II Ka 461/26

Sygn. akt II Ka 461/26

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 5 sierpnia 2026r.

Sąd Okręgowy w Siedlcach II Wydział Karny w składzie:

Przewodniczący:

SSO Dariusz Półtorak

Protokolant:

st.sekr.sądowy Agnieszka Walerczak

przy udziale prokuratora Anny Celoch

po rozpoznaniu w dniu 5 sierpnia 2026 r.

sprawy S. J.

oskarżonego z art. 244c § 1 kk

na skutek apelacji wniesionej przez prokuratora

od wyroku Sądu Rejonowego w Łukowie

z dnia 23 kwietnia 2026 r. sygn. akt II K 372/25

zaskarżony wyrok zmienia w ten sposób, że ustala, iż oskarżony S. J. dopuścił się czynu zarzucanego aktem oskarżenia i z uwagi na znikomą społeczną szkodliwość czynu, na podstawie art. 17 § 1 pkt 3 kpk w zw. z art.

1 § 2 kk postępowanie umarza stwierdzając, że wydatki postępowania za obie instancje ponosi Skarb Państwa.

Formularz UK 2

Sygnatura akt

II Ka 461/26

Załącznik dołącza się w każdym przypadku. Podać liczbę załączników:

1

1. CZĘŚĆ WSTĘPNA

1.1. Oznaczenie wyroku sądu pierwszej instancji

Wyrok Sądu Rejonowego w Łukowie z dnia 23 kwietnia 2026r., sygn. akt II K 372/25

1.2. Podmiot wnoszący apelację

☒ oskarżyciel publiczny albo prokurator w sprawie o wydanie wyroku łącznego

☐ oskarżyciel posiłkowy

☐ oskarżyciel prywatny

☐ obrońca

☐ oskarżony albo skazany w sprawie o wydanie wyroku łącznego

☐ inny

1.3. Granice zaskarżenia

1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia

☐ na korzyść

☒ na niekorzyść

☒ w całości

☐ w części

☐co do winy

☐co do kary

☐co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia

1.3.2. Podniesione zarzuty

Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji

☐art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu

☐art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany

w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu

☒art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

☐art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia,

jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

☐art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

☐art. 439 k.p.k.

☐brak zarzutów

1.4. Wnioski

☒uchylenie

☐zmiana

2. Ustalenie faktów w związku z dowodami przeprowadzonymi przez sąd odwoławczy

2.1. Ustalenie faktów

2.1.1. Fakty uznane za udowodnione

Lp.

Oskarżony

Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi

Dowód

Numer karty

----

2.1.2. Fakty uznane za nieudowodnione

Lp.

Oskarżony

Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi

Dowód

Numer karty

2.2. Ocena dowodów

2.2.1. Dowody będące podstawą ustalenia faktów

Lp. faktu z pkt 2.1.1

Dowód

Zwięźle o powodach uznania dowodu

2.2.2. Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów

(dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów)

Lp. faktu z pkt 2.1.1 albo 2.1.2

Dowód

Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu

. STANOWISKO SĄDU ODWOŁAWCZEGO WOBEC ZGŁOSZONYCH ZARZUTÓW i wniosków

Lp.

Zarzut

mającą wpływ na treść zaskarżonego orzeczenia obrazę przepisów postępowania art. 5 § 2 k.p.k., art. 7 k.p.k. i art. 410 k.p.k., polegającą na dowolnej ocenie dowodów, nienależytym rozważeniu wszystkich dowodów ujawnionych w toku przewodu sądowego, a w konsekwencji na błędnym uznaniu, że S. J. w okresie od 1 października 2023 r. do 21 maja 2025 r. nie uchylał się od zapłaty orzeczonego przez Sąd Rejonowy w Tomaszowie Lubelskim w sprawie o sygn. akt II K 785/22 obowiązku naprawienia szkody na rzecz O. X., podczas gdy prawidłowa ocena dowodów w postaci złożonych w toku dochodzenia zeznań O. X. i wyjaśnień oskarżonego S. J., dokumentacji potwierdzającej dokonywanie szeregu wpłat przez oskarżonego na rzecz jego wierzycieli, jak również zeznań O. J., wskazuje jednoznacznie, że w okresie objętym zarzutem oskarżony S. J. posiadał środki finansowe, z których wybiórczo zaspokajał roszczenia majątkowe swoich wierzycieli z celowym pominięciem O. X., zaś całkowitej spłaty zobowiązania dokonał jedynie w celu uniknięcia odpowiedzialności karnej za czyn z art. 244c § 1 k.k. po zainicjowaniu postępowania sądowego o sygn. II K 372/25 przed Sądem Rejonowym w Łukowie.

