II AKa 308/24

Sygnatura akt II AKa 308/24

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 3 września 2025 r.

Sąd Apelacyjny we Wrocławiu II Wydział Karny w składzie:

Przewodniczący sędzia SA Cezariusz Baćkowski (spr.)

Sędziowie: SA Robert Zdych

SA Agata Regulska

Protokolant: Wiktoria Dąbrowicz

przy udziale prokuratora Prokuratury (...) we W. Bartosza Pawlaka

po rozpoznaniu 3 września 2025 r. sprawy

M. O. oskarżonej o czyn z art. 157 § 2 k.k., art. 119 § 1 k.k. i art. 157 § 2 k.k. i art. 257 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k., art. 18 § 2 k.k. w zw. z art. 158 § 1 k.k. i art. 157 § 2 k.k. i art. 156 § 1 pkt 2 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k., art. 119 § 1 k.k. i art. 257 k.k. i art. 157 § 2 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k.

P. S. oskarżonego o czyn z art. 158 § 3 k.k. w zw. z art. 157 § 2 k.k. w zw. z art. 57a § 1 k.k., art. 119 § 1 k.k. i art. 257 k.k. i art. 157 § 2 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k.

P. K. oskarżonego o czyn z art. 158 § 3 k.k. w zw. z art. 157 § 2 k.k. w zw. z art. 57a § 1 k.k. w zw. z art. 64 § 2 k.k., art. 62 ust. 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii

J. A. (1) oskarżonego o czyn z art. 156 § 1 pkt 2 i § 3 k.k. i art. 157 § 2 k.k. i art. 158 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k.

na skutek apelacji wniesionych przez prokuratora co do wszystkich oskarżonych, oskarżonego P. K., oskarżonej M. O., oskarżonego J. A. (1) oraz oskarżonego P. S.

od wyroku Sądu Okręgowego we Wrocławiu

z dnia 16 kwietnia 2024 r. sygn. akt III K 100/23

I. zmienia zaskarżony wyrok wobec oskarżonej M. O. w punkcie II w ten sposób, że:

- z opisu czynu przypisanego eliminuje zwroty: „z powodu jej przynależności narodowej”,

- za podstawę prawną skazania przyjmuje art. 157 § 2 k.k. i art. 216 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. w brzmieniu do 30 września 2023 r. w zw. z art. 4 § 1 k.k., a za podstawę wymiaru kary art. 157 § 2 k.k. w brzmieniu do 30 września 2023 r. w zw. z art. 4 § 1 k.k.;

II. zmienia zaskarżony wyrok wobec oskarżonych: M. O. w punkcie IV i P. S. w punkcie VI w ten sposób, że:

a. z opisów czynów przypisanych eliminuje ustalenie o znieważeniu R. P. oraz zwrot: „z powodu ich przynależności narodowej”,

b. za podstawę prawną skazania przyjmuje:

- wobec M. O. art. 190 § 1 k.k., art. 157 § 2 k.k. i art. 216 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. w brzmieniu do 30 września 2023 r. w zw. z art. 4 § 1 k.k. , a za podstawę wymiaru kary art. 157 § 2 k.k. w brzmieniu do 30 września 2023 r. w zw. z art. 4 § 1 k.k.,

- wobec P. S. art. 157 § 2 k.k. i art. 216 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. w brzmieniu do 30 września 2023 r. w zw. z art. 4 § 1 k.k., a za podstawę wymiaru kary art. 157 § 2 k.k. w brzmieniu do 30 września 2023 r. w zw. z art. 4 § 1 k.k.;

III. zmienia zaskarżony wyrok i na podstawie art. 4 § 1 k.k. w punktach I, VIII, IX, XII-XVIII za podstawę skazania, wymiaru kary, orzeczenia o zadośćuczynieniu, nawiązce, przepadku przyjmuje wymienione tam przepisy ustawy w brzmieniu do 30 września

2023 r.;

IV. w pozostałej części zaskarżony wyrok utrzymuje w mocy;

V. zasądza od Skarbu Państwa na rzecz adw. P. G. i adw. A. S. (1) kwoty po 1476 zł, w tym należny podatek od towarów i usług, tytułem wynagrodzenia za obronę z urzędu w postępowaniu odwoławczym;

VI. zwalnia oskarżonych od przypadających od nich kosztów sądowych postępowania odwoławczego i nie wymierza im opłat, określa, że koszty sądowe związane z apelacją prokuratora ponosi Skarb Państwa.

Na podstawie art. 423 § 1a k.p.k. w zw. z art. 457 § 2 k.p.k. uzasadnienie ograniczono do rozstrzygnięć dotyczących oskarżonej M. O. stosownie do złożonego w tym zakresie wniosku.

M. O. została oskarżona o to, że:

I.w dniu 12 sierpnia 2022 roku we W. uderzyła R. P. głową w nos, w wyniku czego pokrzywdzony doznał obrażeń ciała w postaci złamania kości nosowej prawej bez istotnego przemieszczenia, które to obrażenia spowodowały naruszenie czynności narządów ciała i rozstrój zdrowia trwający nie dłużej niż 7 dni,

to jest o czyn z art. 157 § 2 k.k.

II. w dniu 12 sierpnia 2022 roku we W. publicznie znieważyła obywatelkę Ukrainy O. P. z powodu jej przynależności narodowej, używając słów powszechne uznanych za obelżywe i stosowała wobec pokrzywdzonej przemoc z powodu jej przynależności narodowej, w ten sposób, że szarpnęła ją za włosy, kopała i uderzała pięściami po całym ciele, w wyniku czego pokrzywdzona doznała otarć naskórka obu kolan, które to obrażenia spowodowały naruszenie czynności narządów ciała i rozstrój zdrowia trwający nie dłużej niż 7 dni,

to jest o czyn z art.119 § 1 k.k. i art. 157 § 2 k.k. i art. 257 k.k. w zw. z art. 11 § 2k.k.

III. w dniu 12 sierpnia 2022 roku we W. podżegała P. S. do pobicia J. K., R. P. i A. S. (2) w wyniku czego P. S. tego samego dnia we W. wraz z P. K. i J. A. (1) wzięli udział w pobiciu wyżej wymienionych pokrzywdzonych, w którym narażono ich na nastąpienie skutku określonego w art. 157 § 1 k.k., w ten sposób, że zadawano podczas niej uderzenia stalową pałką, kopano i bito pięściami każdego z w.w. pokrzywdzonych w wyniku czego R. P. doznał obrażeń ciała w postaci podbiegnięcia krwawego wokół prawego oczodołu i obrzęku powiek oka prawego, podbiegnięć krwawych na tułowiu z towarzyszącym stłuczeniem żeber, które to obrażenia spowodowały naruszenie czynności narządów ciała i rozstrój zdrowia trwający nie dłużej niż 7 dni, A. S. (2) doznał obrażeń ciała w postaci ran tłuczonych głowy które to obrażenia spowodowały naruszenie czynności narządów ciała i rozstrój zdrowia trwający nie dłużej niż 7 dni, a J. K. doznał urazów karku wewnętrznie skutkujących rozwarstwieniem objętej miażdżycą ściany prawej tętnicy kręgowej - z masywnym krwotokiem podpajęczynówkowym, obrzękiem mózgu, wtórnym wodogłowiem dużego stopnia i rozmiękaniem pnia mózgu, stanowiącym chorobę realnie zagrażającą życiu, w następstwie czego zmarł w dniu 11 października 2022 roku,

tj. jest o czyn z art. 18 § 2 k.k. w zw. z art. 158 § 1 k.k. i art. 157 § 2 k.k. i art. 156 § 1 pkt 2 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k.

IV. w dniu 13 sierpnia 2022 roku we W. działając wspólnie i w porozumieniu z P. S. publicznie znieważyła, słowami powszechne uznanymi za obelżywe obywateli Ukrainy O. P. i jej syna R. P., i stosowała groźby bezprawne pozbawienia życia wobec O. P. oraz przemoc wobec wyżej wymienionych pokrzywdzonych z powodu ich przynależności narodowej, w ten sposób, że kopała O. P. po całym ciele, podczas gdy P. S. użył gazu obezwładniającego skierowanego w twarz pokrzywdzonej oraz uderzył pięścią w głowę pokrzywdzonego, czym spowodowała podbiegnięcia krwawe na twarzy pokrzywdzonej oraz obrzęk tkanek na głowie u pokrzywdzonego które to obrażenia spowodowały u pokrzywdzonych naruszenie czynności narządów ciała i rozstrój zdrowia trwający nie dłużej niż 7 dni,

to jest o czyn z art. 119 § 1 k.k. i art. 257 k.k. i art. 157 § 2 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k.

P. S. oskarżono o to, że:

V. w dniu 12 sierpnia 2022 roku we W. działając wspólnie i w porozumieniu z P. K. i J. A. (1) wziął udział w pobiciu J. K., R. P. i A. S. (2) w którym narażono pokrzywdzonych na nastąpienie skutku określonego w art. 157 § 1 k.k., w ten sposób, że zadawano podczas niej uderzenia stalową pałką, kopano i bito pięściami każdego z w.w. pokrzywdzonych w wyniku czego R. P. doznał obrażeń ciała w postaci podbiegnięcia krwawego wokół prawego oczodołu i obrzęku powiek oka prawego, podbiegnięć krwawych na tułowiu z towarzyszącym stłuczeniem żeber, które to obrażenia spowodowały naruszenie czynności narządów ciała i rozstrój zdrowia trwający nie dłużej niż 7 dni, A. S. (2) doznał obrażeń ciała w postaci ran tłuczonych głowy które to obrażenia spowodowały naruszenie czynności narządów ciała i rozstrój zdrowia trwający nie dłużej niż 7 dni, a J. K. doznał urazów karku wewnętrznie skutkujących rozwarstwieniem objętej miażdżycą ściany prawej tętnicy kręgowej - z masywnym krwotokiem podpajęczynówkowym, obrzękiem mózgu, wtórnym wodogłowiem dużego stopnia i rozmiękaniem pnia mózgu, stanowiącym chorobę realnie zagrażającą życiu, w następstwie czego zmarł w dniu 11 października 2022 roku, przy czym czynu tego dopuścił się działając publicznie i bez powodu, okazując przez to rażące lekceważenie porządku prawnego,

to jest o czyn z art. 158 § 3 k.k. w zw. z art. 157 § 2 k.k. w zw. z art. 57a § 1 k.k.

