V U 805/25

Sygn. akt V U 805/25

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 24 lipca 2026 r.

Sąd Okręgowy w Piotrkowie Trybunalskim V Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych

w następującym składzie:

Przewodniczący: Sędzia Beata Łapińska

Protokolant: Agnieszka Jachymska

po rozpoznaniu w dniu 17 lipca 2026 r. w Piotrkowie Trybunalskim na rozprawie

sprawy z wniosku A. G.

przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych Oddział w Z.

o emeryturę górniczą

na skutek odwołania A. G.

od decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział w Z.

z dnia (...) sygn.: (...) oraz z dnia (...) sygn.: (...)

1. zmienia zaskarżoną decyzję z dnia (...) sygn.: (...) i przyznaje wnioskodawcy A. G. prawo do ustalenia wysokości emerytury bez pomniejszania podstawy obliczenia emerytury o kwotę stanowiącą sumę kwot pobranych emerytur w wysokości przed odliczeniem zaliczki na podatek dochodowy od osób fizycznych i składki na ubezpieczenie zdrowotne do osiągnięcia wieku uprawniającego wnioskodawcę A. G. do nabycia prawa do emerytury w wieku powszechnym;

2. umarza postepowanie w zakresie decyzji z dnia (...) sygn.: (...);

3. wniosek o wyrównanie świadczenia wraz z odsetkami przekazuje do rozpoznania Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych Oddział w T.

Sygn. akt V U 805/25

w zakresie punktu 1. wyroku

Zaskarżoną decyzją z dnia (...), Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział w Z. odmówił A. G. prawa do emerytury górniczej. W uzasadnieniu organ rentowy wskazał, że wnioskodawca nie udowodnił wymaganego okresu pracy górniczej wynoszącego 25 lat.

W odwołaniu z dnia 8 września 2025 r. ubezpieczony A. G. wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz o przywrócenie emerytury górniczej oraz jej ponowne przeliczenie.

W odpowiedzi na odwołanie organ rentowy wniósł o jego oddalenie. Podtrzymał argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Następnie zaskarżoną decyzją z dnia (...), Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział w Z. przyznał A. G. prawo do emerytury od (...), tj. od miesiąca w którym zgłoszono wniosek. W uzasadnieniu decyzji organ rentowy wskazał, że emerytura podlega pomniejszeniu o kwotę stanowiącą sumę kwot pobranych emerytur, w wysokości przed odliczeniem zaliczki na podatek

dochodowy i składki na ubezpieczenie zdrowotne.

W odwołaniu z dnia (...) wnioskodawca A. G. wniósł o ponowne ustalenie wysokości emerytury przyznanej zaskarżoną decyzją z dnia (...) bez zastosowania art. 25 ust. 1b ustawy emerytalnej tj. zgodnie z treścią wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 4 czerwca 2024 r.

W odpowiedzi na odwołanie organ rentowy wniósł o jego oddalenie. Podtrzymał argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wskazał, że brak publikacji wyroku Trybunału Konstytucyjnego z 4 czerwca 2024 r. jest przeszkodą wznowienia postępowania, a art. 144 ustawy emerytalnej w ogólne nie znajduje w sprawie zastosowania. Podniósł, że wyrok TK nie stanowi podstawy do przeliczenia emerytur, bowiem nie daje podstaw do wzruszenia prawomocnych decyzji organu rentowego i ponownego ustalania wysokości świadczeń, skoro nie skutkuje uchyleniem niekonstytucyjnego art. 25 ust. 1b, a kontrolowany przepis nie utracił mocy ani w części ani w całości.

Sprawa dotycząca odwołania A. G.od decyzji z dnia (...) dotycząca odmowy przyznania emerytury górniczej została zarejestrowana pod sygn. V U 805/25.

Sprawa dotycząca odwołania A. G. od decyzji z dnia (...) dotycząca wysokości świadczenia została zarejestrowana spod sygn. V U 882/25.

Postanowieniem z dnia 27 października 2025 r. Sąd połączył sprawy z odwołań A. G. do wspólnego rozpoznania i rozstrzygnięcia oraz postanowił prowadzić je pod sygnaturą akt V U 805/25.

