V U 288/18

Sygn. akt VU 288/18

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 22 listopada 2018 roku

Sąd Okręgowy w Piotrkowie Trybunalskim, Wydział V Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w składzie:

Przewodniczący SSO Urszula Sipińska-Sęk

Protokolant st. sekr. sądowy Zofia Aleksandrowicz

po rozpoznaniu w dniu 8 listopada 2018 roku w Piotrkowie Trybunalskim

na rozprawie

sprawy z wniosku B. W.

przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych Oddział w T.

o prawo do emerytury

na skutek odwołania B. W.

od decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział w T.

z dnia 5 marca 2018 r.

oddala odwołanie.

Sygn. akt VU 288/18

Decyzją z 5 marca 2018 roku Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział w T. odmówił B. W. prawa do emerytury, z uwagi na brak 15- letniego okresu pracy w warunkach szczególnych.

Od decyzji wnioskodawca złożył 30 marca 2018 roku odwołanie, wnosząc o uchylenie decyzji i przyznanie mu prawa do emerytury. W uzasadnieniu wskazał, że wykonywał pracę w szczególnych warunkach przez cały okres zatrudnienia w (...) S.A. z siedzibą w R..

W odpowiedzi na odwołanie organ rentowy wniósł o jego oddalenie.

Sąd Okręgowy ustalił następujący stan faktyczny:

B. W., urodzony (...), złożył 14 lutego 2018 roku wniosek o emeryturę. Wnioskodawca jest członkiem otwartego funduszu emerytalnego, ale wniósł o przekazanie środków na nim zgromadzonych na rzecz Skarbu Państwa.

(dowód: wniosek o emeryturę k. 1-4 akt ZUS)

Na dzień 1 stycznia 1999 r. wnioskodawca udowodnił okres ubezpieczenia w rozmiarze 25 lat w tym 19 lat, 9 miesięcy i 21 dni okresów składkowych, 3 miesiące i 8 dni okresów nieskładkowych oraz 5 lat 3 miesiące i 7 dni okresów uzupełniających (rola).

Organ rentowy zaliczył skarżącemu do pracy w warunkach szczególnych 7 lat, 1 miesiąc i 12 dni tj. okres zatrudnienia od 28 czerwca 1982 roku do 9 sierpnia 1989 roku w (...) S.A. z siedzibą w R. na stanowisku ślusarza remontowego.

Organ rentowy nie zaliczył skarżącemu do pracy w warunkach szczególnych okresu zatrudnienia od 10 sierpnia 1989 roku do 31 grudnia1998 roku w (...) S.A. z siedzibą w R., ponieważ pracodawca nie wystawił wnioskodawcy za ten okres świadectwa pracy w warunkach szczególnych.

(dowód: decyzja z 5 marca 2018 roku k. 15 akt ZUS, odpowiedź na odwołanie

k.4)

B. W. w okresie od 28 czerwca 1982 roku do 16 lipca 2006 roku był zatrudniony na podstawie umowy o pracę w pełnym wymiarze czasu pracy w (...) S.A. z siedzibą w R. ( dawniej Zakłady (...) w R.).

W okresie zatrudnienia wnioskodawca zajmował następujące stanowiska:

- od 28 czerwca 1982 roku do 9 sierpnia 1989 roku ślusarza remontowego na Wydziale G.;

- od 10 sierpnia 1989 roku do 30 kwietnia 1990 roku na stanowisku ślusarza na Wydziale (...) w D. (...);

- od 1 czerwca 1990 roku do 31 stycznia 1994 roku na stanowisku ślusarza na Wydziale (...);

- od 1 lutego 1994 roku do 30 września 1994 roku na stanowisku ślusarza-montera-brygadzisty na Wydziale (...);

- od 1 października 1994 roku do 31 marca 1998 roku na stanowisku brygadzisty ślusarzy na Wydziale (...);

- od 1 kwietnia 1998 roku do 30 czerwca 1999 roku na stanowisku ślusarza na Wydziale (...).

