VI P 165/22

Sygn. akt VI P 165/22

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 19 lutego 2024 r.

Sąd Rejonowy dla Warszawy Pragi-Południe w Warszawie VI Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych, w składzie:

Przewodniczący: sędzia Małgorzata Kryńska - Mozolewska

po rozpoznaniu w dniu 19 lutego 2024 roku w Warszawie

na posiedzeniu niejawnym

sprawy z powództwa M. W.

przeciwko (...) S.A. z siedzibą w L. Oddział (...)

o dodatkowe wynagrodzenie za pracę

orzeka:

1. umarza postępowanie do kwoty 7.138,73 zł (siedem tysięcy sto trzydzieści osiem złotych 73/100) tytułem dodatku funkcyjnego;

2. zasądza na rzecz powoda M. W. od pozwanej (...) S.A. z siedziba w L. Oddział (...) kwotę 68.120,77 zł (sześćdziesiąt osiem tysięcy sto dwadzieścia złotych 77/100) tytułem dodatku funkcyjnego wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od kwot:

- 1.825,20 zł (jeden tysiąc osiemset dwadzieścia pięć złotych 20/100) od dnia 11 czerwca 2018r. do dnia zapłaty;

- 1.582,10 zł (jeden tysiąc pięćset osiemdziesiąt dwa złote 10/100) od dnia 11 lipca 2018r. do dnia zapłaty;

- 1.825,20 zł (jeden tysiąc osiemset dwadzieścia pięć złotych 20/100) od dnia 11 sierpnia 2018r. do dnia zapłaty;

- 1.825,20 zł (jeden tysiąc osiemset dwadzieścia pięć złotych 20/100) od dnia 11 września 2018r. do dnia zapłaty;

- 304,25 zł (trzysta cztery złote 25/100) od dnia 11 października 2018r. do dnia zapłaty;

- 1.825,20 zł (jeden tysiąc osiemset dwadzieścia pięć złotych 20/100) od dnia 11 listopada 2018r. do dnia zapłaty;

- 1.581,25 zł (jeden tysiąc pięćset osiemdziesiąt jeden złotych 20/100) od dnia 11 grudnia 2018r. do dnia zapłaty;

- 1.581,25 zł (jeden tysiąc pięćset osiemdziesiąt jeden złotych 20/100) od dnia 11 stycznia 2019r. do dnia zapłaty;

- 1.707,15 zł (jeden tysiąc siedemset siedem złotych 15/100) od dnia 11 lutego 2019r. do dnia zapłaty;

- 1.897,50 zł (jeden tysiąc osiemset dziewięćdziesiąt siedem złotych 50/100) od dnia 11 marca 2019r. do dnia zapłaty;

- 1.581,25 zł (jeden tysiąc pięćset osiemdziesiąt jeden złotych 25/100) od dnia 11 kwietnia 2019r. do dnia zapłaty;

- 1.897,50 zł (jeden tysiąc osiemset dziewięćdziesiąt siedem złotych 50/100) od dnia 11 maja 2019r. do dnia zapłaty;

- 1.897,50 zł (jeden tysiąc osiemset dziewięćdziesiąt siedem złotych 50/100) od dnia 11 czerwca 2019r. do dnia zapłaty;

- 1.897,50 zł (jeden tysiąc osiemset dziewięćdziesiąt siedem złotych 50/100) od dnia 11 lipca 2019r. do dnia zapłaty;

- 1.897,50 zł (jeden tysiąc osiemset dziewięćdziesiąt siedem złotych 50/100) od dnia 11 sierpnia 2019r. do dnia zapłaty;

- 1.918,50 zł (jeden tysiąc dziewięćset osiemnaście złotych 50/100) od dnia 11 września 2019r. do dnia zapłaty;

- 1.854,55 zł (tysiąc osiemset pięćdziesiąt cztery złote 55/100) od dnia 11 października 2019r. do dnia zapłaty;

- 1.918,50 zł (jeden tysiąc dziewięćset osiemnaście złotych 50/100) od dnia 11 listopada 2019r. do dnia zapłaty;

- 1.918,50 zł (tysiąc dziewięćset osiemnaście złotych 50/100) od dnia 11 grudnia 2019r. do dnia zapłaty;

- 1.918,50 zł (jeden tysiąc dziewięćset osiemnaście złotych 50/100) od dnia 11 stycznia 2020r. do dnia zapłaty;

- 1.978,50 zł (jeden tysiąc dziewięćset siedemdziesiąt osiem złotych 50/100) od dnia 11 lutego 2020r. do dnia zapłaty;

- 2.160 zł (dwa tysiące sto sześćdziesiąt złotych 00/100) od dnia 11 marca 2020r. do dnia zapłaty;