Na rozprawie z dnia 17 lipca 2026 r. wnioskodawca oświadczył, że cofa odwołanie w zakresie decyzji z dnia (...) w przedmiocie przyznania prawa do emerytury górniczej. Pełnomocnik organu rentowego wyraził zgodę na cofnięcie odwołania

Sąd Okręgowy ustalił następujący stan faktyczny:

A. G. urodzony (...), złożył w dniu (...) wniosek o przyznanie emerytury. Decyzją z dnia (...) organ rentowy przyznał wnioskodawcy prawo do emerytury w obniżonym wieku w związku z wykonywaniem pracy górniczej od dnia (...) tj. od osiągnięcia wieku emerytalnego.

(dowód: wniosek k.1-4, decyzja k. 75, 76, 87, 88 - akt ZUS)

Powszechny wiek emerytalny wnioskodawca osiągnął w (...)

(okoliczność bezsporna)

Wyrokiem z 4 czerwca 2024 r. sygn. akt SK 140/20 Trybunał Konstytucyjny orzekł, że art. 25 ust. 1b ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (Dz. U. z 2023 r. poz. 1251) w zakresie, w jakim dotyczy osób, które złożyły wniosek o przyznanie świadczeń, o których mowa w tym przepisie, przed 6 czerwca 2012 r., jest niezgodny z art. 67 ust. 1 w związku z art. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. Wyrok ten nie został opublikowany w Dzienniku Ustaw.

(okoliczność powszechnie znana)

Skarżoną decyzją z dnia (...) po rozpoznaniu wniosku ubezpieczonego z dnia (...) przyznał mu prawo do emerytury powszechnej od (...) tj. miesiąca, w którym zgłoszono wniosek. Podstawa obliczenia emerytury podlegała pomniejszeniu o kwotę stanowiącą sumę kwot pobranych emerytur.

(dowód: wniosek k. 353-355v, decyzja k. 372-374- akt ZUS)

W odwołaniu od tej decyzji z dnia (...) A. G. wniósł o ponowne przeliczenie emerytury powołując się na wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 4 czerwca 2024 roku.

(dowód: odwołanie k. 20 - akt sprawy)

Sąd Okręgowy zważył, co następuje:

Odwołanie jest zasadne.

W przedmiotowej sprawie wnioskodawca zaskarżył decyzję o przyznaniu prawa do emerytury, zarzucając, że jej wysokość powinna zostać ustalona z pominięciem art. 25 ust. 1b ustawy o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych.

Wnioskodawcy, jako osobie urodzonej po dniu 31 grudnia 1948 roku, przysługuje emerytura na podstawie zasad sprecyzowanych w art. 26 i art. 25 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 roku o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (tekst jedn. Dz. U. z 2024, poz. 1631) zwanej dalej ustawą.

Zgodnie z art. 26 ust. 1 ustawy emerytura stanowi równowartość kwoty będącej wynikiem podzielenia podstawy obliczenia ustalonej w sposób określony w art. 25 przez średnie dalsze trwanie życia dla osób w wieku równym wiekowi przejścia na emeryturę danego ubezpieczonego, z uwzględnieniem ust. 5 i art. 183.

W myśl zaś art. 25 ust. 1 ustawy podstawę obliczenia emerytury stanowi kwota składek na ubezpieczenia emerytalne, z uwzględnieniem waloryzacji składek zewidencjonowanych na koncie ubezpieczonego do końca miesiąca poprzedzającego miesiąc, od którego przysługuje wypłata emerytury, zwaloryzowanego kapitału początkowego określonego w art. 173-175 oraz kwot środków zewidencjonowanych na subkoncie, o którym mowa w art. 40a ustawy z dnia 13 października 1998 roku o systemie ubezpieczeń społecznych, z zastrzeżeniem ust. 1a i 1b oraz art. 185.

Wreszcie art. 25 ust. 1b ustawy stanowi, że jeżeli ubezpieczony pobrał emeryturę częściową lub emeryturę na podstawie przepisów art. 46, 50, 50a, 50e, 184 lub art. 88 ustawy z dnia 26 stycznia 1982 roku - Karta Nauczyciela (Dz.U. z 2021 r. poz. 1762), podstawę obliczenia emerytury, o której mowa w art. 24, ustaloną zgodnie z ust. 1, pomniejsza się o kwotę stanowiącą sumę kwot pobranych emerytur w wysokości przed odliczeniem zaliczki na podatek dochodowy od osób fizycznych i składki na ubezpieczenie zdrowotne.

