I C 1029/23

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 28 maja 2026 r.

Sąd Okręgowy w Warszawie I Wydział Cywilny w następującym składzie:

Przewodniczący: Sędzia del. Agnieszka Onichimowska

Protokolant: sekretarz sądowy Aleksandra Bobińska

po rozpoznaniu w dniu 25 maja 2026 r w Warszawie

na rozprawie

sprawy z powództwa R. F. (1)

przeciwko V. R. (1), P. L. (2)

o zapłatę

I. oddala powództwo w całości;

II. ustala, iż powód ponosi w całości koszty niniejszego postępowania, przy czym ich szczegółowe rozliczenie pozostawia Referendarzowi sądowemu.

Sędzia del. Agnieszka Onichimowska

Pozwem z dnia 01 lipca 2022 r. (data prezentaty biura podawczego) powód R. F. (3) wniósł o zasądzenie od pozwanego P. L. (3) kwoty 6.000.000,00 zł, wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od dnia wniesienia pozwu do dnia zapłaty.

W uzasadnieniu powód wskazał, że dnia 02 lipca 2019r. w Z., pozwany P. L. (1) wystawił na rzecz Powoda weksel własny zupełny z klauzulą bez protestu opiewający na kwotę: 6.000.000,00 zł. Wobec faktu, iż Pozwany nie wywiązał się z zobowiązania względem Powoda, Powód uzupełnił weksel, a następnie pismem sporządzonym w dniu 03 czerwca 2022r. wezwał Pozwanego do jego wykupu, czego jednak pozwany do dnia wystąpienia z powództwem nie dokonał. (pozew k. 3-4)

Pismem procesowym z dnia 22 lipca 2022 r. pozwany P. L. (1) wniósł o oddalenie powództwa w całości oraz zasądzenie na rzecz pozwanego od powoda zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych, wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia uprawomocnienia się orzeczenia do dnia zapłaty. Ponadto pozwany wniósł o niewydawanie nakazu zapłaty ze względu na prawdopodobieństwo sfałszowania załączonego do pozwu weksla oraz zawieszenie postępowania do czasu prawomocnego zakończenia postępowania karnego prowadzonego przez Prokuraturę Rejonową w P.pod znakiem (...). (k. 8-9)

Pismem z dnia 10 listopada 2022 r. stanowiącym uzupełnienie braków formalnych pozwu powód odnosząc się do okoliczności faktycznych stanowiących podstawę faktyczną powództwa oświadczył, że środki jakie poświęcił na interes z pozwanym pochodziły z jego wieloletniej pracy w Anglii, które to środki przekazał pozwanemu na wspólny zakup szeregu nieruchomości, których formalnym właścicielem został P. L. (1). Zaznaczył ponadto, że obecnie jego jedynym źródłem dochodu jest świadczenie emerytalne w wysokości 700 zł i nie posiada on żadnego majątku. Wyjaśnił także, że kwotę w wysokości 300 tysięcy złotych przeznaczył na remont mieszkania kwaterunkowego w którym mieszka, na pokrycie kosztów wesela jego córki oraz zapewnienia jej startu życiowego po zawarciu przez nią związku małżeńskiego. Wskazał on również, że był łudzony przez pozwanego P. L. (1) obietnicą niezwłocznego zwrotu przekazanych mu pieniędzy po sprzedaży nabytych nieruchomości w proporcji po połowie po ich sprzedaży, jako, że takie było pomiędzy nimi porozumienie ustne. ( pismo procesowe powoda k. 94)

Postanowieniem z dnia 24 sierpnia 2023 r. Sąd Okręgowy w Warszawie zawiesił postępowanie na podstawie art. 174 § 1 pkt 1 kpc wobec śmierci pozwanego P. L. (1). (postanowienie k. 130)

Postanowieniem z dnia 22 listopada 2023 r. Sąd Okręgowy w Warszawie podjął zawieszone postępowanie z udziałem następców prawnych zmarłego pozwanego P. L. (1) , tj. z udziałem V. R. (1) i P. L. (2). (postanowienie k. 156)

W odpowiedzi na pozew z dnia 06 marca 2024 r. pozwani P. L. (2) i V. R. (1) podtrzymali stanowisko wyrażane przez poprzednika prawnego, P. L. (1), wnosząc o oddalenie powództwa w całości oraz zasądzenie na rzecz pozwanych od powoda zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia uprawomocnienia się orzeczenia do dnia zapłaty, a także opłatą skarbową od pełnomocnictwa.

W uzasadnieniu pozwani zaprzeczyli, aby ich poprzednik prawny, P. L. (1), wystawił na rzecz powoda weksel własny na kwotę 6.000.000 zł, stwierdzając przy tym, że obecnie toczy się postępowanie przygotowawcze prowadzone przez Prokuraturę Rejonową w P. pod sygn. akt (...) mające na celu ustalenie czy weksel został podrobiony przez powoda. Pozwani zakwestionowali, aby w przeszłości miały miejsce zdarzenia uzasadniające podpisanie przez P. L. (1) weksla, w szczególności, aby P. L. (1) otrzymał od powoda pożyczkę lub pieniądze, w celu ich zainwestowania z zastrzeżeniem zwrotu tych pieniędzy i uzyskanych zysków. Wskazali ponadto, że w dacie sporządzania weksla P. L. (1) miał 94 lata i w tym czasie nie uczestniczył już w jakichkolwiek interesach. Strona pozwana zaznaczyła również, że to P. L. (1) udzielił powodowi pożyczki w kwocie 300.000 zł, której powód nie zwrócił, a gdy P. L. (1) podjął działania w celu wyegzekwowania tej kwoty, to powód przedstawił twierdzenia o rzekomym podpisaniu przez P. L. (1) weksla na kwotę 6.000.000 zł. Podkreślano również, że ojciec pozwanych P. L. (1), był majętnym człowiekiem, który nigdy nie potrzebował pożyczać pieniędzy od nikogo, w tym od powoda. Pozwani zaznaczyli, że nie znają okoliczności, w jakich podpis P. L. (1) znalazł się na pustej kartce papieru, ale prawdopodobnie powód podstępem kilka lat wcześniej uzyskał ów podpis przekonując P. L. (1), że jego podpis jest potrzebny do innych celów (najprawdopodobniej w celu uzyskania decyzji lub dokumentów budowlanych). Pozwani zakwestionowali w całości twierdzenia powoda z pozwu i z pisma z dnia 10 listopada 2022 r., uznając je za pozbawione elementarnych zasad logiki i w sposób oczywisty sprzeczne z doświadczeniem życiowym. Strona pozwana zwróciła także uwagę na wadliwości związane z przedstawieniem weksla do zapłaty. Miały one polegać na niedochowaniu wynikającego z art. 34 prawa wekslowego wymogu przedstawienia weksla do zapłaty, jako, że weksel datowany na 11 lipca 2019 r. powód przedstawił do zapłaty dopiero pismem datowanym na 3 czerwca 2022 r. ( odpowiedź na pozew k. 172-176)

Do czasu zamknięcia rozprawy strony podtrzymały swoje stanowiska procesowe.

