VIII U 1016/24

Sygn. akt VIII U 1016/24

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 2 czerwca 2026 roku

Sąd Okręgowy w Łodzi, VIII Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych

w składzie:

Przewodniczący: Sędzia SO Monika Pawłowska-Radzimierska

Protokolant : st.sekr.sąd. Magdalena Baraniecka

po rozpoznaniu w dniu 19 maja 2026 roku w Łodzi

na rozprawie

sprawy z wniosku

V. V.

przeciwko

Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych (...) Oddziałowi w S.

o rentę z tytułu niezdolności do pracy

na skutek odwołania V. V.

od decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych (...) Oddziału w S.

z dnia 7 marca 2024 roku znak (...)

zmienia zaskarżoną decyzję i przyznaje V. V. prawo do renty z tytułu częściowej niezdolności do pracy od 26 grudnia 2023 roku na stałe.

SSO Monika Pawłowska-Radzimierska

Sygn. akt VIII U 1016/24

UZASADNIENIE

Decyzją z dnia 7 marca 2024 r. znak: (...) Zakład Ubezpieczeń Społecznych

(...) Oddział w P., po rozpatrzeniu wniosku z dnia 15 listopada 2023 r., odmówił Z. Z. prawa do renty z tytułu niezdolności do pracy wskazując, że podstawę do wydania niniejszej decyzji stanowiło orzeczenie Komisji Lekarskiej ZUS z 28 lutego 2024 r., która orzekła, że ubezpieczony nie jest niezdolny do pracy.

(decyzja k. 38 akt ZUS dot. renty).

Odwołaniem z dnia 4 kwietnia 2024 r. Z. Z. wniósł o uchylenie powyższej decyzji w całości i przyznanie mu prawa do renty z tytułu niezdolności do pracy. Odwołujący wskazywał, że w jego ocenie ze względu na schorzenia, które go dotknęły, nie jest on osobą zdolną do pracy.

(odwołanie k. 3-6).

W odpowiedzi na odwołanie organ rentowy wniósł o oddalenie odwołania argumentując jak w zaskarżonej decyzji.

(odpowiedź na odwołanie k. 24).

Na rozprawie poprzedzającej zamknięcie rozprawy, w dniu 19 maja 2026 r., wnioskodawca ostatecznie sprecyzował swoje żądanie i wniósł o uznanie go za osobę częściowo niezdolną do pracy na stałe. Jednocześnie podniósł, iż nie wnosi o uznanie go za osobę całkowicie niezdolną do pracy, jak wskazał biegły Z., gdyż dokumentację lekarską, przedstawił Sądowi jedynie w celu potwierdzenia faktu częściowej niezdolności do pracy i nie chce uznania go za osobę całkowicie niezdolną do pracy.

(e-protokół rozprawy 00:01:32 – 00:09:14 k 265 i k 264)

Sąd Okręgowy ustalił następujący stan faktyczny:

Ubezpieczony Z. Z. urodził się w (...) Z wykształcenia jest technikiem elektronikiem. Od września 2019 do września 2022 r. był zatrudniony w firmie (...), gdzie pracował na stanowisku technika produkcji. Od 2006 r do 2016 r. pracował jako operator produkcji w firmie (...). Wcześniej prowadził działalność gospodarczą. Ubezpieczony nie ma ustalonego prawa do emerytury z Funduszu lub nie spełnia warunków do jej uzyskania

(bezsporne).

W dniu 2 września 2019 r. ubezpieczony złożył wniosek o rentę z tytułu niezdolności do pracy. Decyzją z dnia 21 października 2019 r. znak: (...), po rozpatrzeniu powyższego wniosku organ rentowy odmówił ubezpieczonemu prawa do renty z tytułu niezdolności do pracy, ponieważ orzeczeniem Lekarza Orzecznika ZUS z dnia 23 września 2019 r. ubezpieczony nie został uznany za niezdolnego do pracy.

(wniosek z 2 września 2019 r. k. 1-2v. akt ZUS dot. renty, decyzja z 21 października 2019 r. k. 20 akt ZUS dot. renty).

Ubezpieczony w okresach od: 13 listopada 2015 r. do 10 lutego 2016 r., od 11 lutego 2016 r. do 10 kwietnia 2016 r., od 10 czerwca 2016 r. do 9 lipca 2016 r., od 31 sierpnia 2018 r. do 28 listopada 2018 r., od 29 listopada 2018 r. do 26 lutego 2019 r., od 27 lutego 2019 r. do 27 maja 2019 r., 28 maja 2019 r. do 25 sierpnia 2019 r., od 31 grudnia 2022 r. do 30 marca 2023 r., od 31 marca 2023 r. do 27 sierpnia 2023 r., od 30 maja 2023 r. do 26 września 2023 r., od 27 września 2023 r. do 25 grudnia 2023 r. miał przyznane prawo do świadczenia rehabilitacyjnego.

(decyzje zawarte w aktach ZUS dot. świadczenia rehabilitacyjnego).

Decyzją (...) w P. z 8 grudnia 2023 r. ubezpieczony został zaliczony do umiarkowanego stopnia niepełnosprawności od 24 lipca 2019 r. do 31 grudnia 2026 r.

(orzeczenie o stopniu niepełnosprawności k. 18-18v.).

W dniu 15 listopada 2023 r. ubezpieczony złożył kolejny wniosek o rentę z tytułu niezdolności do pracy.

(wniosek z 15 listopada 2023 r. k. 21-23 akt ZUS dot. renty).

Ubezpieczony legitymuje się wymaganym okresem składkowym i nieskładkowym.

(bezsporne).

Lekarz orzecznik ZUS w orzeczeniu z dnia 15 stycznia 2024 r. rozpoznał u skarżącego zmiany zwyrodnieniowo – dyskopatyczne kręgosłupa L-S z zespołem bólowym i niewielkim ograniczeniem ruchomości, wielopoziomową dyskopatię szyjną, stan po obustronnej kopoplastyce stawów biodrowych, stan po artroskopii kolana prawego z powodu uszkodzenia łąkotki w 2019 r., nadciśnienie tętnicze. Skargi na bóle kręgosłupa w odcinku lędźwiowym, rano nie może uzyskać pozycji pionowej z powodu bólu kręgosłupa, bóle bioder po wysiłku, chodzeniu dłuższym, staniu, głównie prawego. Lekarz uznał odwołującego za osobę zdolną do pracy.

