VI Ka 785/26

Warszawa, dnia 20 lipca 2026 r.

Sygn. akt VI Ka 785/26

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Sąd Okręgowy Warszawa-Praga w Warszawie VI Wydział Karny Odwoławczy w składzie:

Przewodniczący: SSA (del.) Anna Kalbarczyk

Sędziowie: SO Adam Bednarczyk SO Anna Zawadka

protokolant: protokolant sądowy Jakub Stuleblak

przy udziale prokuratora Małgorzaty Seheniuk

po rozpoznaniu dnia 20 lipca 2026 r.

sprawy K. W., syna K. i X., ur. (...) w I.

oskarżonego o przestępstwa z art. 207 § 1 k.k. w zb. z art. 197 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k., art. 157 § 1 k.k., art. 263 § 2 k.k. oraz art. 62 ust. 2 ustawy z dnia 29 lipca 2005 roku o przeciwdziałaniu narkomanii

na skutek apelacji wniesionej przez obrońcę oskarżonego

od wyroku Sądu Rejonowego w Wołominie

z dnia 20 lutego 2026 roku sygn. akt II K 729/25

1. rozwiązuje karę łączną orzeczoną w punkcie V zaskarżonego wyroku;

2. zmienia zaskarżony wyrok w ten sposób, że:

a. z opisu czynu przypisanego w punkcie I eliminuje „a nadto w dniu 9 maja 2025 roku, po uprzednim użyciu przemocy w postaci popchnięcia na łóżko, doprowadził I. N. do obcowania płciowego pomimo braku jej zgody”, a z kwalifikacji prawnej „w zb. z art. 197 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k.”; jako podstawę wymiaru kary czynu przypisanego w punkcie I zaskarżonego wyroku przyjmuje art. 207 § 1 k.k. i za tak przypisany czyn wymierza oskarżonemu karę 2 (dwóch) lat i 6 (sześciu) miesięcy pozbawienia wolności;

b. uniewinnia oskarżonego od popełniania czynu przypisanego w punkcie II wyroku i zarzucanego w punkcie 2 aktu oskarżenia z art. 157 § 1 k.k. oraz uchyla pkt VII zaskarżonego wyroku oparty na treści art. 44 § 1 k.k.;

c. na podstawie art. 85 § 1 k.k., art. 86 § 1 k.k. łączy kary pozbawienia wolności wymierzone w punkcie 2a niniejszego wyroku oraz w punktach III i IV zaskarżonego wyroku i wymierza oskarżonemu karę łączną 3 (trzech) lat pozbawienia wolności;

3. utrzymuje w mocy wyrok w pozostałym zakresie;

4. zasądza od Skarbu Państwa – Sądu Rejonowego w Wołominie na rzecz adw. I. L. kwotę 840 (ośmiuset czterdziestu) złotych powiększoną o podatek VAT tytułem zwrotu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej oskarżonemu z urzędu w postępowaniu odwoławczym;

5. zasądza od Skarbu Państwa – Sądu Rejonowego w Wołominie na rzecz adw. B. X. kwotę 840 (ośmiuset czterdziestu) złotych, powiększoną o podatek VAT tytułem zwrotu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej oskarżycielce posiłkowej z urzędu z postępowaniu odwoławczym;

6. zwalnia oskarżonego od ponoszenia kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze, wydatki przejmując na rachunek Skarbu Państwa.

SSO Adam Bednarczyk SSA (del.) Anna Kalbarczyk SSO Anna Zawadka

Formularz UK 2

Sygnatura akt

VI Ka 785/26

Załącznik dołącza się w każdym przypadku. Podać liczbę załączników:

1

1. CZĘŚĆ WSTĘPNA

Oznaczenie wyroku sądu pierwszej instancji

Wyrok Sądu Rejonowego w Wołominie z dnia 20 lutego 2026 roku sygn. akt II K 729/25 w sprawie K. W..

Podmiot wnoszący apelację

☐ oskarżyciel publiczny albo prokurator w sprawie o wydanie wyroku łącznego

☐ oskarżyciel posiłkowy

☐ oskarżyciel prywatny

☒ obrońca

☐ oskarżony albo skazany w sprawie o wydanie wyroku łącznego

☐ inny

1.3. Granice zaskarżenia

1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia

☒ na korzyść

☐ na niekorzyść

☒ w całości

☐ w części

☐co do winy

☐co do kary

☐co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia

1.3.2. Podniesione zarzuty

Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji.

☒art. 438 pkt 1 k.p.k. - obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu

☒art. 438 pkt 1a k.p.k. - obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany

w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu

☒art. 438 pkt 2 k.p.k. - obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

☒art. 438 pkt 3 k.p.k. - błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia,

jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

☒art. 438 pkt 4 k.p.k. - rażąca niewspółmierności kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

☐art. 439 k.p.k.

☐brak zarzutów

1.4. Wnioski

☒uchylenie

☒zmiana

2. Ustalenie faktów w związku z dowodami przeprowadzonymi przez sąd odwoławczy

2.1. Ustalenie faktów

Lp.

Wskazać fakt.

Dowód ze wskazaniem numeru karty, na której znajduje się dowód.

1.

karalność oskarżonego

karta karna  k. 742-743

2.

stan majątkowy oskarżonego

EPUAP  k. 723

2.2. Ocena dowodów

2.2.1. Dowody będące podstawą ustalenia faktów

Wskazać fakt

Dowód

Zwięźle o powodach uznania dowodu.

1 i 2

karta karna, EPUAP

Dokumenty urzędowe zostały sporządzone w przepisanej prawem formie przez organ do tego uprawniony. Stanowią dowód tego, co zostało w nich urzędowo poświadczone. Strony nie kwestionowały autentyczności dokumentów.

3. STANOWISKO SĄDU ODWOŁAWCZEGO WOBEC ZGŁOSZONYCH ZARZUTÓW i wniosków

Apelacja obrońcy oskarżonego

Lp.

Zarzut

1.

a) naruszenie przepisu postępowania - art. 424 § 1 k.p.k., polegające na sporządzeniu przez Sąd Rejonowy w Wołominie, II Wydział Karny uzasadnienia wyroku, które nie zawiera koniecznych elementów, nie dokonuje kompleksowej oceny całości zgromadzonego materiału dowodowego, nie odnosi się do całokształtu okoliczności ujawnionych w toku postępowania, nie wskazuje jakie dowody pozwoliły na przyjęcie za udowodnione których faktów, lecz ogranicza się wyłącznie do wyszczególnienia okoliczności czynów zarzucanych oskarżonemu i wymienienia wszystkich dowodów wskazanych w akcie oskarżenia, z całkowitym pominięciem tych dowodów, które wyłączały możliwość przyjęcia tezy o sprawstwie oskarżonego, w uzasadnieniu wyroku Sąd Rejonowy nie wskazał na jakiej podstawie oparł ustalenia dokonane w sprawie, które dowody uznał za wiarygodne, a które za niewiarygodne i z jakiej przyczyny, w tym w szczególności Sąd Rejonowy nie wskazał na podstawie jakich dowodów ustalił, iż obrażenia stwierdzone u K. L. zostały spowodowane przez oskarżonego, w jakich okolicznościach doszło do powstania obrażeń u K. L., a także na podstawie jakich dowodów Sąd ustalił, iż oskarżony doprowadził I. N. przemocą do obcowania płciowego bez jej zgody, w sytuacji gdy z jej zeznań wynika jednoznacznie, że nigdy nie miała miejsca taka sytuacja, w której doszło do obcowania płciowego pomiędzy nią a oskarżonym bez jej zgody, a w efekcie powyższych braków uzasadnienia zaskarżony wyrok nie poddaje się kontroli instancyjnej;