Sąd Okręgowy następujący stan faktyczny:

W dniu 18 czerwca 2013 r. przed Notariuszem I. Z. (2), P. L. (1) wraz ze R. F. (1) dokonali zakupu nieruchomości położonej przy ulicy (...) w Z., stanowiącej działkę gruntu numer (...) z obrębu (...), o obszarze 1.421 m2, dla której Sąd Rejonowy dla Warszawy-Mokotowa w Warszawie, XIII Wydział Ksiąg Wieczystych prowadzi księgę wieczystą Kw numer (...). W ramach współwłasności P. L. (1) przypadało ¾ części natomiast R. F. (1) ¼ części.

W dniu 27 stycznia 2017 r. przed notariuszem I. Z. (1), prowadzącym Kancelarię Notarialną w I. przy (...), P. L. (5) zawarł z R. F. (1), w formie aktu notarialnego (...), umowę pożyczki w ramach której P. L. (1) udzielił R. F. (1) pożyczki pieniężnej w kwocie 300.000 zł. Pożyczka nie była oprocentowana. Pożyczkobiorca zobowiązał się zwrócić Pożyczkodawcy kwotę pożyczki w ciągu sześciu tygodni po jej wypowiedzeniu przez Pożyczkodawcę i co do obowiązku zwrotu pożyczki wraz z ewentualnym odsetkami za opóźnienie poddał się egzekucji z tego aktu stosownie do treści art. 777 §1 pkt 5 ustawy z dnia 17 listopada 1964 roku - Kodeks postępowania cywilnego do kwoty 320.000 zł (§2 ust. 3). Jednocześnie strony ustaliły, że zabezpieczeniem obowiązku spłaty pożyczki, odsetek ustawowych należnych za opóźnienie w spłacie pożyczki oraz innych kosztów będzie hipoteka umowna do kwoty 320.000 zł na rzecz Pożyczkodawcy na przysługującym Pożyczkobiorcy udziale wynoszącym 1/4 części we współwłasności nieruchomości położonej przy (...) w Z., stanowiącej działkę gruntu numer (...) z obrębu (...), o obszarze 1.421 m2, dla której Sąd Rejonowy dla Warszawy-Mokotowa w Warszawie, XIII Wydział Ksiąg Wieczystych prowadzi księgę wieczystą Kw numer (...).

Dowód: protokół z przesłuchania świadka R. F. (1) z dnia 19 sierpnia 2022 r . w postępowaniu przygotowawczym – k. 186-187, Umowa pożyczki z dnia 27 stycznia 2017 r. akt notarialny (...) – k. 33-38, elektroniczna księga wieczysta Kw numer (...)

Po wypadku samochodowym, który miał miejsce w 2017 r., P. L. (1) z uwagi na swój stan zdrowia – w tym zaawansowaną cukrzycę i problemy ze słuchem - zaprzestał samodzielnego opuszczania domu.

W 2019 r. P. L. (1) przeszedł zabieg ortopedyczny, po którym utracił możliwość samodzielnego poruszania się oraz został objęty większą opieką ze strony córki (z która zamieszkiwał) oraz wynajętej opiekunki. W związku z przebytym zabiegiem cierpiał na przewlekły zespół bólowy i przyjmował leki zawierające opioidy o silnym działaniu przeciwbólowym.

Dowód: zeznania pozwanego P. L. (2) k. 382-383v, protokół zeznań P. L. (1) w postępowaniu przygotowawczym k. 181-183, zeznania pozwanej V. R. (1) k. 383v-384, dokumentacja medyczna k. 231-372, opinia biegłego sądowego z zakresu neurologii k. 456-467,

W związku z brakiem zwrotu pożyczki P. L. (1) - działając przez ustanowionego pełnomocnika - pismem z dnia 17 grudnia 2021 r. wezwał R. F. (1) do zapłaty należności w wysokości 300.000,00 zł w terminie 3 dni od daty doręczenia wezwania lub zawarcia w tym terminie umowy o mediację i przystąpienie do mediacji.

Dowód: wezwanie do zapłaty – k. 27

W odpowiedzi na wezwanie do zapłaty R. F. (2) pismem z dnia 23 grudnia 2021 r. wyraził zgodę na przystąpienie do mediacji.

Dowód: pismo z dnia 23 grudnia 2021 r. – k. 29

R. F. (2) nie dokonał spłaty umowy pożyczki z dnia 27 stycznia 2017 r. ani nie zawarł umowy ugody w zakresie spłaty pożyczki zaciągniętej u P. L. (1).

Dowód: okoliczność bezsporna

Postanowieniem z dnia 4 kwietnia 2022 r. sygn. akt II Co 2136/22 Referendarz sądowy w Sądzie Rejonowym dla miasta stołecznego Warszawy w Warszawie nadał klauzulę wykonalności aktowi notarialnemu z dnia 27 stycznia 2017 roku sporządzonemu przed notariuszem I. Z. (1), prowadzącym Kancelarię Notarialną w I. przy (...), Repertorium A Nr (...), na rzecz wierzyciela P. L. (3) przeciwko dłużnikowi R. F. (1) w zakresie opisanego w § 3 ust. 3 tego aktu obowiązku zapłaty na rzecz P. L. (3) kwoty 300.000,00 zł.

Dowód: postanowienie o nadaniu klauzuli wykonalności – k. 31-32

Na podstawie tytułu wykonawczego Aktu notarialnego z dnia 27 stycznia 2017 r. Rep. A nr (...) zaopatrzonego w klauzulę wykonalności z dnia 28 kwietnia 2022 r. Komornik sądowy przy Sądzie Rejonowym dla m.st. Warszawy w Warszawie Z. P. wszczął postępowanie egzekucyjne sygn. akt Km (...) przeciwko dłużnikowi R. F. (1).

Dowód: zawiadomienie stron o zajęciu rachunku bankowego – k. 42, zawiadomienie o zajęciu wierzytelności z rachunku bankowego – k. 44

R. F. (2) dokonał wypełnienia weksla in blanco, na którym znajdował się podpis P. L. (1), jako wystawcy. Weksel wypełniono na kwotę 6.000.000,00 zł, wpisując w treści weksla datę 11 lipca 2019 r.

Dowód: kopia weksla – k. 5, protokół z przesłuchania świadka R. F. (1) z dnia 19 sierpnia 2022 r . w postępowaniu przygotowawczym – k. 186-187,

Pismem z dnia 03 czerwca 2022 r. R. F. (2) wezwał P. L. (1) do zapłaty weksla do dnia 10 czerwca 2022 r.