(orzeczenie k 124-126 akt medycznych ZUS)

Komisja Lekarska ZUS w orzeczeniu z dnia 28 lutego 2024 r. rozpoznała u skarżącego przewlekły zespół bólowy kręgosłupa L-S w przebiegu zmian zwyrodnieniowo – dyskopatycznych bez objawów korzeniowych i ubytkowych, wielopoziomową dyskopatię szyjną bez wskazań do zabiegu operacyjnego, zespół dysfunkcyjno-bólowy prawego barku z umiarkowanie upośledzoną sprawnością, stan po obustronnej kopoplastyce stawów biodrowych (2015 i 2018), przebyta artroskopia kolana prawego z powodu uszkodzenia łąkotki w 2019 r., nadciśnienie tętnicze dobrze kontrolowane. Komisja Lekarska uznała, że brak jest podstaw do orzeczenia dalszej długotrwałej niezdolności do pracy.

(orzeczenie k 136-138 akt medycznych ZUS)

Z punktu widzenia neurologicznego u wnioskodawcy nie stwierdza się niezdolności do wykonywania pracy zarobkowej.

W sądowym badaniu neurologicznym u wnioskodawcy stwierdzono przewlekły zespół bólowy odcinka szyjnego i lędźwiowo-krzyżowego kręgosłupa w przebiegu zmian zwyrodnieniowo-dyskopatycznych bez istotnych ubytków neurologicznych, a także zawroty głowy w wywiadzie. Odwołujący się jest pod opieką neurochirurga i lekarza rehabilitacji z powodu przewlekłego zespołu bólowego kręgosłupa odcinka LS oraz dyskopatii szyjnej. Neurochirurg aktualnie nie zakwalifikował wnioskodawcy do operacji odcinka szyjnego kręgosłupa. W dniu 5 maja 2023 r. była wykonana iniekcja sterydów do przestrzeni zewnątrzoponowej z powodu przewlekłego zespołu bólowego na tle zmian zwyrodnieniowych kręgosłupa. Aktualne skargi głównie dotyczą zaburzeń równowagi i bólów głowy. W badaniu neurologicznym nie występuje znacznego stopnia naruszenie sprawności organizmu, które dałoby podstawę do orzeczenia długotrwałej niezdolności do pracy zarobkowej z przyczyn neurologicznych.

(pisemna opinia biegłej neurolog lek. med. L. D. k. 44-46).

Z punktu widzenia ortopedycznego u wnioskodawcy stwierdza się: zmiany zwyrodnieniowe bioder leczone operacyjne (w 2015 r. wykonano kapoplastykę lewego biodra, a w 2018 r. kapoplastykę prawego biodra), wielopoziomowe zmiany zwyrodnieniowo- dyskopatyczne kręgosłupa szyjnego i lędźwiowo-krzyżowego, zmiany zwyrodnieniowe barków oraz zmiany zwyrodnieniowe prawego kolana stan po artroskopii kolana prawego.

(pisemna opinia biegłego z zakresu ortopedii lek. med. F. T. k. 193-197, pisemna opinia biegłego z zakresu ortopedii lek. med. V. Z. k. 32-35).

Pomimo dotychczasowego systematycznego leczenia występują u skarżącego przewlekłe wielomiejscowe dolegliwości bólowe narządów ruchu. Wykonane badania obrazowe potwierdzają obecność wielopoziomowych zmian zwyrodnieniowych i dyskopatycznych kręgosłupa, ze znaczącym stopniem zaawansowania na poziomie odcinka C5-C6-C7 i L3-L4-L5-S1 kręgosłupa. Jednocześnie w analizie badania RTG z dnia 5 lutego 2025 r. widoczne są cechy obluzowania trzpienia protezy lewego biodra. Dostarczone badania obrazowe narządu i przeprowadzone badanie przedmiotowe uzasadniają również rozpoznanie zmian zwyrodnieniowych prawego kolana i barków. U wnioskodawcy brak jest rotacji wewnętrznej lewego stawu biodrowego, rotacja wewnętrzna biodra prawego wynosi 10 stopni. Zgięcie bioder do 90 stopni, pełen wyprost. Pozostałe ruchy stawów kończyn dolnych symetryczne, prawidłowe.

Podczas wizyty w Poradni (...), w lutym i kwietniu 2025 r., wskazano na prawdopodobne obluzowanie protezy biodra lewego oraz zaproponowano leczenie operacyjne lewego barku.

Podczas wizyt w Poradniach (...) potwierdzono skargi wnioskodawcy na przewlekłe dolegliwości bólowe kręgosłupa lędźwiowego, ze względu na wielopoziomowy charakter zmian chorobowych kręgosłupa skarżący nie został zakwalifikowany do leczenie operacyjnego. Poza tym potwierdzono obecność wielopoziomowych zmian zwyrodnieniowych i dyskopatycznych kręgosłupa szyjnego, z dolegliwościami bólowymi, które nie uległy poprawie po leczeniu rehabilitacyjnym. Zakwalifikowano wnioskodawcę do termolezji odcinka lędźwiowo-krzyżowego kręgosłupa, zabieg wykonano 17.12.2024r., a podczas wizyty 16.01.2025r. ponownie został odwołujący zakwalifikowany do tego zabiegu.

Schorzenia narządów ruchu, przy stwierdzonym stopniu zaawansowania i nasilenia objawów, sprowadzają znaczące ograniczenia do wykonywania zatrudnienia zgodnego z kwalifikacjami zawodowymi wnioskodawcy.

(pisemna opinia biegłego z zakresu ortopedii lek. med. F. T. k. 193-197, pisemna opinia biegłego z zakresu ortopedii lek. med. V. Z. k. 32-35).

Z punktu widzenia ortopedycznego wnioskodawca jest osobą niezdolną do pracy od 26 grudnia 2023 r. tj. od zakończenia pobierania świadczenia rehabilitacyjnego do nadal i jest to niezdolność trwała, gdyż dalsze leczenie nie rokuje istotnej poprawy stanu zdrowia wnioskodawcy.

(pisemna opinia biegłego z zakresu ortopedii lek. med. F. T. k. 193-197).