(dowód: umowa o pracę z dnia 21 czerwca 1982 roku k.B-1 akt osobowych, angaż z dnia 7 września 1982 k.B-4a akt osobowych, karta przejścia k.B-4s akt osobowych, angaż z dnia 24 maja 1990 k. B-4w akt osobowych, angaż z dnia 18 lutego 1994 roku k.38 akt osobowych,angaż z dnia 15 października 1994 roku w aktach osobowych, angaż z dnia 10 maja 1998 roku k.38 w aktach osobowych, angaż z dnia 1 lipca 1999 roku k.38 w aktach osobowych, świadectwo wykonywania pracy w warunkach szczególnych z dnia. k. 12 akt ZUS)

(...) S.A. z siedzibą w R. ( dawniej Zakłady (...) w R.) zajmowała się formowaniem (ciągnieniem) drutu, z którego następnie produkowano liny, siatki i gwoździe.

W zakładzie był wydział:

- energetyczny, który zajmował się utrzymaniem ruchu w zakładzie, w jego skład wchodził dział hydrauliczny;

- ciągarni - zajmujący się formowaniem drutu.

- cynkowni- zajmujący się cynkowaniem drutu;

- gwoździarni- zajmujący się produkcją gwoździ;

- liniarni- zajmujący się produkcją lin z drutu,

W zakładzie był warsztat naprawczy, gdzie wykonywano remonty maszyn.

(dowód: zeznania R. K. protokół rozprawy z dnia 8 listopada 2018 roku 4:23-17:40, zeznania S. J. protokół rozprawy z dnia 8 listopada 2018 roku 17:40-28:45, zeznania wnioskodawcy protokół rozprawy z dnia 8 listopada 2018 roku 28:45-39:22)

W okresie pracy na Wydziale G. od 28 czerwca 1982 roku do 9 sierpnia 1989 roku na stanowisku ślusarza remontowego wnioskodawca zajmował się stale i w pełnym wymiarze czasu pracy remontami maszyn służących do produkcji gwoździ na hali produkcyjnej.

(dowód: zeznania R. K. protokół rozprawy z dnia 8 listopada 2018 roku 4:23-17:40, zeznania S. J. protokół rozprawy z dnia 8 listopada 2018 roku 17:40-28:45, zeznania wnioskodawcy protokół rozprawy z dnia 8 listopada 2018 roku 28:45-39:22)

Od 10 sierpnia 1989 roku do 31 grudnia1998 roku wnioskodawca pracował na Wydziale (...) w Oddziale (...). Oddział ten zajmował się utrzymaniem ruchu w zakładzie. Wnioskodawca pracował przy montażu, demontażu, usuwaniu awarii i remontach instalacji wodnej, gazowej i cieplnej.

Wnioskodawca przez 1,5 roku pracował na nowo tworzonym wydziale cynkowni, gdzie zajmował się montażem rur mających służyć do transportu kwasu. Jego praca polegała na ręcznym ucinaniu piłą rur, dopasowywaniu ich ze sobą, zakładaniu na rury kształtek i łączeniu rur ze sobą przy pomocy zgrzewania na specjalnej maszynie albo skręcania.

Wnioskodawca pracował przez pół roku przy remoncie generalnym żarzarni i przez kolejne pół roku przy remoncie generalnym galwanizerni. Podczas remontu generalnego żarzarnia i galwanizernia były wyłączone z ruchu. Podczas remontu generalnego wnioskodawca zajmował się wymianą całej instalacji hydraulicznej.

Przez pół roku wnioskodawca kładł instalacje hydrauliczne na nowo tworzonym oddziale.

Przy usuwaniu awarii na wydziałach produkcyjnych (gwoździarni, cynkowni, ciągarni, liniarni) do obowiązków wnioskodawcy należała wymiana i remont stalowych rur instalacji wodnej, gazowej i cieplnej.

Wnioskodawca pracował też przy usuwaniu awarii wodociągowych poza halami produkcyjnymi na zewnątrz zakładu. Praca przy takiej awarii polegała na wykopaniu otworu w ziemi celem dostania się do zepsutej rur, wycięciu skorodowanej rury, docięciu i włożeniu w jej miejsce nowej rury i zasypaniu otworu.

Kiedy nie było awarii wnioskodawca pracował w warsztacie przy remontach pomp do pompowania wody.

