I C 389/25

Sygn. akt: I C 389/25

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

9 października 2025 r.

Sąd Rejonowy w Nysie I Wydział Cywilny

w składzie:

Przewodniczący:

Sędzia Sądu Rejonowego Remigiusz Drzewiecki

Protokolant:

sekretarz sądowy Patrycja Szatanik

po rozpoznaniu 25 września 2025 r. na rozprawie w W.

sprawy z powództwa (...) Kasy (...) z siedzibą w O.

przeciwko C. D. (1)

o zapłatę

I. zasądza od pozwanej C. D. (1) na rzecz strony powodowej Spółdzielczej Kasy (...). (...) z siedzibą w O. (...) (2) 821,72 zł (osiemdziesiąt dziewięć tysięcy osiemset dwadzieścia jeden złotych siedemdziesiąt dwa grosze) wraz z odsetkami umownymi w wysokości odsetek maksymalnych za opóźnienie liczonymi od 9 października 2024 r. do dnia zapłaty,

II. zasądza od pozwanej C. D. (1) na rzecz strony powodowej Spółdzielczej Kasy (...) im. (...) z siedzibą w O. (...) (1) zł (cztery tysiące czterysta dziewięćdziesiąt dwa złote) tytułem zwrotu kosztów opłaty sądowej, 5400 zł (pięć tysięcy czterysta złotych) tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego oraz 17 zł (siedemnaście złotych) tytułem zwrotu kosztów opłaty skarbowej od pełnomocnictwa, wszystkie te koszty, wraz z odsetkami, w wysokości odsetek ustawowych za opóźnienie w spełnieniu świadczenia pieniężnego, za czas od prawomocności niniejszego wyroku do dnia zapłaty.

Pozwem z 25 kwietnia 2025 r. strona powodowa (...) Kasa (...) z siedzibą w O. reprezentowana przez radcę prawnego wniosła o orzeczenie nakazem zapłaty w postępowaniu upominawczym, że pozwana C. D. (2) ma zapłacić powodowi w ciągu dwóch tygodni od dnia doręczenia nakazu zapłaty: 1. 89 821,72 zł tytułem należności głównej wraz z odsetkami umownymi w wysokości odsetek maksymalnych za opóźnienie, liczonymi w następujący sposób: - od kwoty 79 077,18 zł od dnia wniesienia pozwu w elektronicznym postępowaniu upominawczym (dalej: epu), tj. 9 października 2024 r. do dnia zapłaty, - od kwoty 8629,56 zł od wniesienia pozwu w epu, tj. tj. 9 października 2024 r. do dnia zapłaty, - od kwoty 2114,98 zł od wniesienia pozwu w epu, tj. tj. 9 października 2024 r. do dnia zapłaty. 2. Koszty procesu, tj. koszty opłaty sądowej, zastępstwa procesowego wg norm przepisanych oraz opłaty skarbowej od pełnomocnictwa 17 zł wraz z odsetkami w wysokości odsetek ustawowych za opóźnienie za czas od uprawomocnienia się orzeczenia do dnia zapłaty. Nadto domagano się uwzględnienia kosztów poniesionych przez powoda w epu. W przypadku wniesienia przez pozwaną skutecznego sprzeciwu od nakazu zapłaty, wniesiono o zasądzenie od pozwanej na rzecz powoda jak wyżej.

W uzasadnieniu pozwu wskazano, że strona powodowa 28 października 2020 r. udzieliła pozwanej na podstawie umowy nr (...) pożyczki w kwocie 90 518,21 zł, która to kwota została wypłacona na rachunek (...) pozwanej, zaś pozwana przelała stronie powodowej 7341,01 zł tytułem prowizji. Powód podał, że integralną częścią umowy pożyczki są dokumenty w postaci regulaminu udzielania kredytów i pożyczek konsumenckich (...) oraz tabeli prowizji i opłat dla pożyczek i kredytów, harmonogramu spłaty pożyczki z 28 października 2020 r. Wyjaśniono, że rachunek (...) jest indywidualnym rachunkiem przypisanym konkretnemu członkowi (...), w tym przypadku C. D. (1). Powołując się na umowę podano, że pozwana zobowiązała się do spłacania pożyczki w miesięcznych ratach kapitałowo-odsetkowych, regulowania opłat i prowizji oraz w razie opóźnienia, regulowania odsetek karnych w wysokości odsetek maksymalnych za opóźnienie. Zaznaczono, że pozwana nie dochowała warunków pożyczki doprowadzając do zaległości w spłacie, a strona powodowa wypowiedziała pozwanej umowę pożyczki, skutkiem czego niespłacona jej część wraz z należnymi odsetkami i kosztami została postawiona w stan natychmiastowej wymagalności po upływie okresu wypowiedzenia, tj. z dniem 29 sierpnia 2024 r. Wskazano, że wypowiedzenie zostało poprzedzone wezwaniem do zapłaty zaległych rat w terminie nie krótszym niż 14 dni od otrzymania wezwania, zgodnie z umową. Podano, że ww. pisma zostały skierowane na adres pozwanej wskazany w umowie pożyczki. Wyszczególniono, że na dochodzoną należność składa się: niespłacony kapitał pożyczki w kwocie 79 077,18 zł, niezapłacone odsetki zwykłe umowne w wysokości 8629,56 zł naliczone do dnia postawienia pożyczki w stan wymagalności, skapitalizowane odsetki naliczone do dnia wniesienia pozwu w wysokości 2114,98 zł tytułem niezapłaconych odsetek za opóźnienie naliczanych w przypadku nieterminowej spłaty pożyczki lub jej raty. Podkreślono, że pożyczka stała się wymagalna 29 sierpnia 2024 r.

Powódka powołała się także na uprzednio toczące się przed Sądem Rejonowym Lublin-Zachód w Lublinie postępowanie w Elektronicznym Postępowaniu Upominawczym (dalej zwanym (...)) o to samo roszczenie. Pozew w (...) wniesiono 9 października 2024 r., sprawie nadano sygn. VI Nc-e (...). C. referendarz sądowy w Sądzie Rejonowym Lublin-Zachód w Lublinie 31 października 2024 r. wydał nakaz zapłaty w (...) uwzględniając całość roszczenia. Pismem z 19 listopada 2024 r. pozwana reprezentowana przez radcę prawnego złożyła sprzeciw od ww. nakazu zapłaty w (...), zaskarżając go w całości. Postanowieniem z 31 stycznia 2025 r. starszy referendarz sądowy w Sądzie Rejonowym Lublin-Zachód w Lublinie wobec skutecznego wniesienia sprzeciwu i utraty mocy nakazu zapłaty z 31 października 2024 r. umorzył postepowanie w całości (pkt I.); stwierdził, że każda ze stron ponosi koszty procesu związane ze swym udziałem w sprawie (pkt II.).

Pismem z 29 maja 2025 r. pozwana C. D. (2) reprezentowana przez radcę prawnego, złożyła odpowiedź na pozew (k. 82-87), wnosząc o oddalenie powództwa oraz zasądzenie od powódki na jej rzecz kosztów postępowania według norm przepisanych, w tym kosztów zastępstwa procesowego, z odsetkami za opóźnienie od dnia uprawomocnienia się orzeczenia do dnia zapłaty oraz kosztów postępowania prowadzonego w (...) pod sygn. VI Nc-e VI Nc-e (...).