Powyższy stan faktyczny Sąd Okręgowy ustalił na podstawie powołanych dowodów, na które składała się dokumentacja znajdująca się w aktach przedmiotowej sprawy, dokumentacja znajdująca się w aktach organu rentowego, dokumentacja medyczna dotycząca Z. Z., a nadto pisemne opinie biegłych lekarzy: z zakresu neurologii – lek. med. L. D. oraz z zakresu ortopedii: lek. med. V. Z. oraz lek med. F. T..

W celu wyjaśnienia spornych okoliczności dotyczących ustalenia czy ubezpieczony jest osobą niezdolną do pracy, Sąd dopuścił dowód z opinii biegłych sądowych.

W sprawie opiniowali: biegła z zakresu neurologii oraz trzech biegłych ortopedów, albowiem nie dysponując specjalistyczną wiedzą medyczną Sąd musiał posiłkować się przy rozstrzyganiu istoty sprawy opinią biegłych sądowych (art. 278 § 1 k.p.c.).

Po zapoznaniu się z aktami sprawy, dokumentacją medyczną odwołującego oraz po przeprowadzeniu badania przedmiotowego biegli lekarze: V. Z. oraz F. T. stwierdzili, że ubezpieczony jest osobą częściowo niezdolną do pracy.

Przy tym biegły V. Z. stwierdził, że ze względu na to, iż ubezpieczony wymaga dalszego leczenia i rehabilitacji i rokuje poprawę, częściową niezdolność do pracy należy przyznać od czasu zakończenia zasiłku rehabilitacyjnego na okres 3 lat. Natomiast w ocenie biegłego F. T. dalsze leczenie ubezpieczonego nie rokuje istotnej poprawy stanu zdrowia wnioskodawcy, a zatem częściowa niezdolność do pracy jest trwała.

Po załączeniu nowej dokumentacji medycznej biegły (...) zmienił zdanie i wskazał, że wnioskodawca był osobą częściowo niezdolną do pracy w okresie od 26 grudnia 2023 r. do 2 stycznia 2026 r.. Zaś od 3 stycznia 2026 r. skarżący stał się osobą całkowicie niezdolną do pracy na okres 2 lat do 2 stycznia 2028 r. Powyższa zmiana stanowiska wiązała się z przedstawieniem nowej dokumentacji medycznej, z której wynikało, iż występują cechy obluzowania endoprotezy biodra lewego.

Zgodnie z opinią biegłej z zakresu neurologii lek. med. L. D. wnioskodawca nie jest niezdolny do pracy z przyczyn neurologicznych.

Osią sporu w niniejszej sprawie była zatem kwestia ustalenia czy wnioskodawca jest osobą niezdolną do pracy z przyczyn ortopedycznych.

Ponieważ dwie pierwsze opinie lekarzy ortopedów były ze sobą sprzeczne, Sąd zdecydował się dopuścić dowód z opinii trzeciego biegłego ortopedy F. T., który poparł stanowisko biegłego (...), co do istnienia u wnioskodawcy częściowej niezdolności do pracy.

Sąd, oceniając zgromadzony materiał dowodowy uznał wartość dowodową wskazanych wyżej opinii dwóch biegłych ortopedów i neurologa oraz podzielił jako przekonywujące wnioski wypływające z ich treści. Wskazane opinie są rzetelne, zostały sporządzone zgodnie z wymaganiami fachowości i niezbędną wiedzą w zakresie stanowiącym ich przedmiot. Do wydania opinii biegli dysponowali dokumentacją medyczną wnioskodawcy, a także przeprowadzili wywiad oraz dokonali badania przedmiotowego odwołującego w zakresie swych specjalności, oceniając zdolność wnioskodawcy do pracy. W konsekwencji, w ocenie Sądu opinie te mogły stanowić podstawę orzekania w przedmiotowej sprawie.

Z opinią powyższych specjalistów ortopedów, co do ustalenia niezdolności do pracy, nie zgodziła się biegła z zakresu ortopedii dr. n. med. B. D., która pomimo rozpoznania u wnioskodawcy stanu po obustronnej, całkowitej kapoplastyce stawów biodrowych (L 2015, P 2018) w przebiegu zmian zwyrodnieniowych, choroby zwyrodnieniowej stawu kolanowego prawego, stanu po przeprowadzonej w 2019 r. rewizji artroskopowej kolana prawego z powodu uszkodzenia łąkotki przyśrodkowej, zmian zwyrodnieniowych kręgosłupa szyjnego i wielopoziomowych zmian zwyrodnieniowo-dyskopatycznych kręgosłupa lędźwiowo-krzyżowego z zespołem bólowym oraz przebytego zapalenia okołobarkowego lewego uznała, że wnioskodawca jest zdolny do pracy zarobkowej. Biegła przy tym stanęła na stanowisku, że ubezpieczony wymaga nadal systematycznego leczenia rehabilitacyjnego, tak ambulatoryjnego, jak i sanatoryjnego, które może być prowadzone w ramach doraźnego zasiłku chorobowego, jak i w czasie wolnym od pracy.

Sąd w swoim rozstrzygnięciu oparł się na opinii lek. med. F. T. i częściowo V. Z. uznając, iż opinia biegłej z zakresu ortopedii dr. n. med. B. D. jest odosobniona i jednostkowa, a zatem nieprzydatna do rozstrzygnięcia przedmiotowej sprawy. Nadto opinia ta jest sprzeczna z opinią dwóch innych biegłych ortopedów, a zatem Sąd uznał ją za nieprzydatną do ustalenia stanu faktycznego.

Należy zaznaczyć, że zgodnie z ugruntowanym orzecznictwem, przyczynami mogącymi przemawiać za koniecznością uzyskania dodatkowej opinii od innego biegłego są na przykład nielogiczność wyciągniętych przez niego wniosków, zawarcie w opinii sformułowań niekategorycznych, niejednoznacznych czy też brak dostatecznej mocy przekonywającej opinii (tak m. in. wyrok Sądu Apelacyjnego w Warszawie z dnia 12 lutego 2013 roku w sprawie (...) ACa 980/12, LEX (...); wyrok Sądu Apelacyjnego w Łodzi z dnia 3 kwietnia 2013 roku w sprawie (...) 148/13, LEX (...)).