Dowód: wezwanie do wykupu weksla – k. 7

W odpowiedzi na wezwanie do zapłaty kwoty 6.000.000,00 zł pismem z dnia 15 czerwca 2022 r. P. L. (4) - działając przez swojego pełnomocnika - odmówił zapłaty, uznając wezwanie za nieuzasadnione i niemające jakichkolwiek podstaw. Jednocześnie zakwestionował on istnienie weksla oraz istnienie stosunku prawnego, zabezpieczonego przez przedmiotowy weksel.

Dowód: pismo z dnia 15 czerwca 20222 r. – k. 47, pełnomocnictwo – k. 48

W dniu 20 czerwca 2022 r. P. L. (1) złożył do Prokuratury Rejonowej w P. zawiadomienie o możliwości podejrzenia popełnienia przez R. F. (1) przestępstwa polegającego na podrobieniu weksla, ewentualnie podrobieniu podpisu uprawnionego pod wekslem (art. 310 § 1 kk, art. 270 § 1 lub § 2 kk)

Postanowieniem z dnia 18 kwietnia 2024 r. Prokuratura Rejonowa w P. umorzyła śledztwo w sprawie (...) w sprawie podrobienia w nieustalonym dniu, nie wcześniej niż 03 czerwca 2022 r. i nie później niż 01 lipca 2022 r w nieustalonym miejscu, a ujawnionym w L., woj. (...) dokumentu uprawniającego do otrzymania sumy pieniężnej w postaci weksla na kwotę 6.000.000 zł opatrzonego datą 11 lipca 2019 r. i miejscem wystawienia Z. i przedłożenia go jako autentyczny w dniu 01 lipca 2022 r. w Sądzie Okręgowym w Warszawie wraz z pozwem o zapłatę w postępowaniu o sygn. III Nc 533/22, tj. czynu z art. 310 § 1 i 2 k.k

Dowód: zawiadomienie o możliwości podejrzenia popełnienia przestępstwa – k. 50-51, postanowienie o umorzeniu śledztwa – k. 435-437

P. L. (3) zmarł w dniu 01 lipca 2023 r. w wieku 98 lat. Spadek po nim na podstawie ustawy nabyli: córka V. R. (2) oraz syn P. L. (2), w udziale wynoszącym po 1/2 części.

Dowód: kopia aktu zgonu nr (...) – k. 123, Wypis aktu poświadczenia dziedziczenia – k. 137

P. L. (1) był osobą majętną, prowadzącą z powodzeniem firmę zajmującą się produkcją akcesoriów samochodowych. W związku z prowadzoną działalnością zawierał umowy głównie leasingu, nie zaciągając innych zobowiązań finansowych. R. F. (2) - w ramach prowadzonej działalności gospodarczej - kooperował z firmą (...), dostarczając środki czystości.

W 2019 r. P. L. (1) sprzedał jedną działkę, a w 2021 r. sprzedał dwie kolejne działki, każda o wartości 400.000,00 zł. Działka znajdująca się we współwłasności z R. F. (1), o wartości około 2.000.000,00 zł nie została sprzedana.

Dowód: protokół zeznań P. L. (1) z postępowania przygotowawczego k. 181-183, zeznania pozwanego P. L. (2) k. 382-383v

Powyższy stan faktyczny Sąd ustalił na podstawie okoliczności bezspornych, a w pozostałym zakresie w oparciu dokumenty złożone do akt sprawy, które uznał za wiarygodne, albowiem nie budziły one wątpliwości, co do swej autentyczności, a żadna ze stron nie kwestionowała ich prawdziwości. Wobec niekwestionowania złożonych do akt kserokopii i wydruków dokumentów brak było podstaw do żądania złożenia wyżej wymienionych dokumentów w oryginale. Wskazane dowody wzajemnie się uzupełniają i potwierdzają, w zestawieniu ze sobą tworzą spójny stan faktyczny i brak jest zdaniem Sądu przesłanek do odmówienia im mocy dowodowej w zakresie, w jakim stanowiły one podstawę ustaleń faktycznych w sprawie.

Zdaniem Sądu szczególne znaczenie wśród złożonych dokumentów stanowiły dokumenty w postaci kopii protokołów zeznań w postępowaniu przygotowawczym P. L. (1) (k. 181-184) oraz powoda R. F. (1) (k. 186-187, k. 194-196). O ile bowiem protokoły przesłuchania tych osób nie mają takiego samego waloru w procesie cywilnym, jak dowód z przesłuchania świadka/strony przeprowadzonego bezpośrednio przed sądem cywilnym, to jednak nie są one pozbawione mocy dowodowej mogą być uznane za dowód z dokumentu (urzędowego), który potwierdza tylko fakt, że osoby te złożyły określone oświadczenie o konkretnej treści w toku czynności przesłuchania w postępowaniu przygotowawczym. Przedmiotowe protokoły stanowiły więc uzupełniający materiał dowodowy, który z jednej strony pozwolił na zweryfikowanie wiarygodności relacji przesłuchanych w niniejszym postępowaniu stron, z drugiej zaś strony, wpisując się w argumentację stron prezentowaną w niniejszym postępowaniu, stanowiły istotny element w ocenie spójności logicznej twierdzeń stron.

Istotne w przedmiotowej sprawie okazał się również osobowe źródła osobowe, przy czym miały one zróżnicowaną wiarygodność.

W ocenie Sądu zeznania pozwanego P. L. (2) (k. 382-383v), jak i V. R. (1) (k. 383v-384) – dzieci pierwotnego powoda P. L. (1), stanowiły wartościowy i wiarygodny materiał dowodowy, który w znacznym stopniu przyczynił się do rozstrzygnięcia sprawy. Zeznania korespondowały ze sobą, jak i z pozostałym zebranym (a uznanym za wiarygodny) materiałem dowodowym. Zeznania te stanowiły logiczną i spójną wewnętrznie relację, co do stanu zdrowia, jak i sposobu funkcjonowania P. L. (1) zarówno w życiu prywatnym jak i zawodowym, co pozwoliło na zweryfikowanie prawdziwości relacji strony powodowej (zawartych zarówno w pismach procesowych jak i ujętych w protokołach przesłuchania na etapie postępowania przygotowawczego) co do okoliczności mających uzasadniać podpisanie weksla.