W uzasadnieniu odpowiedzi na pozew pozwana zakwestionowała powództwo zarówno co do zasady jak i wysokości. Zakwestionowano umocowanie pośrednika do zawarcia w imieniu powódki umowy objętej postępowaniem, a dalej umocowanie osób, jakie działały w imieniu tej spółki. Zakwestionowano przyjęcie pozwanej w poczet członków powodowej kasy. Zdaniem pozwanej umowa jest nieważna w całości w związku z ubezpieczeniem w niej przewidzianym. W ocenie pozwanej osoby, które podpisały umowę w imieniu powódki oraz deklarację przystąpienia do ubezpieczenia w imieniu zakładu ubezpieczeń i powódki związanej z umową ubezpieczeniową nie miały uprawnień prawem przewidzianych w zakresie pośrednictwa ubezpieczeniowego i pełnomocnictwa do działania w imieniu zakładu ubezpieczeń w zakresie umowy ubezpieczenia. Zdaniem pozwanej umowa ubezpieczenia była związana z umową pożyczki jako jej zabezpieczenie i z tego tytułu powódka pobrała składkę ubezpieczeniową, a bez zabezpieczenia umowa nie zostałaby zawarta i tym samym jest nieważna w całości. Zakwestionowano przekazanie ubezpieczycielowi przez powódkę składki ubezpieczeniowej. Wskazano, że konsument nie ma żadnego wpływu na wybór oferty ubezpieczenia, ani jego parametry, a naliczanie odsetek od tej samej kwoty kosztów ubezpieczenia stanowi nienależny zysk. Zdaniem pozwanej obligatoryjne zawarcie umowy ubezpieczenia z kwotą składki, która została wliczona do kwoty pożyczki stanowi niedozwoloną klauzulę umowną. Zarzucono, iż warunki umowy dotyczące umowy ubezpieczenia w ogóle nie były przedmiotem umowy między stronami, nie wiadomo też na jakiej zasadzie skalkulowano wysokość składki. Zakwestionowano skuteczność umowy dot. prowizji, w tym jej rynkowość, gospodarcze uzasadnienie, poniesione koszty na jej rzecz przez powódkę, a postanowienia dot. prowizji jako abuzywne. Nadto podniesiono zarzut sprzeczności umowy z prawem w zakresie odsetek umownych. Zaznaczono, że od prowizji i innych kosztów kredytodawca przy kredycie konsumenckim nie może naliczać odsetek, nawet jeśli je kredytuje. W ocenie pozwanej ma to dwojakie konsekwencje: a) nieważność z uwagi na sprzeczność z ustawą lub abuzywność w zakresie naliczania odsetek i tym samym upadek odsetek w całości; b) powstanie uprawnienia do złożenia oświadczenia o kredycie darmowym (art. 45 ust. 1 ustawy o kredycie konsumenckim, dalej: u.k.k.). Zdaniem pozwanej wadliwość umowy kredytu w zakresie naliczania odsetek od kosztów kredytu aktywuje uprawnienie kredytobiorcy do złożenia oświadczenia o kredycie darmowym. W ocenie pozwanej umowa jest niezgodna z art. 30 ust. 1 pkt 6, 7 i 10 ustawy o kredycie konsumenckim. Podano, że w imieniu pozwanej złożono powódce na podstawie art. 45 ust. 1 u.k.k. – oświadczenie o kredycie darmowym, powołując się na sprzeczność z prawem. Zdaniem pozwanej wezwania do zapłaty i wypowiedzenie umowy uznać należy za bezskuteczne, skoro nie było zadłużenia na moment żadnej z tych czynności. W przypadku gdyby umowę uznać za ważną, to pozwana podnosi, że nie została ona skutecznie wypowiedziana. Zakwestionowano okoliczności uprawniające do wypowiedzenia umowy. Zarzucono podpisanie przez osobę nieumocowaną. Zaprzeczono prawdziwości dokumentów dot. wysokości zadłużenia oraz samemu zadłużeniu i jego składowym.

W replice na odpowiedź na pozew (k. 99-108) strona powodowa zakwestionowała zarzuty pozwanej.

Na dalszym etapie postępowania strony podtrzymały dotychczasowe stanowisko.

Sąd ustalił następujący stan faktyczny:

Pozwana C. D. (2) była członkiem (...) im. I. C. z siedzibą w O. i posiadała numer członkowski (...). Uchwałą Zarządu (...) z 7 maja 2018 r. została przyjęta w poczet członków (...) od 7 maja 2018 r.

Dowód: deklaracja członkowska pozwanej nr (...) z 07.05.2018 r. k. 11.

Pomiędzy (...) Kasą (...) z siedzibą w O. jako pożyczkodawcą działającą przez pośrednika kredytowego (...) sp. z o. o. spółka komandytowo - akcyjna z siedzibą w O., a C. D. (1) jako pożyczkobiorcą 28 października 2020 r. została zawarta umowa pożyczki (kredyt konsumencki) W. (...). Kasa udzieliła na wniosek pozwanej pożyczki na warunkach określonych przedmiotową umową i Regulaminem udzielania kredytów i pożyczek konsumenckich (...) stanowiącym załącznik nr 1 do Umowy (pkt 1). Zgodnie z pkt 2 i 3 umowy jest to pożyczka gotówkowa, której celem było przeznaczenie jej na spłatę zobowiązań pożyczkowych pożyczkobiorcy w wysokości 54 490,58 zł na wskazany rachunek. Umowa została zawarta na okres od 28 października 2020 r. do 10 października 2029 r. (pkt 4). Zgodnie z pkt 5 umowy kwota pożyczki wynosiła 90 518,21 zł. Kredytowane koszty zostały wskazane w pkt 19 umowy, z wyłączeniem kosztu prowadzenia rachunku, który nie jest kredytowany. Całkowita kwota pożyczki wg pkt 5 umowy wynosiła 73 286,16 zł i nie obejmowała kredytowanych przez kasę kosztów pożyczki. Pożyczka została wypłacona pozwanej 7 marca 2022 r. na wskazany imienny rachunek płatniczy (...) pozwanej. Zgodnie z definicją zawartą w § 2 pkt 8 Regulaminu prowadzenia rachunków płatniczych indywidualnych Kont (...) Kasy (...) rachunek płatniczy (...) to imienny rachunek płatniczy prowadzony dla członka Kasy, będący rachunkiem płatniczym w rozumieniu ustawy z 19 sierpnia 2011 r. o usługach płatniczych. W pkt 7 umowy zastrzeżono, że kwota pożyczki obejmująca kredytowane koszty pożyczki, (90 518,21 zł) oprocentowana jest wg zmiennej stopy procentowej (odsetki umowne) ustalonej przez Zarząd Kasy wynoszącej w dniu zawarcia umowy 7,20% w skali roku. Przewidziano, że zmiana stopy procentowej będzie miała wpływ na należność Kasy z tytułu pożyczki, w tym na całkowity koszt kredytu oraz wysokość rat kapitałowo-odsetkowych. Zmiana rocznej stopy oprocentowania następuje raz na kwartał kalendarzowy, w przypadku podwyższenia lub obniżenia stopy referencyjnej NBP, w zakresie oraz w kierunku, w jakim wysokość tej stopy uległa zmianie i o wartość równą zmianie, o ile zmiana nastąpiła w okresie obowiązywania umowy oraz z uwzględnieniem zapisów kolejnego zdania. W całym okresie obowiązywania umowy minimalne oprocentowanie nie może być niższe niż 0,00 %. Maksymalna stopa procentowa (odsetki maksymalne) nie może w stosunku rocznym przekraczać dwukrotności wysokości odsetek ustawowych. Odsetki ustawowe stanowią wysokość równą sumie stopy referencyjnej NBP i 3,5 pkt procentowych. W razie obniżenia wysokości odsetek maksymalnych w trakcie trwania umowy w ten sposób, że odsetki umowne byłyby od nich wyższe, Kasa dokona obniżenia odsetek umownych do wysokości odsetek maksymalnych, a w przypadku ponownego podwyższenia wysokości odsetek maksymalnych Kasa jest uprawniona do przywrócenia (podwyższenia) wysokości odsetek umownych w zakresie odpuszczalnym wysokością obowiązujących odsetek maksymalnych. Zarząd Kasy obowiązany jest podjąć stosowną uchwałę o ustaleniu stopy procentowej w pierwszym miesiącu następującym po kwartale kalendarzowym, w którym nastąpiły wyżej opisane zmiany wysokości stopy referencyjnej lub odsetek maksymalnych. Zmieniona stopa procentowa obowiązuje od pierwszego dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym Zarząd Kasy podjął uchwałę o zmianie stopy procentowej, z tym zastrzeżeniem, ze obniżenie wysokości odsetek umownych do wysokości odsetek maksymalnych nastąpi od dnia, w którym nastąpiła zmiana wysokości stopy referencyjnej NBP. Zgodnie z pkt 12 umowy rzeczywista roczna stopa oprocentowania ((...)) wynosiła 13,88 %, a całkowita kwota do zapłaty w dniu zawarcia umowy wynosiła 125 021,91 zł. W pkt 13 umowy pożyczkobiorca zobowiązał się do spłaty pożyczki wraz z należnymi odsetkami do dnia 10 października 2029 r. przewidziano, że spłata pożyczki będzie następować w ratach miesięcznych, płatnych bez wezwania w terminach i kwotach wskazanych w Harmonogramie spłaty pożyczki, który stanowi załącznik nr 2 do Umowy. W pkt 14 umowy przewidziano też, że spłata pożyczki będzie następować, z zastrzeżeniem pkt 27, poprzez dokonywanie potrąceń należności wynikających z umowy z wierzytelności wynikających z umowy rachunku o podanym numerze. Zgodnie z pkt 17 szacunkowy całkowity koszt pożyczki wynosił 51 735,75 zł, a wg pkt 18 szacunkowa wartość odsetek wynosiła 32 721,70 zł. Jak stanowi pkt 19 umowy Pożyczkobiorca jest zobowiązany ponieść następujące koszty:

a) związane z zawarciem umowy: opłata przygotowawcza 0 zł, prowizja z tytułu udzielenia pożyczki 7341,03 zł,

b) koszty związane z ustanowieniem zabezpieczeń: koszty wymienione w pkt 24 ppkt b) – weksel własny in blanco koszt zabezpieczenia wynosi 0 zł,

c) koszt usług dodatkowych: koszt o jakim mowa w pkt 24 ppkt a) – zawarcie umowy ubezpieczenia indywidualnego (...) numer polisy (...) z zakładem ubezpieczeń (...) w dniu 28 października 2020 r. oraz umowy przelewu wierzytelności w treści zgodnej ze wzorem, który stanowi załącznik nr 6 wraz z potwierdzeniem przyjęcia do wiadomości Umowy przelewu wierzytelności przez zakład ubezpieczeń albo odpowiednio za zgodą zakładu ubezpieczeń na zawarcie umowy przelewu wierzytelności. Koszt zabezpieczenia wynosi 9851,61 zł,

d) koszty inne: opłata za przelew składki ubezpieczeniowej 39,41 zł. Koszty prowadzenia rachunku 1782 zł.

W pkt 20 umowy wskazano, że wysokość pozostałych opłat i prowizji związanych z udzieleniem i obsługą pożyczki określa Tabela prowizji i opłat dla pożyczek i kredytów, która stanowi załącznik nr 3 do Umowy. W pkt 21 umowy zastrzeżono, że roczna stopa oprocentowania zadłużenia przeterminowanego wynosi dwukrotność sumy stopy referencyjnej NBP i 5,5 pkt procentowych, na dzień zawarcia umowy wynosi ona 11,20 %. Zmiana wysokości ww. stopy następuje w przypadku zmiany stopy referencyjnej przez NBP, z tym zastrzeżeniem, że maksymalna stopa procentowa (odsetki maksymalne za opóźnienie) nie może w stosunku rocznym przekraczać dwukrotności odsetek ustawowych za opóźnienie. Odsetki ustawowe za opóźnienie stanowią wysokość równą sumie stopy referencyjnej NBP i 5,5 pkt procentowych. W pkt 23 umowy zastrzeżono, że w przypadku nieterminowej spłaty pożyczki należność z tego tytułu staje się w dniu następnym należnością przeterminowaną. Od niespłaconego w całości lub w części kapitału, a od dnia wniesienia powództwa od całości zadłużenia, pobierane są odsetki wg stopy procentowej o jakiej mowa w pkt 21 umowy. Kasie przysługuje prawo do wypowiedzenia umowy pożyczki w trybie i na warunkach o jakich mowa w pkt 29. Po upływie terminu wypowiedzenia umowa ulega rozwiązaniu, co oznacza postawienie pożyczki w stan natychmiastowej wymagalności i konieczność spłaty całości zadłużenia w terminie określonym przez Kasę.

W pkt 24 umowy przewidziano zabezpieczenia przyznanej pożyczki, którymi są:

a) zawarcie umowy ubezpieczenia indywidualnego (...) nr polisy (...) z (...) w dniu 28 października 2020 r. oraz umowy przelewu wierzytelności w treści zgodnej ze wzorem, który stanowi załącznik nr 6 wraz z potwierdzeniem przyjęcia do wiadomości Umowy przelewu wierzytelności przez zakład ubezpieczeń albo odpowiednio za zgodą zakładu ubezpieczeń na zawarcie umowy przelewu wierzytelności. Koszt zabezpieczenia wynosi 9851,61 zł. W przypadku wygaśnięcia ochrony ubezpieczeniowej przed całkowitą spłatą wszelkich zobowiązań z tytułu umowy, Kasa uprawniona jest do żądania od Pożyczkobiorcy ustanowienia innego zabezpieczenia spłaty pożyczki,

b) weksel własny in blanco koszt zabezpieczenia 0 zł.

W pkt 29 umowy strony zastrzegły dla Kasy prawo do wypowiedzenia umowy z 30-dniowym terminem wypowiedzenia i postawienia po upływie okresu wypowiedzenia całej pożyczki wraz z odsetkami w stan natychmiastowej wymagalności w przypadku stwierdzenia, że warunki udzielenia pożyczki, w szczególności zobowiązania zawarte w pkt 28 (Pożyczkobiorca po zawarciu Umowy pożyczki zobowiązał się do dostarczenia Kasie polisy z OWU ubezpieczenia, o której mowa w pkt 24 lit. a), nie zostały dotrzymane, a także w przypadku, gdy Pożyczkobiorca nie zapłacił w terminach określonych w umowie pełnych rat pożyczki za co najmniej dwa okresy płatności po uprzednim wezwaniu Pożyczkobiorcy listem poleconym do zapłaty opóźnionych rat w terminie nie krótszym niż 14 dni roboczych od otrzymania wezwania pod rygorem wypowiedzenia Umowy. W razie ustania członkostwa, w tym w przypadku śmierci Pożyczkobiorcy, roszczenie o zwrot pożyczki staje się wymagalne z dniem ustania członkostwa.

Pod umową widnieją własnoręczne podpisy stron, za pożyczkobiorcę podpis pozwanej, za stronę powodową dwóch umocowanych pełnomocników (K. M. i F. D.). Pozwana oświadczyła poprzez zaznaczenie checkboxa, m. in., że przed zawarciem umowy otrzymała formularz informacyjny na trwałym nośniku, treść umowy wraz z załącznikami, wszelkie informacje niezbędne do podjęcia decyzji w zakresie zawarcia umowy, wszelkie informacje o podwyższonym ryzyku wnioskowanej pożyczki. Ponadto oświadczyła w ten sam sposób, że przed zawarciem umowy Kasa udzieliła jej kompleksowych wyjaśnień dot. m. in. kosztów związanych z zawarciem Umowy, ryzyka zmiany stopy procentowej oraz możliwości zmiany całkowitego kosztu kredytu w przypadku zmiany stopy, zasad i terminów spłaty pożyczki oraz skutków braku płatności, zgłaszanych przez nią wątpliwości. Jednocześnie oświadczyła w ten sam sposób, że przed zawarciem umowy Kasa udostępniła jej m. in. ogólne warunki ubezpieczenia wraz z Kartą produktu i informacją o produkcie ubezpieczeniowym, pełnomocnictwo od zakładu ubezpieczeń oraz dokument upoważniający do działania w imieniu Agenta ubezpieczeniowego, informację Agenta Ubezpieczeniowego, Minimalny zakres ochrony ubezpieczeniowej.