Zauważania wymaga, że tak biegły V. Z., jak i biegły lek. med. F. T. uznali, że wnioskodawca jest osobą częściowo niezdolną do pracy (w ostatniej opinii uzupełniającej biegły Z. uznał nawet, że skarżący jest całkowicie niezdolny do pracyod 3 stycznia 2026 r. na okres 2 lat). Jedyną zaś różnicą pomiędzy opinią biegłego lek. med. F. T., a opinią biegłego lek. med. V. Z. jest okres, w którym ubezpieczonego należy uznać za częściowo niezdolnego do pracy, ze względu na ocenę rokowań. Trzeba przy tym mieć na uwadze, iż biegły lek. med. V. Z. uznał wnioskodawcę za częściowo niezdolnego do pracy na trzy lata od zakończenia pobierania zasiłku rehabilitacyjnego (w ostatniej opinii uzupełniającej biegły Z. zmienił zdanie i uznał, że skarżący jest częściowo niezdolny do pracy do 2 stycznia 2026r., a całkowicie niezdolny do pracy od 3 stycznia 2026 r. na okres 2 lat)., natomiast biegły lek. med. F. T. uznał, że wnioskodawca jest trwale częściowo niezdolny do pracy. Podniósł on w swojej opinii , że niezdolność do pracy jest trwała, gdyż dalsze leczenie nie rokuje istotnej poprawy stanu zdrowia skarżącego. Powyższe wynika również w sposób jednoznaczny z dokumentacji lekarskiej szczegółowo opisanej przez biegłego, diagnozowanych licznych schorzeń, ilości proponowanych odwołującemu zabiegów, jak i znacznych dolegliwości, które te schorzenia powodują.

Sąd orzekając w niniejszej sprawie w zakresie okresu, na jaki należy przyznać ubezpieczonemu rentę z tytułu częściowej niezdolności do pracy, oparł się na opinii biegłego F. T.. Zauważyć bowiem należy, że z uwagi na przedstawianie przez ubezpieczonego w toku procesu coraz to nowej dokumentacji medycznej, to biegły F. T. dysponował najpełniejszymi informacjami na temat stanu zdrowia ubezpieczonego i jego rokowaniami na przyszłość. Nadto uzasadnił on swoje stanowisko w sposób jasny i konkretny. Sąd Okręgowy w całości dał wiarę opinii tego biegłego sądowego uznając, że sporządzona przez niego opinia jest wiarygodna, logiczna i spójna, biegły w sposób wyczerpujący przedstawił powody swoich twierdzeń, w związku z czym mogła ona stanowić podstawę rozstrzygnięcia w sprawie. Powyższe, w ocenie Sądu, pozwala na uznanie opinii tego biegłego za wiarygodną, tak w zakresie oceny niezdolności do pracy skarżącego, jak okresu w którym niezdolność ta będzie u niego występować. Jedynie na marginesie należy zauważyć, że w ostatniej opinii uzupełniającej biegły Z. zmienił swoje stanowisko i uznał, że skarżący jest częściowo niezdolny do pracy do 2 stycznia 2026 r., zaś całkowicie niezdolny do pracy od 3 stycznia 2026 r. na okres 2 lat, co jedynie potwierdza słuszność stanowiska biegłego (...).

Dodatkowo wypada wspomnieć, iż z uwagi na osiągnięcie w kwietniu 2027 r. przez skarżącego powszechnego wieku emerytalnego – tak naprawdę istotne jest ustalenie czy będzie on nadal niezdolny do pracy w okresie do 28 kwietnia 2027 r.

Należy również podkreślić, iż podstawą ewentualnego zakwestionowania opinii nie może być fakt, iż treść wydanej w sprawie opinii nie jest zbieżna z zapatrywaniami oraz stanowiskiem w sprawie danej strony. Innymi słowy, nie można kwestionować opinii tylko dlatego, że de facto strona nie jest zadowolona z opinii przedstawionej przez dotychczasowego biegłego. Słusznie wskazuje się w judykaturze, że opowiedzenie się za odmiennym stanowiskiem oznaczałoby bowiem przyjęcie, że należy przeprowadzić dowód z wszelkich możliwych biegłych, by upewnić się, czy niektórzy z nich nie byliby takiego zdania, jak strona kwestionująca (vide m. in.: wyrok Sądu Apelacyjnego w Poznaniu z dnia 28 lutego 2013 roku w sprawie III AUa (...)/12, LEX 1294835; wyrok Sądu Apelacyjnego w Lodzi z dnia 22 lutego 2013 roku w sprawie (...) ACa 76/12, LEX 1312019).

Zdaniem Sądu opinie biegłych F. T. i V. Z. są wiarygodne i sporządzone zostały przez biegłych o specjalnościach właściwych z punktu widzenia schorzeń, na jakie cierpi wnioskodawca, w oparciu o analizę przedłożonej dokumentacji lekarskiej i bezpośrednie badanie odwołującego się oraz aktualne badania przedstawione w toku postępowania sądowego. Biegli w sposób wyczerpujący określili schorzenia, jakie występują u wnioskodawcy i ocenili ich znaczenie dla zdolności do pracy. Zaś biegły F. T. w sposób szczegółowy, jasny i logiczny wyjaśnił z jakich przyczyn uznaje skarżącego za trwale częściowo niezdolnego do pracy. Z uwagi na powyższe Sąd uznał opinię tego biegłego za wiarygodną i mogącą w całej rozciągłości stanowić podstawę do wydania orzeczenia.

Mając na względzie powyższe, na podstawie art. 235 2 § 1 pkt 5 k.p.c., Sąd pominął wniosek dowodowy zgłoszony przez pełnomocnika ZUS (k 244) o dopuszczenie dowodu z opinii innego biegłego ortopedy lub biegłego lekarza z zakresu rehabilitacji. W ocenie Sądu wskazany wniosek zmierzał jedynie do przedłużenia postępowania. Nie ulega wątpliwości, że dowód z opinii biegłego ma szczególny charakter, korzysta się z niego w wypadkach wymagających wiadomości specjalnych. Do dowodów tych nie mogą, więc mieć zastosowania wszystkie zasady o prowadzeniu dowodów. W konsekwencji nie można przyjąć, że Sąd obowiązany jest dopuścić dowód z kolejnych biegłych w każdym wypadku, gdy złożona opinia jest niekorzystna dla strony. Sąd ma obowiązek dopuszczenia dowodu z opinii kolejnych biegłych lub z opinii instytutu, jedynie wtedy, gdy zachodzi tego potrzeba, a więc wówczas, gdy opinia złożona już do sprawy zawiera istotne braki, względnie też nie wyjaśnia istotnych okoliczności (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 15 lutego 1974 roku II CR 817/73, niepubl.).