b) naruszenie przepisów postępowania — art. 192 § 2 k.p.k. — polegające na zaniechaniu przez Sąd Rejonowy przesłuchania świadka F. N. w obecności biegłego lekarza lub biegłego psychologa w celu oceny czy świadek posiada zachowaną prawidłową zdolność do postrzegania, zapamiętywania i odtwarzania postrzeżeń, a pomimo tego zaniechania czynienia ustaleń stanu faktycznego sprawy, przy czym jedynie w zakresie zeznań niekorzystnych dla oskarżonego, złożonych w postępowaniu przygotowawczym i całkowitym pominięcie zeznań korzystnych dla oskarżonego złożonych w toku rozprawy w dniu 19 stycznia 2026 r.;

c) naruszenie przepisów postępowania — art. 4 k.p.k., art. 7 k.p.k. w zw. z art. 410 k.p.k., polegające na dokonaniu przez Sąd Rejonowy w istocie w pełni dowolnej oceny dowodów, w zakresie przyznania w pełni przymiotu wiarygodności zeznaniom pokrzywdzonej I. N., której zeznania zdają się być jedyną podstawą poczynionych przez Sąd Rejonowy ustaleń stanu faktycznego odnośnie dokonania przez oskarżonego przestępstwa znęcania i doprowadzenia przemocą do obcowania płciowego, w sytuacji gdy czynność przesłuchania w charakterze świadka I. N. na etapie postępowania przygotowawczego została dokonana wadliwie, w dacie składania zeznań I. N. z uwagi na swój stan psychiczny nie była w stanie w sposób rzetelny uczestniczyć w czynności procesowej, przesłuchanie odbyło się w obecności małoletniego dziecka pokrzywdzonej, na pokrzywdzoną była wywierana presja na złożenie zeznań obciążających oskarżonego w możliwie największym stopniu, treść zeznań wpisana do protokołu przesłuchania nie odpowiadała rzeczywistej treści zeznań, pokrzywdzona I. N. nie odczytała zeznań do protokołu przesłuchania, zeznania te nie zostały również jej odczytane, ponadto I. N. z uwagi na swój stan psychiczny nie była w stanie odczytać ze zrozumieniem protokołu swych zeznań, następnie I. N. przesłuchana w trybie art. 185f k.p.k. odwołała swe zeznania w zakresie przestępstwa zgwałcenia, wprost wskazała, iż nie było żadnej sytuacji, aby oskarżony doprowadził ją do obcowania płciowego przemocą, bez jej zgody, a jej zeznania złożone na Policji zostały zmanipulowane lub co najmniej nadinterpretowane, nie było żadnych innych wiarygodnych dowodów potwierdzających wersję przedstawianą przez świadka I. N., zatem zeznania I. N. jako zmienne w czasie, złożone w warunkach naruszających przepisy dotyczące przeprowadzenie dowodu z zeznań świadka i nie znajdujące potwierdzenia w pozostałych dowodach, a nawet w znacznej części sprzeczne z pozostałym materiałem dowodowym, należało uznać za niewiarygodne;

d) naruszenie przepisów postępowania — art. 4 k.p.k., art. 7 k.p.k. w zw. z art. 410 k.p.k., polegające na dokonaniu przez Sąd Rejonowy w istocie w pełni dowolnej oceny dowodów, w zakresie odmowy przyznania przymiotu wiarygodności wyjaśnieniom oskarżonego w całości w sytuacji, gdy nie są one sprzeczne z materiałem dowodowym, oprócz zeznań pokrzywdzonej I. N., są konsekwentne, zaś oskarżony przyznał się do popełnienia części zarzucanych mu czynów i opisał okoliczności ich popełnienia;

e) naruszenie przepisów postępowania — art. 4 k.p.k., art. 7 k.p.k. w zw. z art. 410 k.p.k., polegające na dokonaniu przez Sąd Rejonowy w istocie w pełni dowolnej oceny dowodów, w zakresie przyjęcia, iż oskarżony znęcał się psychicznie i fizycznie na pokrzywdzoną I. N. w sytuacji, gdy żaden z wiarygodnych dowodów zgromadzonych w sprawie, oprócz niewiarygodnych zeznań pokrzywdzonej nie potwierdzał popełnienia przestępstwa przez oskarżonego, nie dawał podstaw do czynienia takiego ustalenia, a z zeznań świadków F. N., S. W. i I. X. wynika, że relacje pomiędzy oskarżonym i I. N. były prawidłowe, nie było w tym związku żadnych oznak przemocy, nigdy nie zaobserwowali złego, nieprawidłowego zachowania oskarżonego wobec I. N., nigdy nie zaobserwowali żadnych obrażeń u I. N. mogących świadczyć o stosowaniu przemocy przez oskarżonego, I. N. nigdy nie skarżyła się na zachowanie oskarżonego, nigdy nie wskazywała, aby oskarżony stosował wobec niej przemoc;

f) naruszenie przepisów postępowania — art. 4 k.p.k., art. 7 k.p.k. w zw. z art. 410 k.p.k., polegające na dokonaniu przez Sąd Rejonowy w istocie w pełni dowolnej oceny dowodów, w zakresie przyjęcia, iż oskarżony w dniu 9 maja 2025 r. po uprzednim użyciu przemocy w postaci popchnięcia na łóżko, doprowadził I. N. do obcowania płciowego pomimo braku jej zgody w sytuacji, gdy żaden z wiarygodnych dowodów zgromadzonych w sprawie nie potwierdzał popełnienia takiego przestępstwa przez oskarżonego, w szczególności I. N. przesłuchana w trybie art. 185f k.p.k. w sposób jednoznaczny zaprzeczyła, aby kiedykolwiek doszło pomiędzy nią a oskarżonym do obcowania płciowego bez jej zgody, a nadto z zeznań świadka F. N. i S. W. wynika, że relacje pomiędzy oskarżonym i I. N. były prawidłowe, nie było w tym związku żadnych oznak przemocy, nigdy nie zaobserwowali złego, nieprawidłowego zachowania oskarżonego wobec I. N., I. N. nigdy nie skarżyła się na zachowanie oskarżonego, nigdy nie wskazywała, aby oskarżony stosował wobec niej przemoc seksualną;

g) naruszenie przepisów postępowania — art. 4 k.p.k., art. 7 k.p.k. w zw. z art. 410 k.p.k., polegające na dokonaniu przez Sąd Rejonowy w istocie w pełni dowolnej oceny dowodów, w zakresie przyjęcia, iż oskarżony w dniu 13 maja 2025 r. zadając w bliżej nieokreślony sposób uderzenia K. L. spowodował u niego obrażenia ciała lub rozstrój zdrowia trwający dłużej niż siedem dni, jednocześnie zdarzenie to naraziło pokrzywdzonego na bezpośrednie niebezpieczeństwo nastąpienia skutku z art. 156 § 1 pkt 2 k.k. to jest choroby realnie zagrażającej życiu, w sytuacji, gdy żaden z wiarygodnych dowodów zgromadzonych w sprawie nie potwierdzał popełnienia takiego przestępstwa przez oskarżonego, w szczególności brak było jakichkolwiek dowodów wskazujących na sprawstwo oskarżonego, w szczególności brak było świadków zdarzenia, w którym K. L. doznał opisanych obrażeń, ani I. N. ani funkcjonariusze Policji nie widzieli aby oskarżony zadawał jakiekolwiek ciosy K. L., zaś K. L. przesłuchany w postępowaniu przygotowawczym nie potwierdził, aby odniesione obrażenia miały związek z działaniem oskarżonego, a na etapie postępowania nie udało się przesłuchać K. L.;