VI. w dniu 13 sierpnia 2022 roku we W. działając wspólnie i w porozumieniu z M. O. publicznie znieważył, słowami powszechne uznanymi za obelżywe obywateli Ukrainy O. P. i jej syna R. P. i stosował przemoc wobec wyżej wymienionych pokrzywdzonych z powodu ich przynależności narodowej, w ten sposób, że użył gazu obezwładniającego skierowanego w twarz pokrzywdzonej oraz przewrócił na ziemię i uderzył pięścią w głowę pokrzywdzonego, podczas gdy M. O. kopała O. P. po całym ciele, czym spowodował podbiegnięcia krwawe na twarzy pokrzywdzonej oraz obrzęk tkanek na głowie u pokrzywdzonego, które to obrażenia spowodowały u pokrzywdzonych naruszenie czynności narządów ciała i rozstrój zdrowia trwający nie dłużej niż 7 dni,

to jest o czyn z art. 119 § 1 k.k. i art. 257 k.k. i art. 157 § 2 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k.

P. K. został oskarżony o to, że:

VII. w dniu 12 sierpnia 2022 roku we W. działając wspólnie i w porozumieniu z P. S. i J. A. (1) wziął udział w pobiciu J. K., R. P. i A. S. (2) w którym narażono pokrzywdzonych na nastąpienie skutku określonego w art. 157 § 1 k.k., w ten sposób, że zadawano podczas niej uderzenia stalową pałką, kopano i bito pięściami każdego z w.w. pokrzywdzonych w wyniku czego R. P. doznał obrażeń ciała w postaci podbiegnięcia krwawego wokół prawego oczodołu i obrzęku powiek oka prawego, podbiegnięć krwawych na tułowiu z towarzyszącym stłuczeniem żeber, które to obrażenia spowodowały naruszenie czynności narządów ciała i rozstrój zdrowia trwający nie dłużej niż 7 dni, A. S. (2) doznał obrażeń ciała w postaci ran tłuczonych głowy które to obrażenia spowodowały naruszenie czynności narządów ciała i rozstrój zdrowia trwający nie dłużej niż 7 dni, a J. K. doznał urazów karku wewnętrznie skutkujących rozwarstwieniem objętej miażdżycą ściany prawej tętnicy kręgowej - z masywnym krwotokiem podpajęczynówkowym, obrzękiem mózgu, wtórnym wodogłowiem dużego stopnia i rozmiękaniem pnia mózgu, stanowiącym chorobę realnie zagrażającą życiu, w następstwie czego zmarł w dniu 11 października 2022 roku, przy czym czynu tego dopuścił się działając publicznie i bez powodu, okazując przez to rażące lekceważenie porządku prawnego oraz w warunkach wielokrotnego powrotu do przestępstwa, będąc uprzednio karanym m.in. wyrokiem Sądu Rejonowego dla Wrocławia Śródmieścia z dnia 27 sierpnia 2018 roku o sygn. akt II K 753/17 w tym za czyny z art. 280 §1 k.k. w zw. z art. 64 § 2 k.k. na karę 4 lat i 6 miesięcy, którą odbywał w okresie od 28 maja 2017 roku do 7 stycznia 2019 roku,

to jest o czyn z art. art. 158 § 3 k.k. w zw. z art. 157 § 2 k.k. w zw. z art. 57a § 1 k.k. w zw. z art. 64 § 2 k.k.

VIII. w dniu 20 października 2022 roku we W. wbrew przepisom ustawy posiadał substancje psychotropowe w postaci amfetaminy w ilości 9.95 grama netto,

to jest o czyn z art. 62 ust. 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005 roku o przeciwdziałaniu narkomanii.

J. A. (1) oskarżono o to, że:

IX. w dniu 12 sierpnia 2022 roku we W. działając wspólnie i w porozumieniu z P. S. i P. K. wziął udział w pobiciu J. K., R. P. i A. S. (2) w którym narażono pokrzywdzonych na nastąpienie skutku określonego w art. 157 § 1 k.k., w ten sposób, że uderzył J. K. stalową pałką w kark, a R. P. i A. S. (2) po głowie oraz uderzał pięściami po całym ciele J. K. i R. P., w wyniku czego R. P. doznał obrażeń ciała w postaci podbiegnięcia krwawego wokół prawego oczodołu i obrzęku powiek oka prawego, podbiegnięć krwawych na tułowiu z towarzyszącym stłuczeniem żeber, które to obrażenia spowodowały naruszenie czynności narządów ciała i rozstrój zdrowia trwający nie dłużej niż 7 dni, A. S. (2) doznał obrażeń ciała w postaci ran tłuczonych głowy które to obrażenia spowodowały naruszenie czynności narządów ciała i rozstrój zdrowia trwający nie dłużej niż 7 dni, a J. K. doznał urazów karku wewnętrznie skutkujących rozwarstwieniem objętej miażdżycą ściany prawej tętnicy kręgowej - z masywnym krwotokiem podpajęczynówkowym, obrzękiem mózgu, wtórnym wodogłowiem dużego stopnia i rozmiękaniem pnia mózgu, stanowiącym chorobę realnie zagrażającą życiu, w następstwie czego zmarł w dniu 11 października 2022 roku,

to jest o czyn z art. 156 § 1 pkt 2 i § 3 k.k. i art. 157 § 2 k.k. i art. 158 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k.

Sąd Okręgowy we Wrocławiu wyrokiem z 16 kwietnia 2024 r., sygn. akt III K 100/23:

I.uznał oskarżoną M. O. za winną popełnienia czynu opisanego w pkt I części wstępnej wyroku tj. przestępstwa z art. 157 § 2 k.k. i za to na podstawie art. 157 § 2 k.k. wymierzył jej karę 4 (czterech) miesięcy pozbawienia wolności;

II. uznał oskarżoną M. O. za winną popełnienia czynu opisanego w pkt II części wstępnej wyroku, z tym, że wyeliminował z opisu czynu znamię publiczności zaś z kwalifikacji prawnej art. 257 k.k. tj. przestępstwa z art. 119 § 1 k.k. i art. 157 § 2 k.k. i art. 216 §1 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. i za to na podstawie art. 119 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 3 k.k. wymierzył jej karę 4 (czterech) miesięcy pozbawienia wolności;

III. uznał oskarżoną M. O. za winną popełnienia czynu polegającego na tym, że w dniu 12 sierpnia 2022 roku we W. podżegała P. S., P. K. i J. A. (1) do pobicia J. K., R. P. i A. S. (2) w wyniku czego tego samego dnia we W., działając wspólnie i w porozumieniu wzięli udział w pobiciu wyżej wymienionych pokrzywdzonych przy użyciu niebezpiecznego narzędzia w postaci stalowego pręta o długości 72,2 cm i szerokości 2,1 cm, w którym narażono ich na nastąpienie skutku określonego w art. 157 § 1 k.k., w ten sposób, że kopano, bito pięściami oraz stalowym prętem każdego z w.w. pokrzywdzonych, w wyniku czego R. P. doznał obrażeń ciała w postaci podbiegnięcia krwawego wokół prawego oczodołu i obrzęku powiek oka prawego, podłużnych podbiegnięć krwawych na tułowiu z towarzyszącym stłuczeniem żeber, które to obrażenia spowodowały naruszenie czynności narządów ciała i rozstrój zdrowia trwający nie dłużej niż 7 dni, A. S. (2) doznał obrażeń ciała w postaci ran tłuczonych głowy które to obrażenia spowodowały naruszenie czynności narządów ciała i rozstrój zdrowia trwający nie dłużej niż 7 dni, a J. K. doznał pobiegnięć krwawych prawej strony karku, naruszających czynności narządów ciała i rozstrój zdrowia trwający nie dłużej niż 7 dni, tj. czynu z art. 18 § 2 k.k. w zw. z art. 158 § 1 k.k. w zw. z art. 4 § 1 k.k.( w brzmieniu przed 1 października 2023r.) za to na podstawie art. 19 § 1 k.k. w zw. z art. 158 § 1 k.k. w zw. z art. 4 § 1 k.k.( w brzmieniu przed 1 października 2023r.) wymierzył jej karę roku pozbawienia wolności;

IV. uznał oskarżoną M. O. za winną popełnienia czynu opisanego w pkt IV części wstępnej wyroku, z tym, że wyeliminował z opisu czynu znamię publiczności zaś z kwalifikacji prawnej art. 257 k.k., tj. przestępstwa z art. 119 § 1 k.k. i art. 216 §1 k.k. i art. 157 § 2 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. i za to na podstawie art. 119 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 3 k.k. wymierzył jej karę 4 (czterech) miesięcy pozbawienia wolności;

