VIII U 446/26

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 7 maja 2026 roku

Sąd Okręgowy w Łodzi VIII Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w składzie następującym:

Przewodniczący sędzia SO Magdalena Lisowska

Protokolant sekretarz sądowy Marta Baranowska

po rozpoznaniu w dniu 23 kwietnia 2026 roku w H. na rozprawie

sprawy z odwołania L. K.

przeciwko (...) w H.

o wysokość emerytury wojskowej

na skutek odwołania od decyzji z dnia 7 listopada 2026 roku numer (...)

1. zmienia zaskarżoną decyzję, w ten sposób, że:

- do wysługi emerytalnej uwzględnia pełnienie służby w (...) w składzie (...) U. (...) od 8 stycznia 2007 roku do 15 lipca 2007 roku,

- podwyższa okres służby wojskowej w warunkach szczególnych zaliczanych ze zwiększeniem 0,5% za każdy miesiąc do 2 lat 1 miesiąca i 19 dni oraz podwyższa wymiar procentowy z 10% (dziesięć procent) do 13% (trzynaście procent)

2. oddala odwołanie w pozostałej części.

Sygn. akt VIII U 446/26

UZASADNIENIE

Decyzją z dnia 7.11.2025 r. (...) w W. w oparciu o przepis art. 31 ustawy z dnia 10 grudnia 1993 r. o zaopatrzeniu emerytalnym żołnierzy zawodowych oraz ich rodzin (Dz.U. z 2025 r. poz. 305) przyznał P. Z. emeryturę wojskową od 01.07.2025 r. w wysokości 7515,37 zł uwzględniając 10 % zwiększenia wysługi emerytalnej z tytułu pełnienia służby w strefie działań wojennych. Okres pełnienia służby w (...) w składzie (...) J. (...) w okresie od 8.01.2007 r. do 15.07.2007 r. nie został uwzględniony z uwagi na brak stosownych dokumentów potwierdzających ten fakt.

(decyzja – k. nieponumerowane strony akt (...) załączonych do sprawy)

Od w/w decyzji odwołanie złożył P. Z. podnosząc, że za każdy rozpoczęty miesiąc pełnienia służby na froncie w czasie wojny lub w strefie działań wojennych podwyższa się o 0,5 % podstawy wymiaru zgodnie z art. 15 ust. 3 ustawy z dnia 10 grudnia 1993 r. o zaopatrzeniu emerytalnym żołnierzy zawodowych oraz ich rodzin, a ponadto jak wskazywał należało uwzględnić do wysługi emerytalnej okres pełnienia przez niego służby od 8.01.2007 r. do 15.07.2007 r. ((...) J. (...)).

Wnioskodawca wniósł o przyjęcie, że pełnił służbę wojskową w warunkach szczególnych w następującym wymiarze:

- w okresie od 8.01.2007 r. do 15.07.2007 r. - czyli za 7 miesięcy;

- w okresie od 29.10.2008 r. do 10.05.2009 r. – czyli za 8 miesięcy;

- w okresie od 17.03.2012 r. do 8.10.2012 r. – czyli za 8 miesięcy;

- w okresie od 24.04.2013 r. do 2.11.2013 r. – czyli za 8 miesięcy

Czyli łącznie 31 miesięcy, zatem zwiększenie winno wynieść 15,5 %.

(odwołanie – k. 3-6)

W odpowiedzi na odwołanie, (...) w W. wniósł o jego oddalenie. Odnosząc się do pełnienia służby w strefie działań wojennych w okresie od 08.01.2007 r. do 15.07.2007 r., organ rentowy podał, że zgodnie z § 16 ust. 2 pkt 9 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 10 lutego 2012 r. w sprawie trybu postępowania i właściwości organów w sprawach zaopatrzenia emerytalnego żołnierzy zawodowych oraz uprawnionych członków ich rodzin okresy służby wojskowej pełnionej w szczególnych warunkach uzasadniających podwyższenie emerytury zalicza się do wysługi emerytalnej na podstawie wyciągu z rozkazu dziennego organu, który wyznaczył żołnierza do pełnienia służby poza granicami państwa, albo organu, któremu został on bezpośrednio podporządkowany przez Ministra Obrony Narodowej, stwierdzającego okres służby w rejonie uznanym za strefę działań wojennych, żołnierzy kierowanych do pełnienia służby w tej strefie z polskich przedstawicielstw wojskowych oraz polskich zespołów łącznikowych przy organizacjach międzynarodowych i międzynarodowych strukturach wojskowych albo bezpośrednio z organizacji międzynarodowych, międzynarodowych struktur wojskowych i obcych jednostek wojskowych. Powód tego rodzaju dokumentów jak wyjaśniał organ rentowy nie przedłożył, a zatem brak było podstaw do uwzględnienia tego okresu.