(dowód: zeznania R. K. protokół rozprawy z dnia 8 listopada 2018 roku 4:23-17:40, zeznania S. J. protokół rozprawy z dnia 8 listopada 2018 roku 17:40-28:45, zeznania wnioskodawcy protokół rozprawy z dnia 8 listopada 2018 roku 28:45-39:22)

(...) S.A. z siedzibą w R. wystawiła wnioskodawcy świadectwo wykonywania pracy w warunkach szczególnych, w którym zaświadczyła, iż B. W. był zatrudniony w zakładzie od 28 czerwca 1982 roku do 16 lipca 2006 roku i w tym czasie od 28 czerwca 1982 roku do 9 sierpnia 1989 roku stale i w pełnym wymiarze czasu pracy wykonywał prace polegające na bieżącej konserwacji agregatów i urządzeń oraz prace budowlano-montażowe i budowlano-remontowe na oddziałach będących w ruchu, w których jako podstawowe wykonywane są prace wymienione w wykazie zgodnie z Rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 07.02.1983r. Dz. U nr. 8 poz. 43 na stanowisku ślusarz remontowy.

(dowód: świadectwo wykonywania pracy w warunkach szczególnych k. 12 akt ZUS)

Sąd Okręgowy zważył co następuje:

Odwołanie nie zasługuje na uwzględnienie.

Stosownie do art. 184 ust. 1 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 roku o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (tekst jedn. Dz. U. z 2017 r. poz. 1383 ze zm.) ubezpieczonym urodzonym po dniu 31 grudnia 1948 r. przysługuje emerytura po osiągnięciu wieku przewidzianego w art. 32, 33, 39 i 40, jeżeli w dniu wejścia w życie ustawy (tj. w dniu 1 stycznia 1999 r.) osiągnęli:

1) okres zatrudnienia w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze wymaganym w przepisach dotychczasowych do nabycia prawa do emerytury w wieku niższym niż 60 lat – dla kobiet i 65 lat – dla mężczyzn oraz

2) okres składkowy i nieskładkowy, o którym mowa w art. 27.

Emerytura, o której mowa w ust. 1, przysługuje pod warunkiem nieprzystąpienia do otwartego funduszu emerytalnego albo złożenia wniosku o przekazanie środków zgromadzonych na rachunku w otwartym funduszu emerytalnym, za pośrednictwem Zakładu, na dochody budżetu państwa (ust. 2).

W świetle powyższych regulacji żądanie wnioskodawcy należało rozpoznać w aspekcie przepisów rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 7 lutego 1983 roku w sprawie wieku emerytalnego pracowników zatrudnionych w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze (Dz.U. Nr 8 poz. 43 z późn. zm.), zwanego dalej rozporządzeniem. Z treści § 4 tego rozporządzenia wynika, iż pracownik, który wykonywał prace w szczególnych warunkach wymienione w Wykazie A, nabywa prawo do emerytury, jeżeli spełnia łącznie następujące warunki:

-

osiągnął wiek emerytalny wynoszący: 55 lat dla kobiet i 60 lat dla mężczyzn,

-

ma wymagany okres zatrudnienia, w tym co najmniej 15 lat pracy w szczególnych warunkach.

Ten „wymagany okres zatrudnienia” to okres wynoszący 20 lat dla kobiet i 25 lat dla mężczyzn, liczony łącznie z okresami równorzędnymi i zaliczalnymi do okresów zatrudnienia (§ 3 rozporządzenia), natomiast pracą w warunkach szczególnych jest praca świadczona stale i w pełnym wymiarze na stanowiskach wskazanych w załączniku do tegoż aktu (§ 1 i § 2 rozporządzenia).

W przedmiotowej sprawie kwestią sporną między stronami pozostawało to, czy wnioskodawca posiada wymagany 15-letni okres zatrudnienia w szczególnych warunkach. Spełnienie pozostałych przesłanek nie było przedmiotem sporu, a jednocześnie nie budzi żadnych wątpliwości – wnioskodawca ma wymagany okres zatrudnienia, to jest 25 lat, ukończył 60 lat i wniósł o przekazanie środków zgromadzonych w OFE na rzecz Skarbu Państwa.

Zgodnie z art. 32 ust. 2 ustawy o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych, za pracowników zatrudnionych w warunkach szczególnych uważa się pracowników zatrudnionych przy pracach o znacznej szkodliwości dla zdrowia oraz o znacznym stopniu uciążliwości lub wymagających wysokiej sprawności psychofizycznej ze względu na bezpieczeństwo własne i otoczenia.

Prawidłowe rozumienie pojęcia pracy w szczególnych warunkach nie jest możliwe bez wnikliwej analizy rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 7 lutego 1983 roku w sprawie wieku emerytalnego pracowników zatrudnionych w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze (Dz. U. Nr 8, poz. 43 ze zm.).

