I C 518/22

Sygn. akt I C 518/22

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 23 czerwca 2026 r.

Sąd Okręgowy w Warszawie I Wydział Cywilny w następującym składzie:

Przewodniczący: SSO Bożena Chłopecka

Protokolant: stażysta Agnieszka Lichocka

po rozpoznaniu w dniu 26 maja 2026 r. w Warszawie

na rozprawie

sprawy z powództwa K. D. (1)

przeciwko E. R.

o zapłatę

I. zasądza od E. R. na rzecz K. D. (1) kwotę 81.779 zł (osiemdziesiąt jeden tysięcy siedemset siedemdziesiąt dziewięć złotych) z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od 17 listopada 2023r. do dnia zapłaty,

II. ustala, że E. R. w całości ponosi koszty postępowania, z tym, że ich wyliczenie pozostawia referendarzowi sądowemu.

IC 518/22

W pozwie skierowanym przeciwko E. R. w dniu 09 listopada 2022 roku (data nadania w UP k. 39) powód K. D. (2) domagał się zasądzenia od pozwanego E. R. kwoty 81.779 zł wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie liczonymi od dnia następnego po doręczeniu pozwanemu pozwu do dnia zapłaty. Ponadto powód wniósł o zasądzenie od pozwanego na rzecz powoda zwrotu kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa prawnego według norm przepisanych wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia uprawomocnienia się orzeczenia sądowego do dnia zapłaty.

W uzasadnieniu swojego żądania powód wskazał, iż zawarł z pozwanym E. R. Umowę zlecenia obsługi prawnej z dnia 6 października 2017 roku, którą to umowę pozwany wypowiedział pismem z dnia 11 lutego 2022 roku. Dochodzona niniejszym pozwem kwota w wysokości 81.779 zł stanowi równowartość wynagrodzenia należnego powodowi za wykonywanie zastępstwa prawnego w czasie obowiązywania umowy zlecenia. Na powyższą kwotę składają się:

- kwota 13.284 zł tytułem zasądzonych Wyrokiem Sądu Okręgowego w Warszawie XXV Wydział Cywilny w sprawie, sygn. akt: XXV C 2794/18 z dnia 09.11.2021 r., kosztów zastępstwa procesowego + 23 % podatek VAT, zgodnie z zapisem 8 3 pkt 1 umowy — zlecenia z dnia 06.10.2017 r.;

- kwota 68.250 zł brutto, tytułem dodatkowego umownego wynagrodzenia, zgodnie z zapisem 8 3 pkt 3 i 6 w/w umowy - zlecenia;

- kwota 245 zł brutto, tytułem nieuiszczonej części wynagrodzenia za stawiennictwo na pięciu rozprawach sądowych, zgodnie z zapisem § 3 pkt 5 w/w umowy – zlecenia.

Powód wskazał, iż pozwany podczas współpracy stron i obowiązywania umowy zlecenia, uregulował na rzecz powoda wynagrodzenie w łącznej wysokości: 1.600 zł . Powyższa kwota została zaliczona na koszty związane z obecnością pełnomocnika na rozprawach sądowych. Strony ustaliły, że wynagrodzenie za udział powoda w każdej rozprawie sądowej stanowić ma kwota: 300 zł + 23 % podatek VAT, czyli łącznie kwota: 369 zł brutto. Powód uczestniczył w pięciu rozprawach, dlatego też łączna wysokość wynagrodzenia z tego tytułu wynosi: 1.845 zł Biorąc pod uwagę dotychczasową wpłatę pozwanego w łącznej wysokości: 1.600 zł oraz zaliczenie w/w wpłaty na poczet kosztów za uczestnictwo w rozprawach, pozwany nie uregulował wobec powoda z tego tytułu kwoty: 245 zł /1845 — 1600 = 245//pozew k. 3-8/.

Pozwany E. R. w odpowiedzi na pozew z dnia 15 grudnia 2023 roku (data nadania w UP k. 157) wniósł o oddalenie powództwa w całości z uwagi na jego bezzasadność. Pozwany zakwestionował powództwo co do zasady, jak i co do wysokości. Pozwany wskazał, iż nie jest uprawnione żądanie wynagrodzenia wobec wypowiedzenia umowy, a także wobec nie zakończenia postępowania, które było prowadzone przez powoda. Wskazał na abuzywny charakter zapisów umowy, które nie zostały z nim indywidualnie uzgodnione /odpowiedź na pozew k. 147-154v./.