Suma okresów pełnienia służby udokumentowana przez P. Z. na misjach wyniosła jak wskazywał organ rentowy - 1 rok, 7 miesięcy i 15 dni. Zatem zgodnie z obowiązującymi przepisami zwiększenie z tego tytułu przysługuje wnioskodawcy w wysokości 10 %.

(odpowiedź na odwołanie – k. 12-14)

Na rozprawie w dniu 23.04.2026 r. wnioskodawca poparł odwołanie.

(rozprawa z dnia 23.04.2026 r. e-protokół 00:00:18 – płyta CD – k. 29)

Sąd Okręgowy ustalił następujący stan faktyczny:

Wnioskodawca – P. Z. ur. (...) w dniu 6.08.2025 r., złożył wniosek o ustalenie uprawnień do emerytury wojskowej.

( okoliczność niesporna, wniosek - k. 5-13 akt (...))

P. Z. jest uprawniony do emerytury wojskowej od dnia 1 września 2025 r.

(decyzja – k. nieponumerowane strony akt (...) załączonych do sprawy)

Wnioskodawca pełnił służbę w strefie działań wojennych w (...) w (...)od 29.10.2008 r. do 10.05.2009 r.; w (...) od 17.03.2012 r. do 8.10.2012 r.; w (...) w (...) od 24.04.2013 r. do 02.11.2013 r.

(zaświadczenie – k. 25, rozkaz dzienny – k. 26-27, wysługa emerytalna – k. 63-64 akt (...) załączonych do sprawy)

Z zalegającego w aktach emerytalnych ubezpieczonego rozkazu dziennego z dnia 16.01.2008 r., nr Z-(...) (...) (...), zaświadczenia z dnia 9.04.2015 r., świadectwa służby oraz załączonego do odwołania zaświadczenia z dnia 8.07.2007 r. wynika, iż w okresie od 8.01.2007 r. do 15.07.2007 r. ubezpieczony uczestniczył w działaniach poza granicami państwa: (...) w składzie (...) J. (...) - (...) uznanym za strefę działań wojennych.

(świadectwo służby – k. 17-19, rozkaz dzienny – k. 23, zaświadczenie – k. 24 akt (...) załączonych do sprawy, zaświadczenie – k. 5)

Ubezpieczony został skierowany na misję w (...) na okres od 8.01.2007 r. do 15.07.2007 r. przez ówcześnie istniejącą Jednostkę Wojskową (...), natomiast w samej (...) podlegał innej jednostce wojskowej utworzonej w ramach misji stabilizacyjnej.

Decyzją z dnia 7.11.2025 r. (...) w W. przyznał wnioskodawcy emeryturę wojskową w wysokości 7515,37 zł od dnia 1 września 2025 r. Podstawa wymiaru świadczenia wyniosła 11 887,65 zł. Na mocy tej decyzji wnioskodawcy przyznano 10 % zwiększenie w związku z pełnieniem służby w warunkach szczególnych. Do emerytury nie zaliczono okresu wskazywanego powyżej z tytułu pełnienia przez ubezpieczonego służby wojskowej (...) w składzie (...) J. (...).

(decyzja – k. nieponumerowane strony akt (...) załączonych do sprawy)

