IV P 49/24

Sygn. akt IV P 49/24

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 11 czerwca 2025r.

Sąd Rejonowy w Dębicy IV Wydział Pracy

w składzie następującym:

Przewodniczący: Sędzia Agnieszka Wilk – Król

Protokolant: starszy sekretarz sądowy Ewa Suchocka

po rozpoznaniu w dniu 22 maja 2025r. w O.

na rozprawie

sprawy z powództwa E. P.

przeciwko pozwanemu (...) Sp. z o.o. z siedzibą w U.

o odszkodowanie za okres obowiązywania zakazu konkurencji

I. zasądza od pozwanego (...) Sp. z o.o. z siedzibą w U. na rzecz powoda E. P. kwotę 6.504,00 zł (słownie: sześć tysięcy pięćset cztery złote) wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie liczonymi od dnia 14 grudnia 2023r. do dnia zapłaty tytułem odszkodowania dla pracownika za okres obowiązywania zakazu konkurencji;

II. zasądza od pozwanego (...) Sp. z o.o. z siedzibą w U. na rzecz powoda E. P. kwotę 1.800,00 zł (słownie: jeden tysiąc osiemset złotych) z odsetkami ustawowymi za opóźnienie w spełnieniu świadczenia pieniężnego, za czas od dnia uprawomocnienia się orzeczenia do dnia zapłaty, tytułem zwrotu kosztów procesu;

III. Nakazuje ściągnąć od pozwanego (...) Sp. z o.o. z siedzibą w U. na rzecz Skarbu Państwa - Sądu Rejonowego w Dębicy kwotę 400,00 zł (słownie: czterysta złotych) tytułem opłaty od pozwu od uiszczenia której powód był zwolniony.

Sygn. akt IV P 49/24

wyroku Sądu Rejonowego w Dębicy z dnia 11 czerwca 2025r.

Powód E. P. reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika w osobie radcy prawnego, domagał się zasądzenia od pozwanego (...) Sp. z o.o. z siedzibą w U. kwoty 6.504,00 zł tytułem odszkodowania za przestrzeganie zakazu konkurencji wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie liczonymi od dnia 14 grudnia 2023r. do dnia zapłaty oraz zasądzenia od pozwanego kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa procesowego wg norm przepisanych.

Uzasadniając żądanie pozwu powód wskazał, że zatrudniony został u pozwanego na podstawie umowy o pracę na czas określony od 17 maja 2021r. do dnia 30 kwietnia 2023r., przy czym w umowie powierzono mu stanowisko przedstawiciela handlowego z wynagrodzeniem 3.300,00 zł brutto miesięcznie oraz premię uznaniową. Umowa ta była aneksowana. Strony zawarły osobną umowę o zakazie konkurencji, a powód zobowiązał się powstrzymać od podjęcia i prowadzenia wszelkiej działalności konkurencyjnej wobec pracodawcy w okresie jego zatrudnienia, jak również sześciu miesięcy licząc od dnia ustania stosunku pracy. Zgodnie z punktem 2 tej umowy Pracownikowi z tytułu przestrzegania zakazu konkurencji przysługuje odszkodowanie, które płatne będzie w wysokości 25% wynagrodzenia otrzymanego przez pracownika przed ustaniem stosunku pracy przez okres odpowiadający okresowi obowiązywania klauzuli konkurencji, płatne jednorazowo na 7 dni przed upływem okresu klauzuli konkurencyjnej.

Z dniem 30 kwietnia 2023r. stosunek pracy między stronami został rozwiązany na podstawie porozumienia stron. Do dnia złożenia pozwu powód nie otrzymał odszkodowania ani nie podjął działalności konkurencyjnej. Powód wezwał, po upływie wskazanego w umowie okresu, pozwanego do zapłaty, ale ten odmówił. Pozwany powołał się na jednostronne oświadczenie o odstąpieniu od umowy o zakazie konkurencji, które nigdy nie nastąpiło.

Wymagalność roszczenia określona została na dzień 14 grudnia 2023r., tj. następnego dnia po upływie siedmiodniowego terminu na zapłatę wyznaczonego w wezwaniu (pozwany odebrał wezwanie w dniu 6 grudnia 2023r.)

