VI P 136/23

Sygn. akt VI P 136/23

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 11 czerwca 2026 r.

Sąd Rejonowy dla Warszawy Pragi-Południe w Warszawie VI Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych

w składzie:

Przewodniczący: sędzia Anna Kliś - Marciniak

Ławnicy: Mariola Kozaczka

Władysława Kulisz

protokolant:Ewelina Kamińska

po rozpoznaniu w dniu 11 czerwca 2026 roku w Warszawie

na rozprawie

sprawy z powództwa D. L.

przeciwko (...) sp. z o.o. sp. k. w D.

o odszkodowanie

1. zasądza od pozwanej (...) sp. z o.o. sp. k. w D. na rzecz powoda D. L. kwotę 11.314,38 (jedenaście tysięcy trzysta czternaście 38/100) złotych tytułem odszkodowania wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie liczonymi od dnia 30 czerwca 2023 r do dnia zapłaty;

2. oddala powództwo w pozostałym zakresie;

3. zasądza od pozwanej (...) sp. z o.o. sp. k. w D. na rzecz powoda D. L. kwotę 720,00 (siedemset dwadzieścia 00/100) złotych tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego wraz z odsetkami w wysokości odsetek ustawowych za opóźnienie liczonymi od dnia uprawomocnienia się orzeczenia do dnia zapłaty;

4. nakazuje pobrać od pozwanej (...) sp. z o.o. sp. k. w D. na rzecz Skarbu Państwa Sądu Rejonowego dla Warszawy Pragi- Południe w Warszawie kwotę 750,00 (siedemset pięćdziesiąt 00/100) złotych tytułem nieuiszczonej opłaty sądowej od pozwu, od której poniesienia powód był ustawowo zwolniony;

5. wyrokowi w punkcie 1. nadaje rygor natychmiastowej wykonalności.

Mariola Kozaczka sędzia Anna Kliś – Marciniak Władysława Kulisz

Sygn. akt VI P 136/23

Pozwem z dnia 16 czerwca 2023 r. D. L. wniósł o zasądzenie na jego rzecz od pozwanej (...) sp. z o.o. s.k. kwoty 19.633,80 zł tytułem odszkodowania za niezgodne z prawem wypowiedzenie umowy o pracę oraz zasądzenie na jego rzecz kosztów zastępstwa procesowego wg norm przepisanych. W uzasadnieniu powód wskazał, że wskazana w wypowiedzeniu przyczyna jest nieprawdziwa.

(pozew: k. 1 – 4)

W odpowiedzi na pozew strona pozwana wniosła o oddalenie powództwa w całości oraz o zasądzenie od powoda na rzecz pozwanej kosztów postępowania według norm przepisanych. W uzasadnieniu pozwany zaprzeczył, aby przyczyna rozwiązania umowy o pracę z powodem nie była prawdziwa. Wskazał, że powód nie spełnił oczekiwań pozwanej co do celu sprzedaży okularów marki O. (...) określonego przez pozwaną na rok 2023.

(odpowiedź na pozew k. 31-34v)

Pismem z dnia 31 lipca 2023r. zawierające replikę na odpowiedź na pozew powód podtrzymał stanowisko zawarte w pozwie.

(pismo z 31.07.2023r.- k. 56-57)

Sąd ustalił następujący stan faktyczny:

Powód był zatrudniona w (...) sp. z o.o. s.k. z siedzibą w D. w okresie od dnia 01 kwietnia 2022r. r. do dnia 30 czerwca 2023 r. w wymiarze pełnego etatu na stanowisku Senior R. I. (...). W okresie od 01 stycznia 2022r. do 31 marca 2022r. powód był zatrudniony u pozwanej na podstawie umowy zlecenia.

(świadectwo pracy, umowa o pracę, zaświadczenie- akta osobowe)

Miesięczne wynagrodzenie brutto powoda liczone jak ekwiwalent za niewykorzystany urlop wypoczynkowy wynosiło 11.314,38 zł.

(zaświadczenie- k. 125)

Do obowiązków powoda D. L. należało wprowadzenie produktu na rynek nowoczesny, budowanie relacji handlowych oraz reprezentowanie pozwanej wobec kontrahentów. Było to samodzielne stanowisko sprzedażowe, którego głównym celem jest zarządzanie relacjami z najważniejszymi i najbardziej dochodowymi partnerami biznesowymi firmy.

