I C 304/24

Sygn. akt I C 304/24

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 3 grudnia 2025 roku

Sąd Rejonowy w Kłodzku Wydział I Cywilny

w składzie:

Przewodniczący: Sędzia Anna Poryzała

Protokolant: prot. sąd. Daria Maksymowicz-Uljasz

po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 3 grudnia 2025 roku w Kłodzku

sprawy z powództwa J. G.

przeciwko (...) Spółka z o.o. z siedzibą w M.

o zapłatę 7 001,24 zł

I zasądza od strony pozwanej (...) Spółka z o.o. z siedzibą w M. na rzecz powoda J. G. kwotę 6 361,24 (sześć tysięcy trzysta sześćdziesiąt jeden 24/100) zł z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia 3 lutego 2024 r. i dalej idące powództwo oddala;

II orzeka, iż koszty procesu ponoszą strony w następującym stosunku: powód w 9 %, zaś strona pozwana w 91 %, a szczegółowe ich wyliczenie pozostawia referendarzowi sądowemu;

III nakazuje powodowi uiścić na rzecz Skarbu Państwa - Sąd Rejonowy w Kłodzku kwotę 83,03 zł tytułem kosztów sądowych;

IV nakazuje stronie pozwanej uiścić na rzecz Skarbu Państwa - Sąd Rejonowy w Kłodzku kwotę 839,58 zł tytułem kosztów sądowych.

Sygn. akt I C 304/24

UZASADNIENIE

Powód, S. W. (2), wniósł o zasądzenie od strony pozwanej, (...) Spółka z o. o. z siedzibą w D., kwoty 2 494,18 zł wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie liczonymi od dnia 3 lutego 2024 r., a nadto o zasądzenie kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych i opłaty skarbowej od pełnomocnictwa.

W uzasadnieniu podał, że w dniu 8 marca 2022 r. około godziny 17:20 na terenie marketu budowlanego strony pozwanej pracownik strony pozwanej - na skutek niezachowania należytej ostrożności - uszkodził wózkiem widłowym pojazd marki G. (...) o numerze rejestracyjnym (...), będący własnością powoda.

W odpowiedzi na pozew strona pozwana wniosła o oddalenie powództwa w całości oraz zasądzenie kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych i opłaty skarbowej od pełnomocnictwa.

W uzasadnieniu podała, że w zdarzeniu z dnia 8 marca 2022 r. brał udział wózek widłowy, nr seryjny (...), który jest używany na podstawie umowy najmu długoterminowego, zawartej między stroną pozwaną a (...) Spółka z o. o. Przedmiotowy wózek widłowy objęty jest umową ubezpieczenia OC posiadaczy pojazdów mechanicznych, zawartą pomiędzy (...) Spółka z o. o. a (...) S.A.

Z uzasadnienia odpowiedzi na pozew wynika też, że strona pozwana żądanie powoda uważa za nieudowodnione, nie ponosi odpowiedzialności za szkodę doznaną przez powoda w okolicznościach przez powoda opisanych w pozwie, a niezależnie od powyższego kwotę odszkodowania, żądaną przez powoda, uważa za zawyżoną.

W piśmie procesowym z 14 sierpnia 2025 r. powód zmienił zakres żądania w ten sposób, że rozszerzył powództwo, tj. wniósł o zasądzenie od strony pozwanej kwoty 7 001,24 zł wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia 3 lutego 2024 r.

Sąd ustalił następujący stan faktyczny:

W dniu 8 marca 2022 r. o godzinie 17:20 na terenie sklepu (...) w A., należącego do strony pozwanej, doszło do uszkodzenia pojazdu marki G. (...), nr rej. (...) (aktualnie oznaczonego numerem (...)), będącego własnością powoda, w ten sposób, że gdy powód zaparkował wyżej opisany samochód w celu samodzielnego dokonania załadunku do niego zakupionych przez powoda materiałów budowlanych, pracownik strony pozwanej, S. O. – operator wózka widłowego – w trakcie przestawiania palety z materiałem budowlanym zahaczył masztem powyższego wózka o pokrywę komory bagażnika pojazdu powoda, wskutek czego uległa ona uszkodzeniu.

Dowód: zgłoszenie wypadku , k. 8-9; zaświadczenie o zatrudnieniu, k. 57; zaświadczenie o zezwoleniu do obsługi wózka jezdniowego, k. 58; opinia biegłego sądowego z zakresu techniki samochodowej i wycen pojazdów, S. W. (1), z dnia 30 czerwca 2025 r., k. 129-161; przesłuchanie powoda, k. 79-80.