☒ zasadny

☐ częściowo zasadny

☐ niezasadny

Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny

Apelacja zasługiwała na uwzględnienie co do istoty, aczkolwiek nie w zakresie postulowanego przez skarżącego rozstrzygnięcia kasatoryjnego.

W pierwszej kolejności wskazać należy, że przedmiotem kontroli instancyjnej było ustalenie, czy Sąd Rejonowy prawidłowo ocenił zgromadzony w sprawie materiał dowodowy i czy zasadnie przyjął, że zachowanie oskarżonego nie wyczerpało znamion czynu określonego w art. 244c § 1 k.k. Przepis ten penalizuje zachowanie polegające na uchylaniu się od wykonania orzeczonego przez Sąd, na rzecz pokrzywdzonego lub osoby dla niego najbliższej, za przestępstwo ścigane z oskarżenia publicznego, środka kompensacyjnego w postaci obowiązku naprawienia szkody, zadośćuczynienia za doznaną krzywdę albo nawiązki. Dla realizacji znamienia „uchylania się” nie jest wystarczające samo stwierdzenie, że zobowiązany nie wykonał środka kompensacyjnego w oznaczonym czasie. Konieczne jest bowiem ustalenie, że miał on obiektywną możliwość wykonania tego obowiązku, a mimo to, w sposób zawiniony i wynikający z jego negatywnego nastawienia do ciążącego na nim obowiązku, nie podejmował działań zmierzających do jego wykonania. Sąd Rejonowy dokonał oceny zgromadzonych dowodów, jednakże wyprowadzone z nich wnioski dotyczące braku możliwości przypisania oskarżonemu zachowania polegającego na uchylaniu się od wykonania orzeczonego obowiązku nie zasługiwały na aprobatę.

Sąd Rejonowy niezasadnie bowiem nadał decydujące znaczenie tym okolicznościom, które przemawiały wyłącznie na korzyść oskarżonego, pomijając przy tym ich wzajemne powiązanie z pozostałymi dowodami. Ocena dowodów dokonana przez Sąd pierwszej instancji nie spełnia zatem wymogów określonych w art. 7 k.p.k., albowiem nie uwzględniaw sposób wszechstronny wszystkich ujawnionych okoliczności, a wynikające z niej wnioski nie stanowiły logicznej konsekwencji całokształtu materiału dowodowego.

Nie budzi wątpliwości, że na S. J. ciążył obowiązek naprawienia szkody w kwocie 50.000 zł na rzecz pokrzywdzonego O. X.. Obowiązek ten wynikał z wyroku wydanego przez Sąd Rejonowy w Tomaszowie Lubelskim w sprawie II K 785/22 i stanowił środek kompensacyjny w rozumieniu art. 244c § 1 k.k. W sprawie nie chodziło zatem wyłącznie o fakt, że oskarżony przez pewien czas nie uiścił zasądzonej kwoty, lecz o jego rzeczywistą sytuację majątkową oraz sposób postępowania z posiadanymi środkami finansowymi w okresie objętym zarzutem.