W dalszym toku postępowania strony podtrzymywały swoje stanowiska w sprawie /protokół rozprawy k. 219-221/.

Sąd Okręgowy ustalił następujący stan faktyczny:

Powód K. D. (2) jest z zawodu radcą prawnym i wykonuje swoje obowiązki przy Okręgowej Izbie Radców Prawnych w X. /okoliczność bezsporna/.

W dniu 6 października 2017 r. powód K. D. (2) (Zleceniobiorca) zawarł z pozwanym E. R. (jako Zleceniodawcą) umowę zlecenia obsługi prawnej. Zgodnie z § 1 Umowy powód zobowiązał się do prowadzenia sprawy o zapłatę przeciwko bankowi – w postępowaniu przedsądowym oraz sądowym pierwszej i drugiej instancji.

W § 2 Umowy strony ustaliły, że do zasad wynagradzania objętych niniejszą umową mają zastosowanie przepisy Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 roku w sprawie opłat za czynności radców prawnych.

W § 3 Umowy strony wzajemnie uzgodniły, że:

1) Za wykonanie przedmiotu umowy określonego w § 1, Zleceniobiorcy przysługiwać będzie wynagrodzenie w postaci zasądzonych przez Sąd kosztów zastępstwa procesowego + 23 % podatek VAT.

2) Na poczet wynagrodzenia Zleceniodawca zapłaci zaliczkę w wysokości: 1.000 zł /tysiąc złotych/ + 23 % podatek VAT, którą to kwotę Zleceniodawca zobowiązuje się uregulować w terminie siedmiu (7) dni, od dnia podpisania umowy.

3) W sytuacji konieczności prowadzenia przez Zleceniodawcę postępowania egzekucyjnego Zleceniobiorcy przysługuje orzeczone przez Komornika Sądowego koszty + 23 % podatek VAT.

4) Za prowadzenie sprawy określonej w § 1, Zleceniobiorcy przysługuje dodatkowe wynagrodzenie w wysokości: 35 % /trzydzieści pięć procent/ od zasądzonego/ugodzonego oraz wyegzekwowanego roszczenia, w terminie siedmiu /7/ dni, od dnia otrzymania przez Zleceniodawcę tej kwoty.

5) Zleceniodawca uiści zryczałtowane wynagrodzenie w kwocie: 300 zł /trzysta złotych/ + 23 % podatek VAT za udział w każdym spotkaniu negocjacyjnym, oględzinach oraz posiedzeniu sądowym, w tym koszty przejazdów samochodem osobowym do miejsca wykonywania zlecenia do wysokości nie przekraczającej kwoty ustalonej przy zastosowaniu stawki za jeden kilometr przebiegu pojazdu określonej w przepisach Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 25 marca 2002 r. (Dz. U. Nr 27, poz. 271 ze zm.) / dowód: umowa zlecenia k. 11/.

W ramach zawartej umowy zlecenia pozwany E. R. zlecił powodowi K. D. (2) dochodzenie od banku (...) w G. tzw. ,,roszczeń frankowych’’ w związku z zawarciem przez pozwanego z bankiem umowy kredytu indeksowanego do waluty CHF. W dniu zawarcia Umowy pozwany mówił powodowi, że nie posiada środków finansowych na prowadzenie sprawy i może zlecić mu prowadzenie sprawy tylko w przypadku kiedy Zleceniobiorca zgodzi się na prowadzenie sprawy, za wynagrodzeniem, które zostanie uregulowane dopiero po pozytywnym rozstrzygnięciu sprawy tj. po prawomocnym uwzględnieniu powództwa / dowód: zeznania świadka K. W. k. 191v.-192v., zeznania powoda K. D. (1) k. 179-179v. i k. 192-193v., zeznania pozwanego E. R. k. 179v.-180, k. 193v.-194 i k. 219-220v./.