h) naruszenie przepisów postępowania — art. 4 k.p.k., art. 7 k.p.k. w zw. z art. 410 k.p.k., polegające na dokonaniu przez Sąd Rejonowy w istocie w pełni dowolnej oceny dowodów, w zakresie przyjęcia, iż oskarżony w dniu 13 maja 2025 r. posiadał wbrew przepisom ustawy znaczną ilość środków odurzających i substancji psychotropowych, w sytuacji gdy postępowanie dowodowe nie pozwoliło na ustalenie czy wszystkie środki odurzające i substancje psychotropowe zabezpieczone w dniu 13 maja 2025 r. w mieszkaniu przy (...) w X. należały do oskarżonego, zaś jak wskazała I. N. oskarżony i K. L. razem pili i ćpali, nie widziała kto „sypał” narkotyki, zaś K. L. nie został przesłuchany na okoliczność czyje były narkotyki zabezpieczone w dniu 13 maja 2025 r., zatem brak było podstaw do ustalenia, że oskarżony posiadał znaczną ilość środków odurzających i substancji psychotropowych;

i) obrazę przepisów postępowania - art. 5 § 2 k.p.k. polegającą na nie zastosowaniu tego przepisu i rozstrzyganiu pojawiających się w sprawie, niedających się usunąć wątpliwości na niekorzyść oskarżonego zamiast na jego korzyść, albowiem w niniejszej sprawie Sąd Rejonowy przyjął wersję zdarzeń wskazującą na wypełnienie przez oskarżonego znamion zarzucanych mu przestępstw znęcania i zgwałcenia w sytuacji, gdy zeznania I. N. z uwagi na wadliwość czynności jej przesłuchania w toku postępowania przygotowawczego, a także zmienność zeznań w czasie i ich sprzeczność z pozostałymi dowodami, nasuwały uzasadnione wątpliwości co do popełnienia przestępstw przez oskarżonego, a wątpliwości nie udało się usunąć innymi dowodami przeprowadzonymi w sprawie, tymczasem Sąd Rejonowy wbrew występowaniu tak istotnych wątpliwości rozstrzygnął je na niekorzyść oskarżonego i ustalił, iż dopuścił się popełnienia czynów wypełniających znamiona występku z art. 207 § 1 k.k. w zb. z art. 197 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k.;

j) obraza przepisów postępowania - art. 5 § 2 k.p.k. polegającą na nie zastosowaniu tego przepisu i rozstrzyganiu pojawiających się w sprawie, niedających się usunąć wątpliwości na niekorzyść oskarżonego zamiast na jego korzyść, albowiem w niniejszej sprawie Sąd Rejonowy przyjął, iż w dniu 13 maja 2025 r. oskarżony zadając w bliżej nieokreślony sposób uderzenia K. L. spowodował u niego obrażenia ciała lub rozstrój zdrowia trwający dłużej niż siedem dni, jednocześnie zdarzenie to naraziło pokrzywdzonego na bezpośrednie niebezpieczeństwo nastąpienia skutku z art. 156 § 1 pkt 2 k.k. to jest choroby realnie zagrażającej życiu, w sytuacji, gdy żaden z wiarygodnych dowodów zgromadzonych w sprawie nie potwierdzał popełnienia takiego przestępstwa przez oskarżonego, w szczególności brak było jakichkolwiek dowodów wskazujących na sprawstwo oskarżonego, w szczególności brak było świadków zdarzenia, w którym K. L. doznał opisanych obrażeń, ani I. N. ani funkcjonariusze Policji nie widzieli aby oskarżony zadawał jakiekolwiek ciosy K. L., zaś K. L. przesłuchany w postępowaniu przygotowawczym nie potwierdził, aby odniesione obrażenia miały związek z działaniem oskarżonego, zatem powstały istotne wątpliwości w jakich okolicznościach powstały obrażenia K. L., kto je spowodował i tych wątpliwości nie udało się usunąć dowodami przeprowadzonymi w sprawie, przede wszystkim z uwagi na niemożność przesłuchania K. L., tymczasem Sąd Rejonowy wbrew występowaniu tak istotnych wątpliwości rozstrzygnął je na niekorzyść oskarżonego i ustalił, iż dopuścił się popełnienia czynu wypełniającego znamiona przestępstwa z art. 157 § 1 k.k.;

k) obraza przepisów postępowania - art. 5 § 2 k.p.k. polegającą na nie zastosowaniu tego przepisu i rozstrzyganiu pojawiających się w sprawie, niedających się usunąć wątpliwości na niekorzyść oskarżonego zamiast na jego korzyść, albowiem w niniejszej sprawie Sąd Rejonowy przyjął że w dniu 13 maja 2025 r. oskarżony posiadał wbrew przepisom ustawy znaczną ilość środków odurzających i substancji psychotropowych, w sytuacji gdy postępowanie dowodowe nie pozwoliło na ustalenie czy wszystkie środki odurzające i substancje psychotropowe zabezpieczone w dniu 13 maja 2025 r. w mieszkaniu przy ul. (...) w X. należały do oskarżonego, zaś jak wskazała I. N. oskarżony i K. L. razem pili i ćpali, nie widziała kto „sypał” narkotyki, zaś K. L. nie został przesłuchany na okoliczność czyje były narkotyki zabezpieczone w dniu 13 maja 2025 r., zatem brak było podstaw do ustalenia, że oskarżony posiadał znaczną ilość środków odurzających i substancji psychotropowych, nasuwały się uzasadnione wątpliwości co do ilości środków odurzających i substancji psychotropowych posiadanych przez oskarżonego, a wątpliwości nie udało się usunąć innymi dowodami przeprowadzonymi w sprawie, tymczasem Sąd Rejonowy wbrew występowaniu tak istotnych wątpliwości rozstrzygnął je na niekorzyść oskarżonego i ustalił, iż wszystkie zabezpieczone substancje należały do oskarżonego i w konsekwencje uznał, że oskarżony dopuścił się popełnienia czynu wypełniającego znamiona występku z art. 62 ust. 2 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii;

l) błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę skarżonego wyroku, który miał istotny wpływ na jego treść i polegających na bezpodstawnym przyjęciu, że oskarżony wszczynał awantury (w tym pod wpływem alkoholu i narkotyków), wyzywał słowami powszechnie uznawanymi za obelżywe, groził pozbawieniem życia, groźby wzbudzały u pokrzywdzonej uzasadnione obawy spełnienia gróźb, przystawiał nóż do gardła pokrzywdzonej, rzucał przedmiotami w pokrzywdzoną, bił, szarpał, kopał pokrzywdzoną, opluwał pokrzywdzoną, biegał po mieszkaniu z nożem za pokrzywdzoną, celowo wylewał na podłogę różne płyny, które następnie pokrzywdzona miała sprzątać w sytuacji, gdy brak podstaw do takich ustaleń w materiale dowodowym, poza niewiarygodnym zeznaniami I. N., której zeznania były zmienne w czasie, nie znajdują potwierdzenia w pozostałym materiale dowodowym, a są z nim sprzeczne, nadto czynność przesłuchania I. N. w charakterze świadka na etapie postępowania przygotowawczego została dokonana wadliwie, zatem należało uznać te zeznania w całości za niewiarygodne;

m) błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę skarżonego wyroku, który miał istotny wpływ na jego treść i polegających na bezpodstawnym przyjęciu, że oskarżony w dniu 9 maja 2025 r. zastosował wobec I. N. przemoc w postaci popchnięcia na łóżko a następnie doprowadził ją do obcowania płciowego pomimo braku zgody w sytuacji, gdy w materiale brak jest jakichkolwiek dowodów pozwalających na takie ustalenia, I. N. przesłuchana w trybie art. 185f k.p.k. kategorycznie zaprzeczyła, aby kiedykolwiek doszło pomiędzy nią a oskarżonym do obcowania płciowego bez jej zgody, jednocześnie wskazując, że w trakcie zeznań na Policji jej zeznania zostały zmanipulowane lub nadinterpretowane;

n) błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę skarżonego wyroku, który miał istotny wpływ na jego treść i polegających na bezpodstawnym przyjęciu, że oskarżony w dniu 13 maja 2025 r. zadawał w bliżej nieokreślony sposób uderzenia K. L. czym spowodował u niego obrażenia ciała lub rozstrój zdrowia trwający dłużej niż siedem dni, jednocześnie zdarzenie to naraziło pokrzywdzonego na bezpośrednie niebezpieczeństwo nastąpienia skutku z art. 156 § 1 pkt 2 k.k. to jest choroby realnie zagrażającej życiu, w sytuacji, gdy żaden z dowodów zgromadzonych w sprawie nie dawał postaw do przyjęcia, że oskarżony zadał jakikolwiek cios K. L., nie udało się ustalić w jakich okolicznościach postały obrażenia K. L. i kto je spowodował, w szczególności brak było świadków zdarzenia, w którym K. L. doznał opisanych obrażeń, ani I. N. ani funkcjonariusze Policji nie widzieli aby oskarżony zadawał jakiekolwiek ciosy K. L., zaś K. L. przesłuchany w postępowaniu przygotowawczym nie potwierdził, aby odniesione obrażenia miały związek z działaniem oskarżonego;

o) naruszenie przepisu prawa materialnego - art. 207 § 1 k.k. — poprzez błędną jego wykładnię i uznanie oskarżonego za winnego tego, że w okresie od 1 lutego 2024 roku do 13 maja 2025 roku w X., w miejscu wspólnego zamieszkania, znęcał się psychicznie i fizycznie nad swoją konkubiną I. N., w ten sposób, że wszczynał z nią awantury, wyzywał słowami powszechnie uznawanymi za obelżywe, przystawiał nóż do gardła, rzucał w nią przedmiotami, groził pozbawieniem życia, przy czym groźby te wzbudziły u niej uzasadnioną obawę, że zostaną spełnione, bił, szarpał, kopał, opluwał, biegał za nią po mieszkaniu trzymając nóż w ręku, celowo wylewał na podłogę różne płyny, każąc jej następnie sprzątać rozlane substancje, podduszał w sytuacji, gdy zebrany w sprawie materiał dowodowy w sposób jednoznaczny wskazywał, iż oskarżony nie znęcał się nad I. N.;

p) naruszenie przepisu prawa materialnego - art. 197 § 1 k.k. — poprzez błędną jego wykładnię i uznanie oskarżonego za winnego tego, że po wcześniejszym użyciu przemocy w postaci popchnięcia na łóżko doprowadził I. N. do obcowania płciowego pomimo braku w sytuacji, gdy zebrany w sprawie materiał dowodowy w sposób jednoznaczny wskazywał, iż nigdy nie doszło do doprowadzenia przez oskarżonego I. N. do obcowania płciowego bez jej zgody;

q) naruszenie przepisu prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przepisanego oskarżonemu - art. 62 ust. 2 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii (tekst jedn. Dz.U.2023.1939) — poprzez błędną jego wykładnię i uznanie oskarżonego za winnego posiadania znacznej ilości narkotyków w sytuacji, gdy zebrany w sprawie materiał dowodowy przy zastosowaniu zasady in dubio pro reo, określonej w przepisie art. 5 k.p.k., pozwalał jedynie na popisanie oskarżonemu winny w popełnieniu przestępstwa z art. 62 ust. 1 wskazanej powyżej ustawy.

☐ zasadny

☒ częściowo zasadny

☐ niezasadny

Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny lub niezasadny.

1. Apelacja obrońcy oskarżonego jest zasadna częściowo. Skarżący słusznie zarzucił, że ustalenia faktyczne odnoszące się do czynu z art. 197 § 1 k.k. i art. 157 § 1 k.k. są nieprawidłowe. W pozostałej części apelacja jest niezasadna.

2. W pierwszej kolejności odnosząc się do czynu z art. 157 § 1 k.p.k. na szkodę K. L. wskazać należy, że przeprowadzone postępowanie nie dostarczyło niezbitych dowodów wskazujących na popełnienie przez oskarżonego zarzucanego czynu. Materiał dowodowy na podstawie którego można czynić jakiekolwiek ustalenia jest w tym zakresie w zasadzie szczątkowy i na jego podstawie nie sposób ustalić, że doszło do wypełnienia znamion czynu z art. 157 § 1 k.k.

3. Jak wynika z wyroku sąd, podobnie jak prokurator w zarzucanym czynie, ustalił, że obrażenia ciała jakich doznał K. L. wynikały z zadawania w bliżej nieustalony sposób uderzeń przez oskarżonego. Jest to ustalenie dowolne, gdyż nie wynika z jakiegokolwiek dowodu. W tej sprawie prokurator nie złożył apelacji na niekorzyść oskarżonego. Konsekwencją braku zaskarżenia wyroku przez oskarżyciela jest niemożność dokonywania ustaleń na niekorzyść oskarżonego. Sąd odwoławczy nie mógł zatem uzupełnić postępowania dowodowego. A ustalenie mechanizmu powstania obrażeń jest kluczowe dla możliwości przypisania zarzucanego czynu.

4. Faktem jest, że w dniu 13 maja 2025 roku policjanci, którzy przyjechali do mieszkania zastali w nim dwóch mężczyzn, którzy byli zakrwawieni. Z uwagi na podejrzenie posiadania broni – obu mężczyznom założono kajdanki na ręce a następnie dokonano przeszukania osób. U K. W. w kieszeni bluzy znaleziono mefedron, natomiast za gumką spodni ujawniono broń palną z tłumikiem, magazynkiem i 14 sztukami amunicji. Podczas interwencji rozpytano mężczyzn odnośnie okoliczności zdarzenia, jednakże żaden z nich nie chciał powiedzieć co dokładnie zaszło, z jakiego powodu jeden z nich posiada rany cięte na głowie a drugi ma obrażenia na twarzy.

5. K. L., z uwagi na doznane obrażenia został zawieziony do szpitala i poddany badaniom. Jak wynika z jego zeznań odmówił podania jakichkolwiek okoliczności powstania u niego obrażeń, stwierdzając, że nie jest konfidentem.