V. uznał oskarżonego P. S. za winnego popełnienia czynu polegającego na tym, że w dniu 12 sierpnia 2022 roku we W. działając wspólnie i w porozumieniu z P. K. i J. A. (1) wziął udział w pobiciu J. K., R. P. i A. S. (2) w którym narażono pokrzywdzonych na nastąpienie skutku określonego w art. 157 § 1 k.k., w ten sposób, że J. A. (1) używał niebezpiecznego narzędzia w postaci stalowego pręta o długości 72,2 cm i szerokości 2,1 cm, którym uderzył jednokrotnie w część podpotyliczną prawej strony karku J. K., jednokrotnie A. S. (2) w głowę, dwukrotnie R. P. w plecy, po czym razem z P. K. uderzył pięścią w twarz A. S. (2), natomiast P. K. z P. S. uderzyli R. P. pięścią w twarz powodując jego upadek na ziemię, w wyniku czego doznał on obrażeń ciała w postaci podbiegnięcia krwawego wokół prawego oczodołu i obrzęku powiek oka prawego, a następnie P. S. kopał tego pokrzywdzonego po tułowiu i żebrach, w następstwie czego doznał on obrażeń ciała w postaci podłużnych podbiegnięć krwawych na tułowiu z towarzyszącym stłuczeniem żeber, które to obrażenia spowodowały naruszenie czynności narządów ciała i rozstrój zdrowia trwający nie dłużej niż 7 dni, A. S. (2) doznał obrażeń ciała w postaci ran tłuczonych głowy które to obrażenia spowodowały naruszenie czynności narządów ciała i rozstrój zdrowia trwający nie dłużej niż 7 dni, a J. K. doznał pobiegnięć krwawych prawej strony karku, naruszających czynności narządów ciała i rozstrój zdrowia trwający nie dłużej niż 7 dni, tj. czynu z art. 158 § 1 k.k. w zw. z art. 4 § 1 k.k.( w brzmieniu przed 1 października 2023r.) i za to na podstawie art. 158 § 1 k.k. w zw. z art. 4 § 1 k.k.( w brzmieniu przed 1 października 2023r.) wymierzył mu karę roku pozbawienia wolności;

VI. uznał oskarżonego P. S. za winnego popełnienia czynu opisanego w pkt VI części wstępnej wyroku, z tym, że wyeliminował z opisu czynu znamię działania publicznie zaś z kwalifikacji prawnej art. 257 k.k., tj. przestępstwa z art. 119 § 1 k.k. i art. 216 § 1 k.k. i art. 157 § 2 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. i za to na podstawie art. 119 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 3 k.k. wymierzył mu karę 4 (czterech) miesięcy pozbawienia wolności;

VII. uznał oskarżonego P. K. za winnego popełnienia czynu polegającego na tym, że w dniu 12 sierpnia 2022 roku we W. działając wspólnie i w porozumieniu z P. S. i J. A. (1) wziął udział w pobiciu J. K., R. P. i A. S. (2) w którym narażono pokrzywdzonych na nastąpienie skutku określonego w art. 157 § 1 k.k., w ten sposób, że J. A. (1) używał niebezpiecznego narzędzia w postaci stalowego pręta o długości 72,2 cm i szerokości 2,1 cm, którym uderzył jednokrotnie w część podpotyliczną prawej strony karku J. K., jednokrotnie A. S. (2) w głowę, oraz R. P. w plecy, po czym razem z P. K. uderzyli pięścią w twarz A. S. (2), a następnie P. K. z P. S. uderzyli R. P. pięścią w twarz, w wyniku czego doznał on obrażeń ciała w postaci podbiegnięcia krwawego wokół prawego oczodołu i obrzęku powiek oka prawego, zaś P. S. kopał tego pokrzywdzonego po tułowiu i żebrach, powodując skutki w postaci podbiegnięć krwawych na tułowiu z towarzyszącym stłuczeniem żeber, które to obrażenia spowodowały naruszenie czynności narządów ciała i rozstrój zdrowia trwający nie dłużej niż 7 dni, A. S. (2) doznał obrażeń ciała w postaci ran tłuczonych głowy które to obrażenia spowodowały naruszenie czynności narządów ciała i rozstrój zdrowia trwający nie dłużej niż 7 dni, a J. K. doznał pobiegnięć krwawych prawej strony karku, naruszających czynności narządów ciała i rozstrój zdrowia trwający nie dłużej niż 7 dni, działając przy tym w warunkach wielokrotnego powrotu do przestępstwa, będąc uprzednio karanym m.in. wyrokiem Sądu Rejonowego dla Wrocławia Śródmieścia z dnia 27 sierpnia 2018 roku o sygn. akt II K 753/17, zmienionym wyrokiem Sądu Okręgowego we Wrocławiu z dnia 22 stycznia 2019 roku, sygn, akt IV Ka 1509/18, w tym za czyny z art. 280 § 1 k.k. w zw. z art. 64 § 2 k.k., art. 157 § 1 k.k. w zw. z art. 64 § 2 k.k., na karę łączną 4 lat i 6 miesięcy pozbawienia wolności, którą odbywał w okresie od 28 maja 2017 roku do 7 stycznia 2019 roku oraz od 11 stycznia 2019 roku do 26 listopada 2021 roku, tj. czynu z art. 158 § 1 k.k. w zw. z art. 4 § 1 k.k.( w brzmieniu przed 1 października 2023r.) w zw. z art. 64 § 2 k.k. i za to na podstawie art. 158 § 1 k.k. w zw. z art. 4 § 1 k.k.( w brzmieniu przed 1 października 2023r.) w zw. z art. 64 § 2 k.k. wymierzył mu karę roku i 6 (sześciu) miesięcy pozbawienia wolności;

VIII. uznał oskarżonego P. K. za winnego popełnienia czynu opisanego w pkt VIII części wstępnej wyroku, tj. przestępstwa z art. 62 ust. 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005 roku o przeciwdziałaniu narkomanii i za to na podstawie tego przepisu wymierzył mu karę 3 (trzech) miesięcy pozbawienia wolności;

IX. uznał oskarżonego J. A. (1) za winnego popełnienia czynu polegającego na tym, że w dniu 12 sierpnia 2022 roku we W. działając wspólnie i w porozumieniu z P. S. i P. K. wziął udział w pobiciu J. K., R. P. i A. S. (2) w którym narażono pokrzywdzonych na nastąpienie skutku określonego w art. 157 § 1 k.k., w ten sposób, że używając niebezpiecznego narzędzia w postaci stalowego pręta o długości 72,2 cm i szerokości 2,1 cm, uderzył nim jednokrotnie w część podpotyliczną prawej strony karku J. K., jednokrotnie A. S. (2) w głowę, dwukrotnie w plecy R. P., wspólnie z P. K. uderzył pięścią w twarz A. S. (2), po czym P. K. z P. S. uderzyli R. P. pięścią w twarz, w wyniku czego doznał on obrażeń ciała w postaci podbiegnięcia krwawego wokół prawego oczodołu i obrzęku powiek oka prawego, a następnie P. S. kopał tego pokrzywdzonego po tułowiu i żebrach, w następstwie czego doznał on obrażeń ciała w postaci podłużnych podbiegnięć krwawych na tułowiu z towarzyszącym stłuczeniem żeber, które to obrażenia spowodowały naruszenie czynności narządów ciała i rozstrój zdrowia trwający nie dłużej niż 7 dni, A. S. (2) doznał obrażeń ciała w postaci ran tłuczonych głowy które to obrażenia spowodowały naruszenie czynności narządów ciała i rozstrój zdrowia trwający nie dłużej niż 7 dni, a J. K. doznał pobiegnięć krwawych prawej strony karku, naruszających czynności narządów ciała i rozstrój zdrowia trwający nie dłużej niż 7 dni, tj. przestępstwa z art. 159 k.k. i art. 157 § 2 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. i za to na podstawie art. 159 k.k. w zw. z art. 11 § 3 k.k. wymierzył mu karę roku i 6 (sześciu) miesięcy pozbawienia wolności;

X. na podstawie art. 85 § 1 k.k., art., 85 a k.k. art. 86 § 1 k.k. ( w brzmieniu przed 1 października 2023r.) orzekł wobec oskarżonych w miejsce kar jednostkowych pozbawienia wolności, kary łączne:

- M. O. roku i 4 (czterech) miesięcy pozbawienia wolności,

- P. S. roku i 2 (dwóch) miesięcy pozbawienia wolności,

- P. K. roku i 8 (ośmiu) miesięcy pozbawienia wolności,

XI. na podstawie art. 63 § 1 k.k. zaliczył oskarżonym na poczet orzeczonych kar pozbawienia wolności okresy rzeczywistego pozbawienia wolności:

- M. O. od 18 października 2022 roku, godz. 7:25 do 21 czerwca 2023 roku,

- P. S. od 18 października 2022r., godz. 6:20 do 21 czerwca 2023 roku,

- P. K. od 20 października 2022 roku godz. 21:00 do 12 lipca 2023 roku,

- J. A. (1) od 24 października 2022 roku godz. 6:55 do dnia 06 listopada 2023 roku ,

XII. na podstawie art. 46 § 1 k.k. orzekł wobec oskarżonej M. O. zadośćuczynienie:

- na rzecz R. P. w kwocie 600 zł wraz z ustawowymi odsetkami za zwłokę od dnia uprawomocnienia się orzeczenia, z tytułu przypisania jej popełnienia przestępstwa w pkt I wyroku;

- na rzecz O. P. w kwocie po 600 zł wraz z ustawowymi odsetkami za zwłokę od dnia uprawomocnienia się orzeczenia, z tytułu przypisania jej popełnienia przestępstwa w pkt II i IV wyroku;

- na rzecz R. P. w ¼ części, tj. w kwocie 150 zł, z ustawowymi odsetkami za zwłokę od dnia uprawomocnienia się orzeczenia, z tytułu przypisania jej popełnienia przestępstwa w pkt III wyroku;

- na rzecz A. S. (2) w ¼ części, tj. w kwocie 150 zł, wraz z ustawowymi odsetkami za zwłokę od dnia uprawomocnienia się orzeczenia, z tytułu przypisania jej popełnienia przestępstwa w pkt III wyroku;

XIII. na podstawie art. 46 § 2 k.k. orzekł wobec oskarżonej M. O. nawiązkę na rzecz O. P. w kwocie 1 500 zł wraz z ustawowymi odsetkami za zwłokę od dnia uprawomocnienia się orzeczenia, z tytułu przypisania jej popełnienia przestępstwa w pkt IV wyroku;

XIV. na podstawie art. 46 § 1 k.k. orzekł wobec oskarżonego P. S. zadośćuczynienie:

- na rzecz R. P., w ¼ części, tj. w kwocie 150 zł, wraz z ustawowymi odsetkami za zwłokę od dnia uprawomocnienia się orzeczenia, z tytułu przypisania popełnienia przestępstwa w pkt V wyroku;