W dniu 22 marca 2018 roku powód działając na postawie pełnomocnictwa udzielonego przez pozwanego, wniósł w imieniu pozwanego do Sądu Okręgowego w Warszawie pozew przeciwko (...) S.A. w G. o zapłatę kwoty 195.043,11 zł wraz z odsetkami ustawowymi liczonymi od dnia 9 marca 2018 roku do dnia zapłaty lub ewentualnie o stwierdzenie nieważności umowy o kredyt hipoteczny nr (...) zawartej przez E. R. z (...) S.A. Spółka Akcyjna Oddział w Polsce w dniu 1 lipca 2008 roku. Pozew został zarejestrowany w XXV Wydziale Cywilnym Sądu Okręgowego w Warszawie pod sygnaturą XXV C 2794/18 / dowód: pozew o zapłatę k. 24/.

W trakcie postępowania przed Sądem I instancji zostało przeprowadzonych 5 rozpraw z udziałem pełnomocnika głównego lub z udziałem pełnomocnika substytucyjnego ustanowionego w sprawie. Powód rozszerzał powództwo oraz modyfikował dochodzone roszczenia zgodnie z wolą pozwanego, celem jak najskuteczniejszego zabezpieczenia jego interesów. Powód, działając na podstawie umowy zlecenia oraz w granicach umocowania do reprezentowania pozwanego: dokonał wyliczenia nadpłaty należnej pozwanemu od instytucji bankowej, wynikającej z opłacania rat kapitałowo-odsetkowych na podstawie abuzywnych klauzul umownych; przygotował wniosek do banku o wydanie historii spłat kredytu, co stanowiło kluczowy materiał dowodowy do sformułowania pozwu oraz późniejszej modyfikacji powództwa; opracował tekst pozwu oraz komplet pism procesowych w toku postępowania; zapewnił osobiste uczestnictwo lub substytucję na każdej rozprawie sądowej wyznaczonej w niniejszej sprawie / dowody: pismo procesowe z dnia 18 stycznia 2021 roku k. 34-43, pismo procesowe z 18 marca 2021 roku k. 44-48, wydruk szczegółów prowadzonej sprawy k. 12-14, protokoły 5 rozpraw k. 15-22, pismo kredytobiorcy do Banku-prośba o przedstawienie dokumentów k. 23, zeznania świadka K. W. k. 191v.-192v./.

W trakcie trwania postępowania pozwany zmienił stanowisko co do żądania głównego w postaci ustalenia nieważności umowy kredytu. W związku ze zwiększeniem wartości przedmiotu sporu K. D. (2) negocjował z E. R. kwestię wynagrodzenia. Powód wytłumaczył pozwanemu, iż dotychczasowe zapisy umowy zlecenia o wynagrodzeniu za prowadzenie ,,sprawy frankowej’’ są niekorzystne dla pozwanego i po rozmowach z pozwanym w § 3 Umowy zlecenia wpisano odręcznie pkt 6 o treści: ,,W przypadku unieważnienia Umowy Zleceniobiorcy przysługuje wynagrodzenie zgodnie z w/w pkt 4, czyli 35% od kwoty 195.000, tj. kwota 68.250 zł’’. Dopisany punkt umowy został opatrzony parafką zarówno powoda jak i pozwanego / dowód: umowa zlecenia k. 11, zeznania powoda K. D. (1) k. 179-179v. i k. 192-193v./.

W dniu 9 listopada 2021 roku Sąd Okręgowy w Warszawie wydał wyrok w sprawie XXV C 2794/18, w którym w pkt 1 ustalił, że umowa o kredyt hipoteczny o nr (...) z dnia 1 lipca 2008 roku, zawarta pomiędzy E. R. a (...) S.A. Spółka Akcyjna Oddział w Polsce z siedzibą w G. – jest nieważna, w pkt 2 zasądził od pozwanego na rzecz powoda kwotę 202.784 ( dwieście dwa tysiące siedemset osiemdziesiąt cztery) złote z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od dnia 2 czerwca 2021 r. do dnia zapłaty; zasądził od pozwanego na rzecz powoda kwotę 103.159,18 CHF ( sto trzy tysiące sto pięćdziesiąt dziewięć i 18/100 franków szwajcarskich ) z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od dnia 2 czerwca 2021 r. do dnia zapłaty; w pkt 4 w pozostałym zakresie powództwo o odsetki ustawowe oddalił, zaś w pkt 5 zasądził od pozwanego na rzecz powoda kwotę 11.800 ( jedenaście tysięcy osiemset) złotych z tytułu zwrotu kosztów procesu / dowód: wyrok wraz z uzasadnieniem k. 49-61v./.