W dniu 26 stycznia 2023r. odbyło się spotkanie powoda, prezesa pozwanej spółki oraz dyrektora handlowego dotyczące planów sprzedażowych na rok 2023, na którym powód przedstawił aktualny na 2023r. plan sprzedaży okularów marki O.+ w wysokości 41800-53800 sztuk, uwzględniający wyniki sprzedaży osiągnięte w poprzednim roku. Pozwana nie miała uwag do planu, nie odpowiedziała także na wiadomość e-maila powoda, w którym przedstawił cele sprzedażowe. Powód nie otrzymał też żadnych uwag od pozwanego, co do tych założeń. W okresie zatrudnienia powód przekazywał pozwanej raporty dotyczące wyników sprzedaży. Raporty były cykliczne i obejmowały informacje dotyczące poziomu sprzedaży oraz prowadzonych działań handlowych.

W okresie zatrudnienia powód zgłaszał przełożonym propozycję działań mających zwiększyć sprzedaż produktów pozwanej, obejmujące między innymi zmianę polityki cenowej, poszerzenie oferty produktowej o okulary przeciwsłoneczne oraz działania wspierające sprzedaż (zaangażowanie przedstawicieli handlowych aptek). Zwracał również uwagę na zmieniającą się sytuację rynkową, wzrost znaczenia sprzedaży internetowej oraz wpływ cen konkurencyjnych produktów na poziom sprzedaży okularów marki O. +.

Oczekiwania pozwanej względem powoda były związane z tym, co powód zadeklarował na początku 2022r. kiedy powód pracował jeszcze na umowę zlecenie. Cele sprzedażowe nie były formułowane przez pozwaną, tylko przygotowywane przez powoda w oparciu o jego wiedzę i doświadczenie. W okresie styczeń-maj 2022r. sprzedaż okularów O.+ była na poziomie (...) szt., a w 2023 w analogicznym okresie na poziomie (...) szt.

Pozwana otrzymywała od powoda raporty sprzedażowe raz w tygodniu. Pozwana ani razu nie zakwestionowała raportu nie zwróciła uwagi powodowi na niską sprzedaż. Cel sprzedaży okularów do 70000 sztuk, to był cel do którego dążył powód, nie był to cel postawiony na 2022 czy 2023r. Powód wskazywał, iż będzie on możliwy do realizacji dopiero po kilku latach. Sprzedaż do Delikatesów (...) miała się odbyć dopiero we wrześniu 2023r. o czym powód poinformował pozwanego.

(wiadomość email- 45, k. pismo – k. 17, raport-k. 13, 16, zeznania powoda - k. 105-106v

W dniu 26 maja 2023 r. pozwana wręczyła powodowi oświadczenie o rozwiązaniu umowy o pracę z dnia z zachowaniem okresu wypowiedzenia. Jako przyczyny wypowiedzenia pracodawca wskazał: niespełnianie przez powoda oczekiwań Pracodawcy co do wzrostu wyników sprzedaży okularów marki O. +.

Ponadto pozwany wskazał, że do obowiązków powoda należało oferowanie do sprzedaży produktów, a działania powoda powinny być nastawione na maksymalizację wyników sprzedaży, o czym D. L. był poinformowany. W treści wypowiedzenia pozwany wskazał, iż w dniu 13 stycznia 2023 r. powód został poinformowany o oczekiwaniach Pracodawcy dotyczących sprzedaży okularów do czytania maki O.+ w sieciach marketów na terenie Polski. Oczekiwany przez Pracodawcę cel sprzedażowy do zrealizowania w 2023 r. wynosił 70.000,00 szt. W treści wypowiedzenia wskazano, iż aktualne wyniki sprzedażowe uzasadniają już teraz twierdzenie, że postawiony powodowi cel nie zostanie zrealizowany. Ponadto pozwany wskazał, iż na dzień 19 maja 2023 r. ilość sprzedanych okularów marki O. + w sieciach marketów na terenie Polski wynosi 12941 zł sztuk, co jest wynikiem gorszym od zrealizowanego celu w analogicznych miesiącach w 2022 r. W roku 2022 r. w miesiącach czerwiec - grudzień sprzedaż wynosiła (...) szt. W ocenie Pracodawcy, biorąc pod uwagę dane sprzedaży z roku 2023 i 2022 r. nie jest możliwe osiągnięcie celu do końca roku 2023 r, co w ocenie pozwanego uzasadniło rozwiązanie z powodem umowy o pracę.