W odpowiedzi na pozew pozwany (...) Sp. z o.o. z siedzibą w U. wniósł o oddalenie powództwa w całości oraz o zasądzenie od powoda na rzecz pozwanego kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa procesowego.

Uzasadniając swoje stanowisko pozwany przyznał, że strony łączył stosunek pracy od dnia 17 maja 2021r. do dnia 30 kwietnia 2023r., przy czym strony zawarły w dniu 17 maja 2021r. umowę o zakazie konkurencji. Umowa ta zawierała wyraźne postanowienie uprawniające pozwanego do dokonania jednostronnego odstąpienia od umowy, określając jednocześnie warunki takiego odstąpienia. Pozwany dodał, że w dniu 28 kwietnia 2023r. skutecznie złożył powodowi oświadczenie o odstąpieniu, bowiem jak wynika z notatki służbowej sporządzonej przez K. P. (1), w dniu 28 kwietnia 2023roku o godz. 14:55 odczytano i wręczono powodowi oświadczenie o odstąpieniu od umowy o zakazie konkurencji w obecności świadka I. D.. Na oświadczeniu podpis złożył upoważniony pracownik K. P. (1), natomiast powód po zapoznaniu się z treścią oświadczenia odmówił złożenia na nim podpisu, co stwierdzono w notatce służbowej.

Zdaniem pozwanego, mimo braku podpisu powoda niewątpliwie doszło do skutecznego złożenia przez pozwanego oświadczenia o odstąpieniu od umowy o zakazie konkurencji. Powód bowiem zapoznał się z treścią oświadczenia, co potwierdza dowód z dokumentu w postaci notatki służbowej oraz dowód z zeznań świadka I. D. i K. P. (1).

Pozwany dodał, że powód zaakceptował treść umowy, tym samym wyraził zgodę na możliwość jednostronnego odstąpienia od tejże umowy przez pozwanego, a zatem wszystkie warunki jednostronnego odstąpienia od umowy zostały dochowane. Pozwany dodał, że okres obowiązywania zakazu konkurencji, za który zgodnie z umową powód miał otrzymać odszkodowanie, czyli okres obowiązywania zakazu konkurencji po ustaniu stosunku pracy w wyniku dokonanego przez pozwanego odstąpienia w ogóle się nie rozpoczął, gdyż umowa uległa rozwiązaniu przed jego początkiem. Tym samym według pozwanego, nie istnieje podstawa prawna do żądania przez powoda wypłacenia odszkodowania z tego tytułu, gdyż obowiązek zakazu konkurencji ostatecznie nie powstał.

W toku procesu strony nie zmieniły swoich stanowisk.

Sąd ustalił następujący stan faktyczny sprawy:

Powód E. P. zatrudniony został u pozwanego na podstawie umowy o pracę na czas określony od 17 maja 2021r. do dnia 30 kwietnia 2023r. na stanowisku przedstawiciela handlowego.

Aneksem do umowy o pracę z dnia 1 grudnia 2022r. wynagrodzenie powoda zostało ustalone z dniem 1 lipca 2023r. na kwotę 3.800,00 zł brutto miesięcznie oraz premia uznaniowa.

W dniu 17 maja 2021r. strony zawarły osobną umowę o zakazie konkurencji, a powód zobowiązał się powstrzymać od podjęcia i prowadzenia wszelkiej działalności konkurencyjnej wobec pracodawcy w okresie jego zatrudnienia, jak również sześciu miesięcy licząc od dnia ustania stosunku pracy. Punkt 2.1. tejże umowy przewidywał, iż pracownikowi z tytułu przestrzegania zakazu konkurencji będzie przysługiwało odszkodowanie, płatne w wysokości 25% wynagrodzenia otrzymanego przez pracownika przed ustaniem stosunku pracy przez okres odpowiadający okresowi obowiązywania klauzuli konkurencji, płatne jednorazowo na 7 dni przed upływem okresu klauzuli konkurencyjnej. Punkt 2.2. przewidywał z kolei, iż pracodawca może jednostronnie odstąpić od niniejszej umowy , co skutkuje zwolnieniem pracownika z obowiązku przestrzegania zakazu konkurencji w okresie, o którym mowa w pkt 1.1.(b). w takiej sytuacji pracownikowi odszkodowanie nie przysługuje. Oświadczenie o odstąpieniu od umowy o zakazie konkurencji pracodawca składa pracownikowi nie później niż do ostatniego dnia obowiązywania stosunku pracy pracownika u pracodawcy. Odstąpienie przez pracodawcę od tej umowy nie łączy się z żadnymi obowiązkami finansowymi dla pracodawcy wobec pracownika.