Współpraca pomiędzy stronami układała się bardzo dobrze do czasu wydania wyroku przez Sąd I instancji. Po wydaniu orzeczenia sądowego podczas jednej z wizyt w kancelarii powoda został poinformowany o toczącym się postępowaniu przed Sądem II instancji, możliwych sposobach rozstrzygnięcia sprawy oraz o skutkach prawnych prawomocnego wyroku. Podczas ostatniego spotkania stron pozwany przedłożył powodowi wniosek, na mocy którego bank wszczął przeciwko pozwanemu postępowanie pojednawcze o zapłatę kwoty 1 .601.492,15 zł (słownie: jeden milion sześćset jeden tysięcy czterysta dziewięćdziesiąt dwa złote 15/100) tytułem korzystania z kapitału banku. Pozwany pozostawił rzeczony wniosek powodowi w celu sporządzenia odpowiedzi na zawezwanie do próby ugodowej. W związku z dotychczasową współpracą, strony uzgodniły, że kwestia wynagrodzenia za prowadzenie tej kolejnej sprawy zostanie omówiona podczas następnego spotkania, po uprzednim zapoznaniu się przez powoda z treścią wniosku o wszczęcie postępowania pojednawczego. Nadto w trakcie rzeczonej wizyty w kancelarii pozwany otrzymał od powoda informacje na temat wniesionego zawezwania, w tym o jego przyczynach, przedmiocie, trybie postępowania sądowego oraz konsekwencjach jego złożenia / dowody: wniosek o zawezwanie do próby ugodowej k. 75-78v., zawiadomienie -stawiennictwo nieobowiązkowe k. 74, zeznania świadka K. W. k. 191v.-192v., zeznania powoda K. D. (1) k. 179-179v. i k. 192-193v., zeznania pozwanego E. R. 179v.-180, k. 193v.-194 i k. 219-220v./.

W trakcie tej samej wizyty strony omówiły również kwestię wynagrodzenia powoda za dotychczas świadczone usługi prawne. W związku z faktem utraty zatrudnienia przez pozwanego, powód zwrócił się do niego o przedstawienie propozycji dotyczącej sposobu oraz terminu uregulowania zaległości. Pozwany uznał swoje zobowiązanie i zobowiązał się wobec powoda do zapłaty rzeczonego wynagrodzenia, wskazując jednocześnie, iż z uwagi na utratę dotychczasowego źródła utrzymania poszukuje pracy w charakterze filologa języka (...). Pozwany zwrócił się przy tym do powoda z prośbą o pomoc w znalezieniu zatrudnienia umożliwiającego spłatę długu i zobowiązał się, że niezwłocznie po uzyskaniu nowego źródła dochodów przystąpi do regulowania ustalonego umownie wynagrodzenia na rzecz powoda / dowód: zeznania świadka K. W. k. 191v.-192v., zeznania powoda K. D. (1) k. 179-179v. i k. 192-193v./.

Kilka dni po spotkaniu powód w dniu 15 lutego 2022 roku otrzymał od pozwanego 2 pisma opatrzone datą 11 lutego 2022 roku. Jedno zawierało wypowiedzenie umowy zlecenia, zaś drugie oświadczenie o wypowiedzeniu pełnomocnictwa. W treści wypowiedzenia Umowy zlecenia pozwany wskazał, iż przyczyną wypowiedzenia wspomnianej umowy są ważne przyczyny, w tym zwłaszcza brak kontaktu z pełnomocnikiem procesowym, powolne działanie Zleceniobiorcy, a także liczne klauzule abuzywne zawarte przez zleceniobiorcę w umowie, co jest działaniem na jego szkodę oraz rażącym naruszeniem warunków umowy / dowody: wypowiedzenie Umowy zlecenia k. 70, oświadczenie o wypowiedzeniu pełnomocnictwa k. 71, zeznania pozwanego E. R. 179v.-180, k. 193v.-194 i k. 219-220v./.

Po otrzymaniu wypowiedzenia w dniu 18 lutego 2022 roku powód K. D. (2) skierował do pozwanego E. R. korespondencję e-mail, w której wskazał na nielojalny sposób postępowania pozwanego. W odpowiedzi na powyższego maila pozwany wskazał, iż wynagrodzenie kancelarii zostanie rozliczone po uprawomocnieniu się wyroku / dowody: korespondencja e-mail pomiędzy stronami k. 72-73/.