(oświadczenie o rozwiązaniu umowy o pracę - k. 10-10v)

Powyższy stan faktyczny został ustalony na podstawie dokumentacji zgromadzonej w aktach sprawy oraz zeznań powoda, które zostały uznane za w pełni wiarygodne. Powód zeznawał w sposób spójny, szczegółowy i konsekwentny. Powód w sposób przekonujący opisał okoliczności wykonywania swoich obowiązków, wskazując na obiektywne bariery ekonomiczne i logistyczne.

Zeznania świadka P. S. Sąd odmówił wiarygodności w części, w której wskazywał, iż powodowi został wyznaczony konkretny cel sprzedażowy na rok 2023r. wynoszący 70000 sztuk oraz że jego nieosiągnięcie uzasadniało wypowiedzenie umowy o pracę. Twierdzenia te nie znalazły potwierdzenia w pozostałym materiale dowodowym, a wręcz zgromadzony materiał dowodowy wskazuje, że wartości sprzedaży przedstawiane przez powoda stanowiły przygotowane przez niego prognozy, sporządzone jeszcze w okresie wykonywania przez niego obowiązków na podstawie umowy zlecenia, a nie cele sprzedażowe wyznaczone przez pracodawcę. Nie zasługiwały również na uwzględnienie twierdzenia świadka, jakoby już w maju 2023r. było przesądzone, że zakładany poziom sprzedaży nie zostanie osiągnięty do końca roku. Stanowiły one ocenę opartą na przewidywaniach, a nie na faktach istniejących w dacie wypowiedzenia umowy o pracę. Zeznania świadka były częściowo niespójne z materiałem zebranym w sprawie, w tym treścią korespondencji prowadzonej pomiędzy stronami, z której nie wynika, aby pozwana wyznaczyła powodowi wiążący cel sprzedażowy na poziomie 70000 sztuk.

Dokumenty zgromadzone w aktach sprawy nie budziły wątpliwości co do ich autentyczności i nie były kwestionowane przez strony, wobec czego stanowiły wiarygodną podstawie ustaleń faktycznych.

Sąd zważył, co następuje:

Powództwo zasługuje na częściowe uwzględnienie.

Zgodnie z art. 30 § 4 kodeksu pracy (dalej jako: k.p.), w oświadczeniu pracodawcy o wypowiedzeniu umowy o pracę zawartej na czas określony lub umowy o pracę zawartej na czas nieokreślony lub o rozwiązaniu umowy o pracę bez wypowiedzenia powinna być wskazana przyczyna uzasadniająca wypowiedzenie lub rozwiązanie umowy. Podstawę materialnoprawną roszczenia powoda w niniejszej sprawie stanowił art. 45 § 1 k.p.