- 2.160 zł (dwa tysiące sto sześćdziesiąt złotych 00/100) od dnia 11 kwietnia 2020r. do dnia zapłaty;

- 2.160 zł (dwa tysiące sto sześćdziesiąt złotych 00/100) od dnia 11 maja 2020r. do dnia zapłaty;

- 2.250 zł (dwa tysiące dwieście pięćdziesiąt złotych 00/100) od dnia 11 czerwca 2020r. do dnia zapłaty;

- 2.250 zł (dwa tysiące dwieście pięćdziesiąt złotych 00/100) od dnia 11 lipca 2020r. do dnia zapłaty;

- 2.250 zł (dwa tysiące dwieście pięćdziesiąt złotych 00/100) od dnia 11 sierpnia 2020r. do dnia zapłaty;

- 2.250 zł (dwa tysiące dwieście pięćdziesiąt złotych 00/100) od dnia 11 września 2020r. do dnia zapłaty;

- 2.250 zł (dwa tysiące dwieście pięćdziesiąt złotych 00/100) od dnia 11 października 2020r. do dnia zapłaty;

- 2.175 zł (dwa sto siedemdziesiąt pięć złotych 00/100) od dnia 11 listopada 2020r. do dnia zapłaty;

- 2.250 zł (dwa tysiące dwieście pięćdziesiąt złotych 00/100) od dnia 11 grudnia 2020r. do dnia zapłaty;

- 2.025 zł (dwa tysiące dwadzieścia pięć złotych 00/100) od dnia 11 stycznia 2021r. do dnia zapłaty;

- 2.100 zł (dwa tysiące sto złotych 00/100) od dnia 11 lutego 2021r. do dnia zapłaty;

- 2.175 zł (dwa tysiące sto siedemdziesiąt pięć złotych 00/100) od dnia 11 marca 2021r. do dnia zapłaty;

- 2.250 zł (dwa tysiące dwieście pięćdziesiąt złotych 00/100) od dnia 11 kwietnia 2021r. do dnia zapłaty;

- 2.250 zł (dwa tysiące dwieście pięćdziesiąt złotych 00/100) od dnia 11 maja 2021r. do dnia zapłaty;

- 2.175 zł (dwa tysiące sto siedemdziesiąt pięć złotych 00/100) od dnia 11 czerwca 2021r. do dnia zapłaty;

3. zasądza na rzecz powoda M. W. od pozwanej (...) S.A. z siedzibą w L. Oddział (...) kwoty:

a. 4.050,00 zł (cztery tysiące pięćdziesiąt złotych 00/100) wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia uprawomocnienia się wyroku do dnia zapłaty tytułem kosztów zastępstwa procesowego;

b. 3.407,00 zł (trzy tysiące czterysta siedem złotych 00/100) wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia uprawomocnienia się wyroku do dnia zapłaty tytułem opłaty od pozwu;

2. nadaje wyrokowi w punkcie drugim rygor natychmiastowej wykonalności do kwoty 10.428,02 zł (dziesięć tysięcy czterysta dwadzieścia osiem złotych 02/100);

3. zarządza zwrot połowy opłaty od pozwu w części co do której powód cofnął powództwo w kwocie 356,00 zł (trzysta pięćdziesiąt sześć złotych 00/100).

Sygn. akt VI P 165/22

Pozwem z dnia 10 czerwca 2021 roku (data nadania) powód M. W. wniósł o zasądzenie na jego rzecz od pozwanej (...) S.A. Oddział (...) z siedzibą w W. kwoty 75.259,50 zł wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie tytułem dodatku funkcyjnego w wysokości 30% wynagrodzenia za pracę .

W uzasadnieniu pozwu powód argumentował, że nie otrzymywał od pracodawcy dodatku funkcyjnego według załącznika nr 13 do (...), pomimo że był on przewidziany dla stanowiska głównego specjalisty, a zgodnie z art. 22 4 ust. 1 ustawy o radcach prawnych wynagrodzenie powoda powinno być nie niższe od wynagrodzenia przewidzianego dla stanowiska głównego specjalisty lub innego równorzędnego stanowiska pracy.

(pozew – k. 1 – 5v)

Nakazem zapłaty z dnia 23 lipca 2021 roku wydanym w postępowaniu upominawczym o sygn. akt VII Np 2/21, Sąd nakazał pozwanemu, aby wypłacił na rzecz powoda żądane przez niego kwoty w terminie dwóch tygodni od dnia doręczenia nakazu zapłaty, albo w tym terminie wniósł sprzeciw do Sądu.