W harmonogramie spłaty pożyczki przewidziano 107 miesięcznych rat kapitałowo- odsetkowych, płatnych od 10 grudnia 2020 r. do 10 października 2029 r., nr 1-107 w wysokości po 1.151,77 zł każda, nr 107 w wysokości 1.152,29 zł. Razem kapitał 90.518,21 zł, odsetki 32.721.70 zł.

Dowody: umowa pożyczki (kredyt konsumencki) W. (...) z 28.10.2020 r. k. 12-15, Regulamin udzielania kredytów i pożyczek konsumenckich (...) k. 16, tabela opłat i prowizji k. 17, aktualny harmonogram spłaty pożyczki z 28.10.2020 r. k. 18-19, zestawienie operacji z rachunku płatniczego (...)+ pozwanej za okres od 28.10.2020 do 10.04.2025 r. k. 30-41, Regulamin prowadzenia rachunków płatniczych Indywidualnych Kont Spółdzielczych (...) k. 42-43, wykaz operacji na rachunku pozwanej od 28.10.2020 do 09.10.2024 r. k. 54-57.

28 października 2020 r. pozwana C. D. (2) wydała dyspozycję polecenia przelewu wewnętrznego w kwocie 7341 zł tytułem prowizji dot. zobowiązania nr (...).

Dowody: zestawienie operacji z rachunku płatniczego (...)+ pozwanej za okres od 28.10.2020 do 10.04.2025 r. k. 30-41, dyspozycja polecenia przelewu wewnętrznego pozwanej z 28.10.2020 r. k. 44, wykaz operacji na rachunku pozwanej od 28.10.2020 do 09.10.2024 r. k. 54-57.

Strony 26 marca 2021 r. zawarły aneks do umowy pożyczki nr (...) z 28 października 2020 r. zgodnie z którym w pkt 1 ustalono, że na dzień sporządzania aneksu należność wynikająca z umowy pożyczki wynosi 88 547,37 zł. W pkt 2 ustalono, że niniejszy aneks zmienia treść pkt 4 pierwotnej umowy, zmieniając jej okres trwania od 28 października 2020 r. do 10 kwietnia 2030 r. Przy czym analogicznie zmieniono także treść pierwszego zdania pkt 12 umowy poprzez określenie dnia wykonania zobowiązania spłaty pożyczki do 10 kwietnia 2030 r. Zmieniono także harmonogram spłaty pożyczki stanowiący załącznik nr 1 do umowy, nadając mu nowe brzmienie zgodne z załącznikiem nr 1 do aneksu. W pkt 3 aneksu wskazano szacunkowy koszt kredytu pozostający do spłaty w wysokości 33 410,14 zł, natomiast odsetki wynoszą zgodnie z pkt 4 aneksu 33 310,14 zł.Wskazano także, że aneks nie stanowi odnowienia w rozumieniu art. 506 k.c. Zawarto w nim także klauzule dotyczące ochrony danych osobowych. Aneksy zostałe podpisane własnoręcznymi podpisami pełnomocników strony powodowej oraz pozwanej. Pod aktualnym na dzień sporządzania aneksu harmonogramem spłaty pożyczki widnieje informacja pozwanej o treści „otrzymałam 26.03.2021” wraz z jej podpisem.

Tożsamej treści, drugi z kolei aneks do niniejszej umowy pożyczki został zawarty między stronami 29 lipca 2022 r. Z jego treści wynika, że należność wynikająca z umowy pożyczki wynosi 83 582.01 zł. W pkt 2 ustalono, że niniejszy aneks zmienia treść pkt 4 pierwotnej umowy, zmieniając jej okres trwania od 28 października 2020 r. do 10 kwietnia 2030 r. Przy czym analogicznie zmieniono także treść pierwszego zdania pkt 12 umowy poprzez określenie dnia wykonania zobowiązania spłaty pożyczki do 10 kwietnia 2030 r. Przy czym zmieniono także treść pierwszego zdania pkt 13 umowy poprzez określenie dnia wykonania zobowiązania spłaty pożyczki do 10 kwietnia 2030 r. Zmieniono także harmonogram spłaty pożyczki stanowiący załącznik nr 1 do umowy, nadając mu nowe brzmienie zgodne z załącznikiem nr 1 do aneksu. W pkt 3 aneksu wskazano szacunkowy koszt kredytu pozostający do spłaty w wysokości 36 110,93 zł., natomiast odsetki wynoszą zgodnie z pkt 4 aneksu 36 010,93 zł. Wskazano także, że aneks nie stanowi odnowienia w rozumieniu art. 506 k.c. Zawarto w nim także klauzule dotyczące ochrony danych osobowych. Aneksy zostałe podpisane własnoręcznymi podpisami pełnomocników strony powodowej oraz pozwanej. Pod aktualnym na dzień sporządzania aneksu harmonogramem spłaty pożyczki widnieje data wraz podpisem pozwanej.

Dowody: aneks do umowy pożyczki nr (...) z 26.03.2021r. k. 20-21, harmonogram spłat aktualny na 26.03.2021r. k. 22-24, aneks do umowy pożyczki nr (...) z 29.07.2022r. k. 25-26, harmonogram spłat aktualny na 29.07.2022r. k. 27.

Pismem z 6 września 2023 r. strona powodowa za pośrednictwem poczty internetowej poinformowała pozwaną C. D. (1), że zgodnie ze złożonym wnioskiem o renegocjację wprowadzono zmianę do przedmiotowej umowy, oraz oświadczono, że strona powodowa wyraża zgodę na zawieszenie płatności 4 lat z podwyższeniem rat kolejnych.

Dowody: wiadomość e-mail z 6 września 2023 r. k. 28.

Pismem z 27 lutego 2024 r. skierowanym do pozwanej, strona powodowa działająca przez pełnomconika zarządu U. C. wezwała pozwaną do zapłaty zadłużenia z tytułu umowy nr (...) z 28 października 2020 r. tj. kwoty 1581,30 zł tytułem odsetek umownych. Jednocześnie poinformowano o możliwości złożenia wniosku o restrukturyzację zadłużenia. Kolejno pismem z 12 kwietnia 2024 r. strona powodwa działająca przez pełnomconika zarządu U. C. wezwała pozwaną do zapłaty 4745,42 zł tytułem odsetek umownych w terminie 14 dni. Ponownie poinformowano pozwaną o możliwości złozenia wniosku o restrukturyzację zadłużenia.

Dowody: wezwanie do zapłaty z 27.02.2024 r. k. 47, ostateczne wezwanie do zapłaty z 12.04.2024 r. k. 48, potwierdzenie nadania (książka nadawcza) k. 49, pełnomocnictwo nr 1350 z 28.10.2016 r. dla U. C. k. 50, pełnomocnictwo nr (...) z 15.05.2014 r. dla Towarzystwa (...). (…) z 15.05.2014 k.51, pełnomocnictwo nr 01/02/10/(...) z 01.10.2015r. dla K. P. k.52, pełnomocnictwo nr (...) z 1.10.2015 r. dla X. U. k. 53.

