwalony i narastały przez dłuższy okres, co pozostaje nie do pogodzenia z obowiązkiem bieżącego i systematycznego utrzymywania czystości wynikającym z zawartej przez strony umowy. Znamienne jest przy tym, że również świadek I. K., zgłoszony przez stronę powodową, nie zaprzeczył istnieniu trudności związanych z wykonywaniem części obowiązków objętych umową. Świadek wskazywał, iż utrzymanie oczekiwanego poziomu czystości było utrudnione z uwagi na nieprzerwane funkcjonowanie strefy SPA w ciągu dnia oraz właściwości zastosowanej nawierzchni podłogowej, na której szybko uwidaczniały się ślady użytkowania oraz osad z wody. Okoliczności te Sąd uznał za wiarygodne, niemniej nie mogły one prowadzić do zwolnienia powódki z odpowiedzialności za sposób wykonania zobowiązania. Powódka prowadzi bowiem profesjonalną działalność gospodarczą w zakresie świadczenia usług objętych przedmiotową umową, wobec czego należało oczekiwać od niej podwyższonej staranności, o której mowa w art. 355 § 2 kc. Jeżeli zatem już w toku realizacji umowy okazało się, że wykonywanie określonych czynności w uzgodnionym zakresie organizacyjnym jest nadmiernie utrudnione albo że osiągnięcie oczekiwanego przez pozwaną standardu czystości nie jest możliwe przy nakładzie pracy przewidzianym umową, obowiązkiem profesjonalisty było niezwłoczne poinformowanie o tym zamawiającego oraz podjęcie działań zmierzających do odpowiedniego ukształtowania łączącego strony stosunku prawnego, czy to poprzez zmianę organizacji wykonywania usług, czy też renegocjację postanowień umowy. Tymczasem materiał dowodowy nie daje podstaw do przyjęcia, aby powódka podejmowała w tym kierunku jakiekolwiek działania.

Na marginesie zauważyć należy również, że powódka nie wykazała, aby stan pomieszczeń objętych umową w chwili zakończenia współpracy odbiegał od stanu zobrazowanego na fotografiach złożonych przez pozwaną. Nie przedstawiła dokumentacji fotograficznej sporządzonej w okresie obowiązywania umowy ani innych przekonujących dowodów pozwalających na ustalenie, że zakres zabrudzeń ujawniony przez pozwaną powstał już po ustaniu współpracy stron. Tymczasem w polskim systemie prawnym obowiązuje zasada, iż między stronami stosunku cywilnoprawnego obowiązek (ciężar dowodu) udowodnienia faktów mających znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy, spoczywa na osobie, która z tego faktu wywodzi skutki prawne (art. 6 kc), a zasada kontradyktoryjności i dyspozycyjności zobowiązuje strony do wskazania dowodów dla stwierdzenia faktów, z których wywodzą skutki prawne (art. 232 kpc). Stosownie do zasady wyrażonej w art. 3 kpc, a rozwiniętej między innymi w art. 232 zd. 1 kpc, strony są obowiązane przedstawiać dowody, a rozkład ciężaru dowodu wynikający także z art. 6 kc powoduje to, że strona, która chce dochodzić roszczeń wymagających dowodzenia środkami dowodowymi, z których może skorzystać, powinna liczyć się z koniecznością przedstawienia takich dowodów, gdyż w przeciwnym razie jej powództwo może być oddalone. Funkcją reguły ciężaru dowodu jest umożliwienie sądowi merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy w przypadku, gdy nie udało się ustalić leżących u podstaw sporu faktów, jako że każdorazowo w przypadku spełnienia przesłanek procesowych sąd cywilny obowiązany jest wydać merytoryczne rozstrzygnięcie, niezależnie od tego czy postępowanie dowodowe przyniosło jakikolwiek efekt. Analizowany przepis nakazuje przy tym rozstrzygnąć sprawę na niekorzyść osoby opierającej swoje powództwo tudzież obronę na twierdzeniu o istnieniu jakiegoś faktu prawnego, jeśli fakt ten nie został udowodniony. Nie ulega jednocześnie wątpliwości, że w kontradyktoryjnym modelu postępowania cywilnego o zakresie oraz rodzaju roszczenia decyduje powód i w konsekwencji to na nim spoczywa ciężar udowodnienia twierdzeń, które mają popierać jego żądania (zob. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 24 listopada 2010 roku, sygn. akt III CSK 297/10), jednak równie niewątpliwym jest to, że reguła ta nie może być rozumiana w ten sposób, że zawsze i bez względu na okoliczności sprawy, ciężar dowodu spoczywa na powodzie. Rozkład ciężaru dowodu winien być bowiem rozumiany w ten sposób, że w razie sprostania przez powoda ciążącym na nim obowiązkom dowodowym, na stronie pozwanej spoczywa ciężar udowodnienia faktów uzasadniających – jej zdaniem – oddalenie powództwa (por. wyrok Sądu Apelacyjnego z dnia 29 maja 2014 roku, sygn. akt III APa 10/14).

Uwzględniając powyższe, w ocenie Sądu brak było podstaw do zakwestionowania wiarygodności przedłożonej przez pozwaną dokumentacji oraz ferowanych przez pozwaną w toku postępowania twierdzeń.