(nakaz zapłaty – k. 57-59)

Pozwany wniósł sprzeciw od powyższego nakazu zapłaty, zaskarżając go w całości, jednocześnie wniósł też o oddalenie powództwa w całości. W uzasadnieniu swego stanowiska pozwany zaprzeczył, aby w okresie zatrudnienia powoda przepisy wewnętrzne przewidywały dodatek funkcyjny dla stanowiska głównego specjalisty lub innego równorzędnego stanowiska pracy. Pozwany dodał, że nawet przy uznaniu roszczenia powoda, co do zasady, to jest ono zawyżone odnośnie konkretnych wyliczeń, gdyż powód nie wziął pod uwagę swoich nieobecności w pracy ze względu na zwolnienia lekarskie. Dodatkowo podał, że ze względu na zwolnienia chorobowe wynagrodzenie zasadnicze powoda powinno być niższe niż przedstawione przez powoda.

( sprzeciw od nakazu zapłaty – k. 84-94)

Powód zmodyfikował powództwo wnosząc o mniejszą kwotę niż w pozwie – przyjmując, że wyliczenia pozwanego przedstawione w sprzeciwie są odpowiednie - wnosząc o zasądzenie kwoty 68.120,77 zł cofając je w pozostałym zakresie bez zrzeczenia się roszczenia.

Pozwana spółka wyraziła zgodę na cofniecie powództwa.

(pismo powoda – k. 910-910v, pismo pozwanej – k. 1024)

Sąd ustalił, stan faktyczny:

Powód był zatrudniony w pozwanej (...) S.A. z siedzibą w W. m.in. na stanowisku radcy prawnego w okresie od 1 marca 2017 roku do 31 stycznia 2020 roku, p.o. koordynatora Sekcji Prawnej od 1 lutego 2020 roku do 30 kwietnia 2020 roku oraz koordynatora sekcji prawnej od 1 maja 2020 roku do 31 maja 2021 roku.

Wynagrodzenie miesięczne za pracę powoda składało się z wynagrodzenia zasadniczego, premii uznaniowej w wysokości do 20% wynagrodzenia zasadniczego, dodatku stażowego oraz dodatku szkodliwego. Wynagrodzenie zasadnicze powoda wynosiło z uwzględnieniem spornych okresów:

- w okresie od 1 marca 2018 roku do 31 listopada 2018 roku – 6085,00 zł,

- w okresie od 1 grudnia 2018 roku do 31 lipca 2019 roku – 6325,00 zł,

- w okresie od 1 sierpnia 2019 roku do 31 grudnia 2019 roku – 6395,00 zł,

- w okresie od 1 stycznia 2020 roku do 31 stycznia 2020 roku – 6595,00 zł,

- w okresie od 1 lutego 2020 roku do 30 kwietnia 2020 roku – 7200,00 zł,

- w okresie od 1 maja 2020 roku do zakończenia stosunku pracy – 7500,00 zł.

(dowód: umowy o pracę i porozumienia – k. 6-11; świadectwo pracy – k. 12; wypowiedzenie – k. 307-308)

W okresie zatrudnienia powód przebywał na zwolnieniach lekarskich w okresach: od 18 do 21 czerwca 2018 roku, od 6 do 30 września 2018 roku, od 1 do 30 października 2018 roku, od 3 do 7 grudnia 2018 roku, od 7-11 stycznia 2019 roku, od 25 do 27 lutego 2019 roku, od 15 do 19 kwietnia 2019 roku, 20 września 2019 roku, 21 października 2020 roku, 4 grudnia 2020 roku, od 10 do 11 grudnia 2020 roku, od 4 do 5 stycznia 2021 roku, 2 lutego 2021 roku i 19 maja 2020 roku. W tym okresie powód pobierał mniejsze wynagrodzenie z powodu korzystania z zasiłku chorobowego i zasiłku opiekuńczego.

(okoliczności niesporne; nadto świadectwo pracy – k. 12v)

Powód w okresie swego zatrudnienia, od 1 marca 2018 roku otrzymywał wynagrodzenie według VII kategorii zaszeregowania, ustalone na podstawie kolejno zawieranych porozumień do umowy o pracę, a od 1 maja 2020 roku wg kategorii VIII zaszeregowania.

