III Ca 3008/25

Sygn. akt III Ca 3008/25

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 15 lipca 2026 roku

Sąd Okręgowy w Łodzi III Wydział Cywilny Odwoławczy

w następującym składzie:

Przewodniczący: sędzia SO Krzysztof Kacprzak

po rozpoznaniu w dniu 15 lipca 2026 roku w Łodzi

na posiedzeniu niejawnym

sprawy z powództwa (...) Spółki Akcyjnej w E.

przeciwko Miastu E.

o zapłatę

na skutek apelacji powoda

od wyroku Sądu Rejonowego dla Łodzi-Śródmieścia w Łodzi

z dnia 30 lipca 2025 roku, sygn. akt II C 201/24

1. oddala apelację;

2. zasądza od (...) Spółki Akcyjnej w E. na rzecz Miasta E. kwotę 1 800 (tysiąc osiemset) złotych z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od dnia uprawomocnienia się orzeczenia do dnia zapłaty, tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego w postępowaniu apelacyjnym.

Sygn. akt III Ca 3008/25

UZASADNIENIE

Zaskarżonym wyrokiem z dnia 30 lipca 2025 roku Sąd Rejonowy dla Łodzi-Śródmieścia w Łodzi w sprawie z powództwa (...) spółki akcyjnej

z siedzibą w M. przeciwko Miastu M. o zapłatę:

1. oddalił powództwo,

2. zasądził od powoda (...) spółki akcyjnej z siedzibą w M. na rzecz pozwanego Miasta M. – Zarządu (...) kwotę 3.600 zł tytułem zwrotu kosztów procesu wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia uprawomocnienia się wyroku do dnia zapłaty,

3. Nakazał zwrócić ze Skarbu Państwa – Sądu Rejonowego dla Łodzi Śródmieścia w Łodzi na rzecz (...) spółki akcyjnej z siedzibą

w M. kwotę 881,85 zł tytułem niewykorzystanej części zaliczki uiszczonej dnia 20 grudnia 2024 r., poz. (...).

Apelację od wskazanego wyroku wniósł powód zaskarżając go w całości. Zaskarżonemu orzeczeniu apelujący zarzucił naruszenie przepisów postępowania tj.:

1. w zakresie podstawy faktycznej:

- sprzeczność ustaleń Sądu I instancji z rzeczywistym stanem rzeczy, co do faktu nieudowodnienia a tym samym niemożliwości ustalenia przez Sąd wysokości szkody, co wiąże się z należnym powodowi odszkodowaniem

w kwocie netto 11.000.00 zł. albo niemożliwości ustalenie uznaniowego przez sąd należnego odszkodowania powodowi w granicach dochodzonej kwoty 11.000,00 netto (koszt usunięcie zabrudzeń powstałych uprzednio )- faktura nr (...) z dnia 16.11.2021 r. i kwoty 20.000 zł. netto faktyczny koszt naprawienia szkody powstałej po raz kolejny - podniesiony przez nabywcę przedmiotowej uszkadzanej nieruchomości - faktura z dnia 22.04.2025 r. Nr (...),ze specyfikacją/ obmiarem prac i zastosowanych materiałów,

- ustalenie okoliczności współtowarzyszących powstaniu szkody innych niż wskazanych przez powoda - bez twierdzeń i zarzutów pozwanego w tym zakresie i dowodów wbrew ciężarowi dowodów go obciążającego,

- nieustalenie faktu wysokości szkody a tym samym wysokości należnego odszkodowania w kwocie 11.000,00 zł. w następstwie uchybień procesowych,

2. art. 243 2 k.p.c. przez jego niezastosowanie i nieuwzględnienie dowodów

z dokumentów w postaci:

- faktury z dnia 22.04.2025 r. Nr (...) na kwotę netto 20.000,00 zł.,

- kosztorysów/specyfikacji prac z dnia 20.01.2025 r. wykonanych przez tego samego wykonawcę naprawiającego taką samą szkodę powstałą dwukrotnie najpierw w okresie do 16.11.2021 r. oraz następnie w okresie od dnia 16.11.2021 r. do dnia kolejnej naprawy przez powoda elewacji tj.22.04.2025 r. - bezpośrednio poprzedzającej naprawienie ulicy (...) przez pozwanego, złożonego z pismem procesowym powoda z dnia 21.05.2025 roku - w terminie zakreślonym przez sąd,

-dokumentów złożonych przy interwencji nabywcy nieruchomości w postaci:

a. kosztorys napraw z dnia 20.01.2025 r., W. W. (1),

b. faktura z dnia 22.04.2025 r. Nr (...) W. W. (1),

- protokół stanu faktycznego Komornika Sądowego przy Sądzie Rejonowym dla Lodzi Śródmieścia w Lodzi X. D. w sprawie F. 60/24,

a niepominiętych; ze skutkiem nieocenienia i rozważenia całości zgromadzonego materiału dowodowego czyniąc ustalenie dowolnymi niezgodnych z rzeczywistością stanem rzeczy,

3. art. 235 (2) § 1 pkt. 3 i pkt. 5 k.p.c. poprzez nieprawidłowe zastosowanie oraz art. 227 k.p.c. w związku w zw. z art. 205 12 § 2 k.p.c . , w z. z art. 278 k.p.c. przez ich niezastosowanie polegające na bezzasadnym pominięciu wniosków dowodowych powoda w punkcie 3. ppkt. d. pisma powoda

z dnia 21 maja 2025 r. tj.