W dniu 30 marca 2022 roku pozwany E. R. uiścił na rzecz powoda K. D. (1) kwotę 1600 zł z tytułu usługi prawnej-prowadzenia sprawy przed Sądem Okręgowym w Warszawie XXV Wydział Cywilny w sprawie przeciwko (...) Bank (...) / dowód: faktura VAT k. 69/.

Pismem z dnia 5 kwietnia 2022 roku powód skierował do pozwanego przedsądowe wezwanie do zapłaty kwoty 81.779 zł. W odpowiedzi na wezwanie do zapłaty z dnia 7 kwietnia 2022 roku pozwany wskazał, iż brak jest podstaw do uwzględnienia roszczeń wskazując na nieprawomocne zakończenie postępowania w sprawie XXV C 2794/18 jak również na abuzywne postanowienia umowne zawarte w umowie zlecenia / dowody: wezwanie do zapłaty k. 65-67, odpowiedź na wezwanie do zapłaty k. 68-68v./.

Wyrokiem z dnia 13 grudnia 2022 roku wydanym w sprawie VI ACa 53/22 Sąd Apelacyjny w Warszawie na skutek apelacji pozwanego (...) Bank (...) z siedzibą w G. od wyroku Sądu Okręgowego w Warszawie zmienił zaskarżony wyrok częściowo w punktach drugim (2.) i trzecim (3.) w ten sposób, że oddalił powództwo o zapłatę odsetek ustawowych za opóźnienie od kwoty 202.784 zł (dwieście dwa tysiące siedemset osiemdziesiąt cztery złote) za okres od 2 czerwca 2021 r. do 14 października 2021 r. oraz od kwoty 103 153,18 CHF (sto trzy tysiące sto pięćdziesiąt dziewięć franków szwajcarskich osiemnaście centymów) za okres od 2 czerwca 2021 r. do 14 października 2021 r.; w pkt II oddalił apelację w pozostałej części; w pkt III zasądził od (...) Bank (...) z siedzibą w G. na rzecz E. R. kwotę 8 100 zł (osiem tysięcy sto złotych) tytułem kosztów postępowania apelacyjnego / dowód: wyrok wraz uzasadnieniem k. 197-213/.

Sąd ustalił stan faktyczny na podstawie zeznań stron oraz zeznań świadka K. W., a także złożonych do akt sprawy dokumentów przez strony niniejszego postępowania. Sąd dał wiarę przedłożonym dokumentom w całości, bowiem żadna ze stron nie kwestionowała ani ich autentyczności, ani prawdziwości zawartych w nich treści. Złożone dokumenty tworzyły spójny obraz stanu faktycznego, toteż Sąd nie znalazł podstaw do ich kwestionowania z urzędu.

Sąd Okręgowy zważył, co następuje:

Powództwo zasługiwało na uwzględnienie w całości.

Zgodnie z art. 746 § 1 k.c. dający zlecenie może je wypowiedzieć w każdym czasie. Powinien jednak zwrócić przyjmującemu zlecenie wydatki, które ten poczynił w celu należytego wykonania zlecenia; w razie odpłatnego zlecenia obowiązany jest uiścić przyjmującemu zlecenie część wynagrodzenia odpowiadającą jego dotychczasowym czynnościom, a jeżeli wypowiedzenie nastąpiło bez ważnego powodu, powinien także naprawić szkodę. Ocena, czy istnieją ważne powody należy każdorazowo do sądu i musi być dokonana z uwzględnieniem okoliczności faktycznych sprawy oraz charakteru stosunku prawnego łączącego strony. Ponadto brak zaufania może uzasadniać powołanie się na art. 746 § 1 k.c. jednak - by mógł on uzasadniać wypowiedzenie umowy w takim trybie - brak zaufania jako "ważny powód" wypowiedzenia umowy powinien wynikać z przyczyn, które są obiektywnie weryfikowalne oraz uzasadnione (postanowienie Sądu Najwyższego - Izba Cywilna z dnia 27 września 2023 r. I CSK 58/23. Legalis).