Z zestawienia § 1 i 2 tegoż rozporządzenia wynika, że pracą w szczególnych warunkach jest praca świadczona stale i w pełnym wymiarze na stanowiskach wskazanych w załączniku do tego aktu. Warunek wykonywania pracy w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze stale i w pełnym wymiarze czasu pracy obowiązującym na danym stanowisku pracy jest spełniony tylko wówczas, gdy pracownik w ramach obowiązującego go pełnego wymiaru czasu pracy na określonym stanowisku pracy nie wykonuje czynności pracowniczych nie związanych z tym stanowiskiem pracy, ale stale, tj. ciągle wykonuje prace w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze (tak też Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 15 listopada 2000 roku, II UKN 39/00, OSNAP 2002/11/272).

Sam fakt zatrudnienia wnioskodawcy od 28 czerwca 1982 roku do 16 lipca 2006 roku w (...) S.A. z siedzibą w R. (dawniej Zakłady (...) w R.) był niesporny w świetle dokumentów znajdujących się w jego aktach rentowych i osobowych. Spornym pozostawał charakter pracy wykonywanej przez wnioskodawcę od 10 sierpnia 1989 roku do 31 grudnia 1998 roku tj. czy była to praca wykonywana w szczególnych warunkach, czy też nie. Organ rentowy zakwestionował, aby wnioskodawca w spornych okresach pracował w szczególnych warunkach stale i w pełnym wymiarze czasu pracy, gdyż pracodawca nie wystawił wnioskodawcy za ten okres świadectwa pracy w warunkach szczególnych.

Wprawdzie stosownie do § 2 ust. 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 7 lutego 1983 roku w sprawie wieku emerytalnego pracowników zatrudnionych w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze (Dz.U. Nr 8 poz. 43 z późn. zm.), okresy pracy w warunkach szczególnych, stwierdza zakład pracy, na podstawie posiadanej dokumentacji, w świadectwie wykonywania prac w szczególnych warunkach, wystawionym według wzoru stanowiącego załącznik do przepisów wydanych na podstawie § 1 ust. 2 rozporządzenia lub w świadectwie pracy. Należy jednak wskazać, że z cytowanego wyżej § 2 rozporządzenia nie wynika, aby stwierdzenie zakładu pracy w przedmiocie wykonywania przez pracownika pracy w warunkach szczególnych miało charakter wiążący i nie podlegało kontroli organów przyznających świadczenia uzależnione od wykonywania pracy w szczególnych warunkach. Brak zatem takiego świadectwa nie wyklucza ustalenia pracy w warunkach szczególnych innymi środkami dowodowymi w toku postępowania sądowego. Z tym, że ciężar dowodu w takiej sytuacji spoczywa na ubezpieczonym, który mu nie sprostał.

Dokonując ustaleń w zakresie prac wykonywanych przez wnioskodawcę w okresie zatrudnienia od 10 sierpnia 1989 roku do 31 grudnia 1998 roku w (...) S.A. Sąd opierał się na dokumentacji zawartej w aktach osobowych wnioskodawcy: karta przejścia (k.B-4s), angażach z dnia 24 maja 1990 roku ( k. B-4), z dnia 18 lutego 1994 roku, z dnia 15 października 1994 roku, z dnia 10 maja 1998 roku, angaż z dnia 1 lipca 1999 roku (k.38), świadectwie wykonywania pracy w warunkach szczególnych (k. 12 akt ZUS) oraz zeznaniach świadków R. K. i S. J., a także zeznaniach wnioskodawcy. Przesłuchani świadkowie pracowali w (...) S.A. (S. J. od 12 kwietnia 1979 roku do 31 lipca 2006 roku na stanowisku spawacza gazowego i elektrycznego, spawacza brygadzisty- montera instalacji wodno-kanalizacyjnych, a R. K. od 1977 roku do 2012 roku na stanowisku ślusarza, spawacza i hydraulika), a zatem dysponowali oni bezpośrednią i szczegółową wiedzą co do stałych obowiązków wnioskodawcy.