6. Wbrew stanowisku sądu rejonowego stanowisko pokrzywdzonego miało znaczenie dla wydawanego rozstrzygnięcia w kierunku uniewinnienia, gdyż z uwagi na to, że zarzucany czyn odbywał się tylko pomiędzy dwoma osobami i nie było innych świadków, jego stanowisko uniemożliwiło dokonanie ustaleń dotyczących mechanizmu powstania obrażeń, które to ustalenie jest kluczowe, by przypisać oskarżonemu zarzucany mu czyn. To, że K. L. miał rany na głowie jest pewne, natomiast czy powstały na skutek umyślnego działania oskarżonego nie zostało bezwątpliwie udowodnione.

7. Oskarżony K. W. nie przyznał się do popełnienia tego czynu, nie pamiętał nic z tamtego zajścia. Co istotne, jak wynika protokołu oględzin K. W. i on tego dnia doznał obrażeń ciała, w tym obrażeń głowy, miał podbite lewe oko, uszkodzoną wargę, krwawe ślady w okolicach obu oczu i miał na cele zasinienia.

8. Świadek I. N., która wezwała Policję nie widziała, co wydarzyło się w mieszkaniu po tym jak z niego wyszła. Zeznała, że K. W. przyszedł do mieszkania wraz z K. L. około godziny 5:00. Obaj mężczyźni byli już pijani, usiedli przy stole i zaczęli dalej pić, nie reagowali na jej prośby opuszczenia mieszkania. Około godziny 7:35 zaczęła się pyskówka pomiędzy nimi a I. N.. K. L. zdenerwował się, że ona nie chce z nimi rozmawiać i wyciągnął w jej kierunku zaciśnięte pieści. Wówczas I. N. powiedziała do swojego konkubenta K. W. „super masz kolegę, że z pięściami do mnie startuje”. Wówczas oskarżony zaczął rozmawiać z K. L. na temat jego zachowania i zaczęli się szarpać. Następnie wziął reklamówkę, wyciągnął z niej broń, położył na toaletce, wyciągnął naboje, załadował broń i powiedział do I. N., żeby wyszła „bo zaraz będzie rzeź”. Wówczas świadek uciekła z domu, zadzwoniła na 112. Nic więcej nie widziała.

9. Jak wynika z opinii sądowo lekarskiej K. L. doznał urazu wielomiejscowego pod postacią ogólnego potłuczenia oraz urazu głowy z raną głowy okolicy czołowo–oczodołowo–jarzmowej prawej, raną okolicy ciemieniowej prawej, raną potylicy, złamania kości nosowych i złamania ściany przedniej zatoki szczękowej lewej.

10. Jak wynika z protokołu oględzin mieszkania i fotografii – na miejscu zdarzenia pełno było krwi, przedmiotów o tępych i twardych krawędziach, był połamany kij od szczotki, który nie został poddany jakimkolwiek badaniom, pomimo ujawnienia na nim śladów krwi. Krew była właściwie w całym mieszkaniu, na łóżeczku dziecka, w łazience, na umywalce, która miała kanciaste krawędzie. Pomimo zabezpieczenia szeregu śladów nie zlecono w tym zakresie żadnych badań.

11. To wszystkie dowody, jakie zostały zebrane w tej sprawie.

12. Na podstawie tak zebranych dowodów można ustalić jedynie to, że w dniu 13 maja 2025 roku K. L. doznał obrażeń ciała stwierdzonych w badaniu lekarskim w mieszkaniu należącym do K. W. i I. N.. Około godziny/pół godziny przed przyjazdem Policji obaj mężczyźni się szarpali. K. W. wyciągnął posiadaną nielegalnie broń, która później została ujawniona u niego z tyłu spodni za paskiem. Nie oddał w niej żadnego strzału. Obaj mężczyźni w momencie, gdy przyjechała policja byli zakrwawieni. Obaj mężczyźni byli pijani. Obaj mężczyźni doznali obrażeń ciała, przy czym obrażenia ciała K. L. były bardziej dotkliwe aniżeli K. W.. Obaj mężczyźni w momencie gdy weszli policjanci udzielali sobie pomocy. Wcześniej K. W. obmywał z krwi K. L.. Jak wynika z opinii biegłego obrażenia ciała u K. L. mogły powstać od narzędzia twardego, tępego. Nie ustalono tego narzędzia.

13. Pewne jest, że pomiędzy mężczyznami doszło do jakiegoś nieokreślonego starcia tego poranka. Natomiast żaden dowód nie wskazuje na to, co faktycznie wydarzyło się w mieszkaniu przy ul. (...) pomiędzy jego opuszczeniem przez I. N. a przyjazdem Policji, w mechanizmie jakiego działania K. L. doznał obrażeń głowy, w jaki sposób powstały obrażenia głowy u K. W..

14. Sąd pierwszej instancji dostrzegł ujawniony w sprawie kij od szczotki wskazując, że „w mieszkaniu zabezpieczono kij metalowy od szczotki, który był cały pogięty i logika nakazywałaby uznanie, że to właśnie to narzędzie posłużyło do zaatakowania pokrzywdzonego.” Logika w tym przypadku to za mało, by snuć tego rodzaju przypuszczenia, skoro jak wynika przypisanego czynu narzędzia, którym zadano obrażenia nie ustalono. Kij ten powinien zostać poddany badaniom już na etapie postępowania przygotowawczego, w związku ze stanowiskiem pokrzywdzonego, podobnie jaki i ślady na broni. Obecnie nie można dopuścić i przeprowadzić dowodu celem ustalenia, czy zabezpieczony przedmiot mógł posłużyć do zadania uderzeń, w kontekście ustalenia do kogo należy krew na nim ujawniona, gdyż taki dowód zmierzałby do czynienia ustaleń na niekorzyść oskarżonego. Jeżeli byłaby na nim krew pokrzywdzonego i biegły przyznałby, że doznane obrażenia mogły powstać od takiego narzędzia, niewątpliwie takie ustalenie byłoby niekorzystne dla oskarżonego. A zgodnie z treścią art. 434 § 1 pkt 1 k.p.k. sąd odwoławczy może orzec na niekorzyść oskarżonego jedynie wtedy, gdy wniesiono na jego niekorzyść środek odwoławczy. A wyrok został zaskarżony jedynie przez obrońcę.

15. Na podstawie tak zebranego materiału dowodowego nie sposób ustalić faktycznego przebiegu zdarzenia. Nie można ustalić jaki był mechanizm powstania obrażeń u K. L.. Opinia biegłego tego nie wyjaśnia, gdyż biegły, tak samo jak sąd, nie znał okoliczności zajścia.

16. Sąd natomiast w opisie przypisanego czynu wskazuje, że do obrażeń doszło w bliżej nieustalony sposób i przypisuje ich powstanie zawinionemu umyślnemu działaniu oskarżonemu w zasadzie bez dowodowych podstaw. Z opinii biegłego wynika jedynie, że obrażenia ciała mogły powstać od narzędzia twardego, tępego, a takich przedmiotów w mieszkaniu było bardzo dużo. Poza tym krew ujawniono w każdym pomieszczeniu. Mogło być tak, że to K. W. uderzył K. L. powodując u niego obrażenia na głowie opisane w zarzucie. A nie tylko się z nim szarpał. Mogło być tak, że tym nieustalonym narzędziem, którego miał użyć był kij od szczotki, gdyż takie przypuszczenia w uzasadnieniu, nie ustalając w przypisanym czynie, snuje sąd rejonowy. Ale mogło być też tak, że K. L. będąc pijanym przewrócił się w mieszkaniu i uderzył o krawędź stołu, umywalki, czy innego przedmiotu tępokrawędzistego. Mogło być i tak i tak. Należy pamiętać, że oskarżony również posiadał rany na ciele. W momencie przyjazdu Policji obaj mężczyźni udzielali sobie pomocy, nie rościli do siebie żadnych pretensji, a broń którą straszył na początku zajścia oskarżony mówiąc, że „będzie rzeź” miał schowaną za pasem spodni.