Zgodnie z Zakładowym Układem Zbiorowym Pracy z dnia 7 października 2010 roku (dalej też, jako: (...)) funkcjonującym w pozwanym - w kategorii VII wynagrodzenie otrzymywali pracownicy zatrudnieni na stanowiskach radcy prawnego oraz kierownika wydziału. Współczynnik wysokości wynagrodzenia w tej kategorii wynosił od 2,3 do 8,0 minimalnego wynagrodzenia w kraju. Z kolei stanowisko głównego specjalisty było zakwalifikowane w (...) do IX kategorii zaszeregowania, w której współczynnik wysokości wynagrodzenia wynosił od 3,5 do 10,0 minimalnego wynagrodzenia. Zgodnie z art. 17 ust. 1 (...) pracownikowi przysługiwał dodatek funkcyjny z tytułu pełnienia funkcji kierowniczej według załącznika nr 13. Zgodnie z tym załącznikiem głównemu specjaliście przysługiwał dodatek funkcyjny w wysokości 35% wynagrodzenia, zaś kierownikowi wydziału dodatek w wysokości 30% wynagrodzenia.

Protokołem dodatkowym nr 5 z dnia 23 stycznia 2014 roku zostały wprowadzone zmiany do (...). W wyniku tych zmian w załączniku dotyczącym kategorii zaszeregowania wykreślono z kategorii IX stanowisko głównego specjalisty oraz pełnomocnika, a zamiast tych stanowisk wprowadzono stanowisko zastępca dyrektora, w kategorii VII pozostawiono nadal stanowisko kierownika wydziału i radcy prawnego. Z kolei w załączniku nr 13 do (...) wykreślono stanowisko głównego specjalisty. W kategorii VIII figurowało stanowisko koordynatora sekcji prawnej. Jednocześnie w załączniku nr 13 określono nowe brzmienie §4, zgodnie, z którym w przypadku powołania pracownika przez pracodawcę do pełnienia obowiązków zastępcy dyrektora lub zastępcy kierownika, poziom dodatku funkcyjnego w tym przypadku określono o 1 pozycję niżej od poziomu dodatku dyrektora lub kierownika, któremu pracownik podlega.

Nowe brzmienie (...) obowiązuje od dnia 1 marca 2014 roku.

Powyższe zmiany do treści (...) były spowodowane likwidacją w strukturze organizacyjnej pozwanego stanowiska głównego specjalisty. Jednocześnie pracodawca zaproponował osobom zatrudnionym dotychczas na stanowisku głównego specjalisty nowe stanowiska w nowej strukturze organizacyjnej zakładu pracy.

(dowód:, (...) z 2010 r. – k. 16-38v, protokół dodatkowy nr 5 – k. 371-374, zeznania świadka L. T.; zeznania świadka D. O. (1); zeznania powoda M. W.)

Powód przez okres zatrudnienia nie otrzymywał dodatku funkcyjnego z tytułu pełnienia funkcji kierowniczej, który był określony w treści załącznika nr 13 do (...).

Wartość dodatku funkcyjnego należnego powodowi wynosiła 68.120,77 zł uwzględniając nieobecności powoda wywołane zwolnieniami lekarskimi i opieką nad dzieckiem.

(bezsporne, a nadto, zeznania świadka L. T.; zeznania świadka D. O. (1); zeznania świadka S. S., zeznania powoda M. W.)

W przypadku korzystania ze zwolnień chorobowych, sprawowania opieki nad dzieckiem wynagrodzenie zasadnicze i dodatek funkcyjny lub stażowy był pomniejszony zgodnie z przepisami prawa - analogicznie wobec innych radców prawnych i osób zatrudnionych w Sekcji Prawnej zajmujących stanowiska równe powodowi. Dotyczyło to także niektórych innych pracowników zatrudnionych w pozwanym.

(dowód: odcinki płacowa pracowników pozwanego – k. 411-448, k. 510-852; zeznania powoda M. W.)

Powód w toku zatrudnienia podlegał bezpośrednio Dyrektorowi Wydziału Organizacyjno – (...), a merytorycznie – w zakresie pomocy prawnej – bezpośrednio Dyrektorowi Generalnemu Oddziału.

(dowód: zakres obowiązków powoda – k. 190-191, k. 157-158; schemat organizacyjny – k. 401; zeznania powoda M. W.)

Powyższy stan faktyczny Sąd ustalił na podstawie wskazanych wyżej dowodów z dokumentów, których wiarygodność nie została zakwestionowana przez strony w toku postępowania. Sąd oparł się również na zeznaniach świadka L. T., D. O. (2), S. S. i powoda M. W., jednakże zeznania te mają jedynie pomocnicze znaczenie, bowiem najistotniejsze kwestie dla rozstrzygnięcia sprawy wynikają z dokumentów i analizy prawnej zapisów ustawy o radcach prawnych. Sąd miał na uwadze, że świadek L. T., D. O. (1) jak i powód zeznali, że nie zostało stworzone stanowisko równorzędne zlikwidowanemu stanowisku głównego specjalisty w strukturze organizacyjnej. Jednak Sąd samodzielnie dokonał w tym przedmiocie oceny, czy w strukturze jest takie stanowisko równorzędne, czy też nie, analizując zapisy (...) i pozostałych dokumentów zgromadzonych w sprawie oraz zmiany (...) i zawieranie dodatkowych protokołów, w tym tego oznaczonego numerem 5.