- na rzecz A. S. (2), w ¼ części, tj. w kwocie 150 zł, wraz z ustawowymi odsetkami za zwłokę od dnia uprawomocnienia się orzeczenia, z tytułu przypisania popełnienia przestępstwa w pkt V wyroku;

- na rzecz R. P. w kwocie 600 zł, wraz z ustawowymi odsetkami za zwłokę od dnia uprawomocnienia się orzeczenia, z tytułu przypisania popełnienia przestępstwa w pkt VI wyroku;

XV. na podstawie art. 46 § 1 k.k. orzekł wobec oskarżonego P. K. zadośćuczynienie:

- na rzecz R. P., w ¼ części, tj. w kwocie 150 zł, wraz z ustawowymi odsetkami za zwłokę od dnia uprawomocnienia się orzeczenia, z tytułu przypisania popełnienia przestępstwa w pkt VII wyroku;

- na rzecz A. S. (2), w ¼ części, tj. w kwocie 150 zł, wraz z ustawowymi odsetkami za zwłokę od dnia uprawomocnienia się orzeczenia, z tytułu przypisania popełnienia przestępstwa w pkt VII wyroku;

XVI. na podstawie art. 46 § 1 k.k. orzekł wobec oskarżonego J. A. (1) zadośćuczynienie:

- na rzecz R. P., w ¼ części, tj. w kwocie 150 zł, wraz z ustawowymi odsetkami za zwłokę od dnia uprawomocnienia się orzeczenia, z tytułu przypisania popełnienia przestępstwa w pkt IX wyroku;

- na rzecz A. S. (2), w ¼ części, tj. w kwocie 150 zł, wraz z ustawowymi odsetkami za zwłokę od dnia uprawomocnienia się orzeczenia, z tytułu przypisania popełnienia przestępstwa w pkt IX wyroku;

XVII. na podstawie art. 70 ust. 2 ustawy z dnia 29 lipca 2005 roku o przeciwdziałaniu narkomanii (w brzmieniu przed dniem 1 stycznia 2023r.) orzekł przepadek na rzecz Skarbu Państwa i zarządza zniszczenie dowodu rzeczowego wymienionego pod pozycją 1 wykazu dowodów rzeczowych nr (...) (k. 382);

XVIII. na podstawie art. 44 § 2 k.k. orzekł przepadek dowodów rzeczowych wymienionych w wykazie dowodów rzeczowych nr (...) pod pozycją 1 i zarządził zniszczenie (k.836);

XIX. pozostawił w aktach sprawy dowód rzeczowy wymieniony w wykazie dowodów rzeczowych nr (...) pod pozycją 6 (k.837);

XX. na podstawie art. 29 ustawy Prawo o adwokaturze z 26 maja 1982 roku w związku z art. 618 § 1 pkt 11 k.p.k. zasądza od Skarbu Państwa na rzecz:

- adw. A. S. (1), kwotę 5 166 złotych brutto tytułem nieopłaconej pomocy prawnej z urzędu udzielonej oskarżonej M. O. w postępowaniu przygotowawczym i przed sądem;

- adw. P. G., kwotę 5 166 złotych brutto tytułem nieopłaconej pomocy prawnej z urzędu udzielonej oskarżonemu P. K. w postępowaniu przygotowawczym i przed sądem;

XXI. na podstawie art. 627 k.p.k., art.633 k.p.k. obciążył oskarżonych kosztami procesu na nich przypadającymi i wymierzył opłaty:

- M. O. w kwocie 300 zł,

- P. S. w kwocie 300 zł,

- P. K. w kwocie 300 zł,

- J. A. (1) w kwocie 300 zł,

Apelacje od tego wyroku wnieśli oskarżeni M. O., P. K., J. A. (1), P. S. za pośrednictwem obrońców i prokurator.

Obrończyni oskarżonej M. O. zaskarżyła wyrok w całości zarzucając: błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, a mający wpływ na treść wyroku, poprzez:

1) przekroczenie przez Sąd granic swobodnej oceny dowodów oraz uznanie, że swoim działaniem oskarżona M. O. zrealizowała znamiona czynu z art. 157 § 2 k.k., który miał polegać na uderzeniu R. P. głową w nos, w wyniku czego pokrzywdzony doznał obrażeń ciała w postaci złamania kości nosowej prawej bez istotnego przemieszczenia, które to obrażenia spowodowały naruszenie czynności narządów ciała i rozstrój zdrowia trwający nie dłużej niż 7 dni, podczas gdy z treści konsekwentnych wyjaśnień oskarżonej M. O., składanych w przedmiotowej sprawie – zarówno w toku postępowania przygotowawczego jak też na rozprawie, a także z treści zeznań świadków A. S. (2) i A. W., a pośrednio także z treści zeznań R. P. i O. P. jednoznacznie wynikało, że przedmiotowe zdarzenie skutkujące doznaniem przez R. P. w/w obrażeń ciała sprowokował sam pokrzywdzony oraz towarzysząca mu O. P. – używając wobec oskarżonej przemocy oraz wulgarnych słów, w efekcie czego oskarżona jedynie broniła się przed bezprawnym atakiem w/w osób, a tym samym faktycznie działała ona w warunkach art. 25 § 1 k.k. – a więc w obronie koniecznej.

2) przekroczenie przez Sąd granic swobodnej oceny dowodów poprzez uznanie, że swoim działaniem oskarżona M. O. miała zrealizować wobec pokrzywdzonej O. P. znamiona czynu z art. 119 § 1 k.k. i art. 157 § 2 k.k. i art. 216 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k., a który miał polegać na tym, że w dniu 12 sierpnia 2022 r. we W. miała znieważyć obywatelkę Ukrainy O. P. z powodu jej przynależności narodowej, używając słów powszechnie uznanych za obelżywe i stosowała wobec pokrzywdzonej przemoc z powodu jej przynależności narodowej, w ten sposób, że szarpnęła ją za włosy, kopała i uderzała pięściami po całym ciele, w wyniku czego pokrzywdzona doznała otarć naskórka obu kolan, które to obrażenia spowodowały naruszenie czynności narządów ciała i rozstrój zdrowia trwający nie dłużej niż 7 dni, podczas gdy z treści konsekwentnych wyjaśnień oskarżonej M. O., składanych w przedmiotowej sprawie – zarówno w toku postepowania przygotowawczego jak też na rozprawie, a także z z treści zeznań świadków A. S. (2) i A. W., a pośrednio także z treści zeznań R. P. i O. P. jednoznacznie wynikało, że przedmiotowe zdarzenie zostało sprowokowane przez O. P. i R. P., przy czym to O. P. obrażała oskarżoną wulgarnymi słowami a także zaatakowała oskarżoną, kopiąc ją, szarpiąc za włosy i przewróciła na ziemię, przy czym oskarżona faktycznie odpierała jedynie bezprawny atak O. P. oraz broniła się przed nią, a tym samym działała ona w warunkach art. 25 § 1 k.k. – a więc w obronie koniecznej, a także w żadnym zakresie jej zachowanie nie miało żadnego związku z elementem przynależności narodowej pokrzywdzonej.

3) przekroczenie przez Sąd granic swobodnej oceny dowodów oraz uznanie, że swoim działaniem oskarżona M. O. zrealizowała znamiona czynu z art. 18 § 2 k.k. w zw. z art. 158 § 1 k.k. w zw. z art. 4 § 1 k.k. (w brzmieniu przed 1 października 2023 r.), który miał polegać na tym, że w dniu 12 sierpnia 2022 r. we W. podżegała P. S., P. K. i J. A. (1) do pobicia J. K., R. P. i A. S. (2) w wyniku czego tego samego dnia we W., działając wspólnie i w porozumieniu wzięli udział w pobiciu wyżej wymienionych pokrzywdzonych przy użyciu niebezpiecznego narzędzia w postaci stalowego pręta o długości 62,2 cm i szerokości 2,1 cm, w którym narażono ich na nastąpienie skutku określonego w art. 157 § 1 k.k., w ten sposób, że kopano, bito pięściami oraz stalowym prętem każdego z w.w. pokrzywdzonych, w wyniku czego R. P. doznał obrażeń ciała w postaci podbiegnięcia krwawego wokół prawego oczodołu i obrzęku powiek oka prawego, podłużnych podbiegnięć krwawych na tułowiu z towarzyszącym stłuczeniem żeber, które to obrażenia spowodowały naruszenie czynności narządów ciała i roztrój zdrowia trwający nie dłużej niż 7 dni, A. S. (2) doznał obrażeń ciała w postaci ran tłuczonych głowy które to obrażenia spowodowały naruszenie czynności narządów ciała i rozstrój zdrowia trwający nie dłużej niż 7 dni, a J. K. doznał pobiegnięć krwawych prawej strony karku, naruszających czynności narządów ciała i rozstrój zdrowia trwający nie dłużej niż 7 dni, podczas gdy oskarżona M. O. w żadnym zakresie nie obejmowała swoim zamiarem tego aby pozostali oskarżeni tj. P. S., P. K. i J. A. (1) mieli pobić J. K., R. P. i A. S. (2), a jedynie chciała aby porozmawiali oni z R. P. – który uprzednio był agresywny wobec oskarżonej, a także wraz z O. P. zaatakował ją, uderzał, szarpał za włosy oraz obrażał słowami wulgarnymi, przy czym treść wyjaśnień oskarżonej w tym zakresie znajdowała pełne potwierdzenie w pozostałym – osobowym materiale dowodowym zgromadzony w sprawie, w tym w szczególności w treści wyjaśnień oskarżonych P. S., P. K. i J. A. (1).