17. Dodatkowo sąd przypisał oskarżonemu narażenie pokrzywdzonego na bezpośrednie niebezpieczeństwo nastąpienia skutku określonego w art. 156 § 1 pkt 2 k.k., czyli choroby realnie zagrażającej życiu. Natomiast jak wynika z opinii biegłego dopiero zdarzenie w mechanizmie uderzeń naraziło pokrzywdzonego na bezpośrednie niebezpieczeństwo nastąpienia takiego skutku. Na podstawie tak zebranego w sprawie materiału dowodowego nie sposób ustalić, czy obrażenia głowy w ogóle powstały w wyniku uderzenia przez oskarżonego.

18. Reasumując na podstawie tak zebranego materiału dowodowego nie sposób ustalić wszystkich znamion zarzucanego i przypisanego czynu. Na jego podstawie można ustalić jedynie to, że pomiędzy mężczyznami doszło do szarpaniny, K. W. odgrażał się że „będzie rzeź”, obaj mężczyźni mieli obrażenia ciała z bardziej dotkliwymi po stronie K. L.. A to za mało by przypisać oskarżonemu zawinione działanie spowodowania urazu wielomiejscowego pod postacią ogólnego potłuczenia oraz urazu głowy z raną okolicy czołowo-oczodołowo-jarzmowej prawej, raną okolicy ciemieniowej, raną potylicy, złamania kości nosowych oraz złamania ściany przedniej zatoki szczękowej lewej, doprowadzenia tym samym u pokrzywdzonego do naruszenia czynności narządów ciała lub rozstroju zdrowia trwającego dłużej niż siedem dni, a jednocześnie narażenia pokrzywdzonego na bezpośrednie niebezpieczeństwo nastąpienia skutku określonego w art. 156 § 1 pkt 2 k.k. to jest choroby realnie zagrażającej życiu.

19. W dalszej części przechodząc do zarzutów odnoszących się do czynu z art. 197 § 1 k.k. uznać należy, że apelacja obrońcy oskarżonego jest zasadna. Sąd odwoławczy nie podzielił stanowiska sądu pierwszej instancji, który przypisał oskarżonemu zgwałcenie pokrzywdzonej w ramach czynu zarzucanego w punkcie pierwszym. Sąd pierwszej instancji dostrzegł, że na gruncie niniejszej sprawy szczególnie problematyczna była kwestia oceny zeznań pokrzywdzonej w odniesieniu do realizacji przez oskarżonego przestępstwa zgwałcenia. Zdaniem sądu odwoławczego zeznania pokrzywdzonej, złożone w toku postępowania przygotowawczego na Komisariacie Policji, a tylko one mogłyby stać się podstawą skazania, nie są wystarczające dla uznania winy oskarżonego w odniesieniu do czynu kwalifikowanego z art. 197 § 1 k.k. Przy takim przyjęciu uznać by należało, że wystarczające do bezwątpliwego skazania jest stwierdzenie I. N., że ,,w piątek 9 maja 2025 roku przyszedł pod wpływem jakichś środków tak mi się wydaje i zaczął się do mnie dobierać, żeby współżyć, ja mu powiedziałam stanowczo, że nie mam ochoty na seks, a on powiedział, że ,,innemu pewnie daje d…”, podszedł do mnie, swoją siłą popchnął mnie na łóżko, ja mówiłam, że nie chcę, a on i tak mnie doprowadził do współżycia”. W szczególności, że stwierdzenie to zostało w kolejnym zeznaniu, na etapie postępowania przygotowawczego, kategorycznie odwołane.

20. Pokrzywdzona w dniu 30 czerwca 2025 roku podała stanowczo i wielokrotnie, że nie doszło do gwałtu. Wyjaśniła, że w trakcie pierwszych zeznań była w transie, w szoku, gdy zobaczyła jak wygląda mieszkanie. „Powiem to w ten sposób: ja wtedy byłam w takim szoku w trakcie składania zeznań. Ja byłam po tym zdarzeniu jakby ktoś mnie strzelił w głowę, po tym nie byłam w stanie funkcjonować (…) Ja wtedy czas siedziałam i gadałam, byłam w transie. Mieszkanie wyglądało jak po jakimś zabójstwie. Widziałam zdjęcie K. L. na telefonie, policjant mi pokazał. (…) Ja nie zdążyłam się otrząsnąć i już mi dowody pokazali. To był najgorszy dzień w moim życiu (…) Jak byłam tak rozchwiana tego dnia i mówiłam wszystko bez większego zastanowienia i dlatego były takie moje zeznania. (…) Mogłam coś przekręcić, bo ja byłam w transie. Nie zdążyłam się uspokoić, a już byłam zawieziona na komendę” Odnośnie rzekomego gwałtu podała, że „ W dniu 9.05.2025r. doszło do współżycia pomiędzy nami, ale za zgodą. Nie pamiętam jak oskarżony namawiał mnie na współżycie. (…) Stosunek seksualny nie różnił się niczym innym, od innych wcześniejszych stosunków”, „chciałabym żeby było zaprotokołowane, że gwałtu nie było i nie chce żeby mu taki zarzut postawiono. Jak partner chciał współżyć ze mną i jak nie miałam ochoty, to się budziłam w nocy i się godziłam, żeby nie mieć awantur i niejasności. To nie był gwałt. (…) Było tak, że on chciał współżyć, ja się godziłam pomimo tego, że nie miałam ochoty na to”. Sąd nie może pominąć takiej deklaracji pokrzywdzonej przy tego rodzaju zarzucie. Zresztą I. N., nawet na rozprawie odwoławczej, trwała przy swoim stanowisku, że do zgwałcenia nie doszło. Wbrew twierdzeniom sądu pierwszej instancji późniejsza zmiana stanowiska pokrzywdzonej stoi na przeszkodzie przypisaniu oskarżonemu popełnienia czynu z art. 197 § 1 k.k.

21. Sąd odwoławczy dostrzega, że sąd rejonowy przyjął, że zeznania z tzw. niebieskiego pokoju stanowiły próbę złagodzenia obrazu zachowania oskarżonego, a opisywany przez pokrzywdzoną stan psychiczny nie mógł racjonalnie tłumaczyć złożenia jednoznacznych zeznań obciążających na komendzie. A powodem tego miałaby być presja środowiskowa.