W piśmie z datą 15 stycznia 2024 r., doręczonym stronie pozwanej w dniu 19 stycznia 2024 r., została ona wezwana przez powoda do naprawienia wyżej opisanej szkody poprzez zapłatę kwoty 1 854,18 zł tytułem kosztów naprawy pojazdu marki G. (...), nr rej. (...) (aktualnie oznaczonego numerem (...)), będącego własnością powoda – w terminie 14 dni od doręczenia wezwania.

Dowód: wezwanie do zapłaty wraz z potwierdzeniem nadania i odbioru przesyłki, k. 16-17.

W wyniku wyżej opisanego wypadku z dnia 8 marca 2022 r. w pojeździe marki G. (...), nr rej. (...) (aktualnie oznaczonego numerem (...)), będącego własnością powoda, doszło do uszkodzenia pokrywy komory bagażnika. Przełamanie poszycia zewnętrznego wzdłuż profilu ramy wewnętrznej pokrywy w strefie przykrawędziowej, zgodnie z technologią naprawy producenta, wykluczyło możliwość trwałego odwzorowania technologicznej krawędzi poszycia oraz utrzymania skuteczności tego typu naprawy w toku dalszej eksploatacji pojazdu. Strefa, zakres oraz charakter ujawnionego uszkodzenia uzasadniały kwalifikację wymiany pokrywy komory bagażnika na część nową. Koszt naprawy wyżej opisanego pojazdu, tj. przywrócenia go do stanu sprzed powstania powyższej szkody, wyniósł 6 361,24 zł brutto - z uwzględnieniem konieczności wymiany elementów, które nie uległy bezpośredniemu uszkodzeniu, ale wymiana lub zastosowanie których wymagane jest ze względu na technologię naprawy pojazdu przewidzianą przez jego producenta.

Dowód: opinia biegłego sądowego z zakresu techniki samochodowej i wycen pojazdów, S. W. (1), z dnia 30 czerwca 2025 r., k. 129-161 i opinia uzupełniająca, k.184.

Sąd zważył:

W ocenie Sądu, zebrany w sprawie materiał dowodowy, a w szczególności wyżej powołane dowody z dokumentów w postaci zgłoszenia wypadku, zaświadczenia o zatrudnieniu, zaświadczenia o zezwoleniu do obsługi wózka jezdniowego oraz dowód z przesłuchania powoda, których wiarygodność nie nasuwa, zdaniem Sądu, żadnych wątpliwości, pozwala na przyjęcie, że w dniu 8 marca 2022 r. o godzinie 17:20 na terenie sklepu (...) w A., należącego do strony pozwanej, doszło do uszkodzenia pojazdu marki G. (...), nr rej. (...) (aktualnie oznaczonego numerem (...)), będącego własnością powoda, w ten sposób, że gdy powód zaparkował wyżej opisany samochód w celu samodzielnego dokonania załadunku do niego zakupionych przez powoda materiałów budowlanych, pracownik strony pozwanej, S. O. – operator wózka widłowego – w trakcie przestawiania palety z materiałem budowlanym zahaczył masztem powyższego wózka o pokrywę komory bagażnika pojazdu powoda, wskutek czego uległa ona uszkodzeniu.

W świetle powyższego odpowiedzialność strony pozwanej należy rozważać w oparciu o przepisy art. 430 k.c. i art. 120§1 k.p.

W odpowiedzi na pozew strona pozwana zawarła twierdzenia, z których wynika, że skoro w zdarzeniu z dnia 8 marca 2022 r. brał udział wózek widłowy (nr seryjny (...)), który jest używany na podstawie umowy najmu długoterminowego zawartej między stroną pozwaną a (...) Spółka z o. o., objęty umową ubezpieczenia OC posiadaczy pojazdów mechanicznych, zawartą pomiędzy (...) Spółka z o. o. a (...) S.A., to brak podstaw do przypisania stronie pozwanej odpowiedzialności za wyżej opisaną szkodę.

Wobec powyższych twierdzeń strony pozwanej celowym będzie w tym miejscu przytoczyć poglądy Sądu Najwyższego, wyrażone w wyroku z dnia 25 lutego 2016 r., sygn. akt III CSK 115/15, a mianowicie – iż nie ma podstaw do podzielenia stanowiska, jakoby objęcie pracownika, który wyrządził szkodę osobie trzeciej w związku z wykonywaniem obowiązków pracowniczych, ubezpieczeniem odpowiedzialności cywilnej miało uchylać stosowanie art. 120 § 1 k.p., z uwagi na odpadnięcie w takiej sytuacji celu ochronnego tego przepisu. Stanowisko takie może być traktowane, jako postulat de lege ferenda, ale nie może być wyprowadzane na gruncie obowiązującej regulacji, jako sprzeczne z jednoznacznymi wynikami jego wykładni i istotą umowy ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej.