dowód: akta osobowe powoda: w tym umowa o pracę z dnia 17 maja 2021r., - umowa o pracę z dnia 13 sierpnia 2021r., aneks do umowy o pracę z dnia 30 listopada 2021r., umowa o pracę z dnia 1 września 2022r., aneks do umowy o pracę z dnia 1 grudnia 2022r., umowa o zakazie konkurencji z dnia 17 maja 2021r.

W dniu 31 marca 2023r. powód E. P. złożył pozwanemu oświadczenie

o rozwiązaniu umowy o pracę za porozumieniem stron. Jako termin rozwiązania umowy zaproponował dzień 30 kwietnia 2023r. Pracodawca wyraził zgodę na rozwiązanie umowy za porozumieniem stron w zaproponowanym przez powoda terminie.

dowód: akta osobowe powoda: w tym oświadczenie powoda o rozwiązaniu umowy o pracę z dnia 31 marca 2023r.

Powód E. P. w związku ze złożeniem oświadczenia o rozwiązaniu umowy

o pracę za porozumieniem stron, umówił się na spotkanie ze swoim bezpośrednim przełożonym - regionalnym kierownikiem sprzedaży K. P. (1) w celu rozliczenia się z wszelkiej dokumentacji i powierzonego mu w trakcie wykonywania pracy sprzętu. Spotkanie odbyło się w dniu 28 kwietnia 2023r. w F. na parkingu galerii handlowej. Powód przyjechał na spotkanie sam, zaś przedstawiciel pracodawcy – kierownik regionalny K. P. (1) przyjechał na to spotkanie z I. D., który miał zastąpić na stanowisku przedstawiciela handlowego - powoda E. P.. Przekazanie dokumentacji, powierzonego sprzętu, w tym tabletu, telefonu, drukarki i samochodu służbowego nastąpiło bez większych problemów, z jednoczesnym sporządzeniem protokołów zdawczo - odbiorczych. Powód i K. P. (1) w takcie przekazywania dokumentów siedzieli wówczas w samochodzie, poza samochodem przebywał zaś I. D.. Powód, w pewnej chwili opuścił samochód przez chwilę rozmawiał przez telefon. I. D. nie wiedział z kim rozmawia powód i nie słyszał tej rozmowy. Zdany przez powoda sprzęt, w tym samochód służbowy trafił od razu do nowego pracownika I. D., był to jego pierwszy dzień pracy w pozwanej spółce. Po sfinalizowaniu formalności i przekazaniu sprzętu powód wraz z I. D. wracali samochodem służbowym do P.. Nowo przejęty samochód służbowy prowadził I. D.. Panowie podczas jazdy nie rozmawiali o sprawach związanych z przebiegiem rozliczenia się przez powoda z dotychczasowym pracodawcą, rodzaju pism przekazanych wzajemnie pomiędzy stronami i ich treści.

dowód: - zeznania świadka K. P. (1) – k. 78-79, - zeznania świadka I. D. – k. 79-80, - zeznania powoda E. P. – k. , - protokół zdania sprzętu – Galicja 27.04.2023r. – k. 84, 85.

W dniu 28 kwietnia 2023r. pozwany sporządził oświadczenie, z którego wynikało, iż na podstawie pkt 2.2 umowy o zakazie konkurencji z dnia 17 maja 2021r. jednostronnie odstępuje od tej umowy.

Oświadczenie to zostało podpisane jedynie przez upoważnionego pracownika pozwanego K. P. (1). Upoważnienie do jego podpisu zawiera datę 26 kwietnia 2023r., a wystawione zostało przez Prokurenta pozwanego N. D..