22. Nie sposób przyznać racji w tym zakresie sądowi pierwszej instancji. Pokrzywdzona w sposób bardzo szczegółowy, na każdym etapie opowiadała o przemocy jakiej doznawała ze strony oskarżonego, nie łagodząc niczego. Opowiedziała jak była ofiarą długotrwałej przemocy psychicznej i fizycznej ze strony oskarżonego. Zeznała, że oskarżony K. W. przystawiał jej nóż go gardła, bił, szarpał, kopał, opluwał, podduszał. Apelacja obrońcy oskarżonego w tym zakresie jest całkowicie niezasadna. Obraz oskarżonego nakreślony zeznaniami pokrzywdzonej jest wystarczająco brutalny, jeżeli chodzi o sposób jego zachowania. Pomimo zauważonego przez sąd pierwszej instancji ostracyzmu ze strony najbliższego otoczenia, pokrzywdzona I. N. nie wycofała się ze swoich zeznań obciążających oskarżonego. Przy takiej postawie pokrzywdzonej nie ma żadnych dowodów na wnioskowanie sądu, że upływ czasu i opadnięcie początkowych emocji mogło doprowadzić do podjęcia przez pokrzywdzoną próby ograniczenia konsekwencji wynikających z pierwotnej relacji, zarówno dla oskarżonego, jak i dla siebie samej w wymiarze społecznym i rodzinnym. Jak wynika z opinii biegłej psycholog obecnej w trakcie zeznań w dniu 30 czerwca 2025 roku (zeznania w trybie art. 185c k.p.k.) pokrzywdzona I. N. była w logicznym kontakcie słownym, była zachowana orientacja auto i allopsychiczna, w nastoju adekwatnym do sytuacji. Początkowo była zdenerwowana. Podawała przebieg zdarzeń w sposób nieustrukturalizowany, momentami chaotyczny, ale spójny, a wypowiedzi były konsekwentne w podawaniu szczegółów i detali dotyczących miejsca, czasu osób i przebiegu. Jej narracja zawierała treści swoiste takie jak osadzenie w kontekście, opisy interakcji. Zeznania były osadzone kontekstualnie i powiązane z sytuacją życiową świadka. W zeznaniach pojawiły się również opisy stanów psychicznych własnych i innych uczestników zdarzenia. Pomimo początkowego niepokoju wykazywała chęci do wyszukiwania w zasobach pamięciowych treści niezbędnych do udzielania odpowiedzi na stawiane jej pytania. Biegła zaopiniowała, że zeznania złożone przez świadka przed sądem przejawiają cechy wiarygodności pod kątem psychologicznym w obszarze kryteriów dot. treści zeznań: struktury wypowiedzi, detali, opisu interakcji, opisu stanu psychicznego.

23. Biegła zauważyła, że świadek wielokrotnie podczas przesłuchania zaprzeczała informacjom podanym podczas pierwszego składania zeznań a dotyczących sytuacji gwałtu. Zdaniem biegłej zmiana stanowiska mogła wynikać z obawy przed potencjalną reakcją byłego partnera lub lęku przed konsekwencjami społecznymi w środowisku, w którym funkcjonuje. Biegła odnośnie leku podała, że wskazany lęk znajduje odzwierciedlenie w złożonej przez świadka prośbie o objęcie ochroną przez organ ścigania cytując zdanie wypowiedziane przez świadka „nie wiem jak one się zachowa jak wyjdzie i chcę mieć ochronę ze strony Policji”.

24. Sąd zauważa natomiast, że zacytowane przez biegłą zdanie wypowiedziane przez świadka odnosił się faktycznie do lęku, ale w kontekście znęcania się a nie gwałtu. Jak wynika z zeznań pokrzywdzonej „Jak mój konkubent został zatrzymany to nikt mnie nie sugerował, żebym zmieniła zeznania. Dużo jest opinii na mieście, że specjalnie wsadziłam go do więzienia i moja opinia jest zszargana. Nie ważne jest to, że on mi robił krzywdę, tylko że jest w więzieniu. Ja chciałam się z tego wycofać, ale uznałam, że nie mogę tego zrobić. Nie wiem jak one się zachowa jak wyjdzie i chcę mieć ochronę ze strony Policji”. Z uwagi na stwierdzenie świadka „Ja chciałam się z tego wycofać, ale uznałam, że nie mogę tego zrobić” świadczy, że obawa o zachowanie konkubenta nie dotyczyła rzekomego gwałtu a innych jego zachować. Nawet pomimo lęku o zachowanie ze strony partnera i ostracyzmu społecznego pokrzywdzona w sposób stanowczy zeznała, że nie zmienia zeznań odnośnie znęcania się. Nie sposób zatem uznawać, że lęk, czy też ostracyzm środowiska, w którym funkcjonuje miałby być powodem wycofania się z oskarżenia o gwałt.

25. Poza powyższym nie sposób pominąć wyjaśnienia powodów złożenia przez pokrzywdzoną zeznań określonej treści na komendzie policji. Pokrzywdzona jest osobą dorosła, posiada wyższe wykształcenie, prawidłowo funkcjonuje w zakresie myślenia przyczynowo–skutkowego. Nie ma zatem żadnych podstaw do stwierdzenia, że jej rozwój intelektualny w dniu 30 czerwca 2025 rok, gdy wyjaśniała dlaczego inaczej zeznała w dniu 13 maja 2025 roku, był zaburzony. Tym samym nie sposób dokonywać interpretacji zdarzeń sprzecznej z jej zeznaniami nieobarczonymi żadnymi wątpliwościami natury psychicznej. Pokrzywdzona zeznała, że w dniu 13 maja 2025 roku po bardzo trudnym poranku, po zobaczeniu jak wygląda mieszkanie i K. L. była w szoku, jak to określała w transie, rozchwiana emocjonalnie i mówiła wszystko bez większego zastanowienia odnośnie odbytego stosunku seksualnego.

26. Natomiast w dniu 30 czerwca 2025 roku pokrzywdzona słuchana w obecności psychologa, który nie zgłosił żadnych zastrzeżeń do jej stanu psychicznego tego dnia wielokrotnie, zeznała, że w dniu 9 maja 2025 roku doszło do normalnego w ich związku stosunku seksualnego. Z punktu widzenia partnerskich relacji można mieć zastrzeżenia do zachowania oskarżonego, uległości i motywacji pokrzywdzonej godzącej się na tego rodzaju współżycie seksualne, niemniej jednak prawo karne nie penalizuje tego rodzaju sytuacji. Tym samym sąd wyeliminował z opisu czynu działanie oskarżonego polegające na doprowadzeniu I. N. do obcowania płciowego bez jej zgody.

27. Apelacja obrońcy oskarżonego kwestionująca pozostałe ustalenia sądu rejonowego jest całkowicie niezasadna. Zeznania pokrzywdzonej I. N. w zakresie czynu art. 207 § 1 k.k. są całkowicie wiarygodne, a argumentacja przedstawiona w środku odwoławczym nie może doprowadzić do wniosku, że relacje pomiędzy oskarżonym a I. N. były prawidłowe.

28. Należy przyznać rację sądowi pierwszej instancji, że relacja świadka w tym zakresie była obszerna, szczegółowa oraz konsekwentna. Pokrzywdzona w sposób przekonujący opisała funkcjonowanie stron we wspólnym gospodarstwie domowym. Sposób jej traktowania przez oskarżonego został potwierdzony w prywatnym nagraniu, którego zapis znajduje się w aktach sprawy. Zachowanie oskarżonego obejmowało zarówno wielokrotną przemoc psychiczną, jak i fizyczną, a intensywność wzrastała wraz z nadużywaniem alkoholu i narkotyków. Nawet zachowanie oskarżonego w obecności policjantów świadczy dobitnie o tym jak pokrzywdzona była traktowana przez oskarżonego. Bo jak nie dać wiary relacji pokrzywdzonej i tego jak zachowywał się oskarżony bez świadków, skoro w momencie zatrzymania, w obecności funkcjonariuszy Policji K. W. wykrzykiwał do I. N. „to ty k*** j** wezwałaś policję na mnie, jak mogłaś, ja cię załatwię k*** j***, za*** Cię , już możesz kopać sobie grób k** niech tylko wyjdę”.