Mając na uwadze treść zaskarżonej decyzji, a więc o przyznaniu i wysokości emerytury, a także uwzględniając zarzuty skarżącego do będącej przedmiotem kontroli decyzji ZUS, Sąd dokonał sprawdzenia wysokości emerytury wnioskodawcy pod kątem zarzutu braku podstaw do pomniejszenia podstawy obliczenia emerytury o kwotę stanowiącą sumę kwot pobranych emerytur w wysokości przed odliczeniem zaliczki na podatek dochodowy i składki na ubezpieczenie zdrowotne.

W tym zakresie organ rentowy powołał się na treść cytowanego wyżej art. 25 ust. 1b ustawy. Przepis ten dodany został do ustawy przez art. 1 pkt 6 lit. b ustawy z dnia z dnia 11 maja 2012 roku o zmianie ustawy o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2012 r. poz. 637) i obowiązuje od dnia 1 stycznia 2013 roku. W związku z tym, że ustawa z dnia 11 maja 2012 roku nie zawierała przepisów międzyczasowych, przepis art. 25 ust. 1b ustawy, zgodnie z zasadą bezpośredniego stosowania prawa ma zastosowanie do wniosków o ustalenie wysokości emerytury złożonych po jego wejściu w życie.

W świetle orzecznictwa Sądu Najwyższego skorzystanie z przywileju przejścia i pobierania tzw. wcześniejszych emerytur uzasadnia i usprawiedliwia pomniejszenie podstawy wymiaru emerytury z tytułu osiągnięcia powszechnego wieku emerytalnego, o której mowa w przepisie art. 24 ust. 1 i następnych ustawy, o sumy poprzednio pobranych wcześniejszych emerytur przy zastosowaniu mechanizmu ustalania wysokości świadczeń emerytalnych w zależności od proporcjonalnego, prognozowanego „średniego trwania życia” osoby uprawnionej, ponieważ osobom uprawnionym do takich samych rodzajowo świadczeń powinna przysługiwać emerytura ustalana według takich samych (równych) zasad obliczania jej wysokości, bez względu na datę złożenia wniosku o emeryturę. Mechanizm ustalania wysokości świadczeń emerytalnych ma bowiem określone uwarunkowania majątkowe, które gwarantują określoną wysokość ustalanych emerytur w prognozowanych długoterminowych okresach ich pobierania przede wszystkim ze względu na zgromadzony kapitał składkowy, który pomniejszają wcześniej wypłacone kwoty pobranych długoterminowych świadczeń z ubezpieczenia społecznego. Taki stan rzeczy usprawiedliwia ustawowe modyfikowanie wysokości emerytur ze względu na wcześniejsze pobranie i spożytkowanie tych samych rodzajowo, choć wcześniejszych świadczeń emerytalnych, które uszczupliły zgromadzony indywidualny kapitał emerytalny oraz Fundusz Ubezpieczeń Społecznych, z którego emerytury są wypłacane (por. uchwała Sądu Najwyższego z dnia 28 listopada 2019 r., sygn. akt III UZP 5/19 – OSNP rok 2020, nr 6, poz. 57 oraz wyroki Sądu Najwyższego: z dnia 12 września 2017 r., sygn. akt II UK 381/16 oraz z dnia 20 sierpnia 2020 r., sygn. akt III UK 263/18).

Powyższe nie dotyczy jednak tych ubezpieczonych, którzy korzystając z przejścia na emeryturę w obniżonym wieku emerytalnym nie mieli w dacie podejmowania decyzji – na podstawie obowiązującego wówczas stanu prawnego – świadomości co do skutków prawnych, jakie może to wywoływać w sferze ich przyszłych uprawnień emerytalnych, jak również nie mogli spodziewać się, że fakt wypłacania świadczeń emerytalnych wpłynie na sposób ustalania wysokości świadczenia w ramach emerytury powszechnej.