Z uwagi na brak reakcji na wezwania do zapłaty i zadłużenie przekraczające dwie pełne raty pożyczki, strona powodowa działająca przez pełnomconika zarządu K. P. 24 lipca 2024 r. sporządziła skierowane do pozwanej wypowiedzenie umowy nr (...) z 28 października 2020 r. z zachowaniem 30 dniowego terminu wypowiedzenia od dnia doręczenia wypowiedzenia. Jednocześnie wezwano pozwaną do dobrowolnej zapłaty całej zaległości wraz z odsetkami i kosztami w ww. terminie. Łączna wysokość przeterminowanego zadłużenia na 23 stycznia 2024 r. wynosiła 9551,23 zł (zaległy kapitał 2210,14 zł, odsetki umowne 7281,46 zł, odsetki karne 59,63 zł). Pouczono, że cała niespłacona część należności zostanie postawiona w stan natychmiastowej wymagalności z upływem 30 dni od doręczenia wypowiedzenia oraz, że 10 sierpnia 2024 r. wymagalna będzie kolejna rata w wysokości 1582,06 zł. Wypowiedzenie doręczono pozwanej przesyłką poleconą 24 lipca 2024 r. Wypowiedzenie było ważne i skuteczne oraz sporządzone przez uprawnioną osobę. Roszczenie stało się wymagalne 29 sierpnia 2024 r. Zaległość pozwanej z tytułu wypowiedzianej umowy pożyczki nr (...) z 28 października 2020 r. wynosi: 79 077,18 zł niespłaconego kapitału pożyczki, niezapłacone odsetki zwykłe umowne w wysokości 2114,98 zł naliczone do dnia postawienia pożyczki w stan wymagalności, skapitalizowane odsetki naliczone do dnia wniesienia pozwu w wysokości 8629,56 zł tytułem niezapłaconych odsetek za opóźnienie naliczanych w przypadku nieterminowej spłaty pożyczki lub jej raty.

Dowody: wypowiedzenie umowy z 24.07.2024 r. k. 45, zwrotne potwierdzenie odbioru k. 46, pełnomocnictwo nr (...)/(...) z 01.10.2015r. dla K. P. k.52.

Pismem z 26 maja 2025 r. skierowanym przez email wysłany na adres kasa@kasastefczyka.pl pełnomocnicy pozwanej złożyli w imieniu pozwanej na podstawie art. 45 ust. 1 ustawy o kredycie konsumenckim oświadczenie o kredycie darmowym dotyczące umowy kredytu stanowiącego podstawę roszczeń w niniejszej sprawie wskazując na nieprawidłowe naliczenie odsetek od kosztów prowizji i naruszenie art. 30 ust. 1 pkt 10 ustawy o kredycie konsumenckim.

Dowody: oświadczenie o kredycie darmowym wraz z potwierdzaniem nadania k. 88/II-89.

Sąd zważył, co następuje:

Powództwo zasługiwało na uwzględnienie w całości.

Ustalając stan faktyczny w sprawie Sąd oparł się na dokumentach przedłożonych przez obie strony postępowania, które zostały szczegółowo opisane pod poszczególnymi elementami stanu faktycznego. Treść przedmiotowych dokumentów nie została skutecznie zakwestionowana przez żadną ze stron postępowania, jak również co do zasady nie budziła ona zastrzeżeń Sądu, gdyż dokumenty te zostały sporządzone przez uprawnione do tego osoby i nie wykazywały oznak przerobienia, czy chociażby próby zniekształcenia ich zawartości. Stąd też w ocenie Sądu stanowiły one wiarygodny materiał dowodowy nadający się do poczynienia na jego podstawie ustaleń faktycznych.

Sąd dokonał oceny wiarygodności i mocy dowodów zgodnie z zasadą swobodnej oceny dowodów wyrażonej w art. 233 k.p.c. według własnego przekonania, na podstawie wszechstronnego rozważenia całego zebranego materiału. Sąd przeprowadził wszystkie zawnioskowane dowody.

Przedłożone dowody dokumentarne pozwoliły Sądowi dokonać rekonstrukcji istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy okoliczności faktycznych. Ustalając stan faktyczny Sąd miał na względzie regulację przepisu art. 6 k.c., zgodnie z którym ciężar udowodnienia faktu spoczywa na osobie, która z faktu tego wywodzi skutki prawne (ciężar dowodu). Obowiązek przedstawienia dowodów spoczywa na stronach (art. 3 k.p.c.), a ciężar udowodnienia faktów mających dla rozstrzygnięcia sprawy istotne znaczenie (art. 227 k.p.c.) spoczywa na stronie, która z faktów tych wywodzi skutki prawne (art. 6 k.c.). Na stronie powodowej ciążył obowiązek wykazania, że doszło do skutecznego zawarcia umowy pożyczki między stronami, swojej legitymacji czynnej, także członkostwa pozwanej w (...) i jej legitymacji biernej. Powódka przedłożonymi dowodami wykazała skuteczne zawarcie przedmiotowej umowy pożyczki przez pozwaną ze stroną powodową działającą przez prawidłowo umocowanych pełnomocników, na wniosek pozwanej, jej warunki, członkostwo pozwanej w (...), wypłatę całości środków z tytułu pożyczki, brak terminowej spłaty przez pozwaną, wysokość zadłużenia, bezskuteczne wezwanie pozwanej do zapłaty oraz skuteczność i ważność wypowiedzenia umowy. Przedłożonymi pełnomocnictwami wraz z zestawieniem danych (...) S.A. z siedzibą w O. (poprzednio (...) Sp. z o. o. SKA) zawartych w krajowym rejestrze sądowym strona powodowa wykazała zawarcie przedmiotowej umowy pożyczki przez prawidłowo umocowane osoby działające za stronę powodową. Również wezwania do zapłaty i wypowiedzenie umowy pożyczki zostały sporządzone przez prawidłowo umocowane osoby, co wynika z przedłożonych pełnomocnictw wystawionych przez uprawnione osoby reprezentujące (...). Zaoferowanymi dowodami powódka udowodniła zasadność i wysokość dochodzonego roszczenia oraz swoją legitymację czynną i bierną pozwanej. Jak wynika z deklaracji członkowskiej pozwanej nr (...) z 7 maja 2018 r. C. D. (2) była członkiem (...) im. I. C. o numerze członkowskim (...).

Za w pełni wiarygodne i miarodajne Sąd uznał przedłożone przez (...) zestawienie operacji z rachunku płatniczego (...)+ pozwanej oraz tabelę z rozliczeniem zaległości pozwanej, z których wynika fakt udostępnienia pozwanej całości środków tytułem przedmiotowej pożyczki oraz wysokość i stan zadłużenia pozwanej. Co istotne, zgodnie z definicją zawartą w § 2 pkt 8 Regulaminu prowadzenia rachunków płatniczych indywidualnych Kont Spółdzielczych (...) Kasy (...) rachunek płatniczy (...) to imienny rachunek płatniczy prowadzony dla członka Kasy, będący rachunkiem płatniczym w rozumieniu ustawy z 19 sierpnia 2011 r. o usługach płatniczych. Pozwana nie zdołała skutecznie podważyć ww. dowodów.

Niniejsza umowa pożyczki została zawarta na piśmie w warunkach swobody podjęcia decyzji przez strony. Pod umową widnieją własnoręczne podpisy stron umowy. W treści umowy zostały określone warunki na jakich pożyczka jest udzielana i pozwana dobrowolnie je zaakceptowała. Umowa wiąże strony, które są zobowiązane respektować jej warunki. Zasadniczym obowiązkiem pozwanej wynikającym z zawartej umowy było regularne uiszczanie rat pożyczki zgodnie z ustalonym harmonogramem spłaty. Za pomocą zaoferowanych dowodów strona powodowa udowodniła, że pozwana nie wywiązała się z tego obowiązku, zatem strona powodowa zgodnie z warunkami umowy była uprawniona do wypowiedzenia umowy, co skutkuje postawieniem całej pozostałej kwoty do zapłaty w stan natychmiastowej wymagalności.

Wymaga wskazać, że w przedmiotowej sprawie mamy do czynienia z umową o kredyt konsumencki, którego definicja została zawarta w art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 12 maja 2011 r. o kredycie konsumenckim (Dz.U. Nr 126, poz. 715 ze zm.), zgodnie z którą przez umowę o kredyt konsumencki rozumie się umowę o kredyt w wysokości nie większej niż 255.550 zł albo równowartość tej kwoty w walucie innej niż waluta polska, który kredytodawca w zakresie swojej działalności udziela lub daje przyrzeczenie udzielenia konsumentowi. Jak stanowi art. 3 ust. 2 pkt 1) ww. ustawy za umowę o kredyt konsumencki uważa się w szczególności umowę pożyczki. Zgodnie natomiast z art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 5 listopada 2009 r. o spółdzielczych kasach oszczędnościowo-kredytowych (Dz. U. 2012 poz. 855 ze zm.) celem kas, z zastrzeżeniem art. 13aa, jest gromadzenie środków pieniężnych wyłącznie swoich członków, udzielanie im pożyczek i kredytów, przeprowadzanie na ich zlecenie rozliczeń finansowych oraz wykonywanie dystrybucji ubezpieczeń na zasadach określonych w ustawie z dnia 15 grudnia 2017 r. o dystrybucji ubezpieczeń (Dz. U. z 2023 r. poz. 1111 i 1723). Oznacza to, że umowa zawarta między stronami jest umową o kredyt konsumencki.