4) przekroczenie przez Sąd granic swobodnej oceny odwodów poprzez uznanie, że swoim działaniem oskarżona M. O. miała zrealizować znamiona czynu z art. 119 § 1 k.k. i art. 216 § 1 k.k. i art. 157 § 2 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k., który miał polegać na tym, że w dniu 13 sierpnia 2022 r. we W. działając wspólnie i w porozumieniu z P. S. miała znieważyć słowami powszechnie uznanymi za obelżywe obywateli Ukrainy O. P. i jej syna R. P., i stosować groźby bezprawne pozbawienia życia wobec O. P. oraz przemoc wobec wyżej wymienionych pokrzywdzonych z powodu ich przynależności narodowej, w ten sposób, że kopała O. P. po całym ciele, podczas gdy P. S. użył gazu obezwładniającego skierowanego w twarz pokrzywdzonej oraz uderzył pięścią w głowę pokrzywdzonego, czym spowodowała podbiegnięcia krwawe na twarzy pokrzywdzonej oraz obrzęk tkanek na głowie u pokrzywdzonego, które to obrażenia spowodowały u pokrzywdzonych naruszenie czynności narządów ciała i rozstrój zdrowia trwający nie dłużej niż 7 dni, podczas gdy z treści konsekwentnych wyjaśnień oskarżonej M. O., składanych w przedmiotowej sprawie – zarówno w toku postępowania przygotowawczego jak też na rozprawie, a także z treści wyjaśnień oskarżonego P. S., a także pośrednio również z treści zeznań świadka R. P. jednoznacznie wynikało, że przedmiotowe zdarzenie zostało sprowokowane przez pokrzywdzoną O. P. - która bez powodu zaczęła grozić oskarżonej M. O., używać wobec niej słów wulgarnych oraz zaatakowała ją, zaś jej syn R. P. zamierzał zaatakować oskarżoną i P. S. trzymanym w ręce kamieniem, który to kamień został mu wytrącony z ręki przez P. S., przy czym oskarżona faktycznie odpierała jedynie bezprawny atak O. P. oraz broniła się przed jej atakiem, a tym samym działała ona w warunkach art. 25 § 1 k.k. – a więc w obronie koniecznej, a także w żadnym zakresie jej zachowanie nie miało żadnego związku z elementem przynależności narodowej pokrzywdzonych.

5) naruszenie art. 5 § 2 k.p.k., z uwagi na rozstrzygnięcie zachodzących w sprawie istotnych wątpliwości na niekorzyść oskarżonej, wbrew obowiązującej w tym zakresie zasadzie, iż niedające się usunąć wątpliwości rozstrzyga się na korzyść oskarżonego.

Podnosząc powyższe zarzuty apelująca wniosła o:

1) zmianę zaskarżonego wyroku w pkt I jego części dyspozytywnej, poprzez przyjęcie działania oskarżonej w warunkach art. 25 § 1 k.k. oraz uniewinnienie oskarżonej od popełnienia przyjętego w tym punkcie wyroku czynu z art. 157 § 2 k.k.

2) zmianę zaskarżonego wyroku w pkt II jego części dyspozytywnej poprzez przyjęcie działania oskarżonej w warunkach art. 25 § 1 k.k. oraz uniewinnienie oskarżonej od popełnienia przyjętego w tym punkcie wyroku czynu z art. 119 § 1 k.k. i art. 157 § 2 k.k. i art. 216 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k.

3) zmianę zaskarżonego wyroku w pkt III jego części dyspozytywnej poprzez uniewinnienie oskarżonej od popełnienia przyjętego w tym punkcie wyroku czynu z art. 18 § 2 k.k. w zw. z art. 158 § 1 k.k. w zw. z art. 4 § 1 k.k. (w brzmieniu przed 1 października 2023 r.).

4) zmianę zaskarżonego wyroku w pkt IV jego części dyspozytywnej poprzez przyjęcie działania oskarżonej w warunkach art. 25 § 1 k.k. oraz uniewinnienie oskarżonej od popełnienia przyjętego w tym punkcie wyroku czynu z art. 119 § 1 k.k. i art. 157 § 2 k.k. i art. 216 § 1 k.k. w zw. z at. 11 § 2 k.k.

5) zmianę zaskarżonego wyroku w pkt X jego części dyspozytywnej poprzez uchylenie orzeczenia w przedmiocie wymierzonej oskarżonej w tym punkcie kary łącznej pozbawienia wolności.

6) zmianę zaskarżonego wyroku w pkt XI jego części dyspozytywnej poprzez uchylenie orzeczenia w przedmiocie zaliczenia na poczet kary łącznej okresu zatrzymania i tymczasowego aresztowania.

7) zmianę zaskarżonego wyroku w pkt XII jego części dyspozytywnej poprzez uchylenie orzeczonych wobec oskarżonej w tym punkcie na podstawie art. 46 § 1 k.k. kwot zadośćuczynień na rzecz pokrzywdzonych.

8) zmianę zaskarżonego wyroku w pkt XIII jego części dyspozytywnej poprzez uchylenie orzeczonej wobec oskarżonej w tym punkcie na podstawie art. 46 § 2 k.k. nawiązki na rzecz pokrzywdzonej O. P..

9) zmianę zaskarżonego wyroku w pkt XXI jego części dyspozytywnej poprzez obciążenie kosztami postępowania w sprawie dotyczącymi oskarżonej M. O. Skarbu Państwa;

ewentualnie:

10) uchylenie wyroku w zakresie dotyczącym oskarżonej M. O. oraz o przekazanie w tym zakresie sprawy do ponownego rozpoznania przez Sąd Okręgowy we Wrocławiu.

Prokurator zaskarżył wyrok co do winy, na niekorzyść oskarżonych w zakresie czynów zarzucanych:

- M. O. w punktach II i IV,

- P. S. w punktach V i VI,

- P. K. w punkcie VII,

J. A. (2) w punkcie IX i zarzucił:

1) obrazę przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynów przypisanych oskarżonym P. S. w pkt V, P. K. w pkt VII i J. A. (1) w pkt IX wyroku, a to art. 57a § 1 k.k., poprzez jego wadliwe niezastosowanie i pominięcie tego przepisu w kwalifikacji prawnej ww. czynów na skutek niesłusznego przyjęcia przez sąd, że oskarżeni nie dopuścili się działania o charakterze chuligańskim, albowiem czyn pobicia pokrzywdzonych nie został popełniony publicznie, podczas gdy ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego i poczynionych przez Sąd meriti ustaleń stanu faktycznego wynika, że oskarżeni dokonując pobicia pokrzywdzonych popełnili występek o charakterze chuligańskim w rozumieniu art. 115 § 21 k.k., działając publicznie, gdyż miejsce popełnienia przestępstwa było dostępne (dostrzegalne) dla nieokreślonej liczby osób, czego sprawcy mieli świadomość, co skutkowało też niesłuszną zmianą opisu czynów przypisanych oskarżonym w punktach V, VII i IX wyroku oraz miało wpływ na wymiar wymierzonych im kar.

2) obrazę przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynów przypisanych oskarżonym M. O. w pkt II i IV i P. S. w pkt VI wyroku, a to art. 257 k.k. poprzez jego wadliwe niezastosowanie i pominięcie tego przepisu w kwalifikacji prawnej ww. czynów na skutek niesłusznego przyjęcia przez Sąd, że oskarżeni swoim zachowaniem nie wypełnili znamion występku znieważenia, kwalifikowanego z art. 257 k.k., a jedynie popełnili występek stypizowany w art. 216 § 1 k.k., gdyż nie działali publicznie, podczas gdy ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego i poczynionych przez Sąd meriti ustaleń stanu faktycznego wynika, że oskarżeni, znieważając pokrzywdzonych O. P. i R. P. w rzeczywistości działali publicznie gdyż miejsce popełnienia przestępstwa było dostępne (dostrzegalne) dla nieokreślonej liczby osób, o czym sprawcy mieli świadomość, co skutkowało niesłusznym wyeliminowaniem przez Sąd z opisu czynów przypisanych oskarżonym w punktach II, IV i VI wyroku znamienia publiczności, a z kwalifikacji prawnej art. 257 k.k. i zastąpieniem go art. 216 § 1 k.k. oraz miało wpływ na wymiar wymierzonych im kar.

3) rażącą niewspółmierność orzeczonej wobec oskarżonego P. S. kary pozbawienia wolności w wymiarze 1 roku orzeczonej w pkt V wyroku na podstawie art. 158 § 1 k.k. w zw. z art. 4 § 1 k.k., podczas gdy stopień winy i społecznej szkodliwości czynu zabronionego przypisanego oskarżonemu w punkcie V, w tym sposób jego działania cechujący się wyjątkową brutalnością i prowadzący do poniżenia pokrzywdzonych, działanie z premedytacją, w miejscu publicznym w obecności innych osób, umożliwienie posłużenia się niebezpiecznym narzędziem, motywacja sprawcy, zasługująca na szczególną dezaprobatę, charakter naruszonego dobra w postaci zdrowia pokrzywdzonych, bezpośrednia postać zamiaru wyrażająca się wola wyrządzenia pokrzywdzonym uszczerbku fizycznego i psychicznego, a nadto wzgląd na potrzeby w zakresie kształtowania świadomości prawne społeczeństwa oraz cele zapobiegawcze i wychowawcze, przy uwzględnieniu w szczególności warunków i właściwości osobistych oskarżonego, uzasadniają wymierzenie oskarżonemu za przypisany mu czyn w punkcie V wyroku kary pozbawienia wolności w wyższym wymiarze.

4) rażącą niewspółmierność orzeczonej wobec oskarżonego P. K. kary pozbawienia wolności w wymiarze 1 roku i 6 miesięcy, orzeczonej w pkt VII wyroku na podstawie art. 158 § 1 k.k. w zw. z art. 4 § 1 k.k. w zw. z art. 64 § 2 k.k., podczas gdy stopień winy i społecznej szkodliwości czynów zabronionych przypisanych oskarżonemu w punkcie VII wyroku, w tym sposób jego działania, cechujący się wyjątkową brutalnością i prowadzący do poniżenia pokrzywdzonych, działanie z premedytacją, w miejscu publicznym w obecności innych osób, motywacja sprawcy, zasługującą na szczególną dezaprobatę, charakter naruszonego dobra w postaci zdrowia pokrzywdzonych, bezpośrednia postać zamiaru, wyrażająca się wolą wyrządzenia pokrzywdzonym uszczerbku fizycznego i psychicznego, a nadto wzgląd na potrzeby w zakresie kształtowania świadomości prawnej społeczeństwa oraz cele zapobiegawcze i wychowawcze, przy uwzględnieniu w szczególności warunków i właściwości osobistych oskarżonych, w tym faktu, że P. K. działał w warunkach wielokrotnego powrotu do przestępstwa uzasadniają wymierzenie oskarżonemu za przypisany mu czyn w punkcie VII wyroku kary pozbawienia wolności w wyższym wymiarze.