Odnośnie zeznań powoda Sąd miał na uwadze, że potwierdził on, że w toku zatrudnienia był nieobecny w pracy z powodu zwolnień lekarskich, jednocześnie oświadczył, że nie kwestionuje wyliczenia wskazanego w sprzeciwie dodatku przy uwzględnieniu okresów zasiłkowych w spornym okresie, wobec tego Sąd uznał wysokość tych wyliczeń za bezsporne.

Nie zachodziła konieczność uzupełnienia materiału dowodowego w sprawie, żadna ze stron nie składała w tym zakresie wniosków dowodowych.

Sąd zważył, co następuje:

Powód pierwotnie dochodził od pozwanej spółki kwoty 75.259,50 zł, a następnie cofnął powództwo w części, co do kwoty 7.138,73, już po doręczeniu odpisu pozwu i wniesieniu przez pozwaną sprzeciwu od nakazu zapłaty w postępowaniu upominawczym. Na częściowe cofnięcie powództwa strona pozwana wyraziła zgodę, więc Sąd, co do tej kwoty umorzył postępowanie na podstawie art. 203 § 1 k.p.c. zw. z art. 355 k.p.c.

Przedmiotem rozpoznania w niniejszej sprawie jest roszczenie powoda dotyczące dodatku funkcyjnego. Powód argumentował, że zajmując stanowisko radcy prawnego należał mu się dodatek funkcyjny w wysokości odpowiadającej dodatkowi wypłacanemu głównemu specjaliście, którego wysokość wynika z zapisów (...). Argumentacja powoda w tej sprawie okazała się w całości słuszna.

Podstawą materialnoprawną dla roszczenia powoda jest regulacja z art. 22 4 ust. 1 ustawy – „o radcach prawnych”, zgodnie, z którą radca prawny wykonujący zawód na podstawie stosunku pracy ma prawo do wynagrodzenia i innych świadczeń określonych w układzie zbiorowym pracy lub w przepisach o wynagradzaniu pracowników, obowiązujących w jednostce organizacyjnej zatrudniającej radcę prawnego. Wynagrodzenie to nie może być niższe od wynagrodzenia przewidzianego dla stanowiska pracy głównego specjalisty lub innego równorzędnego stanowiska pracy. Jeżeli prawo do dodatków uzależnione jest od wymogu kierowania zespołem pracowników, wymogu tego nie stosuje się do radcy prawnego.

Z ustaleń faktycznych poczynionych w niniejszej sprawie wynika, że powód był zatrudniony na stanowisku radcy prawnego w okresie od 1 marca 2017 roku do 31 stycznia 2020 roku, p.o. koordynatora Sekcji Prawnej od 1 lutego 2020 roku do 30 kwietnia 2020 roku oraz koordynatora sekcji prawnej od 1 maja 2020 roku do 31 maja 2021 roku.

W okresie, kiedy powód był koordynatorem i p.o. koordynatora wykonywał także zadania radcy prawnego w ramach stosunku pracy. Spełniona została, więc przesłanka ze zdania pierwszego podanej wyżej regulacji ustawowej. Tym samym powód miał prawo do wynagrodzenia i innych świadczeń określonych w układzie zbiorowym pracy lub w przepisach o wynagradzaniu pracowników, obowiązujących w jednostce organizacyjnej go zatrudniającej. W pozwanym oddziale obowiązywał (...), a więc powód miał prawo w okresie zatrudnienia do wynagrodzenia i innych świadczeń określonych w układzie zbiorowym pracy.

Analizując przepis z art. 22 4 ust. 1 ustawy o radcach prawnych należy wskazać, że powodowi w takiej sytuacji przysługuje wynagrodzenie, które nie może być niższe od wynagrodzenia przewidzianego dla stanowiska pracy głównego specjalisty lub innego równorzędnego stanowiska pracy. W (...) funkcjonującym w pozwanym oddziale spółki zostało przewidziane stanowisko pracy głównego specjalisty. Jednak stanowisko to zostało usunięte jeszcze przed zatrudnieniem powoda, co nie było sporne między stronami.

