V K 248/19

Sygn. akt V K 248/19

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 16 stycznia 2019 r.

Sąd Rejonowy dla m. st. Warszawy w Warszawie Wydział V Karny

w składzie:

Przewodniczący: SSR Maciej Jabłoński

Protokolant: Lena Szulińska

po rozpoznaniu na rozprawie w dniach 19 października 2018 r. i 16 stycznia 2019 r. sprawy przeciwko S. K., synowi S. i M. z domu L., urodzonemu (...) w miejscowości H. na Ukrainie,

oskarżonemu o to, że: w dniu 23.12.2017 r. w W. przy ul. (...) dokonał przywłaszczenia powierzonych mu rzeczy ruchomych w postaci trzech pilotów zdalnego sterowania do żurawi (...) wraz z baterią o wartości 18.498,81 zł, klucza pneumatycznego YT- (...) wartości 258 zł, pilota do telewizora o wartości 10 zł, sygnału SK-300 (...) o wartości 70 zł, akumulatora żelowego o wartości 23 zł, pompy wtryskowej o wartości 200 zł, pompy wtryskowej B. o wartości 150 zł, 3 sztuk lampy L. o łącznej wartości 300 zł, nawigacji o wartości 50 zł, sygnalizatora cofania B. o wartości 69 zł, 2 sztuk lampy błyskowej o łącznej wartości 200 zł, taśmy odblaskowej 3M o wartości 50 zł, 10 sztuk wkładki zamka o łącznej wartości 300 zł, lampki ściennej L. o wartości 8 zł, wyciskarki z wkładem smarowym o wartości 40 zł, odcinacza do zarabiania przewodów o wartości 50 zł, zestawu kluczy nasadowych Y. o wartości 120 zł, zestawu kluczy udarowych o wartości 115,70 zł, zestawu kluczy J. o wartości 128 zł, 3 sztuk kluczy nasadowych Y. o wartości 30 zł, grzechotki do kluczy nasadowych Y. o wartości 54,99 zł, 5 sztuk śrubokrętów o wartości 100 zł, lampki samochodowej L. o wartości 80 zł o łącznej wartości strat w kwocie 19.475,50 zł na szkodę J. S. R., tj. o czyn z art. 284 § 2 kk.

orzeka:

I. oskarżonego S. K. uznaje za winnego dokonania zarzucanego mu czynu i za to na podstawie art. 284 § 2 k.k. w zw. z art. 37a kk wymierza mu karę 6 /sześciu/ miesięcy ograniczenia wolności z obowiązkiem wykonywania nieodpłatnej dozorowanej pracy na cele społeczne w wymiarze 30 /trzydzieści/ godzin w stosunku miesięcznym;

II. na podstawie art. 63 § 1 i 5 k.k. na poczet orzeczonej wobec oskarżonego kary ograniczenia wolności zalicza okres rzeczywistego pozbawienia wolności w sprawie od dnia 24 grudnia 2017 roku godz. 07.45 do dnia 23 lutego 2018 roku przyjmując, że jeden dzień rzeczywistego pozbawienia wolności równa się 2 (dwóm) dniom kary ograniczenia wolności;

III. na podstawie art. 34 § 3 k.k. orzeka wobec oskarżonego świadczenie pieniężne na rzecz Funduszu Pokrzywdzonym oraz Pomocy Postpenitencjarnej w kwocie 840 zł;

IV. na podstawie art. 627 k.p.k. zasądza od oskarżonego kwotę 120,00 (sto dwadzieścia) złotych tytułem opłaty od kary ograniczenia wolności oraz kwotę 328,28 (trzysta dwadzieścia osiem i 28/100/ złotych tytułem pozostałych kosztów sądowych.

V K 248/19

(...)