- o przeprowadzenie dowodu z zeznań świadka W. W. (1) na fakt zakresu prac kalkulacji kosztów naprawy, w tym materiałów i robocizny co za tym idzie na fakt wykazania aktualnej wartości rynkowej dokonanych prac,

- o przeprowadzenie dowodu z opinii biegłego sądowego o specjalności prac stricte budowlanych jak szpachlowanie, wykonanie podkładu pod malowanie, samego malowania i dokonania obmiaru elewacji uszkodzonego budynku, na fakty istotne - wiadomości specjalne w kontekście ustalenia przez sąd braku udowodnienia trzecie przesłanki odpowiedzialności deliktowej wysokości szkody a tym samym należnego odszkodowania i oddalenia powództwa,

4. art. 505 (6) §3 k.p.c. poprzez jego niewłaściwą wykładnię

i niezastosowanie, ze skutkiem przyjęcia, że powód wprawdzie wykazał przesłanki odpowiedzialności pozwanego z art. 415 k.c. - tj. winę, oraz związek przyczynowy między zachowaniem pozwanego a szkodą lecz nie udowodnił wysokości szkody a tym samym należnego odszkodowania pomimo zakreślenia wydatków za naprawienia szkody takiej samej

w okresie poprzedzającym dochodzoną kwotę odszkodowania i w okresie następującym po naprawianej przez tego samego wykonawcę

W. W., który ustalał i otrzymywał wynagrodzenie na podstawie dokumentów faktur vat i potwierdzeń zapłaty - nie pominięty przez Sąd

w sytuacji gdy Sąd z obrazą przepisów wskazanych w pkt.2) uniemożliwił udowodnienia takiego faktu, i mimo to Sąd z obrazą tego przepisu dowolnie nie zasądził odpowiedniej sumy w zakreślonych granicach dwóch szkód i kosztów ich usunięcia pierwsza w wysokości 11.000,00 zł. faktura vat 16.1 1.2021 r. k. 13 i druga w wysokości 20.000,00 zł. wd. Faktury z dnia 22.04.2025 r. Nr (...), gdyż swojego ustalenia nie oparł na rozważeniu wszystkich dowodów i okoliczności sprawy.

W niniejszej sprawie istniały pełne podstawy do zastosowania tego przepisu, albowiem: powód (a także drugi nabywca) przedłożył dwie faktury Vat za wykonaną naprawę elewacji przed jej pierwszym uszkodzeniu oraz po naprawionym drugim uszkodzeniu (na kwoty 11.000 zł (k. 13) i 20.000 zł), tym samym wykazał zakres uszkodzeń elewacji oraz poniesione koszty napraw, zaś ścisłe ustalenie wartości na podstawie przedziału szkody skoro nie wystarczyło sadowi nie powinien on pozbawić prawa dowodzenia powoda bez uchybień w/w przepisom postępowania - pkt. 2) apelacji. Zaniechanie zastosowania art. 505(6) §3 k.p.c. doprowadziło do rażącego naruszenia prawa procesowego w pełnym jego wymiarze oraz skutkowało nieuzasadnionym oddaleniem powództwa.

5. art. 505 (4) §1 k.p.c. poprzez jego niewłaściwą wykładnię i błędne przyjęcie, że w sprawie powód nie zmienił powództwo co do podstawy faktycznej i prawnej gdyż gdy powód od zainicjowania postępowania dochodził cały czas tego samego roszczenia tj. odszkodowania za zniszczoną elewację budynku i nie następowała w niniejszej sprawie żadna zmiana powództwa podkreślić należy, że kwota 400,00 zł dochodzona na podstawie postanowienia Komornika Sądowego przy Sądzie Rejonowym dla Łodzi Śródmieścia w Łodzi Pawła (...) z dnia 25.04.2025 r. w sprawie F. 60/24 nie stanowiła zmiany przedmiotowej powództwa a jedynie jest to kwota kosztów niezbędnych do dochodzenia roszczenia tj. winna być rozliczona postanowieniem w przedmiocie zwrotu kosztów - nie wchodziła zaś w zakres roszczenia głównego dochodzonego pozwem.