Z orzecznictwa Sądu Najwyższego wynika, iż oświadczenie pracodawcy o wypowiedzeniu umowy o pracę musi być sformułowane w sposób, który nie budzi wątpliwości w zakresie tego, co jest istotą zarzutu stawianego pracownikowi, który uzasadnia rozwiązanie stosunku pracy, a pracownik musi mieć świadomość przyczyny jego zwolnienia (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 15 listopada 2006 r., I PK 112/06, por.). Choć nie jest obowiązkiem pracodawcy szczegółowe, drobiazgowe formułowanie przyczyny wypowiedzenia przyczyn wypowiedzenia wraz ze szczegółowym opisem wszelkich faktów i okoliczności określonych działań czy zaniechań pracownika (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 4 listopada 2008 r., II PK 82/08), to przyczyna wypowiedzenia powinna być prawdziwa i konkretna, a okoliczności uzasadniające wypowiedzenie powinny istnieć przed zawiadomieniem właściwego organu związku zawodowego o zamiarze wypowiedzenia (art. 38 § 1 k.p.), a gdy współdziałanie ze związkiem zawodowym nie jest wymagane lub możliwe – najpóźniej w dacie złożenia pracownikowi oświadczenia woli o wypowiedzeniu. Wypowiedzenie umowy o pracę stanowi zwykły sposób rozwiązania umowy o pracę, nie wymaga stwierdzenia winy pracownika, musi być jedynie uzasadnione. Przyczyna wypowiedzenia nie musi mieć szczególnej wagi, czy nadzwyczajnej doniosłości (por. wyrok Sądu Najwyższego z 4 grudnia 1997 r., I PKN 419/97), powinna być jednak na tyle precyzyjnie sformułowana, aby pracownik miał możliwość zrozumienia, jakie fakty i okoliczności spowodowały, iż pracodawca zdecydował się na rozwiązanie stosunku pracy, co ma zapewnić ochronę przed arbitralną decyzją pracodawcy, umożliwić ocenę zasadności wypowiedzenia i podjęcie decyzji o odwołaniu do sądu (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 1 października 1997 r., sygn. I PKN 315/97). Pracodawca nie może sformułować przyczyny wypowiedzenia w sposób zbyt ogólny i nieprecyzyjny, określając przyczynę przykładowo jako „utratę zaufania” czy też „naruszenie obowiązków pracowniczych”. Co istotne, Sąd bada przyczynę wypowiedzenia wskazaną pracownikowi w momencie rozwiązywania stosunku pracy, nie uwzględniając podnoszonych przez pracodawcę okoliczności w toku postępowania sądowego, jeżeli nie były one ujawnione pracownikowi przy doręczeniu oświadczenia o wypowiedzeniu i przedstawione jako świadczące o tym, że zakończenie współpracy było zasadne.

W ocenie sądu pozwany nie sprostał ciężarowi dowodu w niniejszej sprawie. Sąd Najwyższy w wielu swoich orzeczeniach podkreśla wagę obowiązku pracodawcy wskazania przyczyny wypowiedzenia umowy o pracę. Zakres określonej przez pracodawcę przyczyny wypowiedzenia jest istotny przede wszystkim z punktu widzenia obrony pracownika przed nieuzasadnionym wypowiedzeniem. Według ustalonego orzecznictwa Sądu Najwyższego pracodawca jest obowiązany udowodnić zasadność wypowiedzenia, przy czym może to czynić tylko w oparciu o tę przyczynę, którą wskazał w wypowiedzeniu (art. 34 § 4) (tak wyrok z dnia 19 lutego 1999 r., I PKN 571/98, OSNAPiUS 2000, z. 7, poz. 266). Ciężar dowodu wykazania, że wskazana w wypowiedzeniu przyczyna jest prawdziwa i konkretna spoczywa na pracodawcy, który powinien udowodnić, że stawiany pracownikowi zarzut jest rzeczywisty i uzasadnia rozwiązanie umowy o pracę tym trybie.

Materiał dowodowy zgromadzony w niniejszej sprawie wskazuje, iż cel sprzedażowy w wysokości 70.000 sztuk na rok 2023 nie został precyzyjnie i skutecznie przez pozwanego określony. Wskazana kwota była wskazywana przez powoda jako wartość docelowa, do której D. L. będzie dążył. Należy również wskazać, iż pozwany nie formułował nigdy celów sprzedażowych, gdyż były one przygotowywane przez powoda, w oparciu o jego wiedzę i doświadczenie. Na spotkaniu w dniu 26 stycznia 2023 roku powód wskazał cel sprzedażowy na rok 2023 na poziomie 41.800-53.800 sztuk. Pozwany w żaden sposób nie udowodnił, iż wyraził sprzeciw i zastrzeżenia do tak sformułowanego celu sprzedażowego, co utwierdziło powoda w przekonaniu, iż pozwana w pełni go akceptuje. Raporty sprzedażowe były przekazywane pracodawcy raz w tygodniu, więc pozwany miał pełną wiedzę co do wysokości sprzedawanych produktów, mimo to ani razu nie zgłosił zastrzeżeń co do wykonywania pracy przez powoda, a kwestia ta została podniesiona dopiero w treści wypowiedzenia. W ocenie Sądu fakt, iż pracodawca nie reagował na bieżące raporty i sygnalizowane problemy powoduje, iż przyczyna wypowiedzenia jest mało konkretna, nie rzeczywista i nie uzasadniona. Pracownik ma prawo wiedzieć, co w jego pracy jest oceniane negatywnie, aby móc podjąć próbę poprawy swojego postępowania. W konsekwencji przyczyna wypowiedzenia, jako całkowicie zaskakująca dla pracownika naruszyła wymóg konkretności i rzeczywistości.