W ocenie Sądu, aby zidentyfikować stanowisko równorzędne stanowisku głównego specjalisty należy przeanalizować regulacje (...) w jego brzmieniu z dnia 7 października 2010 roku oraz po zmianach z marca 2014 roku, czyli po likwidacji stanowiska głównego specjalisty. Z pierwotnego brzmienia (...) wynika, że stanowisko głównego specjalisty zostało zakwalifikowane do IX kategorii zaszeregowania razem ze stanowiskiem pełnomocnika. Jest to kategoria wyższa niż ta, do której zakwalifikowano stanowiska kierownika wydziału (kategoria VII), radcy prawnego (kategoria VII), doradcy (kategoria VIII), koordynatora (kategoria VIII), a jednocześnie niższa niż ta, do której zakwalifikowano stanowisko dyrektora rejonu energetycznego (kategoria X) i dyrektora (kategoria X). Zakwalifikowanie do określonej kategorii zaszeregowania odzwierciedla istotę danego stanowiska w strukturze organizacyjnej zakładu pracy i wagę tego stanowiska dla pracodawcy. Pracodawca przyznając, bowiem wyższe wynagrodzenie docenił wkład pracy i zakres obowiązków i odpowiedzialności na danym stanowisku. Z analizy kategorii zaszeregowania wynika, więc, że porównywalnym do stanowiska głównego specjalisty było stanowisko pełnomocnika. Jednocześnie stanowisko głównego specjalisty było wyżej cenione przez pracodawcę niż stanowisko kierownika wydziału, a niżej niż stanowisko dyrektora. Wskazuje to na wysoki poziom samodzielności stanowiska głównego specjalisty oraz jego wysoką rangę w hierarchii organizacyjnej zakładu pracy.

Sąd przeanalizował również zapisy (...) pod kątem wysokości dodatku funkcyjnego przyznawanego poszczególnym pracownikom. Z treści załącznika nr 13 w jego pierwotnym brzmieniu wynika, że główny specjalista został tak samo zakwalifikowany jak dyrektor do najwyższego poziomu dodatku funkcyjnego – 35%. Niższy poziom dodatku funkcyjnego miał kierownik wydziału oraz kierownik (...) i kierownik (...) było to 30% wynagrodzenia zasadniczego. Z treści w/w załącznika również wynika, że stanowisko głównego specjalisty było wyżej w hierarchii stanowisk niż stanowisko kierownika wydziału.

Biorąc pod uwagę kategorie zaszeregowania i tabelę z załącznika nr 13 należy uznać, że wśród najważniejszych stanowisk w pozwanym można wyróżnić dwie grupy. Do pierwszej należą stanowiska głównego specjalisty i dyrektora, zakwalifikowane do wysokich kategorii zaszeregowania (odpowiednio kategoria IX i X) oraz do najwyższego poziomu dodatku funkcyjnego (35%). Do drugiej grupy należą stanowiska kierownicze (kierowników wydziałów, kierowników zespołów, a także kierownika (...) i (...)), którzy plasują się w niższych kategoriach zaszeregowania (kategorie VI, VII, VIII) i przyznany jest im niższy poziom dodatku funkcyjnego (30% i 25%).

Zmianami z marca 2014 usunięto z (...) ze schematu organizacyjnego pozwanego stanowisko - głównego specjalisty. Wobec tego należy przeanalizować (...) w kontekście tego jakie stanowiska pojawiły się w IX i X kategorii zaszeregowania, a także, jakie stanowisko otrzymało prawo do 35% dodatku funkcyjnego i 30% tego dodatku. Z protokołu dodatkowego nr 5 zmieniającego (...) wynika, że w kategorii zaszeregowania IX jest jedynie stanowisko zastępcy dyrektora, a w kategorii X stanowisko dyrektora. Z kolei, jeśli chodzi o dodatek funkcyjny to prawo do tego dodatku w wysokości 35% wynagrodzenia zasadniczego zostało zarezerwowane jedynie dla dyrektora, zaś prawo do dodatku w wysokości 30% wynagrodzenia zasadniczego dla kierownika wydziału oraz dwóch stanowisk dodanych na skutek zmian z lutego 2012 roku – kierownika oddziałowego centrum dyspozytorskiego i kierownika obszarowego centrum dyspozytorskiego. Z powyższego porównania wynika, że najbardziej zbliżonym do stanowiska głównego specjalisty pozostało stanowisko dyrektora, zachował on, bowiem wyższe zaszeregowanie i najwyższy dodatek funkcyjny.