Sąd Okręgowy zwrócił uwagę, że po pierwsze spór w niniejszej sprawie dotyczył sposobu liczenia okresów służby w strefie działań wojennych w kontekście obliczania podstawy wymiaru emerytury wojskowej. Po drugie, pozwany w kwestionowanej decyzji wskazał także, że w świetle § 16 ust. 2 pkt 9 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z 10 lutego 2012 roku w sprawie trybu postępowania i właściwości organów w sprawach zaopatrzenia emerytalnego żołnierzy zawodowych oraz uprawnionych członków ich rodzin, okresy służby wojskowej pełnionej w szczególnych warunkach uzasadniających podwyższenie emerytury zalicza się do wysługi emerytalnej na podstawie: wyciągu z rozkazu dziennego organu, który wyznaczył żołnierza do pełnienia służby poza granicami państwa albo organu, któremu został on bezpośrednio podporządkowany przez Ministra Obrony Narodowej, stwierdzającego okres służby w rejonie uznanym za strefę działań wojennych, żołnierzy kierowanych do pełnienia służby w tej strefie z polskich przedstawicielstw wojskowych oraz polskich zespołów łącznikowych przy organizacjach międzynarodowych i międzynarodowych strukturach wojskowych albo bezpośrednio z organizacji międzynarodowych, międzynarodowych struktur wojskowych i obcych jednostek wojskowych. Odwołujący wyciągu z rozkazu o takiej treści jak wskazywał organ rentowy nie przedłożył, w związku z czym brak było podstaw jak konkludował do uwzględnienia tego okresu. W tym zakresie Sąd wypowie się szerzej w części dotyczącej oceny prawnej.

Sąd Okręgowy zważył, co następuje:

Odwołanie zasługiwało na uwzględnienie w przeważającej części.

W niniejszym postępowaniu pod rozwagę Sądu poddana została ocena prawidłowości decyzji z dnia 7.11.2025 r.

Zasady ustalenia podstawy wymiaru emerytury z tytułu służby wojskowej reguluje art. 15 ustawy z dnia 10 grudnia 1993 r. o zaopatrzeniu emerytalnym żołnierzy zawodowych oraz ich rodzin (Dz.U. z 2025 r. poz. 305 t.j.).

W myśl przepisu art. 15 ust. 3 w/w ustawy, emeryturę podwyższa się o 0,5% podstawy wymiaru za każdy rozpoczęty miesiąc pełnienia służby na froncie w czasie wojny lub w strefie działań wojennych.

Z kolei § 4 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 15 lipca 2011 r. w sprawie szczegółowych warunków podwyższania emerytur wojskowych (Dz.U. 2011 Nr 159, poz. 946) stanowi, że emeryturę wojskową podwyższa się o 0,5% podstawy wymiaru za każdy rozpoczęty miesiąc pełnienia służby w strefie działań wojennych w polskich kontyngentach wojskowych wydzielonych z Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej lub przez kierowanych do pełnienia służby w tej strefie z polskich przedstawicielstw wojskowych oraz polskich zespołów łącznikowych przy organizacjach międzynarodowych i międzynarodowych strukturach wojskowych albo bezpośrednio z organizacji międzynarodowych, międzynarodowych struktur wojskowych i obcych jednostek wojskowych.

Jako że sporem objęty był okres pobytu odwołującego na terytorium Republiki Iraku istotnym było ustalenie, czy okres ten można było zakwalifikować jako okres pełnienia służby na froncie w czasie wojny lub w strefie działań wojennych. Jak wynika z obwieszczenia Ministra Spraw Zagranicznych z dnia 20 marca 2003 r. (M.P.2003.16.255), na podstawie § 19 ust. 3 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 5 grudnia 2000 r. w sprawie uposażenia i innych należności pieniężnych otrzymywanych przez żołnierzy wyznaczonych do pełnienia służby poza granicami państwa (Dz. U. Nr 115, poz. 1198, z 2001 r. Nr 148, poz. 1647 oraz z 2002 r. Nr 239, poz. 2042) stwierdzono, iż od dnia 19 marca 2003 r. rejon działania Polskiego Kontyngentu Wojskowego w składzie (...) koalicji międzynarodowej w (...), (...), (...) E., (...), Państwie (...) i (...) oraz w Zatoce G., na Morzu F. i (...) znajduje się w strefie działań wojennych.