Z dokumentacji dotyczącej wpłat dokonywanych przez oskarżonego na rzecz innych wierzycieli wynika, że w okresie objętym zarzutem dysponował on środkami pozwalającymi mu na realizowanie jego zobowiązań wynikającego z powołanego wyżej orzeczenia. Okoliczność ta ma decydujące znaczenie dla oceny zachowania oskarżonego w kontekście wyczerpania, przynajmniej formalnego, znamion zarzucanego mu czynu. Nie sposób bowiem utożsamiać sytuacji osoby, która obiektywnie nie jest w stanie wykonać orzeczonego obowiązku, z sytuacją osoby, która posiada środki finansowe, reguluje z nich inne zobowiązania, a jednocześnie przez dłuższy czas nie wykonuje w pełnej wysokości obowiązku wynikającego z prawomocnego orzeczenia sądu. Zresztą, na co słusznie zwraca w wywiedzionej apelacji oskarżyciel publiczny, w trakcie przesłuchania w postępowaniu przygotowawczym, S. J. zapewniał, iż posiada wystarczające środki finansowe, aby w ciągu zaledwie 2 tygodni uregulować należność na rzecz O. X.. Jednakże z drugiej strony, trzeba mieć na uwadze, że oskarżony nie ma nieograniczonych funduszy, regulując zobowiązania wobec innych wierzycieli oskarżony mógł nie być do końca wydolny finansowo wobec wszystkich ciążących na nim, i to w znacznych wysokościach, obowiązków spłaty. Istotne jest bowiem nie tylko to, czy oskarżony dysponował majątkiem, lecz także sposób, w jaki tym majątkiem rozporządzał i czy jego działania wskazywały na rzeczywistą wolę wykonania orzeczonego obowiązku. Z materiału dowodowego wynika bowiem, że oskarżony miał świadomość istnienia obowiązku naprawienia szkody, jego wysokości oraz osoby uprawnionej do otrzymania świadczenia. Nie sposób zatem przyjąć, że niewykonanie tego obowiązku było wyłącznie następstwem obiektywnej niemożności finansowej.

Istotne znaczenie mają również wyjaśnienia samego oskarżonego oraz zeznania O. J., oceniane w powiązaniu z dokumentacją finansową. Dowody te, rozpatrywane łącznie, wskazują, że niewykonanie obowiązku wobec O. X. nie było wyłącznie rezultatem obiektywnego braku możliwości finansowych ze strony oskarżonego. Podejmował on bowiem decyzje dotyczące sposobu rozdysponowania posiadanych środków, przy czym obowiązek wynikający z prawomocnego orzeczenia Sądu Rejonowego w Tomaszowie Lubelskim pozostawał przez długi okres niezrealizowany. W sytuacji, gdy ostatecznie oskarżony wykonał obowiązek naprawienia szkody w całości, nie można tego traktować jako automatycznego dowodu wcześniejszej zdolności majątkowej do jego wykonania, niemniej w zestawieniu z pozostałym materiałem dowodowym, okoliczność ta wzmacnia wniosek, że brak zapłaty w okresie objętym zarzutem nie był wyłącznie następstwem trwałej niemożności majątkowej.

Zasadnicze znaczenie ma przy tym moment wykonania obowiązku. Z akt sprawy wynika, że całość zobowiązania została uregulowana dopiero po zainicjowaniu postępowania karnego w przedmiotowej sprawie, a nawet po wniesieniu aktu oskarżenia. Okoliczność ta wskazuje, że dopiero realna perspektywa poniesienia odpowiedzialności karnej skłoniła oskarżonego do wykonania obowiązku, który wcześniej pozostawał niewykonany pomimo posiadania środków przeznaczanych na zaspokajanie innych wierzycieli.

Warto mieć również na uwadze fakt, iż oskarżony podczas przesłuchania w postępowaniu przygotowawczym deklarował możliwość natychmiastowej spłaty, co świadczy o tym, iż w jego ocenie był w stanie pozyskać środki potrzebne na spłatę lub je już posiadał, a mimo to, spłaty nie dokonał terminowo.

W konsekwencji, Sąd odwoławczy uznał, że Sąd pierwszej instancji dokonał nieprawidłowej oceny materiału dowodowego, przyjmując brak podstaw do ustalenia znamienia „uchylania się” ze strony oskarżonego w realizacji obowiązku naprawienia szkody na rzecz pokrzywdzonego O. X.. Prawidłowa ocena dowodów prowadzi natomiast do wniosku, że S. J., mając rzeczywistą możliwość wykonania obowiązku naprawienia szkody, świadomie przez określony czas obowiązku tego nie wykonywał, preferując zaspokojenie innych zobowiązań. Tym samym, jego zachowanie wyczerpało przedmiotowe i podmiotowe znamiona czynu określonego w art. 244c § 1 k.k.