Z informacji, jakie Sąd posiada, a także ustalonych na podstawie akt sprawy, w pozwanym jest szereg stanowisk dyrektorów, na czele poszczególnych komórek organizacyjnych pozwanego a mianowicie są to dyrektorzy, albo kierownicy. Dyrektor stoi na czele Wydziału Organizacyjno – (...), Wydziału Kadr, Centralnej Dyspozycji Mocy, Departamentu (...), Departamentu Eksploatacji i (...), Rejonów (...), Departamentu Usług (...), Departamentu (...), czy Departamentu Logistyki. Stanowiska te charakteryzuje bezpośrednia podległość dyrektorowi generalnemu pozwanego oddziału (lub w przypadku Departamentu Usług (...), Departamentu (...) i Departamentu Logistyki – zastępcy dyrektora generalnego). Zatem są to stanowiska stojące najwyżej w hierarchii. Z kolei stanowiska kierownicze zwykle podlegają dyrektorom poszczególnych komórek organizacyjnych, są, więc stanowiskami niższymi. Skoro w poprzednim stanie prawnym, według jego brzmienia (...) z 2010 roku, przed zmianami z marca 2014 roku, stanowisko głównego specjalisty zostało zrównane pod kątem dodatku funkcyjnego ze stanowiskiem dyrektorskim, a pozostawione pod kątem tego dodatku, jak i pod kątem kategorii zaszeregowania, wyżej niż stanowiska kierowników wydziałów, to wniosek z tego, że w nowej strukturze organizacyjnej równorzędnym ze stanowiskiem głównego specjalisty jest stanowisko dyrektora. Stanowisko to odpowiada stanowisku radcy prawnego oraz koordynatora zgodnie z odpowiednim zaszeregowaniem.

Sąd miał również na uwadze, że w orzecznictwie dostrzeżono sytuację gdzie w zakładzie pracy brak jest stanowiska głównego specjalisty i należało przyporządkować mu inne równorzędne stanowisko dla określenia wynagrodzenia radcy prawnego w zgodzie z normą z art. 22 4 ust. 1 ustawy o radcach prawnych. W uchwale SN z dnia 17 września 1992 roku, sygn. akt I PZP 47/92, Sąd Najwyższy zwrócił uwagę na fakt, że radca prawny powinien być podporządkowany bezpośrednio kierownikowi zakładu pracy. Tym samym stanowiska równorzędnego stanowisku głównego specjalisty, które ma stanowić odnośnik dla wynagrodzenia radcy prawnego należy szukać wśród takich stanowisk, które podlegają bezpośrednio kierownikowi danego zakładu pracy. W niniejszej sprawie kierownikiem zakładu pracy jest dyrektor generalny pozwanego oddziału, któremu podlegał powód, jako radca prawny pod względem merytorycznym. To bezpośrednio jemu podlegają dyrektorzy, o których była mowa wyżej. Oznacza to, że istotnym dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy jest właśnie stanowisko dyrektora i przyporządkowana dla tego stanowiska wysokość dodatku funkcyjnego, czyli 35% wynagrodzenia zasadniczego. W ocenie sadu nie mają, więc zastosowania orzeczenia, na które powoływał się pełnomocnik pozwanego na karcie 570, argumentując, że powód otrzymywał wyższe wynagrodzenie niż kierownik wydziału. Kierownik wydziału miał przyporządkowany taki sam jak powód procent dodatku funkcyjnego (30%), a różnica w wynagrodzeniu zasadniczym wynikła z kategorii zaszeregowania wynagrodzenia. Stanowisko kierownika wydziału nie było równe stanowisku głównego specjalisty. Stanowiskiem równorzędnym ze stanowiskiem głównego specjalisty jest właśnie stanowisko dyrektora.

Reasumując i biorąc pod uwagę wyniki przeprowadzonej powyżej analizy, Sąd uznał, że stanowiskiem równorzędnym ze stanowiskiem głównego specjalisty jest stanowisko dyrektora. Na tym stanowisku pracownikom przysługuje dodatek funkcyjny w wysokości 35% wynagrodzenia zasadniczego. Powód zaś wnosił w niniejszej sprawie o przyznanie mu dodatku funkcyjnego w wysokości 30% wynagrodzenia zasadniczego. W tej sytuacji Sąd uznał zasadność powództwa, co do zasady.

Co do wysokości wyliczeń Sąd miał na uwadze, że w toku postępowania strona pozwana słusznie wskazała na fakt przebywania przez powoda na zwolnieniach lekarskich, które pomniejszyły jego wynagrodzenie zasadnicze za poszczególne miesiące. Jednocześnie pozwana przedstawiła wyliczenie należnego dodatku funkcyjnego w kwocie 30% wynagrodzenia. Powód z kolei nie kwestionował tych wyliczeń pozwanej i w ich oparciu dokonał stosownego ograniczenia powództwa.