Opinia biegłego z zakresu neurologii dr n. med. P. T. z dnia 20 listopada 2025 r. (k. 456-467) w ocenie Sądu miała ona ograniczoną przydatność w przedmiotowej sprawie. Przedmiotowa opinia pozwoliła co prawda na ustalenie, że P. L. (1) na dzień 11 lipca 2019 r. nie znajdował się w stanie wyłączającym świadome lub swobodne podjęcie decyzji. Zasadniczy mankament przedmiotowej opinii polega jednak na tym, że biegły (jak wynika z treści opinii) skupił się na dacie widniejącej na wekslu tj. 11 lipca 2019 r., przyjmując automatycznie, że to właśnie w tym dniu doszło do złożenia podpisu pod wekslem przez P. L. (1). Tymczasem wniosek ten nie znajduje dostatecznego oparcia w zgromadzonym materiale dowodowym. Otóż data 11 lipca 2019 r naniesiona na wekslu już na pierwszy rzut oka (k. 110) nie pochodzi od P. L. (1), ale od osoby wypełniającej weksel, a więc powoda R. F. (1) (świadczy o tym chociażby jednolity niebieski kolor zarówno daty na wekslu jaki wpisanej przez powoda kwoty). O naniesieniu daty przez powoda świadczą również ustalenia Ekspertyzy kryminalistycznej (k. 420, 433). Oparciem dla tezy o podpisaniu weksla 11 lipca 2019 r. nie mogą być również zeznania złożone przez pozwanych na rozprawie (k. 382-384) jako, że nie odnosiły się one wprost do tej kwestii a skupiały na opisie sposobu funkcjonowania P. L. (1) w ostatnich latach życia oraz jego problemach zdrowotnych. Za takie potwierdzenie nie mogą być również uznane załączone do sprawy protokoły przesłuchań w postępowaniu przygotowawczym, jako że P. L. (1) w swoich zeznaniach (k. 181-184) w ogóle zaprzeczał podpisaniu weksla, natomiast zeznania R. F. (1) (k. 186-187, k. 194-196) są w tym zakresie bardzo nieprecyzyjne (,, To mogło być w 2018 lub 2019 r. nie pamiętam dokładnie” –k . 195, ,,Nie pamiętam dokładnej daty, ale w 2018 lub 2019 roku otrzymałem (…)” – k. 187).

Opinia – Ekspertyza kryminalistyczna nr (...) z zakresu badań dokumentów (k. 411-434) sporządzona w dniu 02 grudnia 2022 r. przez mgr T. F. i inż. L. L. w Instytucie (...), a przeprowadzona w postępowaniu przygotowawczym prowadzonym przez Prokuraturę Rejonową w P. pod sygnaturą(...) Ds. (...), w ocenie Sądu stanowiła wartościowy i wiarygodny materiał dowodowy. Przedmiotowa ekspertyza pozwoliła na potwierdzenie, iż podpis widniejący na wekslu załączonym do pozwu (kopia k. 110) został złożony osobiście przez P. L. (1). Należy przy tym zaznaczyć, że o ile okoliczność ta miała istotne znaczenie – chociażby dla oceny podnoszonych przez stronę pozwaną twierdzeń (co do sfałszowania weksla oraz zdecydowanemu zaprzeczeniu składania przez P. L. (1) podpisu na wekslu), to jednak sam fakt potwierdzenia autentyczności podpisu nie zaważył na rozstrzygnięciu sprawy na korzyść powoda (o czym mowa będzie jednak w dalszej części uzasadnienia). Warto ponadto dodać, że autorzy opinii nie udzielili odpowiedzi na pytania nr 3 i 4 zawarte w postanowieniu prokuratora z dnia 20 października 2022 r. Pytania te dotyczyły po pierwsze tego czy istnieje możliwość ustalenia w jakiej kolejności doszło do podpisania weksla, a więc czy najpierw złożono podpis czy też wypełniono jego treść (niemniej sam powód w zeznaniach składanych w toku postępowania przygotowawczego przyznawał, że do wypełnienie przez niego weksla doszło później). Po drugie pytania odnosiły się do tego czy podpis własnoręczny P. L. (1) został naniesiony na zadrukowanej już kartce papieru czy też na kartce in blanco a tekst został dodrukowany później. Powyższe nie pozwala z całą pewnością ustalić chwili złożenia podpisu własnoręcznego przez P. L. (1).

Jednocześnie należy wyjaśnić, iż Sąd pominął dowód z przesłuchania powoda w charakterze strony, albowiem powód prawidłowo wezwany (k. 379) nie stawił się na terminie rozprawy wyznaczonym na dzień 18 marca 2025 roku. W ocenie Sądu pismo powoda złożone w dniu rozprawy na biurze podawczym tut. Sądu o godzinie 8:36 (k. 381) w sytuacji, w której rozprawa została wyznaczona na godzinę 9.00, nie stanowiło usprawiedliwienia tejże nieobecności. Przede wszystkim nie przekonuje Sądu fakt, iż powód nie „posiada komputera (k. 381)” w sytuacji, w której pisma procesowe powoda składane w niniejszej sprawie sporządzone były pismem komputerowym. Co więcej nie jest prawdą, iż tut. Sąd nie posiada możliwości udostępnienia pomieszczenia umożliwiającego udział w rozprawie zdalnej, jeżeli zachodzi taka konieczność. Jednakże – co wymaga podkreślenia – Sąd w składzie rozpoznającym przedmiotową sprawę, wielokrotnie przeprowadzał rozprawy hybrydowe z udziałem osób, które stawiły się osobiście na sali rozpraw, w sytuacji, gdy pozostali uczestnicy połączeni byli zdalnie. Powód nie stawił się jednak na sali rozpraw. Ponadto zdaniem Sądu składanie wniosku o ustanowienie pełnomocnika z urzędu w dniu terminu rozprawy – w sytuacji, gdy wezwanie na termin zostało doręczone z 6-miesięcznym wyprzedzeniem, k. 379 – jest działaniem mającym na celu przedłużenie postępowania. Warto ponadto nadmienić, iż powód nie stawił się także na kolejnym z wyznaczonych terminów rozpraw, tj. w dniu 25 maja 2026 roku (k. 507 w zw. z k. 508).

Sąd Okręgowy zważył co następuje:

Powództwo podlegał oddaleniu.

Powód R. F. (2) w pozwie wniesionym pierwotnie przeciwko P. L. (1) w postępowaniu nakazowym domagał się zasądzenia od pozwanego kwoty 6.000.000,00 zł wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od wniesienia pozwu. Powód powoływał się na fakt wystawienia w dniu 02 lipca 2019r. przez P. L. (1) weksla własnego zupełnego z klauzulą bez protestu opiewającego na kwotę: 6.000.000 złotych. Wedle powoda przekazał on pozwanemu (zarobione w Anglii) środki, w celu nabycia nieruchomości, które następnie miały zostać sprzedane, a zyski podzielone po połowie. Wobec braku wywiązania się przez pozwanego ze zobowiązania, powód uzupełnił weksel, a następnie pismem sporządzonym w dniu 03.06.2022r. wezwał pozwanego do jego wykupu, co jednak nie nastąpiło.

Strona pozwana – zarówno P. L. (1), jak i jego następcy prawni P. L. (2) i V. R. (1), konsekwentnie wnosiła o oddalenie powództwa w całości, kwestionując zarówno autentyczność weksla, jak i to aby w przeszłości miały miejsce zdarzenia uzasadniające podpisanie przez P. L. (1) weksla, w szczególności, aby P. L. (1) otrzymał od powoda pożyczkę lub pieniądze, w celu ich zainwestowania z zastrzeżeniem zwrotu tych pieniędzy i uzyskanych zysków. Tym samym strona pozwana zanegowania istnienie należności zabezpieczonej przedmiotowym wekslem.