W spornym okresie jak wynika z angaży od 10 sierpnia 1989 roku oraz zeznań świadków wnioskodawca pracował na Wydziale (...) w Oddziale (...) (który zajmował się utrzymaniem ruchu w zakładzie) kolejno na stanowiskach ślusarza, ślusarza-montera-brygadzisty, brygadzisty ślusarzy. Do obowiązków wnioskodawcy w spornym okresie, jak zeznają świadkowie oraz wnioskodawca, należało wykonywanie wszelkich prac hydraulicznych przy naprawach maszyn i urządzeń znajdujących się zarówno w zakładzie na halach produkcyjnych jak i poza zakładem (usuwanie awarii wodociągowych polegających na wymianie rury), a także w warsztacie naprawczym (remont pomp do pompowania wody). Wnioskodawca pracował przy usuwaniu awarii instalacji hydraulicznych (wymiana rur stalowych w wykopach) na wydziałach produkcyjnych (gwoździarni, cynkowni, ciągarni, liniarni) oraz przy zakładaniu nowej instalacji hydraulicznej na nowo tworzonych oddziałach i przy demontażu starej instalacji hydraulicznej i zakładaniu nowej przy remontach generalnych na oddziałach produkcyjnych.

Wnioskodawca wykonywał prace w warunkach szczególnych wymienione w wykazie A dziale XIV poz. 25 polegające na bieżącej konserwacji agregatów i urządzeń oraz prace budowlano-montażowe i budowlano-remontowe na oddziałach będących w ruchu, w których jako podstawowe wykonywane są prace wymienione w wykazie tylko wówczas, gdy pracował przy usuwaniu awarii hydraulicznych na oddziałach produkcyjnych (ciągarni, liniarni, gwoździarni, cynkowni) wykonywanych w czasie ruchu zakładu. Pracownicy zatrudnieni na tych oddziałach wykonywali bowiem prace w szczególnych warunkach wymienione w wykazie A dziale III pod poz. 11 przy obsłudze ciągarek i urządzeń pomocniczych w ciągarni pod poz. 12. - wykańczanie wyrobów walcowanych i ciągnionych, pod poz. 69 - tłoczenie gwoździ, nitów oraz obsługa automatów do produkcji drutu kolczastego lub wyrobów z drutu. Wnioskodawca wykonując prace remontowe instalacji hydraulicznych na oddziałach będących w ruchu (w czasie produkcji), był narażony na takie same szkodliwe warunki pracy jak pracownicy produkcji, których pracę ustawodawca uznał za wykonywaną w szczególnych warunkach, co pozwala również jego pracę uznać za pracę w warunkach szczególnych.

Wnioskodawca pracował także w warunkach szczególnych przy wymianie rur w głębokich wykopach ziemnych. Prace te mieszczą się w pojęciu robót wodnokanalizacyjnych w głębokich wykopach, które zostały przez ustawodawcę wymienione wykazie A dziale V poz. 1).

Wnioskodawca natomiast oprócz prac w szczególnych warunkach, do których należy zaliczyć prace wodnokanalizacyjne w głębokich wykopach (wykaz A załącznika do rozporządzenia 7 lutego 1983 roku dział V poz. 1), wykonywał także prace wodonokanalizacyjne, które takiego charakteru nie miały, a mianowicie: montaż, demontaż instalacji hydraulicznych na oddziałach wyłączonych z ruchu podczas remontu generalnego oraz na nowo tworzonych oddziałach. Te prace jak zeznał wnioskodawca zajęły mu nie mniej niż 3 lata