Tym samym w ocenie Sądu wszystkie istotne dla rozstrzygnięcia sporu okoliczności wymagające wiadomości specjalnych zostały w sposób wyczerpujący wyjaśnione w dotychczas złożonych przez biegłych opiniach nie wymagających dalszego uzupełnienia.

Sąd Okręgowy zważył, co następuje:

Odwołanie jest zasadne i skutkuje zmianą zaskarżonej decyzji.

W pierwszej kolejności należy zauważyć, iż wnioskodawca w sposób jasny określił swoje żądanie na rozprawie poprzedzającej wydanie wyroku wskazując, że wnosi on o uznanie go za osobę częściowo niezdolną do pracy na stałe. Jednocześnie podniósł, iż nie wnosi o uznanie go za osobę całkowicie niezdolną do pracy, jak wskazał biegły Z., a dokumentację lekarską przedstawił Sądowi jedynie w celu potwierdzenia faktu istnienia częściowej niezdolności do pracy i nie chce uznania go za osobę całkowicie niezdolną do pracy.

Zgodnie z art. 321 k.p.c. sąd nie może wyrokować co do przedmiotu, który nie był objęty żądaniem, ani zasądzać ponad żądanie. Przepis ten wyraża kardynalną zasadę wyrokowania dotyczącą przedmiotu orzekania, według której sąd związany jest żądaniem zgłoszonym przez powoda w powództwie (ne eat iudex ultra petita partium), a więc nie może wbrew żądaniu pozwu zasądzić czegoś jakościowo innego albo w większym rozmiarze lub uwzględnić powództwo na innej podstawie faktycznej niż wskazana przez powoda (por. Andrzej Jakubecki Komentarz do kodeksu postępowania cywilnego, Edyta Gapska, Joanna Studzińska "Postępowanie nieprocesowe", Monografia Komentarz do Kodeksu postępowania cywilnego pod redakcją Tadeusza Erecińskiego, Tom II, Wydanie 4, Warszawa 2012 str. 38-41 oraz wyroki Sądu Najwyższego: z dnia 15 października 2010 r., III UK 20/10, z dnia 2 grudnia 2011 r., III CSK 136/11, z dnia 25 czerwca 2015 r., V CSK 612/14).

Związanie sądu żądaniem pozwu umożliwia utrzymanie sporu w ramach dochodzonej przez powoda ochrony prawnej oraz pełni istotną funkcję gwarancyjną i zabezpieczającą, zapewniając stronie przeciwnej prawo do wysłuchania i podjęcia adekwatnej obrony. Z tych względów dokładnie określone żądanie oraz przytoczenie uzasadniających je okoliczności faktycznych stanowi obligatoryjną treść pozwu (art. 187 k.p.c.). Granice sporu wyznacza nie tylko treść żądania pozwu (petitum), ale i podstawa faktyczna powództwa (causa petendi), rozumiana jako okoliczności faktyczne powoływane przez powoda dla uzasadnienia wydania wyroku określonej treści. O zakresie rozstrzygnięcia sądu zarówno w sensie pozytywnym, jak i negatywnym decyduje zatem "żądanie" w rozumieniu art. 321 § 1 k.p.c., które należy odnosić zarówno do treści wniosku o zasądzenie jak i do faktów powoływanych na jego uzasadnienie (por. wyrok SA w Szczecinie z 13.10.2022 r., (...) AGa 107/22, LEX nr 3762815).

Tym samym Sąd w niniejszej sprawie zajmował się rozstrzygnięciem czy wnioskodawca jest osobą częściowo niezdolną do pracy na stałe.

Zgodnie z treścią art. 57 ust. 1 ustawy z 17 grudnia 1998 roku o emeryturach i rentach

z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (t.j. Dz. U. z 2025 r. poz. 1749 ze zm. dalej: ustawa rentowa) renta z tytułu niezdolności do pracy przysługuje ubezpieczonemu, który spełni łącznie następujące warunki:

1) jest niezdolny do pracy,

2) ma wymagany okres składkowy i nieskładkowy,

3) niezdolność powstała w okresach wymienionych w cytowanym przepisie, albo nie później niż w ciągu 18 miesięcy od ustania tych okresów.

W niniejszej sprawie spór między stronami ograniczał się do oceny stanu zdrowia ubezpieczonego pod kątem niezdolności do pracy, a także na jaki okres można uznać go za niezdolnego do pracy.

Zgodnie z treścią art. 12 ustawy rentowej niezdolną do pracy w rozumieniu ustawy jest osoba, która całkowicie lub częściowo utraciła zdolność do pracy zarobkowej z powodu naruszenia sprawności organizmu i nie rokuje odzyskania zdolności do pracy po przekwalifikowaniu. Całkowicie niezdolną do pracy jest osoba, która utraciła zdolność do wykonywania jakiejkolwiek pracy, a częściowo niezdolną do pracy jest osoba, która

w znacznym stopniu utraciła zdolność do pracy zgodnej z poziomem posiadanych kwalifikacji.

Przy ocenie stopnia i przewidywanego okresu niezdolności do pracy oraz rokowania co do odzyskania zdolności do pracy uwzględnia się:

1) stopień naruszenia sprawności organizmu oraz możliwości przywrócenia niezbędnej sprawności w drodze leczenia i rehabilitacji;

2) możliwość wykonywania dotychczasowej pracy lub podjęcia innej pracy oraz celowość przekwalifikowania zawodowego, biorąc pod uwagę rodzaj i charakter dotychczas wykonywanej pracy, poziom wykształcenia, wiek i predyspozycje psychofizyczne (art. 13 ust. 1 ustawy rentowej).

W definicji niezdolności do pracy ustawodawca dał wyraz powiązaniu prawa do renty

z rzeczywistą znaczną utratą zdolności do pracy zarobkowej jako takiej, a częściową niezdolność do pracy powiązał z niezdolnością do pracy w ramach posiadanych kwalifikacji, przy uwzględnieniu możliwości i sprawności niezbędnych do dalszego zaangażowania

w procesie pracy, zaakcentował istnienie potencjalnej przydatności do pracy. Chodzi zatem

o zdolność do pracy zarobkowej nie tylko jako zdolność do wykonywania dotychczasowej pracy, ale zdolność do podjęcia pracy w ogóle, z uwzględnieniem rodzaju i charakteru dotychczas wykonywanej pracy, poziomu wykształcenia, wieku, predyspozycji psychofizycznych.