Na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego Sąd ustalił następujący stan faktyczny w sprawie:

Oskarżony będąc z wykształcenia mechanikiem podjął prace w firmie (...) we wrześniu 2017r i obie strony były zadowolone ze współpracy. Kiedy zaszła konieczność zatrudnienia oskarżonego formalnie i wystąpienia o legalizację jego pracy S. R. nie spełnił wszystkich oczekiwań co do podjęcia takich starań i zdaniem oskarżonego nie uregulował w pełni wynagrodzenia za ostatni okres. Wiedziony subiektywnym poczuciem krzywdy oskarżony korzystając z nieobecności pokrzywdzonych i tego, że dysponował kluczami do pomieszczeń służbowych oraz kluczami do samochodu. Zabrał część wyposażenia warsztatu oraz piloty do żurawi zamontowanych na pojazdach ciężarowych. Następnie samochodem pokrzywdzonego udał się na dworzec Zachodni skąd odjechał w celu udania się do kraju pochodzenia czyli na Ukrainę.

Na przejściu granicznym został zatrzymany przez funkcjonariuszy Straży Granicznej i odnaleziono przy nim przedmioty pochodzące z warsztatu pokrzywdzonego. Oskarżony tłumaczył fakt zaboru chęcią posiadania jakiegoś argumentu wobec pokrzywdzonych aby zapłacono mu całe należne wynagrodzenie.

Powyższy stan faktyczny Sąd ustalił na podstawie następujących dowodów: wyjaśnień oskarżonego (k- 58-59, 230-231), zeznań świadków J. R. (k-12,447), S. R. (k-28-29, 76-77, 448) oraz dokumentów zaliczonych do materiału dowodowego według wykazu na k- 448.

Sąd dał wiarę drugim wyjaśnieniom oskarżonego jako spójnym i logicznym oraz zgodnym z pozostałym materiałem dowodowym uznając jego pierwsze depozycje za przyjętą linie obrony, którą następnie oskarżony porzucił.

Co do zeznań świadków to Sąd nie widział powodów do kwestionowania ich rzetelności. Szczegółowe i uporządkowane zgodne ze sobą i pozostałym materiałem dowodowym oraz zasadniczo spójne nawet z końcowymi depozycjami oskarżonego stanowią wiarygodny materiał dowodowy.

Sąd zważył, co następuje:

Wina i okoliczności czynu oskarżonego nie budzą wątpliwości. Oskarżony swojej winy nie kwestionował i dokładnie opisał przyczyny i okoliczności przywłąszczenia jakiego dokonał. Także obrona nie kwestionowała jego winy domagając się w przemówieniu końcowym wydania wyroku skazującego.

Oskarżony miał dostęp do mienia pokrzywdzonych, jako że był u nich zatrudniony i obdarzony zaufaniem na tyle dużym, że mógł swobodnie wchodzić do pomieszczeń gdzie znajdowały się przedmioty późniejszego przywłaszczenia. Rzeczy te miały więc status rzeczy powierzonych oskarżonemu jako potrzebnych do pracy, a częściowo jako w sensie faktycznym strzeżonych przez niego z racji tego, iż zamieszkiwał na terenie firmy.

Oskarżony część z tych rzeczy przejął do swojej dyspozycji zabierając je i wywożąc w nieznane początkowo pokrzywdzonym miejsce. Dał zatem dowód, że miał zamiar swobodnie, bez udziału i wiedzy pokrzywdzonych nimi dysponować, co wyczerpuje znamiona przestępstwa przywłaszczenia rzeczy powierzonej opisane w art. 284 § 2 kk

Sąd wymierzając oskarżonemu karę podzielił stanowisko zarówno oskarżyciela jak i obrońcy o zasadności wymierzenia kary ograniczenia wolności. W ocenie Sądu jest to kara wystarczająca. Wykonywana praca ma oskarżonemu uświadomić z jednej strony powagę jego czynu, z drugiej zaś potrzebę jego zrównoważenia jakimś dobrem wypracowanym przez niego samego. Okres 6 miesięcy ograniczenia wolności jest zadaniem Sądu wystarczający dla odniesienia efektu wychowawczego i prewencyjnego i nie ma powodu aby go powiększać. Dodawszy do tego obowiązek świadczenia pieniężnego o jaki zgodnie wnosiły strony Sąd uważa, że wyrok taki spełni zakładane przez ustawodawcę cele.

Sąd zaliczył na poczet kary okres zatrzymania oskarżonego i obciążył go kosztami procesu uznając, że ma on środki i możliwości ich zdobycia aby pokryć te koszta.

Wobec powyższego należało orzec jak w sentencji wyroku.