Zgodnie z normą prawną wyrażoną w art. 720 § 1 k.c. przez umowę pożyczki dający pożyczkę zobowiązuje się przenieść na własność biorącego określoną ilość pieniędzy albo rzeczy oznaczonych tylko co do gatunku, a biorący zobowiązuje się zwrócić tę samą ilość pieniędzy albo tę samą ilość rzeczy tego samego gatunku i tej samej jakości. Stosownie do art. 720 § 2 k.c. umowa pożyczki, której wartość przekracza tysiąc złotych, wymaga zachowania formy dokumentowej. Przepis art. 77 2 k.c. stanowi, że do zachowania dokumentowej formy czynności prawnej wystarcza złożenie oświadczenia woli w postaci dokumentu, w sposób umożliwiający ustalenie osoby składającej oświadczenie, zaś zgodnie z art. 77 3 k.c. dokumentem jest nośnik informacji umożliwiający zapoznanie się z jej treścią. Należy zważyć, iż zgodnie z art. 74 § 1 k.c. zastrzeżenie formy pisemnej, dokumentowej albo elektronicznej bez rygoru nieważności ma ten skutek, że w razie niezachowania zastrzeżonej formy nie jest w sporze dopuszczalny dowód z zeznań świadków lub z przesłuchania stron na fakt dokonania czynności. Przepisu tego nie stosuje się, gdy zachowanie formy pisemnej, dokumentowej albo elektronicznej jest zastrzeżone jedynie dla wywołania określonych skutków czynności prawnej. W ocenie Sądu fakt dokonania czynności prawnej zawarcia umowy pożyczki został wykazany za pomocą dokumentów przedłożonych przez stronę powodową, w tym umowy pożyczki z 28.10.2020 r. oraz zestawienia operacji z rachunku płatniczego (...)+ pozwanej za okres od 28.10.2020 do 09.10.2024 r. k. 54-57.

Pozwana nie przedstawiła żadnych dokumentów wskazujących na to, by uregulowała zaciągnięte zobowiązanie w dalszej części niż dochodzone pozwem. Wobec powyższego należy przyjąć, że pozwana nie wywiązała się z przyjętego na siebie zobowiązania do zwrotu pożyczonej kwoty wraz z kosztami jej udzielenia oraz należnym pożyczkodawcy oprocentowaniem. W ten sposób popadła w stan opóźnienia skutkujący z kolei zasądzeniem przewidzianych w umowie odsetek umownych za opóźnienie w wysokości odsetek maksymalnych za opóźnienie przewidzianych w kodeksie cywilnym.

Pozwana popadła w stan opóźnienia w terminowej spłacie przedmiotowej pożyczki, dlatego strona powodowa dwukrotnie wzywała C. D. (1) przed samym wypowiedzeniem umowy do zapłaty zadłużenia. Wezwania do zapłaty pozostawały bezskuteczne, a zadłużenie przekraczało już dwie pełne raty pożyczki, dlatego strona powodowa 24 lipca 2024 r. sporządziła skierowane do pozwanej wypowiedzenie (...) nr (...) z 28 października 2020 r. z zachowaniem 30 dniowego terminu wypowiedzenia od dnia doręczenia wypowiedzenia. Jednocześnie wezwano pozwaną do dobrowolnej zapłaty całej zaległości wraz z odsetkami i kosztami w ww. terminie. Pouczono, że cała niespłacona część należności zostanie postawiona w stan natychmiastowej wymagalności z upływem 30 dni od doręczenia wypowiedzenia oraz, że 10 sierpnia 2024 r. wymagalna będzie kolejna rata w wysokości 1582,06 zł. Wypowiedzenie doręczono pozwanej przesyłką poleconą 29 lipca 2024 r., co wynika ze zwrotnego potwierdzenia odbioru. W pkt 29 Umowy pożyczki z 7 marca 2022 r. strony zastrzegły dla Kasy prawo do wypowiedzenia Umowy z 30-dniowym terminem wypowiedzenia i postawienia po upływie okresu wypowiedzenia całej pożyczki wraz z odsetkami w stan natychmiastowej wymagalności w przypadku stwierdzenia, że warunki udzielenia pożyczki, nie zostały dotrzymane, a także w przypadku, gdy Pożyczkobiorca nie zapłacił w terminach określonych w Umowie pełnych rat pożyczki za co najmniej dwa okresy płatności po uprzednim wezwaniu Pożyczkobiorcy listem poleconym do zapłaty opóźnionych rat w terminie nie krótszym niż 14 dni roboczych od otrzymania wezwania pod rygorem wypowiedzenia Umowy. Wypowiedzenie było zatem ważne i skuteczne oraz sporządzone przez uprawnioną osobę, co oznacza, że dalsza część roszczenia, której termin płatności poszczególnych rat jeszcze nie nastąpił stała się wymagalna 26 lutego 2024 r. Wypowiedzenie umowy powoduje, że wymagalne staje się roszczenie dającego pożyczkę o zwrot tej części przedmiotu pożyczki, która nie stała się jeszcze wymagalna przed wypowiedzeniem na skutek nadejścia terminu płatności. Innymi słowy, wypowiedzenie umowy nie zmienia niczego w zakresie stanu wymagalności tych rat, których termin płatności nastąpił wcześniej. W stan wymagalności stawiane są jedynie te raty, których termin płatności jeszcze nie nadszedł (vide: uchwała Sądu Najwyższego z 27 lipca 2021 r., sygn. akt: III CZP 17/21, wyrok Sądu Najwyższego z 7 marca 2017 r., sygn. akt: II CSK 281/16). Sąd przyjął, że oświadczenie o wypowiedzeniu przedmiotowej umowy pożyczki oraz poprzednie wezwania do zapłaty zostały skutecznie doręczone pozwanej. Zostało to udowodnione stosownymi potwierdzeniami nadania i zwrotnym potwierdzeniem odbioru w przypadku wypowiedzenia. Zgodnie bowiem z art. 61 § 1 k.c. oświadczenie woli, które ma być złożone innej osobie, jest złożone z chwilą, gdy doszło do niej w taki sposób, że mogła zapoznać się z jego treścią.

Należy zaznaczyć, iż Sąd wezwał pozwaną na rozprawę celem przesłuchania, by umożliwić zweryfikowanie twierdzeń i zarzutów jej pełnomocnika sformułowanych w odpowiedzi na pozew, w tym kwestii okoliczności zawarcia umowy, zabezpieczenia umowy, zadłużenia oraz wypowiedzenia. W ocenie Sądu samo zakwestionowanie zasadności i wysokości zadłużenia z przedmiotowej umowy, okoliczności jej zawarcia, zabezpieczenia czy wypowiedzenia w świetle zgromadzonego w sprawie całokształtu materiału dowodowego jest niewystarczające, a skoro pozwana wprost przyznała, że nie kwestionuje, aby zawarła umowę pożyczki w (...) im. (...) 28 października 2020 r., a jedynie wskazała, że według niej zawyżone zostały koszty pożyczki i prowizje - to podniesione przez jej pełnomocnika zarzuty straciły na wiarygodności.

Odnosząc się do postanowień umowy pożyczki w zakresie całkowitego kosztu kredytu należy wskazać, iż zgodnie z art. 36a ustawy z dnia 12 maja 2011 r. o kredycie konsumenckim (u.k.k.) ustawodawca wprowadził ograniczenie maksymalnej wysokości pozaodsetkowych kosztów kredytu, które w świetle niniejszej umowy kredytu, nie zostały przekroczone.