Oświadczenie woli o wypowiedzeniu umowy nie wymaga szczególnej formy. Może zostać złożone w każdy sposób, który ujawnia wolę rozwiązania umowy w sposób dostateczny (art. 60 k.c.). Jeżeli umowa zlecenia została zawarta na piśmie albo w innej formie szczególnej, wypowiedzenie powinno zostać stwierdzone pismem (art. 77 § 2 i 3 k.c.). Zostaje ono złożone, gdy dotarło do drugiej strony albo zostało wprowadzone do środka komunikacji elektronicznej w taki sposób, że druga strona mogła się zapoznać z jego treścią (art. 61 k.c.). Ponieważ przepisy art. 746 k.c. nie wskazują terminów wypowiedzenia, wypowiedzenie zlecenia następuje ze skutkiem natychmiastowym. Zobowiązanie wygasa z chwilą złożenia oświadczenia o wypowiedzeniu zgodnie z art. 61 k.c.

Pozwany powoływał się na utratę zaufania do zleceniobiorcy, brak kontaktu z pełnomocnikiem procesowym, powolne działanie Zleceniobiorcy, a także liczne klauzule abuzywne zawarte przez Zleceniobiorcę w Umowie, co zdaniem pozwanego jest działaniem na jego szkodę oraz rażącym naruszeniem warunków umowy.

Sąd uznał w całości za wiarygodne zeznania powoda oraz przedłożone przez niego dowody z dokumentów i korespondencji e-mail, albowiem są one spójne, logiczne i korelują z pozostałym materiałem dowodowym zgromadzonym w sprawie. Za całkowicie niewiarygodne, sprzeczne z zasadami logiki i doświadczenia życiowego Sąd uznał natomiast twierdzenia pozwanego, jakoby przyczynami wypowiedzenia umowy zlecenia oraz pełnomocnictwa pismami z dnia 11 lutego 2022 r. były brak kontaktu ze strony powoda, jego opieszałość procesowa oraz abuzywność klauzul umownych.

W ocenie Sądu, zebrany w sprawie materiał dowodowy w sposób jednoznaczny wykazał, że zarzuty pozwanego nakierowane na wykazanie nienależytego wykonania zobowiązania przez powoda były jedynie gołosłowną i instrumentalnie stworzoną linią obrony, mającą na celu wyłącznie uniknięcie obowiązku zapłaty należnego powodowi wynagrodzenia po uzyskaniu korzystnego rozstrzygnięcia przed Sądem I Instancji.

Przechodząc do oceny skuteczności i zasadności rozwiązania przez pozwanego umowy zlecenia z dnia 6 października 2017 r., wskazać należy, iż zgodnie z art. 746 § 1 k.c. dający zlecenie może je wypowiedzieć w każdym czasie, powinien jednak zwrócić przyjmującemu zlecenie wydatki, a w razie odpłatnego zlecenia – utrzymać obowiązek zapłaty wynagrodzenia odpowiadającego dotychczasowym czynnościom, a jeżeli wypowiedzenie nastąpiło bez ważnego powodu, naprawić szkodę.

W przedmiotowej sprawie pozwany powołał się na rzekome zawinione przyczyny leżące po stronie powoda, które jednak w toku postępowania nie zostały w żaden sposób udowodnione (art. 6 k.c.).

Po pierwsze, chybiony okazał się zarzut braku kontaktu. Z ustaleń faktycznych wynika, że to powód stale wykazywał inicjatywę w kontaktach z pozwanym, natomiast w okresie bezpośrednio poprzedzającym złożenie oświadczenia o wypowiedzeniu umowy, to pozwany unikał kontaktu, celowo nie odbierając połączeń telefonicznych od powoda.

Po drugie, pozwany w żaden sposób nie skonkretyzował – ani w treści samego wypowiedzenia, ani w toku niniejszego procesu – na czym miało polegać rzekome „powolne działanie” powoda. Twierdzenie to stoi w jaskrawej sprzeczności z faktem, że powód doprowadził sprawę do finalnego i w pełni korzystnego dla pozwanego rozstrzygnięcia przed Sądem I Instancji, co świadczy o wysokiej efektywności i prawidłowości świadczonych usług prawnych.