Zajęcie stanowiska, iż stosowanie art. 120 § 1 k.p. jest wyłączone w tych wszystkich przypadkach, w których pracownik korzysta z ochrony ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej, mogłoby w praktyce powodować, w aktualnych realiach rynku pracy, obligowanie pracowników do zawierania umów ubezpieczenia, osłabiając istotnie funkcję ochronną art. 120 § 1 k.p.

Artykuł 120 § 1 k.p. modyfikuje zasady odpowiedzialności cywilnej za wyrządzenie szkody przez ustanowienie legitymacji biernej pracodawcy za szkodę wyrządzoną przez pracownika osobie trzeciej, ale granicą tej modyfikacji jest niemożność pozbawienia poszkodowanego możliwości uzyskania pełnego odszkodowania, ochrona pracownika wyrządzającego szkodę nie może bowiem odbywać się kosztem poszkodowanego. Wprawdzie pracodawca jest zobligowany do wyłącznego wynagrodzenia szkody wyrządzonej osobie trzeciej nieumyślnie przez pracownika przy wykonywaniu przez niego obowiązków pracowniczych, ale odpowiedzialność cywilna pracownika nie zostaje uchylona, a zmodyfikowana przez wprowadzenie kolejności świadczenia, obligującego poszkodowanego do kierowania roszczenia w pierwszej kolejności do pracodawcy. Konsekwencją powyższego jest uznanie, iż przepis ten ustanawia subsydiarną odpowiedzialność pracownika wobec poszkodowanego za szkodę wyrządzoną przez pracownika nieumyślnie czynem niedozwolonym przy wykonywaniu obowiązków pracowniczych, jeżeli pracodawca ponoszący odpowiedzialność w pierwszej kolejności, nie jest w stanie wypłacić należnego odszkodowania. Odpowiedzialność ta będzie jednak wchodziła w grę jedynie w sytuacji, gdy upadnie możliwość wyłącznego wynagrodzenia szkody przez pracodawcę, na skutek niemożności uzyskania od tego podmiotu realnego zaspokojenia.

Mając na uwadze powyższe, a w szczególności treść art. 430 k.c. i art. 120§1 k.p., Sąd uznał, że odpowiedzialność strony pozwanej wobec powoda za wyrządzoną mu – wyżej opisaną – szkodę nie budzi wątpliwości.

Nie sposób również zgodzić się z twierdzeniem strony pozwanej, iż do powstania szkody doszło dlatego, że powód oczekiwał załadunku zakupionych przez siebie w sklepie strony pozwanej materiałów budowlanych do swego samochodu marki G. (...), nr rej. (...) (aktualnie oznaczonego numerem (...)), przy użyciu wózka widłowego, bowiem pozostaje to w sprzeczności z treścią dokumentu w postaci zgłoszenia wypadku z dnia 8 marca 2022 r., w treści którego pracownik strony pozwanej, S. O. – operator wózka widłowego – wskazał, iż w trakcie przestawiania palety z materiałem budowlanym zahaczył masztem powyższego wózka o pokrywę komory bagażnika pojazdu powoda, wskutek czego uległa ona uszkodzeniu.

Zgodnie z art. 6 k.c. ciężar udowodnienia faktu spoczywa na osobie, która z faktu tego wywodzi skutki prawne. Strona pozwana powyższych twierdzeń nie udowodniła, a to na niej spoczywał w tym zakresie ciężar ich udowodnienia. Co więcej z przesłuchania powoda wynika (k. 79 akt), iż jakoby strona pozwana miała zainstalowany na terenie sklepu (...) w A. monitoring, przy użyciu którego przebieg wyżej opisanego zdarzenia z 8 marca 2022 r. został zarejestrowany, a mimo to nie wniosła o przeprowadzenie dowodu z powyższego zapisu i dowodu takiego nie złożyła.

Za w pełni wiarygodne zatem Sąd uznał twierdzenia powoda co do przyczyny i skutków uszkodzenia należącego do powoda pojazdu w dniu 8 marca 2022 r. w sklepie (...) w A., należącym do strony pozwanej. Nie sposób też pominąć, że twierdzenia te z treścią pozostałego zebranego w sprawie materiału dowodowego, a w szczególności dokumentu w postaci zgłoszenia wypadku z dnia 8 marca 2022 r. i opinii biegłego sądowego z zakresu techniki samochodowej i wycen pojazdów, S. W. (1), tworzą logiczną i spójną całość.