5) rażącą niewspółmierność orzeczonej wobec oskarżonego J. A. (1) kary pozbawienia wolności w wymiarze 1 roku i 6 miesięcy pozbawienia wolności orzeczonej w punkcie IX wyroku na podstawie art. 159 k.k. w zw. z art. 11 § 3 k.k., podczas gdy stopień winy i społecznej szkodliwości czynu zabronionego przypisanego oskarżonemu w punkcie IX wyroku, w tym sposób jego działania, cechujący się wyjątkową brutalnością i prowadzący do poniżenia pokrzywdzonych, działanie z premedytacją, w miejscu publicznym w obecności innych osób, posłużenie się niebezpiecznym narzędziem, motywacja sprawcy, zasługująca na szczególną dezaprobatę, charakter naruszonego dobra w postaci zdrowia pokrzywdzonych, bezpośrednia postać zamiaru, wyrażająca się wolą wyrządzenia pokrzywdzonym uszczerbku fizycznego i psychicznego, a nadto wzgląd na potrzeby w zakresie kształtowania świadomości prawnej społeczeństwa oraz cele zapobiegawcze i wychowawcze, przy uwzględnieniu w szczególności warunków i właściwości osobistych oskarżonego, w tym faktu, że J. A. (1) był już wcześniej karany, uzasadniają wymierzenie oskarżonemu za przypisany mu czyn w punkcie IX wyroku kary pozbawienia wolności w wyższym wymiarze.

Podnosząc powyższe zarzuty, apelujący wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez:

1) uznanie w punkcie II wyroku M. O. za winną popełnienia czynu opisanego w pkt II części wstępnej wyroku, tj. przestępstwa z art. 119 § 1 k.k. i art. 157 § 2 k.k. i art. 257 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. i wymierzenie jej za to na podstawie art. 119 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 3 k.k. kary 6 miesięcy pozbawienia wolności.

2) uznanie w punkcie IV wyroku M. O. za winną popełnienia czynu opisanego w pkt IV części wstępnej wyroku, tj. przestępstwa z art. 119 § 1 k.k. i art. 157 § 2 k.k. i art. 257 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. i wymierzenie jej za to na podstawie art. 119 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 3 k.k. kary 6 miesięcy pozbawienia wolności.

3) wymierzenie M. O. w punkcie X wyroku na podstawie art. 85 § 1 k.k., art. 85a k.k., art. 86 § 1 k.k. kary łącznej 1 roku i 8 miesięcy pozbawienia wolności.

4) uznanie w punkcie VI wyroku P. S. za winnego popełnienia czynu opisanego w pkt VI części wstępnej wyroku, tj. przestępstwa z art. 119 § 1 k.k. i art. 257 k.k. i art. 157 § 2 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. i wymierzenie mu za to na podstawie art. 119 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 3 k.k. kary 6 miesięcy pozbawienia wolności.

5) przyjęcie w punkcie V wyroku, że oskarżony P. S. przypisanego mu czynu dopuścił się działając publicznie i bez powodu, okazując przez to rażące lekceważenie porządku prawnego, a w kwalifikacji prawnej przyjęcie art. 57a § 1 k.k., wymierzenie na podstawie art. 158 § 1 k.k. w zw. z art. 4 § 1 k.k. w zw. z art. 57a § 1 k.k. kary 2 lat pozbawienia wolności, a następnie zmianę punktu X wyroku poprzez wymierzenie P. S. na podstawie art. 85 § 1 k.k., art. 85a k.k., art. 86 § 1 k.k. kary łącznej 2 lat i 4 miesięcy pozbawienia wolności.

6) przyjęcie w punkcie VII wyroku, że oskarżony P. K. przypisanego mu czynu dopuścił się działając publicznie i bez powodu, okazując przez to rażące lekceważenie porządku prawnego, a w kwalifikacji prawnej przyjęcie art. 57a § 1 k.k., wymierzenie na podstawie art. 158 § 1 k.k. w zw. z art. 4 § 1 k.k. w zw. z art. 57a § 1 k.k. w zw. z art. 64 § 2 k.k. kary 4 lat pozbawienia wolności, a następnie zmianę punktu X wyroku poprzez wymierzenie P. K. na podstawie art. 85 § 1 k.k., art. 85a k.k., art. 86 § 1 k.k. kary łącznej 4 lat i 2 miesięcy pozbawienia wolności.

7) przyjęcie w punkcie IX wyroku, że oskarżony J. A. (1) przypisanego mu czynu dopuścił się działając publicznie i bez powodu, okazując przez to rażące lekceważenie porządku prawnego, a w kwalifikacji prawnej przyjęcie art. 57a § 1 k.k. oraz wymierzenie mu na podstawie art. 159 k.k. w zw. z art. 57a § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 3 k.k. kary 4 lat pozbawienia wolności.

Sąd Apelacyjny zważył co następuje:

Apelacja obrończyni M. O. była zasadna w części gdzie kwestionowała uznanie, że zachowania oskarżonej wobec pokrzywdzonych O. P. i jej syna motywowane były ich przynależnością narodową (to samo odnosi się do oskarżonego P. S.). Uwzględnienie tego zarzutu skutkowało korektą podstaw skazania i wymiaru kary za przestępstwa przypisane oskarżonej w punktach II i IV, a P. S. w punkcie VI części rozstrzygającej zaskarżonego wyroku. Rację ma prokurator podnosząc, że oskarżeni działali publicznie (jest to kwestia ustaleń faktycznych, a nie obrazy prawa materialnego), natomiast nie ma podstaw do przyjęcia, że czynili to (w wypadku pobicia) bez powodu, lub z oczywiście błahego powodu, lub ze względu na przynależność narodową pokrzywdzonych - obywateli Ukrainy.

1.Oskarżonym zarzucono m.in. popełnienie przestępstw:

P. S. i P. K. z art. 158 § 3 k.k. w zw. z art. 157 § 2 k.k. w zw. z art. 57a § 1 k.k. (temu ostatniemu także w zw. z art. 64 § 2 k.k.),

M. O. z art. 18 § 2 k.k. w zw. z art. 158 § 1 k.k. i art. 157 § 2 k.k. i art. 156 § 1 pkt 2 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k.,

J. A. (1) z art. 156 § 1 pkt 2 i § 3 k.k. i art. 157 § 2 k.k. i art. 158 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k.

Skoro tych czynów oskarżeni (w szczególności J. A. (1)) dopuścić się mieli 12 sierpnia 2022 r., to jest jasne, że żaden z nich nie był wówczas zagrożony karą dożywotniego pozbawienia wolności. Takie ustawowe zagrożenie „pojawiło się” od 1 października 2023 r. w odniesieniu do przestępstwa z art. 156 § 3 k.k. Zważywszy na treść art. 4 § 1 k.k. nie budzi wątpliwości, że ustawa nie przewidywała kary o jakiej mowa w art. 32 pkt 5 k.k. za przestępstwo z art. 156 § 3 k.k. popełnione do 30 września 2023 r. Co do zasady sprawa taka powinna być więc rozpoznana w składzie o jakim mowa w art. 28 § 2 k.p.k. Analizując z urzędu (art. 439 § 1 pkt 2 k.p.k.) tę kwestię Sąd Apelacyjny uznał, że zarządzenie rozpoznania niniejszej sprawy w składzie pięcioosobowym było uzasadnione perspektywą rozważenia czy nie doszło do realizacji znamion zbrodni zabójstwa, co Sąd I instancji mógł czynić w takim składzie.

Nakaz rozstrzygania wątpliwości na korzyść osoby oskarżonej (art. 5 § 2 k.p.k.) skierowany jest do sądu. Chodzi więc o wątpliwości, które powziął, lub powinien powziąć sąd, a nie te które są udziałem strony, czy jej reprezentanta. Sąd Okręgowy takich wątpliwości nie wyartykułował, a podnosząca zarzut obrazy art. 5 § 2 k.p.k. nie wskazuje jakie nie dostrzeżone przez ten Sąd wątpliwości w sprawie niniejszej występują. Sąd Apelacyjny też ich nie dostrzega.

2. Wbrew zarzutom apelacji obrończyni oskarżonej M. O. ocena dowodów dokonana przez Sąd Okręgowy nie nosi cech dowolności, lecz została poprzedzona ujawnieniem na rozprawie głównej całokształtu istotnych okoliczności sprawy (art. 410 k.p.k.) w sposób podyktowany obowiązkiem dociekania prawdy (art. 2 § 2 k.p.k.) i stanowi wyraz rozważenia (art. 7 k.p.k., art. 4 k.p.k.), zgodnie z regułami poprawnego rozumowania, doświadczeniem życiowym i wskazaniami wiedzy, wszystkich ważkich okoliczności przemawiających na korzyść i niekorzyść oskarżonej (por. np. wyrok Sądu Najwyższego z 16 grudnia 1974 r., Rw 618/74, OSNKW 1975 r., z. 3-4, poz. 47). Jako taka musi spotkać się z aprobatą Sądu Apelacyjnego.