Nie zasługuje również na uwzględnienie argumentacja powódki, która z podpisania przez strony w dniu 20 stycznia 2025 roku protokołu przekazania obowiązków, pomieszczeń i kluczy wywodzi brak jakichkolwiek zastrzeżeń pozwanej co do jakości świadczonych usług. Przedmiotowy dokument ma w ocenie Sądu charakter wyłącznie organizacyjno-techniczny. Już jego tytuł jednoznacznie wskazuje, że służył wyłącznie udokumentowaniu przekazania obowiązków oraz infrastruktury związanej z wykonywaniem umowy po jej rozwiązaniu. Lakoniczna treść protokołu nie zawiera żadnego oświadczenia pozwanej o należytym wykonaniu umowy przez powódkę ani o zrzeczeniu się ewentualnych roszczeń wynikających z jej nienależytego wykonania. Sam fakt niewpisania uwag do tego dokumentu nie może być utożsamiany z potwierdzeniem prawidłowego wykonania usług, skoro kwestia jakości ich świadczenia nie była jego przedmiotem.

Wreszcie nie można pominąć, że bezpośrednio po zakończeniu współpracy z powódką pozwana zmuszona była zlecić wykonanie dodatkowych prac porządkowych podmiotowi trzeciemu, ponosząc z tego tytułu dodatkowe koszty. Okoliczność ta znajduje potwierdzenie zarówno w przedłożonej fakturze dokumentującej wykonanie tych prac, jak i w zeznaniach przesłuchanych w sprawie świadków. Z materiału dowodowego wynika, że zakres zleconych czynności nie obejmował standardowego bieżącego sprzątania, lecz doczyszczenie strefy SPA mające na celu usunięcie zaniedbań powstałych jeszcze w okresie wykonywania usług przez powódkę. Stanowi to kolejny dowód przemawiający za przyjęciem, że usługi świadczone przez powódkę nie odpowiadały standardowi należytej staranności wymaganemu od profesjonalnego usługodawcy.

Niezależnie od powyższych uwag dotyczących jakości świadczonych usług zauważyć należy, że powódka nie wykazała zasadności dochodzonych przez powódkę kwot. Powódka dochodziła bowiem w sprawie zapłaty z tytułu konkretnych dokumentów księgowych, jednocześnie nie wykazała, aby pozwana w świetle łączącej strony umowy była zobowiązana do zapłaty objętych nimi należności.

Sąd ustalił stan faktyczny sprawy na podstawie okoliczności bezspornych, przedłożonych przez strony dokumentów, jak również zeznań przesłuchanych w sprawie świadków: I. K., E. Ś. i E. M.. Nadto ustalenia faktyczne Sąd poczynił w oparciu o zasady logiki i doświadczenia życiowego.

Sąd pominął na podstawie art. 235 ( 2 )§ 1 kpc jako spóźniony wniosek pozwanej o przesłuchanie świadka J. G.. Wniosek o przeprowadzenie dowodu z zeznań tego świadka został zgłoszony przez pozwaną dopiero na rozprawie z dnia 11 czerwca 2026r. Tymczasem zarządzeniem z dnia 17 listopada 2025r. strony zostały zobowiązane do zgłoszenia w zakreślonym terminie wszystkich wniosków dowodowych – pod rygorem utraty prawa do ich powołania na dalszym etapie postępowania. Pozwana nie wykazała, że potrzeba lub możliwość powołania nowego dowodu zaistniała dopiero na rozprawie w dniu 11 czerwca 2026r. Sąd pominął również dowodów z zeznań stron, albowiem dowód z przesłuchania stron ma charakter uzupełniający (art. 299 kpc). W ocenie Sądu dowód ten podlegał również pominięciu, gdyż przedstawicielka powódki nie stawiła się bez usprawiedliwienia na rozprawie w dniu 11 czerwca 2026r., pod rygorem pomięcia dowodu z jej zeznań. W związku z tym Sąd działając na podstawie 302 § 1 kpc uznał, że nie jest celowym, mając na względzie całokształt materiału dowodowego zebranego w sprawie i rozkład ciężaru dowodowego w sprawie, przesłuchanie w sprawie wyłączenie strony pozwanej.

Uwzględniając powyższe, Sąd oddalił powództwo w całości, o czym orzekł jak w punkcie I. sentencji wyroku.

O kosztach postępowania w punkcie II. sentencji wyroku Sąd orzekł na podstawie art. 98 § 1 i 3 kpc w związku z art. 99 kpc w zw. z art. 108 § 1 kpc i art. 109 § 2 kpc, zgodnie z ogólną zasadą, że strona która proces przegrała jest zobowiązana do zwrotu przeciwnikowi poniesionych przez niego kosztów procesu i obciążył tymi kosztami powódkę jako stronę przegrywającą proces w całości. Na koszty poniesione przez pozwaną składa się wynagrodzenie pełnomocnika pozwanej będącego radcą prawnym w kwocie 3.600 zł ustalone stosownie do treści § 2 pkt 5 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 roku w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz.U. z 2026 r., poz. 118) oraz opłata skarbowa od pełnomocnictwa w kwocie 17 zł. Koszty procesu zasądzone zostały z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia uprawomocnienia się wyroku. Zgodnie bowiem z art. 98 § 1 1 kpc od kwoty zasądzonej tytułem zwrotu kosztów procesu należą się odsetki, w wysokości odsetek ustawowych za opóźnienie w spełnieniu świadczenia pieniężnego, za czas od dnia uprawomocnienia się orzeczenia, którym je zasądzono, do dnia zapłaty.

SSR Mariusz Grobelny