Nie oznacza to jednak automatycznie, że zachowanie oskarżonego stanowiło przestępstwo. Zgodnie z art. 1 § 2 k.k. nie stanowi przestępstwa czyn zabroniony, którego społeczna szkodliwość jest znikoma. Stosownie natomiast do art. 17 § 1 pkt 3 k.p.k. postępowanie karne umarza się, gdy społeczna szkodliwość czynu jest znikoma. Ocena stopnia społecznej szkodliwości czynu musi być dokonana indywidualnie, przez odniesienie się do okoliczności konkretnego zachowania. Zgodnie z art. 115 § 2 k.k. przy takiej ocenie uwzględnia się rodzaj i charakter naruszonego lub zagrożonego dobra, rozmiary wyrządzonej lub grożącej szkody, sposób i okoliczności popełnienia czynu, wagę naruszonych obowiązków, postać zamiaru, motywację sprawcy, a także rodzaj naruszonych reguł ostrożności i stopień ich naruszenia. Ocena ta powinna mieć charakter kompleksowy, a nie polegać na mechanicznym sumowaniu poszczególnych okoliczności przemawiających na korzyść lub niekorzyść sprawcy.

Odnosząc powyższe wskazania do realiów przedmiotowej sprawy, w pierwszej kolejności wskazać należy, że przedmiotem ochrony art. 244c § 1 k.k. jest prawidłowe wykonywanie orzeczeń sądowych w zakresie orzeczonych środków kompensacyjnych,

a pośrednio również interes majątkowy pokrzywdzonego. Jest to zatem dobro istotne z punktu widzenia prawidłowego funkcjonowania wymiaru sprawiedliwości. Okoliczność ta przemawia przeciwko uznaniu każdego przypadku uchylania się od wykonania środka kompensacyjnego za zachowanie społecznie błahe. Ocena konkretnego czynu nie może jednak abstrahować od rzeczywistych następstw zachowania oskarżonego. W niniejszej sprawie obowiązek naprawienia szkody, i to jeszcze przed wydaniem I-instancyjnego orzeczenia, został ostatecznie wykonany w całości. Pokrzywdzony otrzymał zatem pełną należność wynikającą z prawomocnego orzeczenia sądu. Stan naruszenia jego interesu majątkowego miał charakter czasowy i nie doprowadził do trwałego uszczerbku w zakresie objętym obowiązkiem kompensacyjnym, a ujemne następstwa czynu ograniczyły się do czasowego opóźnienia wykonania obowiązku.

Nie oznacza to oczywiście, że późniejsze wykonanie obowiązku powoduje samo przez się całkowity brak społecznej szkodliwości czynu. Gdyby tak było, późniejsze spełnienie świadczenia prowadziłoby w każdym przypadku do wyłączenia odpowiedzialności z art. 244c § 1 k.k., czego ustawa nie przewiduje. Przeciwnie, ustawodawca w art. 244c § 2 k.k. przewidział szczególną podstawę niepodlegania karze w sytuacji wykonania środka kompensacyjnego, ale jedynie w określonym terminie od pierwszego przesłuchania w charakterze podejrzanego. Skoro zaś w niniejszej sprawie obowiązek został wykonany poza tym ustawowym mechanizmem, samo dokonanie zapłaty nie prowadziło do automatycznego wyłączenia odpowiedzialności. Okoliczność ta ma jednak istotne znaczenie przy ocenie stopnia społecznej szkodliwości konkretnego czynu. Sąd musi bowiem ocenić rzeczywisty charakter i rozmiar naruszenia dobra prawnego, a nie jedynie formalne wyczerpanie znamion typu czynu zabronionego.

Nie bez znaczenia pozostaje również to, że art. 244c § 1 k.k. przewiduje odpowiedzialność za samo uchylanie się od wykonania środka kompensacyjnego, a więc penalizuje zachowanie skierowane przede wszystkim przeciwko respektowaniu prawomocnego rozstrzygnięcia sądu. W realiach niniejszej sprawy nie ujawniono jednak takich okoliczności,