Obrończyni M. O. eksponuje jej wyjaśnienia w których kwestionowała sprawstwo wskazując, że broniła się zaatakowana przez pokrzywdzonych R. P., O. P. oraz jej syna i nie podżegała do pobicia J. K., R. P. i A. S. (2) (k. 205-210, 235-236, 967-970, 1176-1177). Sąd Okręgowy nie pomija tej relacji i wskazuje przekonujące powody dla których nie daje jej wiary (uzasadnienie str. 26-28,32-33, 34-35): sprzeczność z zeznaniami pokrzywdzonych: R. P. (k. 17-18, 1257v-1259v, 1314-1314v, 1384-1384v), O. P. (k.102-104, 120-123, 126-129, 1261v-1263, 1311-1312), A. S. (2) (k.132-134, 136-139, 141-144, 1260-1261v), R. P. (k.102-104, 120-123, 126-129,1312-1314), I. B. (k. 774-776, 1289v-1290), a po części z wyjaśnieniami oskarżonych P. S. (k.214-220, 242-243, 948-951, 1177v-1180, 1202v-1203), P. K. (k. 296-300, 301-305, 314-315, 975-978, 1199-1201), J. A. (1) (k. 350-355, 362-363, 984-987, 1201v-1203).

3. Odnośnie dwóch chronologicznie pierwszych zdarzeń: spowodowania przez oskarżoną uszczerbku na zdrowiu R. P. i O. P. oraz znieważenia tej ostatniej trzeba wskazać co następuje:

R. P. istotnie po roku od zajścia, na rozprawie 16 sierpnia 2023 r., zeznał, że nie wie jak doszło do rękoczynów, jak zaczęło się zajście. Niezależnie więc od zapewnień, że je pamięta z treści wypowiedzi cyt. przez obrończynię wynika, że część okoliczności zatarło się w jego pamięci z upływem czasu. Zeznając krótko po zdarzeniu (k. 17v), kiedy miał je świeżo w pamięci podobnie przedstawiał okoliczności podejścia do stojących z oskarżoną znajomych: zwrócił się do kobiety o imieniu W. by odprowadziła do domu mężczyznę z powodu jego poważnego stanu nietrzeźwości co wywołało sprzeciw oskarżonej, która (jak zeznał dalej) „rzuciła się” do niego i uderzyła go głową w nos. Na rozprawie pokrzywdzony podtrzymał tę relację z której wynika, że to M. O. zaatakowała go, zaprzeczył przeciwnym twierdzeniom oskarżonej i jeszcze raz stwierdził, że to ona go zaatakowała, co pomija apelująca.

Obecna wówczas na miejscu zdarzenia O. P. potwierdza relację R. P.. Świadek widziała jak podchodzi on do znajomych z którymi stała oskarżona, a po chwili rozmowy, której nie słyszała, zobaczyła jak M. O. uderza głową w nos R. P. (k. 31v, 1311). O. P. nie widziała więc, by ten pokrzywdzony zachowywał się agresywnie wobec oskarżonej, atakował ją, co potwierdza zeznania R. P.. To, że stroną agresywną była M. O., a nie pokrzywdzony pośrednio potwierdza jej dalsze zachowanie, kiedy zaatakowała O. P. próbującą podnieść R. P.: chwytała ją za włosy, kopała, uderzała pięściami w głowę, wyzywała wulgarnymi słowami (tamże). Pokrzywdzona przyznaje, że następnie między nią i oskarżoną doszło do szarpaniny podczas której także ona wyzywała M. O., co jest logiczną reakcją osoby broniącej się przed atakiem i tylko potwierdza prawdziwość jej zeznań.

Zeznania A. S. (2), wbrew stanowisku obrończyni, nie podważają prawdziwości zbieżnych relacji R. P. i O. P.. Świadek widział tego pokrzywdzonego podchodzącego do miejsca gdzie znajdowała się M. O., co jest zgodne z jego relacją: chciał zwrócić się do stojącej z oskarżoną znajomej, by odprowadziła do domu mężczyznę o imieniu J.. A. S. (2) siedział tyłem do tego miejsca i nie widział jak doszło do konfliktu i doznania obrażenia nosa przez R. P.. Kiedy się odwrócił widział szarpaninę, bójkę O. P. i oskarżonej słyszał wzajemne wyzwiska. A. S. (2) nie widział więc początku zajścia między kobietami, a ten fragment, który widział jest zgodny z cyt. wyżej zeznaniami O. P..

Również A. W. nie widziała początku zajścia: kiedy wróciła na podwórko R. P. już krwawił z nosa, a Olana P. i M. O. szarpały się, „tarzały się na ziemi”. Świadek sprecyzowała, że o tym, że oskarżona zaatakowała pokrzywdzoną dowiedziała się od innych osób, sama tego nie widziała. Także relacja tego świadka nie podważa oceny zeznań O. P. i R. P..

I. B. na rozprawie (k. 1289v-1290) zapewniała, że podobnie jak A. S. (2), siedziała tyłem do zajścia i nie widziała jego początku tylko szarpaninę między pokrzywdzoną i oskarżoną. Zeznała jednak, że O. P. poszła rozdzielać M. O. i kobietę o imieniu W., które zaczęły się szarpać. O takim konflikcie nie mówi jednak nikt inny, co poddaje w wątpliwość tę relację świadka. Natomiast z jej zeznań z postępowania przygotowawczego (k. 775) wynika, że stroną agresywną była oskarżona, to ona zaatakowała pokrzywdzoną na co wskazuje Sąd Okręgowy (uzasadnienie str. 34), a pomija apelująca.

Opinie sądowo-lekarskie dotyczące obrażeń doznanych przez O. P. (k. 85-87) i R. P. (k. 80-84) i dokumentacja fotograficzna obrazująca obrażenia tego ostatniego (k. 19-21) pośrednio potwierdzają ich relacje o okolicznościach doznania obrażeń.

Z tych powodów ocena relacji pokrzywdzonych w omawianym tu zakresie nie jest dowolna lecz, wbrew apelacji obrończyni oskarżonej, mieści się w ramach wyznaczonych przez art. 7 k.p.k.

Skoro to oskarżona była stroną atakującą najpierw R. P., a następnie starającą się mu pomóc O. P., to nie budzi wątpliwości, że nie działała w obronie koniecznej, nie odpierała zamachu na swoje zdrowie, lecz sama takiego zamachu na zdrowie i godność pokrzywdzonych dokonywała.

4. Kolejny zarzut apelacji obrończyni oskarżonej dotyczy przekroczenia granic swobodnej oceny dowodów w zakresie przypisania M. O. podżegania do pobicia J. K., R. P. i A. S. (2).

Skarżąca szeroko cytuje wyjaśnienia oskarżonej w których zaprzecza ona by nakłaniała współoskarżonych do pobicia pokrzywdzonych, wskazuje, że nie chciała by komukolwiek stała się krzywda, a P. K. i J. A. (1) wezwała, by byli asystą, „plecami” P. S.. Sąd Okręgowy nie pominął tych wyjaśnień, lecz wskazał, że nie daje im wiary i wytłumaczył przekonująco dlaczego tak uczynił.

Wedle relacji oskarżonej przedstawionej partnerowi została zaatakowana i pobita przez blisko sześćdziesięcioletniego R. P. i O. P., której zresztą w tym czasie już na podwórku nie było. Jeśli więc P. S. – mężczyzna w sile wieku, miał z tego powodu tylko porozmawiać ze starszym, słabszym pokrzywdzonym nie sięgającym wcześniej po przemoc wobec oskarżonej i jej partnera, to nie było racjonalnego powodu, by szukać wsparcia u znanych oskarżonej P. K. - karanego za przestępstwa z użyciem przemocy i dobrze zbudowanego J. A. (1). Słusznie na tę okoliczność zwraca uwagę Sąd I instancji.

Oskarżeni zresztą dobrze wiedzieli, że M. O. zwraca się do nich o pobicie pokrzywdzonych. Obrończyni cytuje J. A. (1), który wyjaśnia, że prośbę oskarżonej o przyjazd i pomoc zrozumiał tak, że chodzi o porozmawianie z pokrzywdzonymi. Tyle tylko, że zaraz po przyjechaniu oskarżony ten pytał P. S., czy ma dla niego „jakiś sprzęt” i wziął od niego metalową rurkę (k. 217), która jest zbędna do prowadzenia rozmowy. P. S. wyjaśnia, że w rozmowie z J. A. (1) i P. K. upewnił się, że przyjechali po to, żeby pobić pokrzywdzonych (k. 217). Tak więc rozumieli wezwanie oskarżonej. Potwierdza to ich zachowanie po podejściu do pokrzywdzonych. Nie podjęli przecież rozmowy z R. P. i pozostałymi pokrzywdzonymi tylko przystąpili do ich bicia. Tak o tym mówią: R. P. (k. 1257v, 17v), A. S. (2) (k. 133, 1260), A. W. (k. 1287v, 26v) i R. P. (k. 1312, 103), a także oskarżeni P. S. (k. 217, 1178), P. K. (k. 1199, 298-299). Zaś po tym jak wrócili do mieszkania oskarżonej i opowiedzieli jej o pobiciu pokrzywdzonych nie była zdziwiona, zaskoczona sposobem rozwiązania sprawy, nie odcinała się od niego, nie wypowiadała się o nim krytycznie (choć wyjaśnia, że nie chciała by komukolwiek stała się krzywda), lecz pozytywnie, była zadowolona, „podziękowała za przyjazd i całą akcję” (P. S. – k. 218, J. A. (1) k. 353). Potwierdza to, że intencją oskarżonej było pobicie pokrzywdzonych, „danie im nauczki”, a nie porozmawianie z R. P., czy O. P.. O to się zwracała do oskarżonych i to oni wykonali. Zaatakowanie następnego dnia przypadkowo spotkanej O. P., nieobecnej gdy zostali pobici J. K., R. P. i A. S. (2), obrazuje realne intencje M. O. i wspiera omawiane tu ustalenie Sądu Okręgowego.