W pierwszej kolejności należy zaznaczyć, że wbrew twierdzeniom zawartym w pozwie, weksel stanowiący podstawę zgłoszonego w pozwie roszczenia, nie miał charakteru weksla zupełnego, taki bowiem już w momencie wystawienia zawiera wszystkie elementy wymagane przez prawo wekslowe, a w tym kwotę, termin i miejsce płatności. Tymczasem jak wynika z protokołów zeznań składanych w nieodległym okresie (sierpień 2022 r. oraz sierpień 2023 r.) w toku postępowania przygotowawczego (a więc mających charakter dokumentów urzędowych), powód zeznał: ,,jakiś czas później uzupełniłem otrzymany weksel wpisując kwotę 6 000 000zł” , ,,Następnie P. L. (1) naniósł na weksel podpis, a następnie Ja go wypełniłem” (zeznania k. 186-187, k. 194-196). W konsekwencji przedmiotowy weksel (k. 5, k. 110) nie może być uznany za weksel zupełny, ale co najwyżej za weksel in blanco i to on będzie przedmiotem dalszych rozważań Sądu.

Tytułem wstępu zaznaczyć należy, że weksel jest dokumentem formalnym, który musi być wystawiony pod rygorem nieważności w formie i według treści przepisanej ustawą z dnia 28 kwietnia 1936 r. prawo wekslowe. Weksel jest papierem wartościowym, ucieleśniającym bezwarunkowe i abstrakcyjne zobowiązanie pieniężne osób, które złożyły na nim swoje podpisy. Taki charakter weksla rodzi określone następstwa w sferze charakteru zobowiązania wekslowego, stosunku roszczenia w nim inkorporowanego do roszczenia, które miał zabezpieczać, w szczególności wzajemnego ich powiązania, a także obowiązków strony czynnej w zakresie udokumentowania podstawy żądania.

Podkreślić należy, że prawo wekslowe dopuszcza możliwość wystawienia tzw. weksla in blanco czyli takiego weksla, który w chwili wystawienia nie zawiera wszystkich elementów niezbędnych dla jego ważności określonych w art. 1 i 2 oraz 101 i 102 prawa wekslowego. Mimo, iż ustawa nie zawiera legalnej definicji takiego weksla należy uznać, że jest to dokument zawierający co najmniej podpis wystawcy złożony w zamiarze zaciągnięcia zobowiązania wekslowego. Za weksel in blanco należy uznać także dokument opatrzony samym tylko podpisem poręczyciela ( vide: wyrok SA w Gdańsku z dnia 10 marca 1994 r., I ACr 1178/94, OSA 1995, z. 3, poz. 8). Zwykle weksel in blanco składany jest na zabezpieczenie wierzytelności lub na zabezpieczenie roszczeń mogących powstać w przyszłości z tytułu szkód i strat, jakie może spowodować wystawca weksla. Należy podkreślić, że wystawienie weksla in blanco stwarza specjalny rodzaj zobowiązania wekslowego, który rożni się od abstrakcyjnego zobowiązania wynikłego z wydania weksla całkowicie wypełnionego. Abstrakcyjność weksla in blanco nie podlega na jego oderwaniu od woli wystawcy, a wola ta jest zawsze wyrażona w porozumieniu zawartym między wystawcą weksla a osobą, której ten weksel zostaje wręczony. Zawarcie porozumienia następuje w chwili wystawienia weksla in blanco i wręczenia go wierzycielowi wekslowemu, a porozumienie to określa sposób uzupełnienia weksla.

W doktrynie i orzecznictwie można spotkać się z poglądem, że dokument weksla podpisany przez dłużnika wekslowego i wydany przyszłemu wierzycielowi z tego papieru wartościowego w stanie niezupełnym, mający pełnić funkcję zabezpieczenia roszczenia ze stosunku pozawekslowego traci, w ramach stosunku wystawcy z remitentem, istotną cechę zobowiązania wekslowego, jaką jest abstrakcyjność. Weksel gwarancyjny nie jest wekslem abstrakcyjnym, lecz wekslem gwarantującym wykonanie zobowiązania, a więc „kauzalnym" ( vide: Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 18 listopada 1970 r., I PR 407/70). W wypadku wystawienia weksla mającego na celu zabezpieczenie wierzytelności, zobowiązanie cywilne wystawcy nie wygasa, lecz istnieje nadal. Wskutek tego wierzycielowi przysługuje, obok roszczenia pierwotnego wynikającego ze stosunku cywilnoprawnego, nowe roszczenie oparte na wekslu. Przedmiot obu roszczeń jest jednak ten sam i zaspokojenie wierzyciela następuje tylko raz, przy czym z chwilą zaspokojenia wygasa zobowiązanie dłużnika i wierzyciel powinien zwrócić mu weksel. Jeśliby dochodził wierzytelności wekslowej, to spotkałby się z zarzutem, że wierzytelność, na której zabezpieczenie został wystawiony weksel, nie istnieje, a zatem zobowiązanie wekslowe także wygasło. Ponieważ weksel jedynie zabezpiecza wierzytelność cywilną, przeto dłużnikowi przysługują przeciwko roszczeniu wekslowemu te wszystkie zarzuty, jakie mu przysługują przeciwko roszczeniu cywilnemu ( vide: Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 31 maja 2001 r., V CKN 264/00). Innymi słowy istnienie zobowiązania wekslowego uwarunkowane jest istnieniem roszczenia ze stosunku prawnego, którego wykonanie wedle zamiaru stron papier wartościowy miał zabezpieczać. Wystawienie weksla w takich uwarunkowaniach spełnia wszelkie cechy czynności prawnej zabezpieczającej, której przyczyną prawną zdziałania jest wola zabezpieczenia interesów wierzyciela z innego stosunku prawnego ( causae cavendi). Brak powstania roszczenia lub jego wygaśnięcie powoduje odpadnięcie przyczyny prawnej wystawienia weksla, dezaktualizuje inkorporowane w nim roszczenie. Remitent takiego weksla nie może wykreować na podstawie takiego papieru roszczenia oderwanego od podstawy prawnej wystawienia tego dokumentu. Brak roszczenia ze stosunku podstawowego powoduje, iż mimo wystawienia i uzupełnienia weksla gwarancyjnego nie powstaje roszczenie wekslowe w nim ucieleśnione. Oznacza to, że pozwany przeciwko któremu w oparciu o wypełniony przez powoda weksel został wydany nakaz zapłaty, może bronić się zarzutami wynikającymi ze stosunku podstawowego. Stosunek cywilnoprawny rozstrzyga o tym, czy i w jakim zakresie istnieje po stronie dłużnika zobowiązanie wekslowe zaciągnięte wobec wierzyciela w celu zabezpieczenia wierzytelności cywilnoprawnej, może więc stanowić podstawę obrony dłużnika wekslowego przed powództwem, którego podstawę stanowi sam weksel. W konsekwencji w przypadku zakwestionowania prawidłowości uzupełnienia weksla in blanco wierzyciel ma obowiązek wskazać, z jakiego tytułu domaga się zapłaty oraz przedstawić stosowne wyliczenie ( vide: wyrok Sądu Najwyższego z dnia 13 grudnia 2012 roku, V CSK 21/12, wyrok Sądu Apelacyjnego w Poznaniu z dnia 9 marca 2011 r., I ACa 122/11, uchwała składu 7 sędziów Sądu Najwyższego z dnia 7 stycznia 1967 r., III CZP 19/66) .