Zdolność do pracy ma dwa elementy: biologiczny (ogólna sprawność psychofizyczna)

i gospodarczy (przydatność na rynku pracy). Należało zatem ustalić, czy wnioskodawca jest zdolny do wykonywania pracy w dotychczasowy pełnym zakresie, czy jego kwalifikacje pozwalają na wykonywanie innej pracy, czy dla utrzymania aktywności zawodowej konieczne jest przekwalifikowanie.

Niezdolność do wykonywania dotychczasowej pracy nie jest kryterium niezdolności do pracy w rozumieniu art. 12 ww. ustawy. Brak możliwości wykonywania dotychczasowej pracy nie jest wystarczający do stwierdzenia częściowej niezdolności do pracy, gdy jest możliwe podjęcie innej pracy (w swoim zawodzie, bez przekwalifikowania lub gdy rokowanie co do przekwalifikowania jest pozytywne). Niezdolność do wykonywania dotychczasowej pracy jest warunkiem koniecznym do ustalenia prawa do renty z tytułu niezdolności do pracy, ale nie jest warunkiem wystarczającym jeżeli wiek, poziom wykształcenia, predyspozycje psychofizyczne dają podstawy do uznania, że jest możliwe podjęcie pracy w zawodzie albo po przekwalifikowaniu. W wyroku z dnia 8 września 2015 roku ((...) UK 431/(...), S. nr (...)) Sąd Najwyższy wskazał, iż „doniosłe znaczenie w konstrukcji częściowej niezdolności do pracy (której definicję zawiera art. 12 ust. 3 ustawy rentowej) ma podkreślenie, że chodzi

o ocenę zachowania zdolności do wykonywania nie jakiejkolwiek pracy, lecz pracy „zgodnej z poziomem posiadanych kwalifikacji”. Ratio legis wyodrębnienia tej przesłanki stanowi wyeliminowanie sytuacji, w których ubezpieczeni o wyższych kwalifikacjach po utracie zdolności do ich zarobkowego wykorzystania zmuszeni byliby podjąć pracę niżej kwalifikowaną, do której zachowali zdolność, wobec braku środków do życia.

O częściowej niezdolności do pracy nie decyduje sam fakt występowania schorzeń, ale ocena czy i w jakim zakresie wpływają one na utratę zdolności do pracy zgodnie

z kwalifikacjami.

Z zebranego w sprawie materiału dowodowego (w postaci opinii biegłych wypowiadających się w niniejszej sprawie) wynika wprawdzie, że występujące

u wnioskodawcy schorzenia natury neurologicznej nie wpływają zasadniczo na ocenę jego zdolności do pracy, to jednak schorzenia natury ortopedycznej powodują takie naruszenie sprawności organizmu, które uzasadnia orzeczenie względem wnioskodawcy częściowej niezdolności do pracy na trwałe.

U skarżącego rozpoznano bowiem zmiany zwyrodnieniowe bioder leczone operacyjne (w 2015 r. wykonano kapoplastykę lewego biodra, a w 2018 r. kapoplastykę prawego biodra), wielopoziomowe zmiany zwyrodnieniowe i dyskopatyczne kręgosłupa szyjnego i lędźwiowo-krzyżowego, zmiany zwyrodnieniowe barków oraz zmiany zwyrodnieniowe prawego kolana. Występujące u odwołującego schorzenia sprawiają, że jest on osobą częściowo niezdolną do pracy od 26 grudnia 2023 r. tj. od zakończenia świadczenia rehabilitacyjnego. Niezdolność ta istnieje nadal i jest trwała.

Pomimo dotychczasowego systematycznego leczenia występują u skarżącego przewlekłe wielomiejscowe dolegliwości bólowe narządów ruchu. Wykonane badania obrazowe potwierdzają obecność wielopoziomowych zmian zwyrodnieniowych i dyskopatycznych kręgosłupa, ze znaczącym stopniem zaawansowania na poziomie odcinka C5-C6-C7 i L3-L4-L5-S1 kręgosłupa. Jednocześnie w analizie badania RTG z dnia 5 lutego 2025 r. widoczne są cechy obluzowania trzpienia protezy lewego biodra. Dostarczone badania obrazowe narządu i przeprowadzone badanie przedmiotowe uzasadniają również rozpoznanie zmian zwyrodnieniowych prawego kolana i barków. U skarżącego brak jest rotacji wewnętrznej lewego stawu biodrowego, rotacja wewnętrzna biodra prawego wynosi 10 stopni. Zgięcie bioder do 90 stopni, pełen wyprost. Pozostałe ruchy stawów kończyn dolnych symetryczne, prawidłowe.

Powyższe zostało stwierdzone podczas wizyt w Poradniach (...), gdzie potwierdzono skargi wnioskodawcy na przewlekłe dolegliwości bólowe kręgosłupa lędźwiowego, a ze względu na wielopoziomowy charakter zmian chorobowych kręgosłupa skarżący nie został zakwalifikowany do leczenie operacyjnego. Poza tym potwierdzono obecność wielopoziomowych zmian zwyrodnieniowych i dyskopatycznych kręgosłupa szyjnego, z dolegliwościami bólowymi, które nie uległy poprawie po leczeniu rehabilitacyjnym. Zakwalifikowano wnioskodawcę do termolezji odcinka lędźwiowo-krzyżowego kręgosłupa, zabieg wykonano 17.12.2024r., a podczas wizyty 16.01.2025r. ponownie został odwołujący zakwalifikowany do tego zabiegu.

Jedynie na marginesie należy dodać, że podczas wizyty w Poradni (...), w lutym i kwietniu 2025 r., wskazano na prawdopodobne obluzowanie protezy biodra lewego oraz zaproponowano leczenie operacyjne lewego barku. Obluzowanie protezy zostało następnie potwierdzone kolejnymi badaniami w styczniu 2026r.

Wykazane powyżej schorzenia narządów ruchu (niezależnie od obluzowania się protezy), w ocenie biegłych ortopedów (...) Z. oraz F. T., schorzenia narządów ruchu, przy stwierdzonym stopniu zaawansowania i nasilenia objawów, sprowadzają znaczące ograniczenia do wykonywania zatrudnienia zgodnego z kwalifikacjami zawodowymi wnioskodawcy i jego dotychczasowym doświadczeniem zawodowym.