Obrończyni cytuje wyjaśnienia P. S. o tym, że M. O. po opowiedzeniu o pobiciu jej przez R. P. i O. P. powiedziała do niego „by nic nie robił”. Pomija jednak dalszą część wypowiedzi oskarżonej, że „ona to załatwi” (k. 216) i jej dalsze działania: wezwanie P. K. i J. A. (1), polecenie P. S. by zszedł na dół „załatwić sprawę”. Co prawda na rozprawie oskarżony ten próbuje umniejszyć zakres odpowiedzialności swojej i współoskarżonej wskazując, że nie było ustalone co mają zrobić, jak rozwiązać konflikt, a sam miał cel mediacyjny, ale przecież jak wskazano wyżej P. S. i pozostali oskarżeni nie podjęli rozmowy z pokrzywdzonymi lecz przystąpili do bicia ich. W postępowaniu przygotowawczym (k. 216) P. S. jasno przedstawił o co zwróciła się do niego partnerka: używając wulgarnych słów powiedziała by poszedł i pobił pokrzywdzonych, a on się na zgodził. Po odczytaniu tych wyjaśnień na rozprawie oskarżony potwierdził, że M. O. tak do niego mówiła.

Ocena dowodów w omawianym tu zakresie jest trafna, podobnie jak wyprowadzone z tych dowodów wnioski o podstawie faktycznej, a zarzuty apelacji obrończyni oskarżonej bezzasadne.

5. Sąd I instancji uznał za niewiarygodne wyjaśnienia M. O. o przebiegu zajścia z O. P. i jej synem w następnym dniu (13 sierpnia 2022 r.) wskazując logiczne powody takiej oceny.

Wyjaśnienia te są sprzeczne z konsekwentną relacją pokrzywdzonej (k. 31v, 41, 1261v) wskazującej, że to ona została zaatakowana przez oskarżonych: P. S. użył wobec niej gazu łzawiącego, a M. O. szarpała ją, kopała, wyzywała, groziła pozbawieniem życia. Takie zachowanie oskarżonej jest logiczną konsekwencją zdarzeń z poprzedniego dnia, kiedy poszukując odwetu M. O. nakłaniała partnera, P. K. i J. A. (1) do pobicia pokrzywdzonych, czego uniknęła nieobecna wówczas O. P.. Jeśli przyjąć, że zdarzenia przebiegały tak jak przedstawiła je oskarżona, to pokrzywdzona nie miała powodu by ją atakować: przecież oskarżonej towarzyszył partner, który mógł skutecznie obronić M. O., a już poprzedniego dnia pobiła ją wraz z R. P..

Obrończyni cytuje zeznania R. P. złożone na rozprawie w których świadek wskazuje, że po wymianie wulgaryzmów między oskarżoną a pokrzywdzoną i po tym jak wobec matki został użyty gaz łzawiący, postanowiła pobić odchodzących oskarżonych, została przewrócona, szarpana za włosy przez M. O., a P. S. spowodował jego upadek i uderzył otwartą ręką. Sąd Okręgowy uznał za wiarygodne (uzasadnienie str. 35) jako bliższe zdarzeniu zeznania, które świadek złożył w postępowaniu przygotowawczym i podtrzymał na rozprawie. R. P. wskazał tam (k. 103) zbieżnie z relacją matki, że M. O. zaatakowała pokrzywdzoną, przewróciła ją, uderzyła w twarz, powiedziała by wracała do Ukrainy, a P. S. użył wobec niej gazu, a jego przewrócił i uderzył w głowę. Apelująca nie kwestionuje tej oceny poprzestając na przytoczeniu relacji świadka z rozprawy.

Co istotne apelująca pomija wyjaśnienia P. S. wskazującego (k. 218), że to oskarżona podbiegła do pokrzywdzonej, biła ją i szarpała za włosy, a on użył wobec O. P. gazu i uderzył jej syna. Sąd I instancji trafnie zwraca uwagę, że relacja ta podważa prawdziwość wyjaśnień M. O. i koresponduje z zeznaniami O. P..

Z tych powodów zarzuty apelacji obrończyni kwestionujące ocenę omawianych tu dowodów były niezasadne. Skoro, jak wskazano, oskarżona zaatakowała pokrzywdzoną, to twierdzenie obrończyni, że M. O. działała w warunkach obrony koniecznej jest niezasadne.

6. Rację ma prokurator kwestionując ustalenie Sądu Okręgowego, że działania oskarżonych nie miały publicznego charakteru.

Sąd I instancji trafnie rozumie treść tego znamienia, jako możliwość dotarcia zachowania sprawcy (sprawców) do bliżej nie określonej liczby osób, co sprawca obejmuje świadomością.

Zdarzenia na wewnętrznym podwórku przy ul (...) rozgrywały się latem w godzinach wieczornych i popołudniowych przy dobrej widoczności o czym przekonują powszechnie dostępne dane o zachodzie słońca i pogodzie we W. w tych dniach i to, że dobrze je widziała mieszkająca na dziesiątym piętrze A. C. (k. 1289). Z materiału fotograficznego w aktach i aplikacji oferujących fotografie tego miejsca (np. google.maps) wynika, że podwórko jest w części otoczone blokami: dużym dziesięciopiętrowym i dwoma pięciopiętrowymi naprzeciwko z balkonami i oknami wychodzącymi na dobrze z nich widoczne podwórko.

Rację ma prokurator, że zważywszy na porę roku (otwarte okna) i dnia, widoczność, miejsce zdarzeń, sposób w jaki przebiegały (głośne zachowanie, krzyki) zachowania oskarżonych mogły dotrzeć do bliżej nieokreślonej liczby osób, tych przebywających w budynkach otaczających podwórko i przypadkowych przechodniów, czego oskarżeni mieli świadomość. Zatem ich zachowania miały publiczny charakter.

Jednak dokonując pobicia pokrzywdzonych P. K., J. A. (1) i P. S. nie działali bez powodu, czy z powodu oczywiście błahego. Zważywszy na informacje jakie przekazała im podżegająca do tego przestępstwa M. O. oskarżeni ci byli subiektywnie przekonani, że występują w jej obronie, robią to dlatego, że oskarżona została pobita, że pokrzywdzeni jej grożą.

Ostatecznie Sąd Okręgowy słusznie więc uznał, że pobicie pokrzywdzonych nie miało chuligańskiego charakteru.

Dla realizacji znamion przestępstwa z art. 119 § 1 k.k., czy art. 257 k.k. konieczne jest by zachowanie sprawcy było motywowane pobudkami dyskryminacyjnymi. Sprawca postępuje wobec ofiary w sposób opisany w tych przepisach z powodu jej przynależności narodowej, etnicznej, rasowej, wyznaniowej albo z powodu bezwyznaniowości (wyrok Sądu Apelacyjnego we Wrocławiu z 13 lutego 2019 r., II AKa 13/19, LEX nr 2668937).

Zachowania (znieważanie, przemoc, groźba) M. O. (podobnie P. S.) wobec O. P. nie były motywowane tym, że jest ona osobą narodowości ukraińskiej. Ich pierwotnym źródłem był konflikt oskarżonej (i jej partnera) z R. P.. Oskarżeni, co wynika tak z ich relacji jak i zeznań tego pokrzywdzonego, czy A. W. mieli pretensje do tego pokrzywdzonego o urządzane w jego mieszkaniu libacje alkoholowe, których reperkusje (krzyki, nocne hałasy, omyłkowe dobijanie się do drzwi, wyrzucanie butelek, zaczepki itp.) odczuwali tym silniej, że wychowywali małe dziecko. Uczestniczką tych spotkań była także O. P.. Kiedy więc na tle drobnej sprzeczki z R. P. oskarżona uderzyła go w nos, a pokrzywdzona ruszyła mu z pomocą to wtedy dopiero, a nie wcześniej, M. O. zaatakowała także ją bijąc i wyzywając wulgarnymi słowami, które łączyła z przymiotnikiem „ukraińska” i wzywając ją do powrotu do kraju. Powodem zastosowanej wobec O. P. przemocy nie była jednak jej narodowość, lecz zachowanie: pomoc skonfliktowanemu z oskarżoną R. P..

Podobnie następnego dnia. Oskarżona zaatakowała pokrzywdzoną, biła ją, groziła jej pozbawieniem życia i wyzywała dążąc do odwetu dlatego, że poprzedniego dnia O. P. broniąc się szarpała ją za włosy, uderzała, wyzywała wulgarnymi słowami, a nie z tego powodu, że pokrzywdzona jest osobą narodowości ukraińskiej.

Dlatego trafne jest stanowisko Sądu Okręgowego, który wyeliminował z podstawy skazania oskarżonej przepis art. 257 k.k. Konieczna też była zmiana zaskarżonego wyroku poprzez wyeliminowanie z opisów czynów przypisanych oskarżonej (i P. S.) ustalenia o działaniu z powodu przynależności narodowej pokrzywdzonych, a z podstawy skazania art. 119 § 1 k.k.

Ani oskarżona, ani jej partner nie znieważali R. P. dlatego i to ustalenie należało usunąć z opisu czynu przypisanego tym oskarżonym.

Surowsze dyrektywy wymiaru kary od 1 października 2023 r. przekonały Sąd Apelacyjny o potrzebie przyjęcia (art. 4 § 1 k.k.), że chodzi o przepisy ustawy karnej w brzmieniu do 30 września 2023 r.

7. Z tych wszystkich powodów orzeczono jak w wyroku (art. 437 § 2 k.p.k.).

O kosztach nieopłaconej pomocy prawnej z urzędu udzielonej oskarżonym orzeczono na podstawie art. 29 ust. 1 prawa o adwokaturze.

Oskarżeni uzyskują niewielkie dochody, mają na utrzymaniu małoletnie dzieci (poza P. K.), orzeczono wobec nich bezwzględne kary pozbawienia wolności, nawiązki oraz nałożono obowiązki zapłaty zadośćuczynienia. W tych warunkach poniesienie kosztów sądowych postępowania odwoławczego byłoby dla nich nadmiernie uciążliwe, dlatego zostali od ich uiszczenia zwolnieni (art. 624 § 1 k.p.k.). Koszty związane z nieuwzględnioną apelacją prokuratora ponosi Skarb Państwa (art. 633 k.p.k.).

SSA Robert Zdych

SSA Cezariusz Baćkowski

SSA Agata Regulska