Na odwrocie tego oświadczenia została sporządzona odręczna notatka, z treści której wynika, że w dniu 28 kwietnia 2023r. o godz. 14:55 odczytano i wręczono powodowi E. P. oświadczenie o odstąpieniu od umowy o zakazie konkurencji w obecności świadka I. D.. Po zapoznaniu się z treścią oświadczenia pracownik – powód odmówi podpisania oświadczenia. Pod treścią oświadczenia podpis złożyli K. P. (1) i I. D.. Przy czym, słuchany na rozprawie świadek I. D. nie był w stanie potwierdzić, że powód odmówił podpisania dokumentu związanego z zakazem konkurencji, nie przypomniał sobie świadek również okoliczności powstania oświadczenia o odmowie podpisania w/w dokumentu przez powoda, nie pamiętał nawet czy on składał podpis pod tym dokumentem jako świadek tej sytuacji. I. D. potwierdził jedynie, iż powód wraz z K. P. (1) spotkali się na parkingu, gdzie doszło do przekazania samochodu służbowego i pozostałych służbowych przedmiotów, co w przedmiotowej sprawie było bezsporne. Powód nie otrzymał od pozwanego oświadczenia o odstąpieniu od zakazu konkurencji przez pracodawcę.

dowód: akta osobowe powoda, w tym: oświadczenie z dnia 28 kwietnia 2023r. o jednostronnym odstąpieniu od umowy o zakazie konkurencji, świadectwo pracy z dnia 2 maja 2023r., - upoważnienie z dnia 26 kwietnia 2023r. – k. 83, zeznania świadka I. D. 79v;

Po zakończeniu umowy o pracę z pozwanym, powód nie podjął pracy w jakiejkolwiek firmie konkurencyjnej.

dowód: - zeznania powoda E. P. – k. , - zeznania świadka K. P. (1) – k. 78-79.

Pismem z dnia 29 listopada 2023r. powód E. P. reprezentowany przez pełnomocnika profesjonalnego w osobie radcy prawnego, skierował do pozwanego wezwanie do zapłaty kwoty 6.504,00 zł tytułem odszkodowania za przestrzeganie zakazu konkurencji na podstawie Umowy o zakazie konkurencji z dnia 17 maja 2021r., w terminie siedmiu dni od daty otrzymania wezwania.

Pismem z dnia 7 grudnia 2023r. pozwany (...) Sp. z o.o. z siedzibą w U. odmówił wypłaty odszkodowania, uznając żądanie jego wypłaty za bezpodstawne, ponieważ pozwany skutecznie odstąpił od zawartej z powodem w dniu 17 maja 2021r. umowy o zakazie konkurencji. Pozwany wskazał, iż umowa zawierała wyraźne postanowienie uprawniające pozwanego jako pracodawcę do dokonania odstąpienia od umowy o zakazie konkurencji (punkt 2.2). Pozwany dodał, że okres obowiązywania zakazu konkurencji, za który zgodnie z umowa powód miał otrzymać odszkodowanie, czyli okres obowiązywania zakazu konkurencji po ustaniu jego stosunku pracy, w wyniku dokonanego przez pozwanego odstąpienia w dniu 28 kwietnia 2023r. w ogóle się nie rozpoczął, gdyż umowa uległa rozwiązaniu przed jego rozpoczęciem. Dlatego też, zdaniem pozwanego nie istniała podstawa prawna do żądania przez powoda odszkodowania.

dowód: - wezwanie do zapłaty z dnia 29 listopada 2023r. wraz z dowodem doręczenia– k. 14-15, - pismo pozwanego z dnia 7 grudnia 2023r. – k. 12 .

Powyższy stan faktyczny Sąd ustalił na podstawie dokumentów zgromadzonych w aktach sprawy, w tym aktach osobowych powoda. Sąd uznał za wiarygodne dokumenty, z których dowód przeprowadzono w toku postępowania. Ich autentyczność oraz prawdziwość stwierdzonych w nich faktów nie budziła wątpliwości sądu. W aktach sprawy zalega również oświadczenie, z którego wynikało, iż na podstawie pkt 2.2 umowy o zakazie konkurencji z dnia 17 maja 2021r. pracodawca jednostronnie odstępuje od tej umowy. Oświadczenie to zostało podpisane jedynie przez upoważnionego pracownika pozwanego K. P. (1). Na odwrocie tego oświadczenia widnieje sporządzona odręczna notatka, z treści której wynika, że w dniu 28 kwietnia 2023r. o godz. 14:55 odczytano i wręczono powodowi E. P. oświadczenie o odstąpieniu od umowy o zakazie konkurencji w obecności świadka I. D.. Powyższe oświadczenie, w ocenie Sądu, nie stanowi dowodu, że powód zapoznał się z tym oświadczeniem i że zostało mu ono przedłożone, o czym będzie mowa poniżej.