Wobec powyższego Sąd zasądził na rzecz powoda ostatecznie kwoty wskazane przez niego w pozwie z tym, że w przypadku wskazanych konkretnie przez pozwanego miesięcy, w których wynagrodzenie zasadnicze powoda było obniżone ze względu na jego nieobecność Sąd oparł się na wyliczeniach pozwanego. Odnośnie odsetek Sąd miał na uwadze, że zostały one prawidłowo określone przez powoda, co do daty początkowej, jest to, bowiem każdorazowo dzień następny po dniu wymagalności roszczenia o wynagrodzenie za pracę za dany miesiąc.

W ocenie Sądu zaś art. 22 4 ust. 1 ustawy o radcach prawnych ma na celu ukształtowanie wynagrodzenia radcy prawnego w sposób nie gorszy niż wynagrodzenie głównego specjalisty, bądź osoby zajmującej równorzędne stanowisko. Dla rozpoznania niniejszej sprawy nie ma, więc znaczenia wysokość wynagrodzenia zasadniczego powoda i innych pracowników pozwanego, ale sam fakt, że powód był pozbawiony jednego z elementów wynagrodzenia, jakim jest dodatek funkcyjny, który powinien otrzymać. Wysokość dodatku została wprost określona stawkami procentowymi. Gdyby wysokość tego dodatku została określana w umowie pracownika, wówczas faktycznie dodatek ten mógłby zostać powodowi przyznany w wysokości nie wyższej niż minimalny dodatek funkcyjny przyznawany pracownikom na stanowisku głównego specjalisty lub równorzędnym. Skoro jednak dodatek funkcyjny został określony konkretnymi stawkami procentowymi, to przysługuje on w wysokości procentowej nie niższej niż dla pracowników zajmujących w pozwanym stanowiska równorzędne ze stanowiskiem głównego specjalisty. Analogiczne stanowisko zostało wyrażone w orzecznictwie w wyroku SN z dnia 13 stycznia 2009 roku, sygn. akt I PK 131/08, w którym Sąd wyjaśnił, że wykładnia przepisów gwarantujących radcom prawnym odpowiedni poziom ich wynagrodzenia jest utrwalona w orzecznictwie SN, gdzie wynagrodzenie radcy prawnego odnosi się do wynagrodzenia głównego specjalisty według zasad jego kształtowania, a nie według konkretnego wynagrodzenia w wysokości wypłacanej. Jak wynika z powyższego, chodzi tu, więc o zasady kształtowania wynagrodzenia, a wśród tych zasad funkcjonujących w pozwanym zakładzie pracy dodano do wynagrodzenia zasadniczego dodatek funkcyjny. Powód zachowuje, więc prawo do tego dodatku, bez względu na wysokość jego wynagrodzenia zasadniczego w porównaniu do innych pracowników.

Odnośnie wysokości dochodzonego dodatku funkcyjnego, który jest należny powodowi, co do zasady Sąd stwierdził, że powód precyzując ostatecznej dochodzone roszczenie w kształcie tożsamym jak wskazał pełnomocnik pozwanego w sprzeciwie, zrobił to prawidłowo. Wyliczenia dodatku funkcyjnego należnego powodowi należało dokonać w oparciu o wynagrodzenie za pracę, jakie powód otrzymywał biorąc pod uwagę jego nieobecności w pracy z powodu choroby i opieki nad dzieckiem, co skutkowało proporcjonalnym zmniejszeniem dodatku w poszczególnych miesiącach.

Mając na uwadze powyższe, Sąd orzekł jak w punkcie 1 sentencji wyroku, zgodnie z żądaniem pozwu ograniczonym przez powoda w toku postępowania, uznając roszczenie uzasadnione, co do zasady i co do wysokości.

W kwestii kosztów postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 100 KPC oraz §9 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 roku w sprawie opłat za czynności radców prawnych (t.j. - Dz. U. z 2018r., poz. 265) . Powód wygrał sprawę poza częścią, w jakiej cofnął powództwo , tak, więc Sąd zasądził na jego rzecz kwotę 5.400 zł jako 75% z kwoty 4050 zł (§ 2 pkt 6 rozporządzenia) oraz 3.407,00 zł tytułem części opłaty od pozwu, którą powód uiścił.

Sąd nadał również wyrokowi rygor natychmiastowej wykonalności do kwoty 10.428,02 zł, zgodnie z art. 477 2 § 1 KPC, albowiem takie było wynagrodzenie powoda liczone jak ekwiwalent za urlop wypoczynkowy średnio za trzy miesiące poprzedzające ustanie zatrudnienia.

O zwrocie połowy opłaty od pozwu w części co do której powód cofnął powództwo w kwocie 356,00 zł Sąd orzekł na podstawie art. 79 ust. 1 pkt 3 lit a ustawy o kosztach sądowych w sprawach cywilnych.

ZARZĄDZENIE

(...)