Zgodnie z art. 36a u.k.k. ust. 1 w brzemieniu obowiązującym w dacie zawarcia przez strony umowy kredytu konsumenckiego maksymalną wysokość pozaodsetkowych kosztów przedmiotowego kredytu oblicza się według wzoru:

w którym poszczególne symbole oznaczają:

(...) - maksymalną wysokość pozaodsetkowych kosztów kredytu,

K - całkowitą kwotę kredytu,

n - okres spłaty wyrażony w dniach,

R - liczbę dni w roku.

(ust. 2.) Pozaodsetkowe koszty kredytu w całym okresie kredytowania nie mogą być wyższe od całkowitej kwoty kredytu.

(ust. 3.) Pozaodsetkowe koszty kredytu wynikające z umowy o kredyt konsumencki nie należą się w części przekraczającej maksymalne pozaodsetkowe koszty kredytu obliczone w sposób określony w ust. 1 lub całkowitą kwotę kredytu.

W tym miejscu należy wskazać, iż zgodnie z najnowszym orzecznictwem okoliczność, że pozaodsetkowe koszty kredytu konsumenckiego nie przekraczają wysokości określonej w art. 36 a ust. 1 i 2 ustawy z dnia 12 maja 2011 r. o kredycie konsumenckim nie wyłącza oceny, czy postanowienia określające te koszty są niedozwolone (vide: uchwała Sądu Najwyższego z 27 października 2021 r., sygn. III CZP 43/20; uchwała Sądu Najwyższego z 26 października 2021 r., sygn. III CZP 42/20). Sąd zauważył jednak, iż dochodzona tak kwota tytułem niespłaconych pozaodsetkowych kosztów kredytu doliczonych do kapitału pożyczki, została w sposób jasny i czytelny przedstawiona w postaci szczegółowego wyliczenia w pkt 19 umowy pożyczki, a o wszystkich kosztach pożyczkobiorca został poinformowany przed zawarciem umowy. Zaznaczając stosowny checkbox pod treścią umowy pozwana oświadczyła, że przed zawarciem umowy Kasa udzieliła jej kompleksowych wyjaśnień dot. m. in. kosztów związanych z zawarciem Umowy. Treść umowy była pozwanej znana przed jej zawarciem. W ocenie Sądu nie jest to kwota wygórowana, zważywszy, że umowa była zawierana na 9 lat. Zastrzeżone wysokości odsetek zarówno kapitałowych oraz za opóźnienie były zaś zgodne z limitem określonym w kodeksie cywilnym. Sąd podziela stanowisko, zgodnie z którym okoliczność, że pozaodsetkowe koszty kredytu konsumenckiego nie przekraczają wysokości określonej w art. 36a ust. 1 i 2 u.k.k., nie wyłącza oceny, czy postanowienia określające te koszty są niedozwolone (art. 385 1 § 1 k.c.). W uzasadnieniu uchwał odwołano się m. in. do oczywiście nieproporcjonalnego do kwoty pożyczki świadczenia prowizji. W ocenie Sądu taka jawna nieproporcjonalność w niniejszej sprawie nie zachodzi biorąc pod uwagę ryzyko gospodarcze spoczywające na pożyczkodawcy, relatywnie długi okres kredytowania (107 miesięcy), tym samym nie są to postanowienia abuzywne ani nie ma miejsca obejście przepisów dot. maksymalnej wysokości odsetek. Sąd miał na uwadze, że prowizja jest to pozaodsetkowy koszt umowy pożyczki wiążący się z przygotowaniem, udzieleniem i obsługą pożyczki. Ma więc inny charakter niż odsetki czy to kapitałowe czy za opóźnienie. Trzeba też oddać, że umowa ubezpieczenia indywidualnego (...) numer polisy (...) zawarta została 28 października 2020 r. przez pozwaną z zakładem ubezpieczeń (...), nie zaś ze stroną powodową, więc wszystkie zarzuty dotyczące niedozwolonych warunków tej umowy winny być ewentualnie kierowane nie do (...) ale do zakładu ubezpieczeń (...). W ocenie Sądu pozwana dobrowolnie zgodziła się na warunki umowy ubezpieczenia, którą zawarła, co wynika z wniosku – polisa indywidualnego ubezpieczenia – Twój Walor nr (...) z 28 października 2020 r. r. Jednocześnie pozwana zaznaczyła pod umową pożyczki przez zaznaczenie odpowiedniego checkboxa, że przed zawarciem Umowy Kasa udostępniła jej m. in. Ogólne warunki ubezpieczenia wraz z Kartą produktu i informacją o produkcie ubezpieczeniowym, pełnomocnictwo od zakładu ubezpieczeń oraz dokument upoważniający do działania w imieniu Agenta ubezpieczeniowego, informację Agenta Ubezpieczeniowego, Minimalny zakres ochrony ubezpieczeniowej.

W dalszej kolejności wskazać należy, iż umowa zawarta z pozwaną nie zawierała klauzul niedozwolonych bądź sprzecznych z zasadami współżycia społecznego. Należy zaznaczyć, iż wysokość prowizji, czy innych pozaodsetkowych kosztów nie musi być uzależniona od faktycznych wydatków pożyczkodawcy. Strona powodowa nie ma obowiązku udowadniać faktycznych wydatków i kosztów, które składają się na prowizję czy inne pozostałe opłaty. Pozwana została zaznajomiona z warunkami i terminami spłaty pożyczki, w tym dodatkowych kosztów, prowizji, opłat, odsetek i zaakceptowała te warunki. Zgodnie zaś z art. 385 1 § 1 k.c. postanowienia umowy zawieranej z konsumentem nieuzgodnione indywidualnie nie wiążą go, jeżeli kształtują jego prawa i obowiązki w sposób sprzeczny z dobrymi obyczajami, rażąco naruszając jego interesy (niedozwolone postanowienia umowne). Na wolnym rynku istnieje wiele banków lub innych instytucji kredytowo-pożyczkowych, u których pozwana mogła zaciągnąć zobowiązanie kredytowe. Jeżeli koszt pożyczki pozwanej nie odpowiadał, należało nie zaciągać zobowiązania, ewentualnie poszukać na rynku innych korzystniejszych dla siebie ofert. Sąd nie znalazł podstaw do ubezskutecznienia klauzul umownych zawartej umowy pożyczki. Pożyczkodawca wbrew twierdzeniu pozwanej prawidłowo wyliczył dochodzone odsetki za wskazany okres.

Zdaniem Sądu skoro pozaodsetkowe koszty pożyczki w umowie pożyczki nie przekraczają maksymalnych pozaodsetkowych kosztów kredytu przewidzianych ustawą o kredycie konsumenckim, a jednocześnie pożyczkodawca spełnił wszystkie ciążące na nim obowiązki informacyjne jak w niniejszej sprawie, to w ocenie sądu brak podstaw do przyjęcia, że naruszają one interes konsumenta czy są niedozwolone. Pozwana nie powoływała się na twierdzenia i nie wykazywała, by dokonała czynności prawnej w stanie wyłączającym świadome lub swobodne powzięcie decyzji i wyrażenie woli, by działała pod wpływem błędu lub podstępu, czy występowała jakakolwiek inna wada oświadczenia woli czy przymus z jej strony. W przypadku dochodzonego roszczenia nie przekroczono również limitu odsetek maksymalnych określonych w kodeksie cywilnym zarówno kapitałowych jak i za opóźnienie.

W ocenie sądu przedstawione przez stronę powodową dowody są wystarczające, aby uznać za zasadne powództwo, w szczególności przy braku jakichkolwiek dowodów na poparcie twierdzeń samej pozwanej.