Po trzecie, za całkowicie bezpodstawny Sąd uznał zarzut abuzywności postanowień umownych dotyczących wynagrodzenia. Zgodnie z art. 385 1 § 1 k.c. za abuzywne mogą być uznane tylko te postanowienia umowy zawartej z konsumentem, które nie zostały sformułowane jednoznacznie lub nie były przedmiotem indywidualnych uzgodnień. W niniejszej sprawie dowiedziono, że treść umowy zlecenia z dnia 6 października 2017 r. była wynikiem wieloetapowych, indywidualnych negocjacji stron. Zapisy dotyczące wynagrodzenia opierającego się na zasadzie premii za sukces ( success fee) zostały wprowadzone wskutek wyraźnej inicjatywy i woli pozwanego, który argumentował to brakiem bieżących środków finansowych na pokrycie kosztów procesu. Powód odręcznie uzupełnił treść umowy na podstawie bezpośrednich wytycznych pozwanego. Strony wspólnie i świadomie ustaliły stawkę 300 zł (+ VAT) za udział w rozprawach jako ekwiwalent kosztów paliwa. Co kluczowe, po modyfikacji roszczenia na ustalenie nieważności umowy kredytu, strony ponownie wynegocjowały i zgodnie zaparafowały postanowienie § 3 pkt 6 umowy, w którym pozwany jednoznacznie określił wysokość wynagrodzenia powoda na 35% wartości przedmiotu sporu (tj. od kwoty 195.000 zł), co w sposób transparentny rozpisano kwotowo na kwotę 68.250 zł. Postanowienie to, jako wynegocjowane indywidualnie i określające główne świadczenie stron w sposób jednoznaczny, nie może podlegać kontroli pod kątem abuzywności.

W tym stanie rzeczy, nagłe wypowiedzenie umowy i pełnomocnictwa przez pozwanego, tuż po wydaniu korzystnego wyroku przez Sąd I Instancji, stanowiło jaskrawy przejaw nielojalności kontraktowej oraz działania w złej wierze. Zachowanie to wyczerpuje znamiona nadużycia prawa i miało na celu jedynie pozbawienie powoda owoców jego pięcioletniej, skutecznej pracy procesowej. Wypowiedzenie to należy uznać za dokonane bez ważnego powodu, co w świetle art. 746 § 1 k.c. w zw. z art. 471 k.c. w pełni uzasadnia roszczenie powoda o zapłatę umówionego wynagrodzenia w całości. Ponadto dodać należy, w dniu wydania niniejszego orzeczenia postępowanie, które prowadzone było przez powoda w I instancji było prawomocne-vide wyrok Sądu Apelacyjnego w Warszawie z dnia 13 grudnia 2022 roku wydany w sprawie VI ACa 53/22 (k. 197-213).

Należy również wskazać, cofnięcie pełnomocnictwa nie powoduje wygaśnięcia łączącej strony umowy zlecenia od momentu jej zawarcia. W takim wypadku rozwiązanie umowy następuje ze skutkiem ex nunc i rodzi obowiązek rozliczenia się stron na podstawie art. 746 § 1 KC. Wyrażona w art. 744 KC reguła zapłaty wynagrodzenia dopiero po wykonaniu zlecenia podlega tym samym modyfikacji. Dopuszczalne jest ustalenie w umowie z pełnomocnikiem wynagrodzenia w postaci procentowej od wygranej, a ponadto, że umowa może zostać zawarta jedynie w sprawie reprezentowania strony w pierwszej instancji. (postanowienie Sądu Najwyższego - Izba Cywilna z dnia 17 grudnia 2024 r. I CSK 17/24. Legalis).

Z uwagi na powyższe Sąd zasądził od pozwanego na rzecz powoda kwotę 81.779 zł tytułem należnego wynagrodzenia. Sąd zasądził ww. kwotę z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia 17 listopada 2023 roku do dnia zapłaty tj. od dnia następnego od dnia doręczenia pozwanemu odpisu pozwu-zgodnie z żądaniem. O odsetkach Sąd orzekł zatem na podstawie art. 481 k.c.

O kosztach procesu Sąd orzekł na podstawie art. 98 k.p.c. ustalając, że pozwany E. R. jako przegrywający proces, w całości ponosi koszty procesu i na podstawie art. 108 § 1 zdanie drugie k.p.c. pozostawiając szczegółowe ich wyliczenie referendarzowi sądowemu (pkt II wyroku).