Przechodząc na grunt przedmiotowej sprawy przypomnieć należy, iż strona pozwana kwestionowała prawdziwość weksla oraz autentyczności widniejącego na nim podpisu P. L. (1). Analiza zgromadzonego materiału dowodowego, a w szczególności Opinii – Ekspertyzy kryminalistycznej nr (...) z zakresu badań dokumentów (k. 411-434), nie potwierdziła zarzutów strony pozwanej w tym względzie. Należy przy tym odnotować, że biegli w swojej opinii - wobec braku technicznych możliwości - nie potrafili udzielić odpowiedzi na pytanie o ustalenie, w jakiej kolejności doszło do podpisania weksla, a więc czy najpierw złożono podpis czy też wypełniono jego treść (przy czym jak już wspomniano sam powód w zeznaniach składanych w toku postępowania przygotowawczego przyznawał, że do wypełnienia przez niego weksla doszło później) oraz czy podpis własnoręczny P. L. (1) został naniesiony na zadrukowanej już kartce papieru czy też na kartce in blanco, a tekst został dodrukowany później. W szczególności odpowiedź na drugie pytanie byłaby bardzo istotna w przedmiotowej sprawie, pozwoliłaby bowiem rozstrzygnąć ponad wszelką wątpliwość czy P. L. (1) złożył podpis pod pustym drukiem weksla, a więc czy wystawił weksel in blanco, czy też weksel został podstępnie spreparowany przez powoda przy użyci kartki papieru na której widniał jedynie podpis P. L. (1).

Powyższa okoliczność (fakt potwierdzenia autentyczności podpisu) P. L. (1) na dokumencie weksla, nie zaważyła jednak na rozstrzygnięciu sprawy na korzyść powoda, jak już bowiem wskazano, strona pozwana konsekwentnie kwestionowała również istnienie okoliczności uzasadniających podpisanie przez P. L. (1) weksla przecząc twierdzeniom powoda, co do istnienia po jego stronie wierzytelności względem P. L. (1), a tym samym uprawnieniu do uzupełnienia weksla. Okoliczność ta ma zasadnicze znaczenie, jako, że istnienie zobowiązania wekslowego uwarunkowane jest istnieniem roszczenia ze stosunku prawnego, którego wykonanie - wedle zamiaru stron - papier wartościowy miał zabezpieczać.

Analizując okoliczności przedmiotowej sprawy stwierdzić należy, że stanowisko strony powodowej w tym względzie ma charakter bardzo niejasnych i szczątkowych wręcz twierdzeń, co do rzekomego, zawartego wiele lat temu ustnego porozumienia powoda R. F. (1) i P. L. (1), co do wspólnego przedsięwzięcia w ramach którego osoby te miały się umówić na partycypację w kosztach zakupu działek gruntu (nie wiadomo w jakim stosunku), przy czym zakupów we własnym imieniu miał dokonać P. L. (1), powód zaś miał otrzymać 50% z ceny sprzedaży działek.

Warto odnotować, że wedle twierdzeń powoda uzgodnienia z P. L. (1) co do wypłaty należnej mu połowy zysku ze sprzedaży nieruchomości nabytych przez P. L. (1), miały charakter wyłącznie ustny. Ta forma porozumienia nie dyskwalifikuje go sama w sobie. Zaznaczyć trzeba, że zawarcie tego porozumienia następuje zawsze z chwilą wystawienia weksla in blanco i wręczenia go wierzycielowi wekslowemu, a porozumienie to określa sposób uzupełnienia weksla. Jest to zatem umowa zawierana pomiędzy wystawcą a odbiorcą weksla, do której w całości stosuje się przepisy prawa cywilnego, te zaś, jak i przepisy prawa wekslowego, nie stawiają wymogu, aby była to umowa zawarta w szczególnej formie. Porozumienie wekslowe może być zatem pisemne lub ustne, wyraźne lub dorozumiane.

Nie zmienia to jednak faktu, że nawet przyjmując, że weksel rzeczywiście został uzupełniony 11 lipca 2019 r. (co zdaniem Sądu w okolicznościach przedmiotowej sprawy budzi uzasadnione wątpliwości) nie sposób nie dostrzec, że powód dokonał wypełnienia weksla na kwotę 6.000.000,00 zł jeszcze przed sprzedażą wszystkich działek. Jak bowiem zeznał pozwany P. L. (2) (k. 382-383v) do sprzedaży jednej działki doszło w 2019 r. a do sprzedaży dwóch kolejnych w 2021 r.. Powstaje więc pytanie, dlaczego powód już w tym czasie miałby dokonywać wypełnienia weksla, kiedy wedle jego własnej relacji (zawartej zarówno w składanych pismach procesowych jak i ujętych w protokołach z przesłuchania w postępowaniu przygotowawczym) jego umowa z P. L. (1) dotyczyła podziału zysków ze sprzedaży działek. W tych warunkach, przyjmując relację powoda co do rzekomej ustnej umowy za prawdziwą, powód nie był uprawniony do występowaniu z roszczeniem o wypłatę połowy zysku ze sprzedaży działek (tych bowiem jeszcze nie sprzedano !!!), a tym samym do wypełnienia weksla. Obraz nieścisłości i wzajemnych sprzeczności w tym względzie dopełnia fakt, iż - jak wynika z protokołów zezna -, R. F. (2) w toku postępowania przygotowawczego (k. 195), wskazał, że nie wie kiedy doszło do sprzedaży przedmiotowych działek. W tych okolicznościach brak jest jakiegokolwiek uzasadnienia dla takiego działania na gruncie rzekomej ustnej umowy stron, chociażby przy uwzględnieniu zasad logiki i doświadczenia życiowego, skoro bowiem powód nie wiedział czy doszło do sprzedaży, to nie miał powodu wysuwać żadnych roszczeń z tytułu podziału zysku za ich sprzedaż.