W ocenie Sądu przy kredycie konsumenckim kredytodawca może naliczać odsetki od kredytowanych kosztów pożyczki, której udziela, dlatego zarzut pełnomocnika pozwanej w tym zakresie okazał się niezasadny. Warto zaznaczyć, iż pozwanej wypłacono całość środków w wysokości 90 518,21 zł, którymi mogła pierwotnie dysponować, mimo przewidzianych do zapłaty prowizji i innych pozaodsetkowych kosztów. W przypadku kredytu konsumenckiego mamy do czynienia z przepisami UE, które należy wziąć pod uwagę. Odnośnie powyższego zagadnienia w orzecznictwie zarysował się spór sprowadzający się do tego czy w świetle celów Dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/48/WE z dnia 23 kwietnia 2008 r. w sprawie umów o kredyt konsumencki oraz uchylającej dyrektywę Rady 87/102/EWG z dnia 23 kwietnia 2008 r. (Dz.Urz.UE.L Nr 133, str. 66) (dalej: Dyrektywa 2008/48/WE) niedopuszczalna jest praktyka zawierania w umowach kredytu konsumenckiego postanowień przewidujących obowiązek zapłaty przez konsumenta odsetek kapitałowych obliczonych nie tylko od faktycznie wypłaconej konsumentowi kwoty kredytu, ale również od pozaodsetkowych kosztów kredytu, które są kredytowane przez przedsiębiorcę (kredytodawcę). Powyższa kwestia jest m. in. przedmiotem pytania prejudycjalnego postawionego w postanowieniu Sądu Okręgowego w Krakowie z dnia 12 stycznia 2024 r., sygn. akt: (...). Jak już wspomniano, na tym tle rysują się dwie przeciwstawne wykładnie przepisów prawa. W niniejszej sprawie Sąd podziela pierwszą z zaprezentowanych wykładni, odwołującej się do literalnego brzmienia art. 10 ust. 2 lit. f) w zw. z art. 3 lit. j). Dyrektywy 2008/48/WE, a także ogólnej zasady prawa cywilnego – zasady swobody kontraktowej, zgodnie z którymi przytoczone przepisy nie stoją expressis verbis na przeszkodzie takiemu ukształtowaniu stosunku umownego, by odsetki kapitałowe zostały naliczone również od pozaodsetkowych kosztów kredytu, które zostaną spłacone przez kredytobiorcę w chwili spłaty kredytu, a na etapie udzielenia kredytu są kredytowane przez kredytodawcę. Zdaniem Sądu jeżeli kredytobiorca (konsument) godzi się na takie rozwiązanie – chociażby milcząco, zawierając umowę zredagowaną przez kredytodawcę (przedsiębiorcę) – a literalne brzmienie przepisów Dyrektywy 2008/48/WE oraz polskiej ustawy o kredycie konsumenckim wprost tego nie zakazuje, to takie postanowienie umowne należy uznawać za niezabronione prawem. Sąd podziela wyrażany w literaturze przedmiotu pogląd, zgodnie z którym „brak jest podstaw do przyjęcia w przepisach u.k.k. odmiennych zasad pobierania odsetek od wykorzystanego kredytu, zależnych w szczególności od tego, czy celem kredytowania są koszty udzielanego kredytu” (J. Gil, M. Szlaszyński, Problematyka odsetek od kredytowanych kosztów bankowego kredytu konsumenckiego, Monitor Prawa Bankowego, 2022 roku, nr. 6, s. 59-74, teza 2 publ. w (...)). Słusznie zwraca się uwagę, iż wykładnia literalna stanowi zarazem podstawę upowszechnionej w Polsce praktyki niekwestionowania nakładania na konsumenta obowiązku zapłaty odsetek kapitałowych naliczonych od sumy kwoty faktycznie wypłaconej konsumentowi oraz pozaodsetkowych kosztów kredytu. Powoduje to, że „doliczanie opłat pozadosetkowych do kwoty kredytu podnosi całkowity koszt kredytu, ponieważ zwiększa wysokość płaconych odsetek” (Z. W., Ochrona konsumenta przez ustawowe limitowanie opłat kredytowych, Przedsiębiorczość – (...), 2019 roku, nr 15[1], s. 236).

Odnośnie do zarzutu i sankcji kredytu darmowego, w ocenie Sądu również był to zarzut niezasadny. W pierwszej kolejności należy zwrócić uwagę na brak potwierdzenia nadania lub doręczenia oświadczenia pozwanej o kredycie darmowym. Tego samego dnia pełnomocnik pozwanej sporządził co prawda wiadomość email załączając oświadczenie o kredycie darmowym jednak w przedłożonym wydruku również brak potwierdzenia nadania lub doręczenia wiadomości email, ani nawet adresu email adresata. Nie wiadomo więc czy email został w ogóle wysłany ani do kogo. W ocenie Sądu zarzut był niezasadny albowiem treść umowy pożyczki zawartej między stronami spełnia wszystkie wymagane przez prawo obowiązki informacyjne, w tym wymagane przez art. 30 ustawy o kredycie konsumenckim. Należy zwrócić uwagę, iż art. 45 ust. 1 u.k.k. uzależnia skorzystanie z sankcji kredytu darmowego od m. in. złożenia kredytodawcy (pożyczkodawcy) pisemnego oświadczenia oraz od naruszenia przez kredytodawcę np. art. 30 ust. 1 pkt 1-8, 10, 11, 14-17 ww. ustawy. Przepis art. 30 ww. ustawy przewiduje zaś jakie informacje powinna określać umowa o kredyt konsumencki. W ocenie Sądu wszystkie wymagane w tym przepisie informacje zostały określone w umowie pożyczki, więc nie doszło do jego naruszenia. Niezależnie od powyższego art. 45 ust. 5 ww. ustawy przewiduje, że uprawnienie, o którym mowa w ust. 1, wygasa po upływie roku od dnia wykonania umowy. Do wykonania umowy doszło zaś w momencie wypłaty pozwanej środków z zaciągniętej pożyczki, czyli 28 października 2020 r. Oznacza to, iż ewentualne uprawnienie pozwanej wygasło 28 października 2021 r., pozwana zaś jeżeli w ogóle, to wystosowała wymagane prawem oświadczenie dopiero pismem lub emailem nadanym 26 maja 2025 r.. Na marginesie wypada wskazać, iż powoływanie się przez pełnomocnika pozwanej na art. 54 ust. 1 i 2 ustawy o kredycie konsumenckim jest bezzasadne, bowiem przepis reguluje sytuację związaną z odstąpieniem od umowy o kredyt konsumencki, która to czynność nie miała miejsca w niniejszej sprawie.

W ocenie Sądu wszystkie zarzuty pełnomocnika pozwanej sformułowane w uzasadnieniu odpowiedzi na pozew należało uznać za niezasadne. Były one bowiem albo chybione, albo niewykazane dowodowo i jako takie nie zasługiwały na uwzględnienie. Skutkowało to tym, że Sąd uznał za zasadne powództwo w całości.

Koszty procesu zostały zasądzone zgodnie z zasadą odpowiedzialności za wynik sprawy z art. 98 § 1 k.p.c. Strona przegrywająca sprawę obowiązana jest zwrócić przeciwnikowi na jego żądanie koszty niezbędne do celowego dochodzenia praw i celowej obrony (koszty procesu). Zasądzenie kosztów z elektronicznego postępowania upominawczego jest możliwe z uwagi na wprowadzoną normę w art. 505 37 § 2 in fine k.p.c., bowiem na żądanie stron, sąd rozpoznając sprawę uwzględni koszty poniesione przez strony w elektronicznym postępowaniu upominawczym. Na koszty procesu składa się 4492 zł tytułem opłaty sądowej od pozwu (876 zł w (...) i 2628 zł przed Sądem Rejonowym w Nysie), 17 zł tytułem opłaty skarbowej od pełnomocnictwa i 5400 zł tytułem kosztów zastępstwa procesowego według stawki minimalnej przy tej wartości przedmiotu sporu zgodnie z § 2 pkt 6 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz.U. z 2015 r. poz. 1804 ze zm.). Na podstawie art. 98 § 1 1 k.p.c. zasądzone koszty procesu zostały powiększone o należne odsetki.