29. Wyjaśnienia oskarżonego przeczącego tego rodzaju zdarzeniom są całkowicie niewiarygodne, co słusznie ocenił sąd pierwszej instancji. Jego twierdzenia pozostają w oczywistej sprzeczności z wiarygodnym materiałem dowodowym, w szczególności z nagraniem przedłożonym przez pokrzywdzoną, na którym utrwalono wypowiedzi oskarżonego kierującego wobec niej groźby o wyjątkowo drastycznym charakterze, w tym słowa o poderżnięciu gardła, czy wyrzuceniu przez okno (oczywiście w formie wulgarnej) i kierowaniu pod jej adresem licznych obraźliwych określeń.

30. Brak było podstaw do przesłuchania świadka F. N. w obecności psychologa, gdyż należałoby stwierdzić, że istnieje wątpliwość co do stanu psychicznego świadka, jego stanu rozwoju umysłowego, zdolności postrzegania lub odtwarzania przez niego postrzeżeń, a takie okoliczności nie zaistniały.

31. Natomiast w zakresie narkotyków oskarżony w całości przyznał się do ich podsiadania, brak było za tego podstaw do kwestionowania jego stanowiska procesowego w kierunku wskazanym przez obrońcę.

Wniosek obrońcy oskarżonego

o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Sądowi Rejonowemu w Wołominie do ponownego rozpoznania,

ewentualnie

o zmianę wyroku w całości, poprzez:

2. uniewinnienie oskarżonego od popełnienia przestępstw zarzucanych w pkt 1 i 2 aktu oskarżenia, tj. z art. 207 § 1 k.k. w zb. z art. 197 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. oraz art. 157 § 1 k.k.

3. w zakresie czynu zarzucanego oskarżonemu w pkt 3 aktu oskarżenia, tj. z art. 263 § 2 k.k. wymierzenie oskarżonemu na podstawie art. 263 § 2 k.k. w zw. z art. 69 § 1 k.k. kary 6 miesięcy pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania na okres próby 2 lat;

4. w zakresie czynu zarzucanego oskarżonemu w pkt 4 aktu oskarżenia, usunięcie z opisu czynu znamienia znacznej ilości, przyjęcie kwalifikacji prawnej czynu jako art. 62 ust. 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii i wymierzenie oskarżonemu na postawie art. 62 ust. 1 ustawy w zw. z art. 69 § 1 k.k. kary 8 miesięcy pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania na okres próby 2 lat;

5. na podstawie art. 85 § 1 k.k. w zw. z art. 86 § 1 k.k. orzeczenie wobec oskarżonego kary łącznej w wymiarze 1 roku pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania na okres próby 3 lat;

6. poddanie oskarżonego w okresie próby nadzorowi kuratora;

7. zobowiązanie oskarżonego do powstrzymywania się o używania alkoholu i substancji psychoaktywnych.

☐ zasadny

☒ częściowo zasadny

☐ niezasadny

Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny lub niezasadny.

Patrz ocena zarzutów apelacyjnych.

Abstrahując od tego, że brak jest podstaw faktycznych do wymierzenia oskarżonemu kary pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania, biorąc pod uwagę jego dotychczasowa karalność, to brak jest również podstaw prawnych. Zgodnie z treścią art. 69 § 1 k.k. sąd może warunkowo zawiesić wykonanie kary pozbawienia wolności orzeczonej w wymiarze nieprzekraczającym roku, jeżeli sprawca w czasie popełnienia przestępstwa nie był skazany na karę pozbawienia wolności. Oskarżony był skazany na karę pozbawienia wolności, co uniemożliwia zastosowanie dobrodziejstwa warunkowego zawieszenia wykonania kary.

4. ROZSTRZYGNIĘCIE SĄDU ODWOŁAWCZEGO

4.1. Zamiana w mocy wyroku sądu pierwszej instancji

1.

Przedmiot zmiany

zmieniono zaskarżony wyrok w ten sposób, że

a) z opisu czynu przypisanego w punkcie I wyeliminowano „a nadto w dniu 9 maja 2025 roku, po uprzednim użyciu przemocy w postaci popchnięcia na łóżko, doprowadził I. N. do obcowania płciowego pomimo braku jej zgody”, a z kwalifikacji prawnej „w zb. z art. 197 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k.”; jako podstawę wymiaru kary czynu przypisanego w punkcie I zaskarżonego wyroku przyjęto art. 207 § 1 k.k. i za tak przypisany czyn wymierzono oskarżonemu karę 2 lat i 6 miesięcy pozbawienia wolności;

b) uniewinniono oskarżonego od popełniania czynu przypisanego w punkcie II wyroku i zarzucanego w punkcie 2 aktu oskarżenia z art. 157 § 1 k.k. oraz uchylono pkt VII zaskarżonego wyroku oparty na treści art. 44 § 1 k.k.;

c) na podstawie art. 85 § 1 k.k., art. 86 § 1 k.k. połączono kary pozbawienia wolności wymierzone w punkcie 2a wyroku oraz w punktach III i IV zaskarżonego wyroku i wymierzono oskarżonemu karę łączną 3 lat pozbawienia wolności.

Zwięźle o powodach zmiany wyroku

Patrz ocena zarzutów apelacyjnych.

W zakresie wymierzonej kary wzięto pod uwagę tożsame jakie przyjął sąd rejonowy. Niższy wymiar kary za czyn z art. 207 § 1 k.k. wynikał z wyeliminowania przestępstwa zgwałcenia. Natomiast wymiar kary łącznej był miarkowany niższą karą za czyn z art. 207 § 1 k.k. i uniewinnieniem od czynu z art. 157 § 1 k.k.

4.2. Utrzymanie w mocy wyroku sądu pierwszej instancji

1

Przedmiot utrzymania w mocy

Pkt. I w zakresie znęcania, III, IV, VI, VIII–XVI wyroku

Zwięźle o powodach utrzymania w mocy.

Niezasadność apelacji.

5. Koszty Procesu

Wskazać punkt rozstrzygnięcia z wyroku.

Przytoczyć okoliczności.

4.

zasądzono od Skarbu Państwa na rzecz adw. I. L. kwotę 840 złotych powiększoną o podatek VAT tytułem zwrotu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej oskarżonemu w postępowaniu odwoławczym.

5.

zasądzono od Skarbu Państwa na rzecz adw. B. X. kwotę 840 złotych powiększoną o podatek VAT tytułem zwrotu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej oskarżycielce posiłkowej z urzędu z postępowaniu odwoławczym.

zwolniono oskarżonego od ponoszenia kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze, wydatki przejmując na rachunek Skarbu Państwa.

7. PODPIS

SSO Adam Bednarczyk SSA (del.) Anna Kalbarczyk SSO Anna Zawadka

1.1. Granice zaskarżenia

Kolejny numer załącznika

1

Podmiot wnoszący apelację

Obrońca oskarżonego

Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja

Wyrok Sądu Rejonowego w Wołominie z dnia 20 lutego 2026 roku sygn. akt II K 729/25 w sprawie K. W.

1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia

☒ na korzyść

☐ na niekorzyść

☒ w całości

☐ w części

☐co do winy

☐co do kary

☐co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia

1.3.2. Podniesione zarzuty

Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji

☒art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu

☒art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany

w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu

☒art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

☒art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia,

jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

☐art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

☐art. 439 k.p.k.

☐brak zarzutów

1.4. Wnioski

☒uchylenie

☒zmiana