Ustawa o zaopatrzeniu emerytalnym żołnierzy zawodowych oraz ich rodzin normuje rodzaj, zasady ustalania i wypłaty świadczeń emerytalnych, rentowych i innych dla żołnierzy zwolnionych z zawodowej służby wojskowej i członków ich rodzin (art. 1 i 2 i nast. ustawy). Zauważyć należy, że przepisy ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym żołnierzy zawodowych oraz ich rodzin nie definiują pojęcia służby wojskowej, okresu pełnienia służby wojskowej za granicą, stąd dla prawidłowej wykładni przepisu art. 15 ust. 3 ustawy należy odwołać się do obowiązujących wówczas przepisów ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych. Przepis art. 24 określa podmioty uprawnione do wyznaczania i kierowania żołnierza do pełnienia służby poza granicami państwa – odpowiednio Minister Obrony Narodowej, dyrektor departamentu MON właściwego do spraw kadr (wyznaczenie) i Szef J. Generalnego Wojska Polskiego (skierowanie) (ust. 2 i 3), organ, któremu żołnierz podlega w czasie pełnienia służby poza granicami państwa (ust. 4), uprawnienia żołnierza wyznaczonego (ust. 5 i 6), uprawnienia żołnierza skierowanego (ust. 7). Art. 24 ust. 8 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych stanowi, iż Rada Ministrów określi, w drodze rozporządzenia: 1) przypadki, w których następuje wyznaczenie, a w których skierowanie do pełnienia zawodowej służby wojskowej poza granicami państwa, z uwzględnieniem jednostek lub struktur organizacyjnych, w których następuje wyznaczenie do pełnienia służby wojskowej, oraz charakteru służby wojskowej poza granicami państwa; 2) szczegółowy tryb postępowania przy wyznaczaniu lub kierowaniu żołnierzy zawodowych do pełnienia służby poza granicami państwa, a także odwoływania do kraju z tej służby, mając na uwadze konieczność uzyskania przez kandydata orzeczenia lekarskiego stwierdzającego brak przeciwwskazań zdrowotnych do pełnienia tej służby oraz odpowiedniego poświadczenia bezpieczeństwa, zgodnie z przepisami o ochronie informacji niejawnych; 3) warunki pełnienia przez żołnierzy służby poza granicami państwa, z uwzględnieniem podległości, o której mowa w ust. 4; 4) warunki przyznawania świadczeń żołnierzom wyznaczonym lub skierowanym do pełnienia służby poza granicami państwa oraz świadczeń przysługujących żołnierzom w związku z wyznaczeniem lub skierowaniem do pełnienia zawodowej służby wojskowej poza granicami państwa, mając na uwadze świadczenia przysługujące członkom rodzin żołnierzy przebywającym z nimi za granicą, z uwzględnieniem specyfiki wykonywanych zadań, zagrożeń dla zdrowia lub życia tych żołnierzy, a także istniejących w danym państwie warunków miejscowych, jak również zachowanie wszystkich uprawnień i świadczeń, jakie przysługują na podstawie przepisów obowiązujących wobec żołnierzy pełniących czynną służbę wojskową w kraju, oraz uwzględniając powstałe w tym czasie zmiany mające wpływ na te uprawnienia, z wyjątkiem świadczeń określonych w art. 68 ust. 1 i 2.

W okresie objętym sporem powyższą kwestię regulowało rozporządzenie Rady Ministrów z 25 maja 2004 roku w sprawie pełnienia zawodowej służby wojskowej poza granicami państwa. § 3 ust. 1 tego rozporządzenia stanowił, iż wyznaczenie żołnierza zawodowego do pełnienia zawodowej służby wojskowej poza granicami państwa następuje w przypadkach pełnienia tej służby na stanowiskach służbowych: w polskich przedstawicielstwach wojskowych przy organizacjach międzynarodowych (pkt 1 lit. a) oraz w przedstawicielstwach wojskowych przy międzynarodowych strukturach wojskowych (pkt 1 lit. b); bezpośrednio w strukturach organizacji międzynarodowych i międzynarodowych strukturach wojskowych (pkt 2); w ataszatach obrony w przedstawicielstwach dyplomatycznych i w stałych przedstawicielstwach przy organizacjach międzynarodowych, podległych ministrowi właściwemu do spraw zagranicznych, mających siedzibę poza granicami Rzeczypospolitej Polskiej (pkt 3); przy siłach zbrojnych albo przy innych strukturach obronnych państw obcych (pkt 4). Natomiast zgodnie z § 4 ust. 1 tego rozporządzenia skierowanie żołnierza do pełnienia zawodowej służby wojskowej poza granicami państwa następuje w przypadkach pełnienia tej służby: 1) w składzie jednostki wojskowej użytej zgodnie z przepisami ustawy z 17 grudnia 1998 roku o zasadach użycia lub pobytu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej poza granicami państwa (Dz.U. Nr 162, poz. 1117) albo 2) w kwaterach głównych, dowództwach i sztabach misji organizacji międzynarodowych i sił wielonarodowych, albo 3) jako obserwator wojskowy lub osoba posiadająca status obserwatora wojskowego w misjach pokojowych organizacji międzynarodowych i sił wielonarodowych. § 4 ust. 2 w/w rozporządzenia stanowił, iż w czasie pełnienia zawodowej służby wojskowej poza granicami państwa w przypadkach, o których mowa w ust. 1, żołnierz pozostaje na ostatnio zajmowanym stanowisku służbowym lub w rezerwie kadrowej. Wyznaczenie żołnierza do pełnienia zawodowej służby wojskowej poza granicami państwa następowało w drodze decyzji (§ 5 ust. 1 rozporządzenia), zaś skierowanie żołnierza do pełnienia zawodowej służby wojskowej poza granicami państwa następowało w drodze indywidualnego lub zbiorowego rozkazu (§ 5 ust. 2 rozporządzenia).