Reasumując, naruszenie sprawności narządu ruchu wnioskodawcy daje podstawę do uznania go za osobę częściowo, trwale niezdolną do pracy. Tak więc odwołujący z przyczyn ortopedycznych był częściowo niezdolny do pracy w momencie składania wniosku o rentę, w czasie prowadzenia postępowania rentowego i w momencie wydawania kwestionowanej decyzji.

Zaznaczyć w tym miejscu należy, że sposób motywowania oraz stopień stanowczości wniosków wyrażonych w opinii biegłych jest jednym z podstawowych kryteriów oceny dokonywanej przez Sąd, niezależnie od kryteriów zgodności z zasadami wiedzy powszechnej, poziomu wiedzy biegłego oraz podstaw teoretycznych opinii (postanowienie Sądu Najwyższego z 27 listopada 2000 r., (...) CKN 1170/98, OSNC 2001 nr 4 poz. 84, S. nr (...)). Przy ocenie biegłych lekarzy Sąd nie może zająć stanowiska odmiennego, niż wyrażone w tej opinii, na podstawie własnej oceny stanu faktycznego (wyrok Sądu Najwyższego z 13 października 1987 r., II URN 228/87, PiZS 1988/7/62).

Odnosząc się zaś do okresu, na jaki w niniejszej sprawie renta winna być przyznana, to zauważenia wymaga, iż brzmienie art. 13 ust. 2 i 3 ustawy o emeryturach i rentach z FUS wskazuje, że niezdolność do pracy powinna być zawsze orzekana na pewien okres, a więc na pewien odcinek czasu (Słownik języka polskiego, tom drugi, praca zbiorowa pod red. M. Szymczaka, Warszawa 1988, s. 506). Pewność tego wniosku doznaje jednak osłabienia przez to, że ustawodawca w samej ustawie o emeryturach i rentach z FUS pozostawił przepisy odwołujące się do trwałej bądź okresowej niezdolności do pracy (art. 14 ust. 1 pkt 2, art. 59, art. 102 ust. 1, art. 119 ust. 1, art. 134 ust. 2 pkt 1), co dało podstawę do wysunięcia poglądu, że możliwość orzekania o trwałej niezdolności została zachowana także na gruncie tej ustawy (zob. M. Bartnicki, Komentarz do art. 13 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach

i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych [w:] K. Antonów, M. Bartnicki, B. Suchacki, Ustawa o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych. Komentarz, Warszawa, 2009, wyd. III).

W rezultacie, w odniesieniu do osób ubiegających się o rentę z tytułu niezdolności do pracy, dyspozycję art. 13 ust. 3 ustawy rentowej, zgodnie z którą „niezdolność do pracy orzeka się na okres dłuższy niż 5 lat, jeżeli według wiedzy medycznej nie ma rokowań odzyskania zdolności do pracy przed upływem tego okres” należy rozumieć w ten sposób, że obejmuje ona także orzeczenie o trwałej niezdolności do pracy. Orzeczenie takie powinno zapaść, gdy według wiedzy medycznej z daty orzekania niezdolność do pracy osoby ubiegającej się o rentę jest trwała, to znaczy nie ma rokowań na jej odzyskanie przed upływem określonego czasu. Tak odczytana norma prawna nie usuwa jednak dyrektywy preferencyjnej wynikającej z art. 13 ust. 2 i 3 ustawy rentowej, zgodnie z którą, w razie braku wyraźnych wskazań wynikających z wiedzy medycznej do ustalenia dłuższego okresu niezdolności do pracy, powinna być ona orzekana na okres nie dłuższy niż 5 lat. (tak: wyrok Sądu Najwyższego z 21 września 2011 r., II UK 32/11, OSNP 2012, nr 19-20, poz. 249).

Jednocześnie należy mieć na uwadze, że niezdolność do pracy, jako przesłanka prawa do świadczeń, jest ściśle związana ze zdrowiem ubezpieczonego (stopniem naruszenia sprawności organizmu) oraz z rokowaniem co do odzyskania przez niego zdolności do pracy zarobkowej (art. 12 ustawy rentowej) oraz jest stanem, który może ulegać zmianom, w związku z czym określenie „trwała niezdolność do pracy” i „renta stała” są pojęciami prawnymi mającymi inną treść niż w języku potocznym. Odpowiadają raczej określeniom „niezdolność orzekana na czas określony” i „niezdolność orzekana na czas nieokreślony”. Renta stała w rozumieniu art. 59 ust. 1 pkt 1 ustawy rentowej, odnoszona jest do trwałości niezdolności do pracy, a nie do „trwałości” prawa do renty. Niezdolność do pracy co do zasady orzeka się na okres nie dłuższy niż 5 lat, z zastrzeżeniem, że może być orzeczona na okres dłuższy, jeżeli według wiedzy medycznej nie ma rokowań co do odzyskania zdolności do pracy przed upływem tego okresu. Orzeczenie o niezdolności do pracy na okres dłuższy niż 5 lat nie jest także orzeczeniem stwierdzającym tę niezdolność na zawsze, lecz tylko prognozą, zgodną ze stanem wiedzy medycznej, że wcześniej nie zajdą zmiany zdrowia badanego, uzasadniające zmianę oceny niezdolności do pracy. Nie jest to zatem stan niewzruszalny nie podlegający dalszej weryfikacji. (zob.: wyrok Sądu Najwyższego z 13 czerwca 2023 r., (...) (...) 88/22, LEX nr (...), wyrok Sądu Apelacyjnego w Krakowie z 20 września 2018 r., III AUa (...)/16, LEX nr (...)). Każda niezdolność do pracy jest orzeczona na pewien okres, ale zgodnie z art. 13 ust. 2 i 3 w związku z art. 59 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy rentowej jest ona różna w zależności od rokowań medycznych w perspektywie krótszej i dłuższej niż pięcioletnia. Trzeba pamiętać, że w chwili orzekania utrzymywanie się niezdolności do pracy jest tylko przewidywane. Przewidywanie w tym zakresie jest przekonujące, gdy prospekcja dotyczy konkretnej liczby lat, a przekonuje tylko niekiedy, gdy dotyczy absolutnej trwałości tej niezdolności. Trzeba pamiętać, że ocena niezdolności do pracy to nie tylko stan schorzeń, ale także takie zmienne jak stopień naruszenia sprawności organizmu, możliwości przywrócenia niezbędnej sprawności w drodze leczenia i rehabilitacji, możliwość wykonywania dotychczasowej pracy lub podjęcia innej pracy oraz celowość przekwalifikowania zawodowego, biorąc pod uwagę rodzaj i charakter dotychczas wykonywanej pracy, poziom wykształcenia, wiek i predyspozycje psychofizyczne (art. 13 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy rentowej). (tak: wyrok Sądu Najwyższej z 2 października 2019 r., II UK 112/18, LEX nr 3560454).

