V U 1082/26

Sygnatura akt V U 1082/26

POSTANOWIENIE

Dnia 22 czerwca 2026 roku

Sąd Okręgowy w Piotrkowie Trybunalskim V Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych

w następującym składzie:

Przewodniczący: Sędzia Beata Łapińska

po rozpoznaniu w dniu 22 czerwca 2026 roku w Piotrkowie Trybunalskim

na posiedzeniu niejawnym

sprawy z wniosku M. M.

przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych Oddział w T.

o rentę z tytułu niezdolności do pracy

na skutek odwołania M. M.

od decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział w T.

z dnia (...), znak: (...)

postanawia:

na podstawie art. 477 9 § 3 1 k.p.c. odrzucić odwołanie.

Sygnatura akt V U 1082/26

Decyzją z dnia (...) Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział w T. odmówił wnioskodawczyni M. M. prawa do renty z tytułu niezdolności do pracy. W uzasadnieniu organ rentowy wskazał, na udowodniony staż pracy ubezpieczonej wynoszący 8 lat i 19 dni okresów składkowych oraz 9 miesięcy i 13 dni okresów nieskładkowych, tj. łącznie 8 lat, 10 miesięcy i 2 dni. Jednakże niezdolność do pracy ubezpieczonej powinna powstać do 7 stycznia 2024 roku, tj. w ciągu 18 miesięcy od ustania ostatniego ubezpieczenia, które trwało do 8 lipca 2022 roku. W orzeczeniu z dnia (...), Lekarz Orzecznik ZUS orzekł, że wnioskodawczyni jest częściowo niezdolna do pracy do dnia 31 marca 2028 roku, a niezdolność ta powstała w dniu 11 lutego 2026 roku, zatem brak jest podstaw do przyznania świadczenia.

W odwołaniu od ww. decyzji ubezpieczona wnosiła o zmianę zaskarżonej decyzji poprzez przyznanie jej prawa do renty z tytułu niezdolności do pracy. W uzasadnieniu odwołania skarżąca podniosła, że organ rentowy błędnie ustalił stopień i datę powstania jej niezdolności do pracy. Podniosła, że występujące u niej ograniczenia wynikające z wad wzroku występują od wielu lat, nie mają charakteru nagłego ani nowopowstałego i już wcześniej powodowały istotne trudności w wykonywaniu pracy zarobkowej. Wskazała, że posiada orzeczenie o niepełnosprawności potwierdzające długotrwały charakter swoich schorzeń, a przyjęta przez organ rentowy data powstania niezdolności do pracy nie uwzględnia rzeczywistego, wcześniejszego przebiegu schorzeń oraz ich wpływu na zdolność do pracy.

W odpowiedzi na odwołanie organ rentowy wniósł o odrzucenie odwołania wnioskodawczyni na podstawie art. 477 9 § 3 1 k.p.c. Podniósł, że zaskarżona decyzja wydana została na podstawie orzeczenia Lekarza Orzecznika ZUS z (...), od którego wnioskodawczyni nie wniosła sprzeciwu do Komisji Lekarskiej ZUS.

Sąd Okręgowy ustalił następujący stan faktyczny:

M. M. urodzona w (...), w dniu (...) złożyła wniosek o rentę z tytułu niezdolności do pracy.

(dowód: wniosek o rentę k. 1-5 – akt ZUS).

Lekarz Orzecznik ZUS, orzeczeniem z dnia (...) stwierdził, że wnioskodawczyni jest częściowo niezdolna do pracy do 31 marca 2028 roku, a niezdolność ta powstała w dniu 11 lutego 2026 roku.

(dowód: orzeczenie Lekarza Orzecznika ZUS k. 14 – akt ZUS, opinia lekarska k. 62 – dokumentacji orzeczniczo-lekarskiej ZUS ).

Wnioskodawczyni otrzymała powyższe orzeczenie w dniu (...). W orzeczeniu znajdowało się pouczenie o prawie do złożenia sprzeciwu do Komisji Lekarskiej ZUS oraz skutkach jego nie złożenia.

(dowód: zwrotne potwierdzenie odbioru k. 16 - akt ZUS)

Wnioskodawczyni nie złożyła sprzeciwu od orzeczenia Lekarza Orzecznika ZUS.

(okoliczność bezsporna)

Sąd Okręgowy, Sąd Pracy i Ubezpieczeń Społecznych, zważył co następuje:

Odwołanie podlega odrzuceniu.

Stosownie do art. 477 9 § 3 1 k.p.c. sąd odrzuci odwołanie w sprawie o świadczenie z ubezpieczeń społecznych, do którego prawo jest uzależnione od stwierdzenia niezdolności do pracy lub niezdolności do samodzielnej egzystencji, a podstawę do wydania decyzji stanowi orzeczenie lekarza orzecznika Zakładu Ubezpieczeń Społecznych, jeżeli osoba zainteresowana nie wniosła sprzeciwu od tego orzeczenia do komisji lekarskiej Zakładu Ubezpieczeń Społecznych i odwołanie jest oparte wyłącznie na zarzutach dotyczących tego orzeczenia.