Rozpatrując kwestię umocowania powoda do wypełnienia weksla należy zwrócić uwagę na kwestię kwalifikacji prawnej rzekomego stosunku prawnego, jaki wedle twierdzeń powoda miał łączyć go ze P. L. (1). W ocenie Sądu opisany przez powoda stan faktyczny tj. przekazanie przez powoda na rzecz P. L. (1) środki pieniężne na rzecz wspólnego przedsięwzięcia polegającego na zakupie działek a następnie ich sprzedaży z zyskiem, którym strony miały się podzielić po 50%, można by zakwalifikować teoretycznie jako realizację umowy spółki cichej. Należy wyjaśnić, że obecnie spółka cicha jest umową nienazwaną i stosuje się więc do niej odpowiednie przepisy części ogólnej prawa obligacyjnego, w szczególności te, dotyczące zawierania i wykonywania umów oraz odpowiedzialności za ich nienależyte wykonanie. Spółka cicha jest umową, na mocy której jeden ze wspólników (wspólnik cichy) wnosi wkład majątkowy na rzecz innej osoby, prowadzącej przedsiębiorstwo. W zamian za to, wspólnik cichy uczestniczy w zyskach. Spółka ta jest jedynie stosunkiem obligacyjnym, powstałym na mocy umowy zawartej między podmiotem prowadzącym przedsiębiorstwo/przedsięwzięcie, a cichym wspólnikiem. Fakt uczestniczenia wspólnika cichego w przedsiębiorstwie/przedsięwzięciu prowadzonym przez kontrahenta nie jest ujawniany, co tłumaczy nazwę spółki jako "cichej". Jest to zatem wyłącznie wewnętrzny stosunek pomiędzy stronami owej umowy. Istota spółki cichej, której treść oparta jest o swobodę umów wynikającą z art. 353 1 k.c., polega na wniesieniu przez wspólnika cichego, dysponującego majątkiem rzeczowym lub finansowym, wkładu na rzecz drugiego wspólnika jawnego, prowadzącego przedsiębiorstwo/przedsięwzięcie lub inną działalność zarobkową we własnym imieniu. Wspólnik cichy w zamian za swój wkład uczestniczy w zyskach tej działalności, nie ujawniając jednak się na zewnątrz, nie mając też praw do majątku tej spółki. Elementy charakterystyczne dla spółki cichej to: 1) wniesienie wkładu przez wspólnika cichego, 2) anonimowość wspólnika cichego w relacjach zewnętrznych, 3) brak uprawnień wobec majątku wspólnika jawnego, 4) partycypacja wspólnika cichego w zysku, 5) wyłączenie wspólnika cichego z prowadzenia spraw przedsiębiorstwa/ przedsięwzięcia oraz nieponoszenie przez wspólnika cichego odpowiedzialności za zobowiązania.

O ile więc opisany stan faktyczny wpisuje się w ramy opisanej wyżej instytucji ,,spółki cichej”, to jednak trzeba kategorycznie stwierdzić, że zebrany w sprawie materiał dowodowy sprawy nie pozwala na przyjęcie, że powód rzeczywiście podjął z P. L. (1) opisane wyżej wspólne przedsięwzięcie, ani też aby przekazał mu jakiekolwiek środki pieniężne pod jakimkolwiek tytułem.. Powód nie przedstawił bowiem w tym względzie absolutnie żadnych wiarygodnych dowodów, poprzestając na swoich jednostronnych twierdzeniach.

W zasadzie jedynymi dowodami w których twierdzenia powoda, co do okoliczności uzasadniających wypełnienie weksla, znajdują choćby częściowe odbicie, są protokoły zeznań powoda R. F. (1) w charakterze świadka złożone w postępowaniu przygotowawczym (k. 186-187, k. 194-196). Zdaniem Sądu dowody te w odniesieniu do przyczyn, dla których P. L. (4) miał podpisać weksel są jednak całkowicie niewiarygodne. Tego rodzaju ocena wynika nie tylko z zasadniczej sprzeczności relacji R. F. (1) zawartej w przedmiotowych protokołach z innymi zgromadzonymi w sprawie dowodami (np. zeznania pozwanych oraz protokoły przesłuchania P. L. (1) w postępowaniu przygotowawczym), ale również z zasadniczej niespójności logicznej tej relacji. Analiza zgromadzonego materiału dowodowego każe postawić szereg pytań co do przedstawionej przez powoda wersji wydarzeń. I tak fakt wystawienia weksla w dacie na nim wskazanej tj. 11 lipca 2019 r. (w pozwie powód twierdzi, że miało to miejsce w dniu 02 lipca 2019 r.) przez P. L. (1) budzi zasadnicze wątpliwości. Powtórzyć należy, że podaną datę poddaje w wątpliwość już sama treść protokołów przesłuchania powoda w postępowaniu przygotowawczym (k. 186-187, k. 194-196) gdzie wskazywał on, zresztą bardzo nieprecyzyjnie ,,To mogło być w 2018 lub 2019 r. nie pamiętam dokładnie” (k. 195), ,,Nie pamiętam dokładnej daty, ale w 2018 lub 2019 roku otrzymałem (…)” ( k. 187). Niezależnie od powyższej niespójności zdaniem Sądu wszystkie wskazywane przez powoda czasookresy nie znajdują odpowiedniego potwierdzenia. Otóż podanym datom przeczy już sam fakt ograniczenia aktywności życiowej przez P. L. (1) po 2017 roku, co znajduje potwierdzenie w zeznaniach złożonych przez pozwanego P. L. (2) (k. 382-383v) oraz pozwaną V. R. (1) (k. 383v-384) - dzieci pierwotnego pozwanego P. L. (1). Z zeznań tych wynika bowiem, że po wypadku samochodowym P. L. (1) znacząco ograniczył swoją. Również sam P. L. (4) w zeznaniach złożonych w postępowaniu przygotowawczym w dniu 03 października 2022 r. (k. 181-183), wskazywał, że od 5 lat (a więc od 2017 r.) nie wychodzi sam z domu a od czasu operacji (w 2019 r.) nie porusza się samodzielnie. Co więcej zeznał ponadto, że spotykał się z R. F. (1) kiedy była sprawna (a więc przed 2017 rokiem). Zeznania te przeczą więc przedstawianym w protokołach z postępowania przygotowawczego przesłuchania powoda twierdzeniom co do okoliczności podpisania weksla (miejsca i daty). W konsekwencji wysoce nieprawdopodobnym jest, aby do podpisania weksla doszło w 2018 r. lub 2019 r. (jak zeznał R. F. (2), a także aby miało to miejsce w siedzibie firmy (...), skoro po wypadku w 2017 r. pojawiał się on tam sporadycznie i zawsze w towarzystwie członków rodziny, a po operacji w 2019 r. jego stan niesamodzielności uległ jedynie wzmocnieniu.