Mając powyższe na uwadze należy wskazać, iż ”pełnieniem służby poza granicami państwa” jest wyłącznie służba na warunkach określonych w art. 24 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych i powołanych powyżej rozporządzeń Rady Ministrów w sprawie pełnienia zawodowej służby wojskowej poza granicami państwa. Pobyt żołnierza zawodowego poza granicami państwa polskiego jest ”pełnieniem służby poza granicami państwa” wyłącznie wtedy, gdy żołnierz został wyznaczony lub skierowany do pełnienia tam służby przez uprawniony ustawowo organ w przypadkach unormowanych szczegółowo w rozporządzeniu, a wyznaczenie lub skierowanie nastąpiło w określonej formie.

W ocenie Sądu zgromadzony w sprawie materiał dowodowy potwierdza, że odwołujący w okresach od 29.10.2008 r. do 10.05.2009 r.; od 17.03.2012 r. do 8.10.2012 r.; od 24.04.2013 r. do 02.11.2013 r., ale także od 8.01.2007 r. do 15.07.2007 r. pełnił służbę w strefie działań wojennych o jakiej mowa w art. 15 ust. 3 ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym żołnierzy zawodowych oraz ich rodzin.

Odnosząc się do w/w okresu od 8.01.2007 r. do 15.07.2007 r. należy wskazać, iż w aktach emerytalnych załączonych do sprawy nie ma rozkazu kierującego odwołującego do pełnienia służby poza granicami państwa. Takiego rozkazu odwołujący również nie przedłożył w toku niniejszego postępowania. Nie mniej jednak podkreślić trzeba, że przepisy regulujące postępowanie w sprawach z zakresu ubezpieczeń społecznych (art. 477 8 i nast. k.p.c.) nie zawierają dodatkowych ograniczeń w stosunku do przepisów ogólnych regulujących postępowanie dowodowe (art. 235-309 k.p.c.). Przeciwnie, stosownie do treści art. 473 k.p.c., w sprawach z zakresu ubezpieczeń społecznych nie stosuje się przepisów ograniczających dopuszczalność dowodu z zeznań świadków i przesłuchania stron. W konsekwencji należy uznać, że fakty, od których uzależnione jest prawo do emerytury i renty oraz wysokość tych świadczeń, mogą być wykazywane wszelkimi środkami dowodowymi przewidzianymi w Kodeksie postępowania cywilnego (por. wyrok SN z 2 lutego 1996 roku, II URN 3/95, OSNAPiUS 1996 nr 16, poz. 239 oraz wyrok SN z 25 lipca 1997 roku, II UKN 186/97, OSNAPiUS 1998 nr 11, poz. 342).

W dniu 9.04.2015 r. Jednostka Wojskowa nr (...) wystawiła zaświadczenie o uczestniczeniu przez odwołującego w działaniach poza granicami państwa: (...) J. (...) – (...) od 8.01.2017 r. do 15.07.2017 r. (k. 24 akt emerytalnych). Rozkaz dzienny dowódcy Jednostki Wojskowej (...) z 16.01.2008 r. - potwierdza, że odwołujący w okresie od 8.01.2007 roku do 15.07.2007 r. pełnił służbę wojskową w strefie działań wojennych (k. 23 akt emerytalnych). W świadectwie służby z 30.06.2025 roku (k. 17-19 akt emerytalnych) wskazano, iż w okresie od 8.01.2007 roku do 15.07.2007 r. odwołujący pełnił służbę w (...) w składzie (...) J. (...) i był to okres pełnienia służby uzasadniającej podwyższenie emerytury wojskowej na podstawie przepisów o świadczeniach emerytalnych żołnierzy zawodowych. Odwołujący zeznał przy tym, że został skierowany na misję w (...) na okres od 8.01.2007 r. do 15.07.2007 r. przez ówcześnie istniejącą Jednostkę Wojskową (...), natomiast w samej (...) podlegał innej jednostce wojskowej utworzonej w ramach misji stabilizacyjnej.