w szczególności w zachowaniu oskarżonego, które wskazywałyby na szczególnie intensywny sposób godzenia przez niego w dobro chronione tym przepisem. Oskarżony nie kwestionował samego istnienia obowiązku w sposób prowadzący do trwałego uniemożliwienia jego wykonania, lecz ostatecznie obowiązek ten zrealizował w całości. Istotne znaczenie ma również fakt, że zachowanie oskarżonego nie miało charakteru ukierunkowanego na osiągnięcie dodatkowej korzyści majątkowej kosztem pokrzywdzonego w ramach czynu objętego niniejszym postępowaniem. Jego zachowanie polegało na czasowym preferowaniu innych zobowiązań kosztem obowiązku wynikającego z wyroku. Okoliczność ta nie eliminuje winy, ani znamienia uchylania się, ale wpływa na ocenę stopnia społecznej szkodliwości. Wreszcie, dokonując oceny motywacji oskarżonego, należy uwzględnić, że jego zachowanie było niewątpliwie naganne z punktu widzenia obowiązku respektowania prawomocnych orzeczeń sądowych. Nie można jednak pominąć, że ostatecznie zdecydował się on wykonać obowiązek w całości. Choć – jak słusznie wskazuje prokurator – mogło to nastąpić pod wpływem wszczętego postępowania karnego, fakt ten nie pozostaje bez znaczenia dla końcowej oceny rzeczywistego stopnia naruszenia dobra prawnego. Zapłata dokonana w następstwie wszczęcia postępowania nie niweluje wcześniejszego uchylania się, ale powoduje, że skutek ekonomiczny tego zachowania dla pokrzywdzonego nie miał charakteru trwałego, a złożony cel postępowania , w którym obowiązek ten orzeczono został osiągnięty. Całościowa ocena wymienionych okoliczności prowadzi zatem do wniosku, że pomimo formalnego wyczerpania przez oskarżonego znamion art. 244c § 1 k.k., stopień społecznej szkodliwości jego czynu należy ocenić jako znikomy. Wniosek ten jest wynikiem nie pominięcia okoliczności obciążających, lecz ich zestawienia z całokształtem okoliczności dotyczących rzeczywistego rozmiaru naruszenia dobra prawnego, sposobu jego usunięcia i ostatecznego rezultatu zachowania oskarżonego.

W konsekwencji zachowanie S. J., mimo że stanowiło czyn zabroniony wyczerpujący znamiona art. 244c § 1 k.k., z uwagi na znikomy stopień społecznej szkodliwości, nie stanowi przestępstwa w rozumieniu art. 1 § 2 k.k. Zachodziła zatem negatywna przesłanka procesowa określona w art. 17 § 1 pkt 3 k.p.k., nakazująca umorzenie postępowania.

W tym miejscu należy odnieść się do formy rozstrzygnięcia Sądu odwoławczego. Zgodnie z art. 454 § 1 k.p.k. Sąd odwoławczy nie może skazać oskarżonego, który został uniewinniony w pierwszej instancji. Nie zachodziła jednak potrzeba, tak jak wnioskował autor apelacji, uchylenia wyroku i przekazania sprawy Sądowi Rejonowemu do ponownego rozpoznania. Sąd odwoławczy, dokonując kontroli zaskarżonego orzeczenia i oceniając zgromadzony materiał dowodowy, doszedł wprawdzie do wniosku, że oskarżony dopuścił się zachowania opisanego w akcie oskarżenia, jednak równocześnie ustalił, że stopień społecznej szkodliwości tego czynu jest znikomy. Nie prowadziło to do wydania wyroku skazującego, lecz do stwierdzenia braku przestępności czynu i umorzenia postępowania. Taki sposób rozstrzygnięcia pozostaje zgodny z art. 437 § 1 i § 2 k.p.k., który przewiduje możliwość zmiany zaskarżonego orzeczenia przez Sąd odwoławczy i orzeczenia odmiennie co do istoty albo uchylenia orzeczenia i umorzenia postępowania. Art. 454 § 1 k.p.k. wyłącza jedynie możliwość wydania przez Sąd odwoławczy wyroku skazującego wobec osoby uprzednio uniewinnionej.

W konsekwencji Sąd Okręgowy był uprawniony do zmiany zaskarżonego wyroku przez ustalenie, że S. J. dopuścił się czynu zarzucanego mu aktem oskarżenia, a następnie – wobec stwierdzenia znikomej społecznej szkodliwości tego czynu – umorzenie postępowania na podstawie art. 17 § 1 pkt 3 k.p.k. w zw. z art. 1 § 2 k.k. Takie rozstrzygnięcie nie stanowi skazania oskarżonego, lecz przeciwnie, prowadzi do zakończenia postępowania z uwagi na brak przestępności czynu.