Wskazane unormowanie ustanawia niedopuszczalność odwołania w sprawach o świadczenie z ubezpieczeń społecznych, do którego prawo jest uzależnione od stwierdzenia niezdolności do pracy lub niezdolności do samodzielnej egzystencji w przypadku niewyczerpania dwuinstancyjnego postępowania dotyczącego orzecznictwa lekarskiego przed organem rentowym. Prowadzi ono do odrzucenia odwołania, gdy ubezpieczony nie wniósł sprzeciwu od orzeczenia Lekarza orzecznika ZUS, a odwołanie jest oparte wyłącznie na zarzutach dotyczących tego orzeczenia.

W przedmiotowej sprawie wnioskodawczyni nie wniosła sprzeciwu od orzeczenia Lekarza Orzecznika Zakładu Ubezpieczeń Społecznych do Komisji Lekarskiej ZUS. Powyższe spowodowało, że organ rentowy, opierając się na orzeczeniu Lekarza Orzecznika ZUS, odmówił wnioskodawczyni prawa do renty.

W uchwale z dnia 15 marca 2006 roku w sprawie o sygn. akt II UZP 17/05 (OSNP 2006/15-16/245) Sąd Najwyższy stwierdził, że na podstawie art. 477 9 § 3 1 k.p.c. sąd odrzuca odwołanie, w którym ubezpieczony podnosi wyłącznie zarzuty przeciwko orzeczeniu lekarza orzecznika ZUS w kwestiach określonych w art. 14 ust. 1 pkt 1 - 5 ustawy o emeryturach i rentach z FUS.

„Oparcie odwołania wyłącznie na zarzutach dotyczących orzeczenia lekarza orzecznika” dotyczy każdego takiego orzeczenia, a więc wszystkich kwestii ujętych w art. 14 wyżej wskazanej ustawy o emeryturach i rentach z FUS, tj. oceny niezdolności do pracy, jej stopnia oraz ustalenia daty powstania niezdolności do pracy, trwałości lub przewidywanego okresu niezdolności do pracy, związku przyczynowego niezdolności do pracy lub śmierci z określonymi okolicznościami, trwałości lub przewidywanego okresu niezdolności do samodzielnej egzystencji oraz celowości przekwalifikowania zawodowego. W każdym z tych wypadków orzeczenie lekarza orzecznika stanowi podstawę do wydania decyzji w sprawie o świadczenie, do którego prawo uzależnione jest od stwierdzenia niezdolności do pracy, niezależnie od tego, czy chodzi wyłącznie o stwierdzenie niezdolności do pracy, czy pozostałe kwestie.

Natomiast w uzasadnieniu powołanej wyżej uchwały Sąd Najwyższy wskazał, że niewniesienie sprzeciwu od orzeczenia Lekarza Orzecznika ZUS oznacza, że wnioskodawca (odpowiednio wnioskodawczyni) zgadza się, iż wszystkie stwierdzenia w nim zawarte są prawdziwe. Tym samym proces ustalania okoliczności faktycznych, mających znaczenie dla nabycia prawa do renty zostaje zakończony. Odrzucenie odwołania jest zatem uzasadnione i konieczne, jeśli sprawa dotyczy świadczenia z ubezpieczeń społecznych, do którego prawo zależy od stwierdzenia niezdolności do pracy lub niezdolności do samodzielnej egzystencji, a podstawą wydania decyzji jest orzeczenie Lekarza Orzecznika ZUS, gdy odwołujący się (odpowiednio odwołująca się) nie wniósł sprzeciwu od orzeczenia lekarza orzecznika do Komisji Lekarskiej ZUS oraz gdy odwołanie jest oparte wyłącznie na zarzutach dotyczących tego orzeczenia.

W przedmiotowej sprawie M. M. we wniesionym odwołaniu podnosiła, że błędnie ustalono stopień i datę powstania jej niezdolności do pracy. Wnioskodawczyni wskazywała, że występujące u niej schorzenia okulistyczne występujące od wielu lat, które nie mają charakteru nagłego ani nowopowstałego. Podnosiła, że posiada orzeczenie o niepełnosprawności potwierdzające długotrwały charakter swoich schorzeń, a przyjęta przez organ rentowy data powstania niezdolności do pracy nie uwzględnia rzeczywistego, wcześniejszego przebiegu schorzeń oraz ich wpływu na zdolność do pracy.

Biorąc pod uwagę, że wnioskodawczyni kwestionuje stopień i datę powstania jej częściowej niezdolności do pracy, a nie wniosła sprzeciwu od orzeczenia Lekarza Orzecznika ZUS do Komisji lekarskiej ZUS, Sąd Okręgowy na podstawie art. 477 9 § 3 1 k.p.c. orzekł jak w sentencji postanowienia.