Należy przypomnieć, że Trybunał Konstytucyjny w wyroku z dnia 6 marca 2019 roku, sygn. akt P 20/16 (OTK-A rok 2019, poz. 11) stwierdził niekonstytucyjność przepisu art. 25 ust. 1b ustawy w zakresie, w jakim dotyczy kobiet urodzonych w 1953 roku, które przed dniem 1 stycznia 2013 roku nabyły wcześniejsze emerytury na podstawie art. 46 tej ustawy. W uzasadnieniu tego wyroku Trybunał Konstytucyjny podniósł, że racje, które legły u podstaw uchwalenia tego przepisu sprowadzały się do wykazania naruszenia zasady lojalności ustawodawcy, gdyż kobiety urodzone w 1953 roku nie wiedziały w momencie podejmowania decyzji o przejściu na emeryturę w obniżonym wieku emerytalnym, jakie będą tego konsekwencje dla ustalenia wysokości emerytury powszechnej. W pozostałym zakresie art. 25 ust. 1b ustawy obowiązuje.

Odwołujący powołał się natomiast na wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 4 czerwca 2024 roku, sygn. akt SK 140/20. Trybunał Konstytucyjny przyjął, że regulacja zawarta w art. 25 ust. 1b ustawy z dnia 17 grudnia 1998 roku o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (Dz.U. Nr 162, poz. 1118) z późn. zm., w stosunku do osób, które wniosek o przyznanie emerytury w wieku obniżonym złożyły do dnia ogłoszenia ustawy z dnia 11 maja 2012 roku o zmianie ustawy o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych oraz niektórych innych ustaw, to jest do dnia 6 czerwca 2012 roku, jest niezgodna z art. 67 ust. 1 w związku z art. 2 Konstytucji.

Zgodnie z art. 190 ust. 1 Konstytucji RP, orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego mają moc powszechnie obowiązującą i są ostateczne, w myśl zaś art. 190 ust. 3 Konstytucji RP orzeczenie Trybunału Konstytucyjnego wchodzi w życie z dniem ogłoszenia (w organie urzędowym, w którym akt normatywny był ogłoszony), jednak Trybunał Konstytucyjny może określić inny termin utraty mocy obowiązującej aktu normatywnego. Termin ten nie może przekroczyć osiemnastu miesięcy, gdy chodzi o ustawę, a gdy chodzi o inny akt normatywny - dwunastu miesięcy. W przypadku orzeczeń, które wiążą się z nakładami finansowymi nie przewidzianymi w ustawie budżetowej, Trybunał Konstytucyjny określa termin utraty mocy obowiązującej aktu normatywnego po zapoznaniu się z opinią Rady Ministrów.

Po pierwsze, wskazać należy, że wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 4 czerwca 2024 roku sygn. akt SK 140/20 nie został opublikowany w Dzienniku Ustaw, a zatem nie wszedł w życie.

Po drugie, w wydaniu wyroku z dnia 4 czerwca 2024 roku brała udział osoba wybrana na miejsce już zajęte w Trybunale Konstytucyjnym. Zapadło ono bowiem w składzie: Krystyna Pawłowicz, Justyn Piskorski, Wojciech Sych, Michał Warciński i Andrzej Zielonacki. Justyn Piskorski został wybrany na miejsce już zajęte w Trybunale Konstytucyjnym.

W świetle zaś m.in. wyroku Europejskiego Trybunału Praw Człowieka w Strasburgu z dnia 7 maja 2021 roku w sprawie Xero Flor w Polsce spółce z o.o. przeciwko Polsce, 4907/18, Trybunał Konstytucyjny z udziałem osoby wybranej na miejsce już zajęte w Trybunale nie jest sądem ustanowionym zgodnie z ustawą (Polska naruszyła art. 6 Europejskiej Konwencji Praw Człowieka gwarantujący każdemu prawo do sprawiedliwego procesu przed sądem ustanowionym zgodnie z ustawą).

Powyższe potwierdził Sąd Najwyższy w postanowieniu z dnia 13 grudnia 2023 roku w sprawie I KZP 5/23, wskazując, że organ, w którego składzie zasiadają osoby powołane na miejsca wcześniej obsadzone, nie jest organem opisanym w Konstytucji jako Trybunał Konstytucyjny, a zatem wydane przez taki organ decyzje nie wywierają skutków, o jakich mowa w art. 190 ust. 1 Konstytucji.