Z uwagi na powyższe, apelacja prokuratora zasługiwała na uwzględnienie jedynie w tym zakresie, w jakim kwestionowała prawidłowość ustalenia Sądu Rejonowego, że oskarżony nie uchylał się od wykonania orzeczonego obowiązku. Nie było natomiast podstaw do uwzględnienia wniosku apelacyjnego o uchylenie wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania, skoro prawidłowa ocena materiału dowodowego pozwalała na dokonanie stanowczych ustaleń faktycznych, jednocześnie zachodziła przesłanka umorzenia postępowania z uwagi na znikomy stopień społecznej szkodliwości czynu.

Wniosek

prokurator w apelacji wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Sądowi Rejonowemu w Łukowie do ponownego rozpoznania.

☐ zasadny

☐ częściowo zasadny

☒ niezasadny

Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny.

apelacja prokuratora zasługiwała na uwzględnienie jedynie w tym zakresie, w jakim kwestionowała prawidłowość ustalenia Sądu Rejonowego, że oskarżony nie uchylał się od wykonania orzeczonego obowiązku. Nie było natomiast podstaw do uwzględnienia wniosku apelacyjnego o uchylenie wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania, skoro prawidłowa ocena materiału dowodowego pozwalała na dokonanie stanowczych ustaleń faktycznych.

4. OKOLICZNOŚCI PODLEGAJĄCE UWZGLĘDNIENIU Z URZĘDU

1.

Zwięźle o powodach uwzględnienia okoliczności

5. ROZSTRZYGNIĘCIE SĄDU ODWOŁAWCZEGO

5.1. Utrzymanie w mocy wyroku sądu pierwszej instancji

1.

Przedmiot utrzymania w mocy

Zwięźle o powodach utrzymania w mocy

5.2. Zmiana wyroku sądu pierwszej instancji

1.

Przedmiot i zakres zmiany

zmiana wyroku Sądu I instancji odnosiła się jedynie do zakresu, w jakim kwestionowała prawidłowość ustalenia Sądu Rejonowego, że oskarżony nie uchylał się od wykonania orzeczonego obowiązku.

Zwięźle o powodach zmiany

powody zmiany opisano szeroko w punkcie 3 niniejszego uzasadnienia.

5.3. Uchylenie wyroku sądu pierwszej instancji

5.3.1. Przyczyna, zakres i podstawa prawna uchylenia

1.1.

☐ art. 439 k.p.k.

Zwięźle o powodach uchylenia

2.1.

Konieczność przeprowadzenia na nowo przewodu w całości

☐ art. 437 § 2 k.p.k.

Zwięźle o powodach uchylenia

3.1.

Konieczność umorzenia postępowania

☐ art. 437 § 2 k.p.k.

Zwięźle o powodach uchylenia i umorzenia ze wskazaniem szczególnej podstawy prawnej umorzenia

4.1.

☐ art. 454 § 1 k.p.k.

Zwięźle o powodach uchylenia

5.3.2. Zapatrywania prawne i wskazania co do dalszego postępowania

5.4. Inne rozstrzygnięcia zawarte w wyroku

Punkt rozstrzygnięcia z wyroku

Przytoczyć okoliczności

6. Koszty Procesu

Punkt rozstrzygnięcia z wyroku

Przytoczyć okoliczności

I. I.

o wydatkach postępowania za obie instancje orzeczono zgodnie z zasadą, że w razie umorzenia postępowania z powodu znikomej społecznej szkodliwości czynu wydatki ponosi Skarb Państwa na podstawie art. 632 § 2 k.p.k. w zw. z art. 634 k.p.k.

7. PODPIS

1.3. Granice zaskarżenia

Kolejny numer załącznika

1

Podmiot wnoszący apelację

oskarżony

Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja

Wyrok w całości

1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia

☒ na korzyść

☐ na niekorzyść

☐ w całości

☐ w części

☐co do winy

☒co do kary

☐co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia

1.3.2. Podniesione zarzuty

Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji

☐art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu

☐art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany

w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu

☐art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

☐art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia,

jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

☒art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

☐art. 439 k.p.k.

☐brak zarzutów

1.4. Wnioski

☐uchylenie

☒zmiana