Z opinii biegłego sądowego z zakresu techniki samochodowej i wycen pojazdów, S. W. (1), z dnia 30 czerwca 2025 r., a nadto opinii uzupełniającej, wydanej przez biegłego S. W. (1) na rozprawie w dniu 3 grudnia 2025 r., wynika, iż wskutek wyżej opisanego wypadku z dnia 8 marca 2022 r. w pojeździe marki G. (...), nr rej. (...) (aktualnie oznaczonego numerem (...)), będącego własnością powoda, doszło do uszkodzenia pokrywy komory bagażnika. Przełamanie poszycia zewnętrznego wzdłuż profilu ramy wewnętrznej pokrywy w strefie przykrawędziowej, zgodnie z technologią naprawy producenta, wykluczyło możliwość trwałego odwzorowania technologicznej krawędzi poszycia oraz utrzymania skuteczności tego typu naprawy w toku dalszej eksploatacji pojazdu. Strefa, zakres oraz charakter ujawnionego uszkodzenia uzasadniały kwalifikację wymiany pokrywy komory bagażnika na część nową. Koszt naprawy wyżej opisanego pojazdu, tj. przywrócenia go do stanu sprzed powstania powyższej szkody, wyniósł 6 361,24 zł brutto - z uwzględnieniem konieczności wymiany elementów, które nie uległy bezpośredniemu uszkodzeniu, ale wymiana lub zastosowanie których wymagane jest ze względu na technologię naprawy pojazdu przewidzianą przez jego producenta.

Zgodnie z ugruntowanymi poglądami orzecznictwa o przywróceniu stanu poprzedniego można mówić jedynie wówczas, gdy stan samochodu po naprawie pod każdym istotnym względem (stan techniczny, zdolność użytkowa, części składowe, trwałość, wygląd estetyczny itp.) odpowiada stanowi tegoż samochodu sprzed wypadku.

Zatem za wyłącznie uzasadnione należy – zdaniem Sądu, w świetle powyższego oraz wyżej wskazanych opinii biegłego, przyjęcie, że naprawy przedmiotowego pojazdu należy dokonać z użyciem części zamiennych oryginalnych -„(...)” oraz przeprowadzenie jej zgodnie z technologią naprawczą producenta, przy czym z treści wyżej wskazanej opinii biegłego wynika również, że naprawa pojazdu przy użyciu alternatywnych części zamiennych ((...) nie jest tożsama z przywróceniem uszkodzonego pojazdu do stanu sprzed powstania szkody, a to ze względu na niską jakość powyższych części.

Opinia ta wydana została po uprzednim kompleksowym zapoznaniu się przez biegłego ze zgromadzonym w sprawie materiałem dowodowym. Wyprowadzone przez biegłego S. W. (1) wnioski odpowiadają nie tylko zasadom logicznego rozumowania i doświadczenia życiowego, ale również znajdują one oparcie w całokształcie zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego.

Sąd zgodził się w pełni ze stanowiskiem wyrażonym w toku postępowania przez biegłego, którego opinie zostały wydane w oparciu o obowiązujące przepisy prawa, ze znajomością przedmiotu sprawy i przedmiotu opinii, z uwzględnieniem również doświadczenia zawodowego biegłego, co znalazło odzwierciedlenie w treści jego opinii.

Zdaniem Sądu, zebrany w sprawie materiał dowodowy nie wymagał uzupełnienia i pozwalał na rozstrzygnięcie sprawy zwłaszcza, że biegły S. W. (1) szczegółowo ustosunkował się też do zarzutów strony pozwanej do jego opinii z dnia 30 czerwca 2025 r.

Mając na uwadze powyższe, jak również treść art.361 k.c. i art.363 k.c., Sąd orzekł, jak w punkcie I sentencji.

Za bezzasadne Sąd uznał żądanie kwoty 640 zł tytułem kosztów sporządzenia kalkulacji naprawy pojazdu przez rzeczoznawcę samochodowego, poniesionych jakoby przez powoda przed wniesieniem pozwu, ponieważ brak dowodu na okoliczność ich poniesienia przez powoda.

W przedmiocie odsetek Sąd orzekł zgodnie z art. 481 § 1 i 2 k.c. Zdaniem Sądu - zasadnym jest żądanie przez powoda odsetek ustawowych za opóźnienie, bowiem w piśmie z datą 15 stycznia 2024 r., doręczonym stronie pozwanej w dniu 19 stycznia 2024 r., została ona wezwana przez powoda do naprawienia wyżej opisanej szkody – w terminie 14 dni od doręczenia wezwania.

O kosztach procesu Sąd orzekł w oparciu o przepis art. 100 – zdanie pierwsze k.p.c., stosunkowo je rozdzielając, przy czym szczegółowe wyliczenie kosztów procesu pozostawiono referendarzowi sądowemu.

Rozstrzygnięcia zamieszczone w punkcie III i IV sentencji Sąd oparł o przepis art.113 ust.1 ustawy z dnia 28 lipca 2005 r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych i art. 100 – zdanie pierwsze k.p.c.- zdanie pierwsze, przy czym obejmują one kwotę 922,61 zł tytułem kosztów wynagrodzenia biegłego w części przewyższającej wysokość zaliczki uiszczonej przez powoda i wypłaconej tymczasowo ze środków Skarbu Państwa.