Wreszcie w wyroku z dnia 18 grudnia 2025 roku w sprawie C-448/23 Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej stwierdził m.in., że Rzeczpospolita Polska uchybiła zobowiązaniom ciążącym na niej na mocy art. 19 ust. 1 akapit drugi TUE poprzez brak spełnienia przez Trybunał Konstytucyjny wymogów niezawisłego i bezstronnego sądu ustanowionego uprzednio na mocy ustawy w wyniku nieprawidłowości w procedurach powołania trzech sędziów Trybunału Konstytucyjnego w grudniu 2015 roku oraz w procedurze powołania jego Prezesa w grudniu 2016 roku Rzeczpospolita Polska.

Omawiane rozstrzygnięcie z dnia 4 czerwca 2024 roku nie może więc zostać uwzględnione.

Podkreślić jednak należy, że Konstytucja jest najwyższym prawem Rzeczypospolitej Polskiej, jej przepisy stosuje się bezpośrednio. Sędziowie w sprawowaniu swojego urzędu są niezawiśli i podlegają tylko Konstytucji oraz ustawom (art. 178 ust. 1 Konstytucji RP). Oznacza to, że istnieje możliwość samodzielnego dokonania przez sąd oceny zgodności przepisów ustawowych z Konstytucją na użytek rozpoznawanej sprawy (tak wyrok Sądu Najwyższego z 7 kwietnia 2016 roku, III KRS 45/12). Obowiązkiem sądów jest wymierzanie sprawiedliwości (art. 10 ust. 2 i art. 175 ust. 1 Konstytucji). Sędzia nie może stosować ustaw bez uwzględnienia kontekstu konstytucyjnego. W konsekwencji, w jednostkowej sprawie, sąd może odmówić stosowania przepisu ustawy lub rozporządzenia, jeżeli stwierdzi jego sprzeczność z prawem hierarchicznie wyższym. Nie narusza to przy tym kompetencji Trybunału Konstytucyjnego, który ma inny przedmiot orzekania (art. 188 Konstytucji) - wyrok Sądu Najwyższego z dnia 4 lipca 2012 roku, III PK 87/11 LEX nr 1619703.

Orzeczenie Trybunału Konstytucyjnego (wydane w prawidłowym składzie) wywołuje ten skutek, że zakwestionowane przepisy tracą moc z chwilą wskazaną przez Trybunał, podczas gdy stwierdzenie takiej niezgodności przez sąd jest podstawą do odmowy zastosowania zakwestionowanego przepisu w toku rozpoznawania określonej sprawy, pomimo, że formalnie przepis ten pozostaje w systemie prawnym. Trzeba także podkreślić, że sądy powszechne rozpoznając indywidualną sprawę, podlegają tylko Konstytucji i ustawom, co wynika z art. 178 ust. 1 Konstytucji RP. To także przemawia za możliwością odmowy zastosowania ustawy sprzecznej z Konstytucją w konkretnej sprawie. Jeśli bowiem sędzia podlega zarówno Konstytucji, jak i ustawom, to w razie sprzeczności między przepisami tych aktów prawnych powinien on stosować Konstytucję. Art. 8 ust. 1 Konstytucji stanowi bowiem, że to Konstytucja jest najwyższym prawem Rzeczypospolitej Polskiej.

Reasumując, przedmiotem orzekania Sądu Okręgowego jest indywidualny stosunek poddany osądowi i przy tym orzekaniu Sąd Okręgowy ma prawo odmówić zastosowania przepisów, które są niezgodne z przepisami Konstytucji RP, w szczególności jeśli uzna, że niezgodność ta jest oczywista.

Odnosząc powyższe do przedmiotowej sprawy, należy podkreślić, że wnioskodawca nie mógł przewidzieć w 2008 roku, że konsekwencją jego przejścia na emeryturę górniczą przed osiągnięciem powszechnego wieku emerytalnego, będzie pomniejszenie podstawy emerytury o pobrane świadczenia.

Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 6 maja 2021 roku w sprawie III USKP 52/21 stwierdził, że w stosunku do mężczyzn urodzonych w latach 1949-1953, którzy spełnili warunki przejścia na emeryturę nauczycielską bez względu na wiek w ciągu dziesięciu lat od dnia 1 stycznia 1999 roku na podstawie art. 88 ust. 2a ustawy z dnia 26 stycznia 1982 roku - Karta Nauczyciela, potrąceniu podlegają wyłącznie kwoty emerytur w wieku obniżonym wypłaconych po osiągnięciu przez ubezpieczonych wieku uprawniającego do nabycia emerytury w wieku powszechnym (art. 25 ust. 1b ustawy emerytalnej). Uzasadniając swoje stanowisko Sąd Najwyższy przyjął, że nie ulega wątpliwości, że w takiej samej sytuacji prawnej jak kobiety urodzone w 1953 roku są mężczyźni urodzeni w latach 1949-1953 i mający prawo do emerytury nauczycielskiej (art. 32 ustawy emerytalnej). Jakkolwiek wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 6 marca 2019 roku, P 20/16, odnosi się wprost wyłącznie do kobiet urodzonych w 1953 roku, to wynikający z tego orzeczenia standard konstytucyjny w zakresie wykładni art. 2 Konstytucji RP w kontekście ingerencji prawodawcy w uzasadnione prawnie oczekiwania osób pobierających emerytury w wieku obniżonym co do zasad kształtowania wysokości ich świadczeń po uzyskaniu prawa do emerytury w wieku powszechnym, ma zastosowanie także do mężczyzny, który - jak podkreślił Sąd Najwyższy - nabył abstrakcyjnie prawo do emerytury w wieku powszechnym dopiero w marcu 2017 roku, a w chwili przejścia na emeryturę w wieku obniżonym nie mógł spodziewać się tego, że decyzja ta spowoduje obniżenie świadczenia powszechnego.

Powyższe należy odnieść także do wnioskodawcy, który pobierał emeryturę górniczą od dnia (...) i nie można wobec niego stosować art. 25 ust. 1b ustawy o emeryturach i rentach z FUS bez uwzględnienia standardu konstytucyjnego doprecyzowanego w wyroku Trybunału Konstytucyjnego w sprawie P 20/16.

Wnioskodawca nabył abstrakcyjnie prawo do emerytury w wieku powszechnym (...) (ukończył 65 lat) i w chwili przejścia na emeryturę górniczą w wieku obniżonym nie mógł spodziewać się tego, że decyzja ta spowoduje obniżenie świadczenia powszechnego.

Zatem powołany przepis art. 25 ust. 1b ustawy o emeryturach i rentach z FUS należy rozumieć i stosować w taki sposób, że potrąceniu podlegają wyłącznie kwoty emerytury w wieku obniżonym wypłacone po osiągnięciu przez wnioskodawcę wieku uprawniającego do nabycia emerytury w wieku powszechnym.

Reasumując, Sąd Okręgowy uznał, że organ rentowy nieprawidłowo dokonał ustalenia wysokości emerytury wnioskodawcy, bowiem nie uwzględnił, że skorzystał on z możliwości przejścia na wcześniejszą emeryturę ze względu na pracę górniczą od (...). Wnioskodawca nie mógł wówczas przewidzieć, że decyzja ta spowoduje obniżenie świadczenia powszechnego. Dlatego też zdaniem Sądu Okręgowego potrąceniu powinny podlegać tylko kwoty emerytur wypłaconych po osiągnięciu przez skarżącego wieku uprawniającego do emerytury powszechnej.

Z uwagi na powyższe, Sąd Okręgowy, na podstawie art. 477 14 § 2 k.p.c. w punkcie 1. wyroku, zmienił zaskarżoną decyzję i przyznał wnioskodawcy prawo do ustalenia wysokości emerytury bez pomniejszania podstawy obliczenia emerytury o kwotę stanowiącą sumę kwot pobranych emerytur w wysokości przed odliczeniem zaliczki na podatek dochodowy od osób fizycznych i składki na ubezpieczenie zdrowotne do osiągnięcia wieku uprawniającego wnioskodawcę do nabycia prawa do emerytury w wieku powszechnym.