Nie negując prawdziwości zarzutu pozwanego, że wypowiedzenie umowy o pracę jest zwykłym środkiem rozwiązywania stosunków pracy i ma między innymi służyć racjonalizowaniu zatrudnienia zgodnie z potrzebami pracodawcy, wskazać należy, że nie może być ono dowolne, gdyż ogranicza je treść przepisów prawa pracy, zapobiegając dowolnym czy dyskryminującym zwolnieniom.

Sąd zważył, że powództwo o odszkodowanie zasługiwało na częściowe uwzględnienie. W kwestii wysokości należnego świadczenia Sąd miał na względzie art. 47 1k.p., zgodnie z którym odszkodowanie, o którym mowa w art. 45 k.p., przysługuje w wysokości wynagrodzenia za okres od 2 tygodni do 3 miesięcy, nie niższej jednak od wynagrodzenia za okres wypowiedzenia. W orzecznictwie (por. postanowienie SN z 9 maja 2008 r., II (...) 11(...)) podkreśla się, że ustawodawca formułując przepis art. 47 1 kp ustalił minimalną oraz maksymalną wysokość odszkodowania, zatem pozostawił ocenie Sądu ustalenie konkretnej wysokości odszkodowania w tych właśnie granicach, wskazuje się także, iż ustalając wysokość odszkodowania należy brać pod uwagę wszystkie okoliczności sprawy (por. wyrok SN z 18 marca 2015 r., I PK 190/14). Sąd, zasądzając kwotę w wysokości jednomiesięczne wynagrodzenia powoda, przyjął, iż jest to wystarczające, aby odszkodowanie spełniło funkcję kompensacyjną oraz represyjną wobec pracodawcy, jednocześnie nie będąc zbyt rygorystyczną względem pracodawcy, którego uchybienia w niniejszej sprawie nie były aż tak znaczące, by uzasadniały zasądzenie wyższej kwoty. Powód nie był pracownikiem podlegającym szczególnej ochronie, jego kwalifikacje zawodowe należy ocenić jako wysokie, czyniące bardzo prawdopodobnym znalezienie przez powoda nowej pracy, stopień zaś winy pracodawcy nie był na tyle wysoki, by odszkodowanie było dla niego jeszcze bardziej dotkliwe. Należy również wskazać, iż odszkodowanie przysługujące pracownikowi z tytułu wadliwego rozwiązania umowy o pracę musi być liczone ściśle według reguł ustalania ekwiwalentu za urlop wypoczynkowy, a nie jak wskazywała pełnomocnik powoda, dlatego Sąd w pkt 2 oddalił powództwo.

Gdy określenie należnej powodowi sumy zależało od oceny sądu, uzasadnione jest włożenie na pozwanego obowiązku zwrotu wszystkich kosztów na podstawie art. 100 zd. 2 k.p.c. O kosztach zastępstwa procesowego Sąd orzekł na podstawie § 9 ust. 1 pkt. 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie, zasądzając od pozwanego na rzecz powoda podwojoną stawkę (§ 15.3 pkt 1) 360 zł tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego. O odsetkach od tej kwoty Sąd orzekł na podstawie art. 98 § 1 1 k.p.c., zasądzając je w wysokości ustawowej za opóźnienie od dnia uprawomocnienia się orzeczenia do dnia zapłaty.

Na podstawie art. 113 ust. 1 ustawy o kosztach sądowych w sprawach cywilnych Sąd nakazał pobrać od pozwanego na rzecz Skarbu Państwa – Sądu Rejonowego dla Warszawy Pragi – (...) w Warszawie kwotę 750 zł tytułem nieuiszczonej opłaty sądowej od pozwu, od której powód był zwolniony z mocy ustawy.

Sąd na podstawie art. 477 2 § 1 k.p.c. nadał wyrokowi w punkcie 1 rygor natychmiastowej wykonalności.

Mając na uwadze powyższe, Sąd orzekł jak w sentencji wyroku.