Zatem nawet przyznanie prawa do renty z tytułu częściowej niezdolności do pracy na stałe nie zapewnia świadczeniobiorcy pewności korzystania z tego prawa w sposób niekontrolowany. Zgodnie bowiem z art. 126 ustawy rentowej osoba, która złożyła wniosek o przyznanie świadczenia, do którego prawo jest uzależnione od stwierdzenia niezdolności do pracy, oraz osoba mająca ustalone prawo do takiego świadczenia jest zobowiązana, na żądanie organu rentowego, poddać się badaniom lekarskim oraz, na wniosek lekarza orzecznika lub na wniosek komisji lekarskiej, badaniom psychologicznym, jeżeli są one niezbędne do ustalenia prawa do świadczeń określonych ustawą. (tak: wyrok Sądu Apelacyjnego w Szczecinie

z 15 grudnia 2016 r., III AUa 172/16, LEX nr 2317677).

Mając zatem na uwadze powyższe poglądy orzecznictwa, nawet przyznanie ubezpieczonemu renty na stałe nie stanowi przeszkody, aby w przyszłości organ rentowy mógł stwierdzić, że renta wnioskodawcy nie przysługuje jeśli ustaliłby, że ubezpieczony nie jest już niezdolny do pracy.

Na gruncie rozpoznawanej w sprawy w początkowej ocenie pierwszego z opiniujących biegłych ortopedów P.Z. niezdolność do pracy wnioskodawcy mogła zostać orzeczona jedynie okresowo na trzy lata od zakończenia pobierania przez ubezpieczenia zasiłku rehabilitacyjnego, czyli do 25 grudnia 2026 r. Po złożeniu kolejnej dokumentacji przez wnioskodawcę biegły ten zmienił zdanie i uznał, że odwołujący był częściowo niezdolny do pracy do 2 stycznia 2026 r., zaś od 3 stycznia 2026 roku na okres 2 lat jest osobą całkowicie niezdolną do pracy.

Przedstawiony przez wnioskodawcę całokształt dokumentacji medycznej pozwolił natomiast drugiemu z opiniujących biegłych – biegłemu lek. med. F. T. na jednoznaczne i kategoryczne stwierdzenie trwałej częściowej niezdolności do pracy, gdyż dalsze leczenie nie rokuje istotnej poprawy stanu zdrowia wnioskodawcy. Precyzując swoje żądanie sam odwołujący wniósł o uznanie go za osobę częściowo niezdolną do pracy na stałe. Z powyższych względów Sąd uznał za zasadne przyznanie wnioskodawcy prawa do renty z tytułu częściowej niezdolności do pracy na stałe.

Jedynie na marginesie należy wspomnieć, iż z uwagi na osiągnięcie w kwietniu 2027 r. przez skarżącego powszechnego wieku emerytalnego – realnie będzie on pobierał ewentualne świadczenie rentowe jedynie do 28 kwietnia 2027 r.

Wskazać również należy, że na stanowisko Sądu co do oceny poprawności i wiarygodności opinii biegłych, pozostaje bez wpływu treść orzeczenia o umiarkowanym stopniu niepełnosprawności wnioskodawcy. Nie ulega bowiem wątpliwości, że orzeczenie powyższe wskazuje jedynie na określony stan zdrowia skarżącego, zawiera wskazania dotyczące odpowiedniego zatrudnienia, nie określa zaś ich wpływu na zdolność do pracy zarobkowej. Znamiennym jest , iż pojęcie niepełnosprawności na gruncie ustawy o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych nie pokrywa się z pojęciem niezdolności do pracy w rozumieniu ustawy emerytalnej. W wyroku z dnia 20 sierpnia 2003 r. (II UK 386/02 OSNP 2004/12/213), Sąd Najwyższy odnosząc się do obu pojęć wskazał, iż na gruncie obowiązującego prawa nie ma podstaw do ich utożsamiania. Różnice występują zarówno w płaszczyźnie definicyjnej (pojęcie niezdolności do pracy, zawarte w ustawie o emeryturach i rentach z FUS jest inne niż pojęcie niepełnosprawności, zawarte w ustawie o rehabilitacji zawodowej i społecznej osób niepełnosprawnych), jak i w zakresie orzekania o każdym z tych stanów. Są one też przesłanką do przyznania innego rodzaju świadczeń (uprawnień). Niepełnosprawność sama przez się nie zawsze uniemożliwia świadczenie pracy. /Por też III USK 17/21 - postanowienie SN - Izba Pracy z dnia 21-01-2021, III AUa 196/20 - wyrok SA Szczecin z dnia 18-06-2020, III UK 21/19 - wyrok SN - Izba Pracy z dnia 29-01-2020 / Obowiązujące przepisy nie przewidują, że orzeczenie o znacznym stopniu niepełnosprawności ma być traktowane na równi z orzeczeniem lekarza orzecznika ZUS o całkowitej niezdolności do pracy, ustalonej na podstawie art. 12 ust. 2 ustawy o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych, podobnie orzeczenie o umiarkowanym stopniu niepełnosprawności. /III AUa 930/18 - wyrok SA Lublin z dnia 21-11-2019/.

Na mocy art. 129 ust. 1 i 2 ustawy rentowej świadczenia wypłaca się poczynając od dnia powstania prawa do tych świadczeń, nie wcześniej jednak niż od miesiąca, w którym zgłoszono wniosek lub wydano decyzję z urzędu.

Biorąc powyższe pod uwagę Sąd Okręgowy w Łodzi, na podstawie art. 477 14 § 2 k.p.c., zmienił zaskarżoną decyzję i przyznał wnioskodawcy prawo do renty z tytułu częściowej niezdolności do pracy na stałe od 26 grudnia 2023 r. – tj. od zakończenia pobierania przez wnioskodawcę świadczenia rehabilitacyjnego, gdyż wniosek został przez wnioskodawcę złożony w dniu 15 listopada 2023 r.