Nie wszystkie bowiem roboty wodnokanalizacyjne są pracami w szczególnych warunkach zgodnie z wykazem A działem V poz. 1, a tylko takie, które są wykonywane w głębokich wykopach. Zgodnie bowiem z utrwalonym stanowiskiem judykatury występujący w zwrocie: „roboty kanalizacyjne oraz budowa rurociągów w głębokich wykopach” spójnik „oraz” decyduje o tym, iż rzeczowniki po obu jego stronach pozostają w łączności miejsca, czasu lub akcji. Dla zrozumienia treści tego przepisu należy również uwzględnić nie tylko wykładnię gramatyczną, ale kształt stylistyczny tekstu i szyk wyrazów pamiętając, że w języku polskim przy swobodnym szyku wyrazów informacje najistotniejsze często umieszczane są na końcu wypowiedzi. Nadto przepis prawa pozytywnego stanowi egzemplifikację określonej normy, w tym przypadku normy, zgodnie z którą z tytułu pracy w szczególnych warunkach przysługują dodatkowe uprawnienia. Przepis aktu niższego rzędu, stanowiący podstawę takich ustaleń, musi zatem opisywać sytuację odpowiadającą definicji pracy w szczególnych warunkach zawartej w ustawie, czyli pracę o znacznej szkodliwości dla zdrowia oraz znacznym stopniu uciążliwości albo wymagającą wysokiej sprawności psychofizycznej ze względu na bezpieczeństwo własne lub otoczenia. Nie może to być praca zwyczajna i powszechna, taka jak praca montera instalacji sanitarnych (hydraulika), polegająca na montowaniu oraz zapewnianiu prawidłowego funkcjonowania instalacji grzewczych, wodnokanalizacyjnych i gazowych w budynkach mieszkalnych, biurowych, przemysłowych. Roboty wodnokanalizacyjne wykonywane w takich warunkach nie mają cechy warunków szczególnych, które uzyskują dopiero poprzez opisanie ich okolicznikiem miejsca „w głębokich wykopach”. Wniosek ten wspiera wykładnia historyczna. Już bowiem w załączniku do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 września 1956 roku w sprawie zaliczania pracowników do kategorii zatrudnienia (Dz.U. Nr 39, poz. 176 ze zm.) wymienieni zostali jako pracownicy zatrudnieni przy robotach wodno-kanalizacyjnych oraz budowie rurociągów w głębokich wykopach: kopacze, rozpieracze, murarze kanałowi, spoiniarze, układacze przewodów, spawacze, monterzy kanałowi (tak Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 12 marca 2009r., II UK 269/08, L.).Konkludując, roboty wodnokanalizacyjne, o których mowa w pkt 1 dziale V wykazu A rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 7 lutego 1983 roku, muszą być wykonywane w głębokich wykopach, tj. przy instalacjach znajdujących się poniżej gruntu, w sieciach kanalizacyjnych, studzienkach, instalacjach podziemnych. Identyczne zapatrywania wyraził Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 27 stycznia 2012 roku w sprawie o sygn. akt II UK 103/11 (LEX nr 1130388), jak też Sąd Apelacyjny we Łodzi w wyroku z dnia 26 września 2012 r. w sprawie sygn. akt III AUa 349/12.

Prace hydrauliczne wykonywane przez wnioskodawcę na oddziałach produkcyjnych wyłączonych z ruchu nie mieszczą się także w pojęciu prac wymienionych w wykazie A dziale XIV poz. 25. Bieżąca konserwacja agregatów i urządzeń oraz prace budowlano-montażowe i budowlano-remontowe na oddziałach tylko wówczas są pracami w warunkach szczególnych, jak już wyżej podniesiono, gdy wykonywane są na oddziałach będących w ruchu, w których jako podstawowe wykonywane są prace wymienione w wykazie. A zatem praca na oddziałach wyłączonych z ruchu, podczas remontu generalnego i przy szykowaniu nowych oddziałów, gdzie nie wykonywane są przez pracowników prace produkcyjne, nie jest pracą w warunkach szczególnych. Tym samym również naprawy wykonywane przez wnioskodawcę w warsztacie naprawczymi nie miały charakteru pracy w warunkach szczególnych.

Skoro zatem wnioskodawca w spornym okresie wykonywał w ramach dnia roboczego oprócz prac w warunkach szczególnych (prace wodnokanalizacyjne w głębokich wykopach oraz prace polegające na bieżącej konserwacji agregatów i urządzeń oraz prace budowlano-montażowe i budowlano-remontowe na oddziałach będących w ruchu, w których jako podstawowe wykonywane są prace wymienione w wykazie ), także prace nie mające takiego charakteru (prace hydrauliczne wykonywane podczas generalnego remontu na oddziałach oraz podczas tworzenia nowych oddziałów, a także prace w warsztacie naprawczym), to nie można uznać, że pracował stale i w pełnym wymiarze czasu pracy w warunkach szczególnych. Jest to zaś warunek niezbędny do zaliczenia danego okresu pracy do pracy w warunkach szczególnych.

Tym samym wnioskodawca nie spełnił przesłanki nabycia prawa do emerytury na podstawie art. 184 ust. 1 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych w postaci legitymowania się okresem zatrudnienia w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze wynoszącym co najmniej 15 lat.

Z tych też względów, Sąd Okręgowy – Sąd Pracy i Ubezpieczeń Społecznych, na podstawie art. 477 14 § 1 k.p.c. orzekł jak w sentencji.