Z powyższego – w ocenie Sądu – jednoznacznie wynika, że odwołujący w okresie od 8.01.2007 r. do 15.07.2007 r. pełnił służbę wojskową poza granicami państwa w strefie działań wojennych. Okoliczność, iż rejon działania Polskiego Kontyngentu Wojskowego w składzie Wielonarodowych Połączonych J. Operacyjnych koalicji międzynarodowej w (...) zostało uznane za strefę działań wojennych została już wcześniej omówiona. Natomiast fakt pełnienia powyższej służby potwierdzają w/w wskazane dokumenty i zeznania odwołującego. Należy przy tym zaznaczyć, że świadectwo służby odwołującego zostało sporządzone według wzoru i wytycznych zawartych w rozporządzeniu Ministra Obrony Narodowej z dnia 25 września 2023 r. w sprawie świadectwa służby żołnierza zawodowego. Przyjąć zatem należało, że przepis art. 15 ust. 3 ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym żołnierzy zawodowych oraz ich rodzin w związku z § 4 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Rady Ministrów z 15 lipca 2011 r. winny mieć zastosowanie przy ustaleniu wysokości świadczenia ubezpieczonego. Okresy pobytu ubezpieczonego w sferze działań wojennych tj. od 8.01.2007 r. do 15.07.2007 r.; od 29.10.2008 r. do 10.05.2009 r.; od 17.03.2012 r. do 8.10.2012 r.; od 24.04.2013 r. do 2.11.2013 r. można zakwalifikować jako okresy pełnienia służby w warunkach określonych tymi przepisami.

Zgodnie z treścią § 26 ust. 1 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 10 lutego 2012 r. w sprawie trybu postępowania i właściwości organów w sprawach zaopatrzenia emerytalnego żołnierzy zawodowych oraz uprawnionych członków ich rodzin (t.j. Dz.U. z 2019 r. poz. 2107) przy obliczaniu wysługi emerytalnej sumuje się poszczególne okresy o jednakowym procentowym wskaźniku obejmujące lata, miesiące i dni. Sumę dni zamienia się na miesiące, przyjmując za miesiąc trzydzieści dni kalendarzowych. Sumę miesięcy zamienia się na lata, przyjmując pełne 12 miesięcy za jeden rok. W końcowym podsumowaniu okresy niepełnych miesięcy nie są uwzględniane z wyjątkiem okresów o których mowa w art. 15 ust. 3 ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym żołnierzy zawodowych oraz ich rodzin.

Zdaniem sądu obie strony błędnie policzyły rozpoczęte miesiące kalendarzowe. Odwołujący policzył wszystkie rozpoczęte miesiące kalendarzowe, co doprowadziło do wniosku o zaistnieniu 31 miesięcy służby w strefie działań wojennych. (7 miesięcy w okresie od 8.01.2007 r. do 15.07.2007 r.; 8 miesięcy w okresie od 29.10.2008 r. do 10.05.2009 r.; 8 miesięcy w okresie od 17.03.2012 r. do 8.10.2012 r. oraz 8 miesięcy w okresie od 24.04.2013 r. do 2.11.2013 r. Taki sposób liczenia powodowałby podwyższenie o 15,5% wysługi do wyliczenia emerytury. Organ rentowy z kolei przyjął 1 rok, 7 miesięcy i 15 dni służby w warunkach szczególnych i zgodnie z tym ustalił wzrost wysługi emerytalnej w wymiarze 10% po 0,5% za każdy miesiąc pełnienia służby w strefie działań wojennych.

Do wyliczenia zwiększenia wysługi z tytułu pełnienia służby w strefie działań wojennych należy wprost stosować art. 15 ust. 3 ustawy z dnia 10 grudnia 1993 r. o zaopatrzeniu emerytalnym żołnierzy zawodowych oraz ich rodzin w zw. z § 4 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 15 lipca 2011 r. w sprawie szczegółowego warunków podwyższania emerytur wojskowych. Jak już wyżej przytoczone było, art. 15 ust. 3 ustawy z dnia 10 grudnia 1993 r. o zaopatrzeniu emerytalnym żołnierzy zawodowych oraz ich rodzin, stanowi że emeryturę wojskową podwyższa się o 0,5% podstawy wymiaru za każdy rozpoczęty miesiąc pełnienia służby na froncie w czasie wojny lub w strefie działań wojennych. Zasady podwyższania emerytury doprecyzowuje § 4 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z 15 lipca 2011 r. w sprawie szczegółowych warunków podwyższania emerytur wojskowych, stanowiący że emeryturę wojskową podwyższa się o 0,5% podstawy wymiaru za każdy rozpoczęty miesiąc pełnienia służby:

1) na froncie w czasie wojny w Wojsku Polskim, polskich formacjach wojskowych w kraju lub za granicą;

2) w strefie działań wojennych w polskich kontyngentach wojskowych wydzielonych z Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej lub przez kierowanych do pełnienia służby w tej strefie z polskich przedstawicielstw wojskowych oraz polskich zespołów łącznikowych przy organizacjach międzynarodowych i międzynarodowych strukturach wojskowych albo bezpośrednio z organizacji międzynarodowych, międzynarodowych struktur wojskowych i obcych jednostek wojskowych.

Wskazać trzeba, że pojęcia "miesiąc kalendarzowy" oraz "miesiąc" to dwa różne określenia języka prawnego, którym nie można nadawać znaczenia tożsamego. Okres "miesiąca kalendarzowego" obejmuje pełne kolejne nazwane miesiące, stanowiące części roku kalendarzowego. Liczony jest zatem od pierwszego do ostatniego dnia danego miesiąca przy czym termin ten może obejmować co najmniej 28 dni i nie więcej niż 31. Pojęcie "miesiąc" zaś rozumiane jest jako 30 kolejnych dni kalendarzowych. Stąd , należy przyjąć, że z art. 15 ust. 3 nie wynika w żadnym razie, że pojęcie "każdego rozpoczętego miesiąca pełnienia służby", o którym mowa w tym przepisie należy utożsamiać z pojęciem miesiąca kalendarzowego (tj. 1-31 styczeń, 1-28 luty, 1-31 marzec itd.). W przepisie tym użyto wyłącznie pojęcia "miesiąc" bez żadnego doprecyzowania, że chodzi o miesiąc kalendarzowy. W konsekwencji uznać należy, że chodzi o miesiąc rozumiany jako sumę 30 kolejnych dni kalendarzowych liczonych od dnia rozpoczęcia służby. Gdyby intencją ustawodawcy było inne liczenie służby, o której mowa w art. 15 ust. 3 powoływanej ustawy, znalazłoby to wyraz w omawianym przepisie (zob. wyrok Sądu Apelacyjnego w Szczecinie z 8 maja 2018 r., sygn. akt III AUa 442/17).

W okresach od 8.01.2007 r. do 15.07.2007 r.; od 29.10.2008 r. do 10.05.2009 r.; od 17.03.2012 r. do 8.10.2012 r. od 24.04.2013 r. do 2.11.2013 r. ubezpieczony pełnił służbę w strefie działań wojennych. Sąd dokonał własnych obliczeń w odniesieniu do poszczególnych okresów:

- od 8.01.2007 r. do 15.07.2007 r.:

- od 29.10.2008 r. do 10.05.2009 r.:

- od 17.03.2012 r. do 8.10.2012 r.:

- od 24.04.2013 r. do 2.11.2013 r.

Łącznie 2 lata, 1 miesiąc i 19 dni, czyli liczba miesięcy wynosi 26, co w przeliczeniu daje łączne zwiększenie emerytury o 13% podstawy wymiaru, czyli o 3% więcej, niż ustalił organ rentowy i o 2,5% mniej, niż twierdził ubezpieczony.

Reasumując, w świetle poczynionych rozważań Sąd Okręgowy, na podstawie art. 477 14 § 2 k.p.c., zmienił zaskarżoną decyzję i orzekł jak w punkcie 1 sentencji wyroku.

W pozostałym zaś zakresie, tj. odnośnie żądania przez wnioskodawcę podwyższenia podstawy wymiaru świadczenia o 5,5 % z tytułu pełnienia służby w strefie działań wojennych do 15,5 % z przyczyn o których mowa powyżej odwołanie było bezzasadne.

Mając powyższe na uwadze Sąd Okręgowy w Łodzi na mocy art. 477 14 § 1 k.p.c., oddalił w tej części odwołanie wnioskodawcy uznając je za niezasadne – punkt 2 sentencji wyroku.