Ponadto ustalenia faktyczne sprawy sąd oparł na zeznaniach świadków K. P. (1) i I. D. oraz powoda E. P.. O ile świadkowie wraz z powodem zgodnie wskazali, że w dniu 28 kwietnia 2023r. w trakcie spotkania na parkingu jednej z galerii handlowych w F. doszło do rozliczenia się powoda z dokumentów oraz sprzętu powierzonego mu w trakcie wykonywania pracy na rzecz pozwanego, to już odmiennie przesłuchani zeznawali na okoliczność najistotniejszą i kluczową dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy. Powód bowiem wskazał, że nie zostało mu przedstawione jakiekolwiek oświadczenie pozwanego o jednostronnym odstąpieniu od umowy o zakazie konkurencji, gdy tymczasem świadek K. P. (1) zeznał, że powód odmówił podpisania takiego oświadczenia, po konsultacji telefonicznej przeprowadzonej z nieznaną mu osobą. Z kolei świadek I. D., który był obecny w trakcie spotkania powoda z kierownikiem regionalnym K. P. (2) zeznał, że nie pamięta aby podpisywał notatkę służbową z dnia 28 kwietnia 2023r. z której wynika, że powód odmówił podpisania oświadczenia pozwanego o jednostronnym wypowiedzeniu umowy o zakazie konkurencji. Nie pamiętał też czy takie oświadczenie zostało w ogóle przedłożone powodowi wśród dokumentów, które strony nawzajem sobie przekazywały w trakcie spotkania. Twierdził, że powód wraz z przełożonym siedzieli w samochodzie, on stał z boku nie przysłuchując i nie przyglądają się staranniej podejmowanym przez strony czynnościom. Wskazał jedynie, że w trakcie spotkania powód prowadził rozmowę telefoniczną, ale nie był w stanie powiedzieć z kim i na jaki temat. Świadek I. D., nie był wstanie potwierdzić wersji wskazanej przez K. P. (1) w swoim zeznaniach.

Sąd zważył, co następuje:

Powództwo okazało się zasadne.

Zgodnie z treścią przepisu art. 101 1 § 1 k.p. w zakresie określonym w odrębnej umowie, pracownik nie może prowadzić działalności konkurencyjnej wobec pracodawcy ani też świadczyć pracy w ramach stosunku pracy lub na innej podstawie na rzecz podmiotu prowadzącego taką działalność (zakaz konkurencji).

Na mocy art. 101 2 k.p. powyższy przepis stosuje się odpowiednio, gdy pracodawca i pracownik mający dostęp do szczególnie ważnych informacji, których ujawnienie mogłoby narazić pracodawcę na szkodę, zawierają umowę o zakazie konkurencji po ustaniu stosunku pracy. W umowie określa się także okres obowiązywania zakazu konkurencji oraz wysokość odszkodowania należnego pracownikowi od pracodawcy, z zastrzeżeniem przepisów § 2 i 3.

W myśl § 3 przywołanego przepisu odszkodowanie nie może być niższe od 25% wynagrodzenia otrzymanego przez pracownika przed ustaniem stosunku pracy przez okres odpowiadający okresowi obowiązywania zakazu konkurencji; odszkodowanie może być wypłacane w miesięcznych ratach. W razie sporu o odszkodowaniu orzeka sąd pracy.

Umowa o zakazie konkurencji jest niewątpliwie świadczeniem wzajemnym, bowiem po stronie pracownika rodzi zakaz zajmowania się działalnością konkurencyjną, a po stronie pracodawcy rodzi obowiązek zapłaty odszkodowania.

Z okoliczności niniejszej sprawy wynika, że powód E. P. po zakończeniu umowy o pracę z pozwanym przez cały okres obowiązujący go, tj. okres sześciu miesięcy nie zajmował się działalnością konkurencyjną względem pracodawcy. Przesłuchany w sprawie świadek K. P. (1) wskazał, że nie posiada wiedzy, aby powód świadczył pracę dla konkurencyjnych firm po zakończeniu stosunku pracy. A zatem powód jako pracownik nie może ponosić negatywnych konsekwencji z powodu niewywiązania się przez pracodawcę z obowiązku wypłaty odszkodowania.