Uwagę zwraca również fakt, iż powód pomimo zainwestowania, jak twierdzi, znacznych środków pieniężnych, koniecznych do zakupu wspólnie z P. L. (4) kilku nieruchomości gruntowych, nie zawarł w tamtym czasie żadnej umowy, która zabezpieczałaby jego interes, ekonomiczny i prawny. Co więcej powód nie stanął do aktu notarialnego i nie został wpisany do księgi wieczystej w żadnej oprócz jednej z działek. W tej zaś działce przysługiwał mu jedynie udział w ¼ części. Tego rodzaju zaniechania są całkowicie niezrozumiałe z punktu widzenia zasad logiki i doświadczenia życiowego. Każda rozsądnie myśląca osoba, a tym bardziej osoba prowadząca działalność gospodarczą (jaką w owym czasie był powód) ma świadomość, że przekazywanie znacznych środków pieniężnych na podstawie ustnych ustaleń jest wysoce nierozsądne. Nie sposób również zrozumieć dlaczego powód został ujawniony w księdze wieczystej jedynie jednej działki i to nie np. w udziale ½ części, a ¼. Co prawda powód - w składanych w postępowaniu przygotowawczych zeznaniach - nie wskazywał wprost, że jego partycypacja w kosztach zakupu działek wynosiła 50%, trudno jednak inaczej tłumaczyć rzekomy podział zysków ze sprzedaży działek po połowie. Trudno zrozumieć także niezdolność powoda do wskazania merów ksiąg wieczystych, których rzekomo miał być uchylenie się od odpowiedzi z jakiego powodu nie widnieje on jako współwłaściciel nieruchomości w księgach wieczystych zakupionych działek. (k. 195).

Warto także zaznaczyć, że powód nie wskazał nawet jaką konkretnie kwotę przekazał na rzecz P. L. (1). Co prawda w treści pozwu zgłosił twierdzenie, że przedłożony weksel jest wekslem zupełnym, co oznaczałoby, że wpisana kwota 6 mln zł znajdowała się na druku weksla w momencie jego podpisywania przez P. L. (1) i tym samym potwierdził on wysokość swojego zobowiązania. Okoliczność ta została już jednak sfalsyfikowana we wcześniejszych rozważaniach. Co więcej powód w składanych w postępowaniu przygotowawczym zeznaniach wskazywał jedynie, że wpisał na wekslu 6 mln zł , aczkolwiek należy się mu 8 mln. Nie sposób dociec z czego wynika właśnie taka kwota na wekslu. Czy stanowi ona odpowiednik wniesionego wkładu pieniężnego, czy też szacowaną przez niego połowę wartości sprzedanych przez P. L. (1) działek, a jeżeli tak w jaki sposób powód ją wyliczył, skoro w tym czasie nie nastąpiła jeszcze sprzedaż działek, a jak wynika z zeznań pozwanego P. L. (2) sprzedane w późniejszym okresie działki miały zdecydowanie niższą wartość.

Sąd podziela przy tym wątpliwości zgłaszane przez stronę pozwaną, co do twierdzeń powoda na temat rzekomego wspólnego przedsięwzięcia jakie miał realizować z P. L. (1). Po pierwsze, słusznie zarzucono, że powód nie przedłożył żadnego wiarygodnego dowodu, co do przekazania P. L. (1) środków pieniężnych na zakup nieruchomości czy to kwoty 6.000.000 zł (czy też 8.000.000 zł). Na potwierdzenie tej czynności powód nie przedstawił żadnego potwierdzenia transakcji bankowej, brak jest tu również deklaracji wekslowej. Zasady logiki i doświadczenia życiowego wskazują, że przy tak dużej transakcji nie przekazuje się gotówką „do ręki", a standardem jest przygotowanie pisemnej umowy. Co istotne powód nie przedstawił również jakichkolwiek dowodów, chociażby nawet osobowych źródeł dowodowych, na potwierdzenie dysponowania w przeszłości kilkumilionowym majątkiem w gotówce. Na potwierdzenie swoich twierdzeń co do tego, że środki przekazane P. L. (1) zostały uzyskane podczas wieloletniej pracy powoda w Anglii, powód również jednak nie przedstawia żadnych dowodów. Jak słusznie wyliczyła strona pozwana, aby powód mógł odłożyć w czasie pracy w Anglii środki rzędu 6 mln zł., musiałby pracować tam przez 20 lat odkładając miesięcznie 5000 funtów. Oznaczałoby to, że powód musiałby zajmować się przez wiele lat niezwykle dochodowym przedsięwzięciem w Wielkiej Brytanii, które plasowałoby go wśród ponadprzeciętnie zarabiających Brytyjczyków. Strona powodowa nie tylko przedstawiła żadnego dowodu na temat konkretnych źródeł zarobku w Wielkiej Brytanii, ale nawet nie przedstawiła w tym względzie jakichkolwiek szerszych wyjaśnień. Strona powodowa słusznie również zawraca uwagę na fakt, iż skoro powód miał dobrze zarabiać w Wielkiej Brytanii, to rażąco sprzeczne z doświadczeniem życiowym jest to, że w 2017 roku musiał prosić P. L. (1) o pożyczkę w kwocie 300.000 zł, a obecnie powód utrzymuje się z emerytury w kwocie 700 zł. Pozostaje również pytanie dlaczego nie otrzymuje on emerytalnego uposażenia z Wielkiej Brytanii, w związku z wieloletnią pracę w tamtym kraju. Powód w swoich twierdzeniach z jednej strony przedstawia się więc, jako osoba dobrze prosperująca i posiadająca wielomilionowy majątek, a w 2022 roku przedstawia się jako osoba o „głodowym uposażeniu” wnosząca o zwolnienie od kosztów sądowych. Obraz powyższych sprzeczności, jak również brak jakiegokolwiek miarodajnego materiału dowodowego na potwierdzenie zgłaszanych przez stronę powodową twierdzeń, prowadzi do wniosku, że samo istnienie stosunku podstawowego łączącego strony, nie mówiąc już o wysokości rzekomych zobowiązań P. L. (1) jakie miały z niego wynikać, nie zostały w żaden sposób potwierdzone w przedmiotowym postępowaniu.

Stronę pozwaną - w wypadku roszczenia wywodzonego z weksla - obciążał obowiązek wykazania, że powód nie miał prawa w ogóle wypełnić weksla in blanco lub wypełnił go niezgodnie z porozumieniem wekslowym uzgodnionym między wierzycielem i dłużnikiem( vide: wyroki Sądu Najwyższego z 9 września 2010 r., I CSK 641/09, z 18 lutego 2011 r., I CSK 226/10, z 11 marca 2011 r., II CSK 311/10; z 13 grudnia 2012 r., V CSK 21/12,.; z 18 grudnia 2018 r., IV CSK 465/17). W ocenie Sądu Okręgowego strona pozwana, niezależnie od pozostałych zarysowanych wyżej kwestii, w zupełności sprostała temu obowiązkowi. Wobec powyższego zasadnym było oddalić roszczenie w całości, o czym orzeczono w pkt I wyroku.

O kosztach Sąd orzekł na podstawie art. 98 § 1 kpc w zw. z art. 108 § 1 kpc ustalając, iż powód ponosi w całości koszty niniejszego postępowania, przy czym ich szczegółowe rozliczenie pozostawiając Referendarzowi sądowemu.

Sędzia del. Agnieszka Onichimowska