Owszem, zgodnie ze stanowiskiem pozwanego, prawo pozwanego jako pracodawcy do jednostronnego odstąpienia od Umowy o zakazie konkurencji, określając jednocześnie warunki takiego odstąpienia, nie sprzeciwia się treści przepisów prawa, w szczególności kodeksu pracy dotyczących zakazu konkurencji, a także jest uznawane i dopuszczalne przez orzecznictwo sądów powszechnych, to jednak zrealizowanie go przez pozwanego w okolicznościach niniejszej sprawy budzi pewne zastrzeżenia sądu. W orzeczeniu Sądu Najwyższego, na który powołał się pozwany w uzasadnieniu pozwu tj. Wyrok Sądu Najwyższego z 26 lutego 2003 r. ( vide: sygn. akt I PK 139/02, OSNP 2004/14/241, LEX 109901) Sąd ten uznał, że strony mogą w umowie o zakazie konkurencji przewidzieć możliwość wypowiedzenia jej przez pracodawcę, jednak musi być to uregulowane w sposób jasny, wskazujący na przesłanki uzasadniające takie rozwiązanie. Sąd Najwyższy w wymienionym orzeczeniu wskazując zatem na możliwość rozwiązania takiej umowy przez pracodawcę podkreśla, że uregulowania te powinny być nie tylko jasne, ale także powinny określać przesłanki uzasadniające takie rozwiązanie. Na taki sens powyższego wyroku wskazuje stwierdzenie Sądu Najwyższego: „(…) jednak pod warunkiem wskazania okoliczności stanowiących przesłanki wypowiedzenia”. O ile w niniejszej sprawie, w łączącej strony umowie o zakazie konkurencji były określone warunki jej rozwiązanie przez odstąpienie jednostronne przez pracodawcę to jednocześnie brak jest uregulowań dotyczących przesłanek jej rozwiązania. Użycie takiego sformułowania przez Sąd Najwyższy wskazuje na to, że umowa taka nie może być rozwiązana bez jakichkolwiek przyczyn, tak jak to zostało dokonane w niniejszej sprawie.

Niemniej jednak Sąd uwzględnił powództwo także z tego powodu, że pozwany (...) Sp. z o.o. w U. nie zdołał w sprawie wykazać i udowodnić, że oświadczenie z dnia 28 kwietnia 2023r. o jednostronnym odstąpieniu od umowy o zakazie konkurencji zostało przedstawione powodowi w taki sposób, że z jego treścią mógł się zapoznać i je podpisać. Powód zaprzeczył, aby takie oświadczenie zostało mu przedstawione, a pozwany poza jednym dowodem w postaci zeznań świadka K. P. (1), nie był w stanie wykazać, że skutecznie przedstawił powodowi treść oświadczenia. Świadek I. D. nie potrafił jednoznacznie wskazać czy K. P. (1) przedstawił powodowi powyższe oświadczenie i czy powód odmówił jego podpisania. Żaden inny zaproponowany w sprawie przez stronę pozwaną dowód nie potwierdził, że powodowi E. P. zostało przedłożone oświadczenie pozwanego z dnia 28 kwietnia 2023r. o odstąpieniu od umowy o zakazie konkurencji, że powód mógł się z jego treścią zapoznać oraz że odmówił jego podpisania. A jedynie wówczas pozwany mógł zrealizować prawo do odmowy wypłaty powodowi odszkodowania należnego za okres obowiązywania zakazu konkurencji.

Strona pozwana reprezentowana przez pełnomocnika profesjonalnego winna być świadoma, że samo stwierdzenie strony postępowania cywilnego nie jest dowodem, a twierdzenie dotyczące istotnej dla sprawy okoliczności powinno być udowodnione przez stronę to twierdzenie zgłaszającą – art. 227 k.p.c. i art. 232 k.p.c. i art. 6 k.c. Zgodnie z przepisem art. 3 k.p.c., strony i uczestnicy postępowania obowiązani są dawać wyjaśnienia, co do okoliczności sprawy zgodnie z prawdą i bez zatajania czegokolwiek oraz przedstawiać dowody. Przepis ten nie nakłada, zatem na sąd obowiązku dążenia do wykrycia prawdy obiektywnej (materialnej) bez względu na procesową aktywność stron. Wręcz przeciwnie, przy rozpoznawaniu sprawy na podstawie przepisów kodeksu postępowania cywilnego, rzeczą sądu nie jest zarządzenie dochodzeń w celu uzupełnienia lub wyjaśnienia twierdzeń stron i wykrycia środków dowodowych pozwalających na ich udowodnienie, ani też sąd nie jest zobowiązany do przeprowadzenia z urzędu dowodów zmierzających do wyjaśnienia okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy - art. 232 k.p.c. Obowiązek przedstawienia dowodów spoczywa na stronach - art. 3 k.p.c., a ciężar udowodnienia faktów mających dla rozstrzygnięcia sprawy istotne znaczenie spoczywa na stronie, która z faktów tych wywodzi skutki prawne art. 6 k.c.

Konkludując, w okolicznościach niniejszej sprawy, w świetle zaoferowanych przez stronę pozwaną dowodów, nie sposób uznać, że pozwany skutecznie podważył zasadność żądania pozwu. Nie przedstawił żadnego innego dowodu, poza zeznaniami K. P. (1) , pracownika pozwanego, wskazującego na przedłożenie powodowi oświadczenia o jednostronnym odstąpieniu od umowy zakazu konkurencji. Świadek K. P. (1) zeznając przed Sądem dodał, że nie wie dlaczego pozwany jako pracodawca powoda nie przesłał powodowi treści tego oświadczenia drogą mailową lub pocztą z potwierdzeniem odbioru korespondencji.

Strona pozwana jako profesjonalny podmiot gospodarczy, dysponujący odpowiednim zapleczem kadrowymi organizacyjnym, miał pełną możliwość wykazania należytej staranności oraz poinformowania pracownika w odpowiednim terminie i w odpowiednio udokumentowany sposób o ustaniu obowiązywania zakazu konkurencji, tym bardziej, iż pracownik zgłosił chęć odejścia pozwanemu, miesiąc wcześniej przed ustaniem stosunku pracy, na co pozwany wyraził zgodę. Pozwany pracodawca nie przedłożył żadnego dowodu doręczenia oświadczenia o ustaniu zakazu konkurencji, ani nie wykazał, aby takie oświadczenie zostało mu wysłane w sposób umożliwiający skuteczne, nie budzące wątpliwości Sądu, dojście do wiadomości pracownika. Brak działania po stronie pozwanego, pomimo dostępnych mu środków komunikacyjnych oraz personelu, należy ocenić jako niedbalstwo lub co najmniej niedochowanie należytej staranności, jakiej wymaga się od podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą. W tym stanie rzeczy powód zasadnie oczekiwał, że zakaz konkurencji obowiązuje, a tym samym przysługuje mu należne odszkodowanie z tytułu jego przestrzegania.

Mając na uwadze przedstawione powyżej okoliczności, na podstawie art. 6 k.c. w zw. z art. 232 k.p.c. i art. 101 1 k.p., Sąd uwzględnił powództwo, zasądzając od pozwanego (...) Sp. z o.o. z siedzibą w U. na rzecz powoda E. P. dochodzoną pozwem kwotę 6.504,00 zł. Kwota żądania pozwu nie przekraczała wyliczonej przez pozwanego hipotetycznej kwoty dochodzonego roszczenia w wysokości 6.653,85 zł wyliczonego jako jednomiesięczne wynagrodzenie powoda (na zasadach ekwiwalentu za urlop wypoczynkowy). O odsetkach orzeczono w oparciu o art. 481§1 k.c.

O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 98 § 1 i § 3 k.p.c. obciążając pozwanego, jako stronę przegrywającą sprawę, kosztami postępowania poniesionymi przez pozwanego. Na zasądzoną od pozwanego (...) sp. z o.o. w O. na rzecz powoda E. P. kwotę 1.800,00 zł, ustaloną na podstawie § 2 pkt 4 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (j.t. Dz.U.2023.1935).

W sentencji w pkt III wyroku Sąd orzekł również w oparciu o art. 98 § 1 k.p.c. w zw. z art. 113 ust. 1 ustawy z dnia 28 lipca 2005 r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych, o zobowiązaniu pozwanego do zwrotu Skarbowi Państwa Sądowi Rejonowemu w Dębicy kwoty 400,00,00 zł tytułem zwrotu opłaty od pozwu, od uiszczenia której powód był zwolniony.