6. art. 233 § 1 k.p.c. polegające na dowolnej, a nie swobodnej, sprzecznej

z doświadczeniem życiowym oraz zasadami logiki, ocenie zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, a mianowicie:

- dowolne ustalenie, nie znajdujące podstaw w zgromadzonym w sprawie materiałem dowodowym jakoby działanie/zaniechanie pozwanego którego skutkiem był zły stan nawierzchni na (...) w H. mogło stanowić jedną z współprzyczyn podczas gdy ani z twierdzeń strony pozwanej, ani

z materiału dowodowego nie wynika, iż istniałaby jakakolwiek inna racjonalna przyczyna powstania szkody u powoda inna niż zły stan nawierzchni za który odpowiedzialność ponosi pozwany i pomiędzy którym a szkodą zachodzi związek przyczynowy,

- dowolnie i sprzecznie ze zgromadzonym materiałem dowodowym oraz

z pominięciem rozróżnienia pomiędzy rodzajami wynagrodzeń przyjął, iż powód nie udowodnił wysokości szkody złożonym kosztorysem, co jest w pełni niezasadne bowiem wraz z całą zgromadzoną w sprawie dokumentacją tj. FV z dnia 16 listopada 2021 r. protokół stanu faktycznego Komornika Sądowego przy Sądzie Rejonowym Pawła Zielonka w sprawie Kmn 60/24) oraz FV z dnia 22.04.2025 r. Nr 4/04(...) Zatem powyższe w pełni pozwala na przyjęcie kwoty należnego odszkodowania, czego Sąd I instancji na skutek błędnego

i nielogicznego rozumowania nie stwierdził,

- błędnie ustalił, że powód nie wykazał wysokości szkody, podczas gdy zgromadzony materiał dowodowy w tym nawet w oparciu o niepominięte dowody z dokumentów - pkt. 2) apelacji pozwalał na ustalenie wysokości szkody w kwocie netto 11.000,00 zł. a tym samym takie należne odszkodowanie,

- przyjął błędne założenie, że brak ścisłego dowodu wysokości szkody uniemożliwia uwzględnienie powództwa, podczas gdy z całokształtu zebranego materiału wynikał zarówno fakt powstania szkody, jak i jej orientacyjna wartość, możliwa do oszacowania w oparciu o art. 505(6) §3 k.p.c.,

- nie odniósł się w uzasadnieniu wyroku do wszystkich okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia, w tym do logicznego związku pomiędzy potwierdzoną winą pozwanego a skutkami jego działania w postaci szkody materialnej, jednocześnie błędnie wskazując że działanie pozwanego mogło stanowić współprzyczynę - pomimo, iż brak ku temu materiału dowodowego, pozwany nie wykazał innej przyczyny aniżeli zły stan nawierzchni za którą odpowiedzialny był pozwany.

- bezzasadnie nie uwzględnił złożonych przez powoda faktur Vat dokumentujące rzeczywiste koszty naprawy uszkodzonej elewacji budynku

i mające na celu stanowić podstawy do wyliczenia odszkodowania (na kwoty netto 11.000 zł z dnia 16 listopada 2021 r. oraz kwoty netto 20.000 zł z dnia 22.04.2025 r.), mimo że dokumenty te pozostawały w bezpośrednim związku przyczynowym z działaniem pozwanego i wykazywały wysokość poniesionej szkody.

- bezzasadnej odmowie wiarygodności przesłuchaniu w sprawie przez powoda (B. F.) oraz zeznań świadka C. S. w zakresie w którym zeznawali oni w przedmiocie wysokości szkody i okoliczności związanych z jej powstaniem. (B. F. 00:22:32 -00:26:20 - rozprawy z dnia 18.12.2024), (C. S. 01:20:36 - 01:24:23 - rozprawy z dnia 2024-09-20 )

- dowolne, sprzeczne ze zgromadzonym w sprawie materiałem dowodowym ustalenie, że szkody nie dało się oszacować, przy jednoczesnym pominięciu jako mającego wpłynąć na przewlekłość postępowania i nieprzydatny wniosku powoda o dowód z opinii biegłego sądowego z zakresu prac budowlanych - zawartego w punkcie 3. ppkt. d. pisma z dnia 21 maja 2025 r.

- sprzeczne z doświadczaniem życiowym i nielogicznie wnioskował przy ocenie materiału dowodnego z pominięcie, zdarzeń życia codziennego, nawet gospodarczego, że zdarzają się usługi swoiście „gospodarcze” - podobnie jak

w sprawach o nakłady w sprawach działowych, że wykonanie prac budowlanych bez kosztorysu przy ustalonym wynagrodzeniu ryczałtowym,

a nie kosztorysowym, nie oznacza, że nie zostały prace wykonane, zaś wypłacone wynagrodzenie nie stanowi szkody, wadliwy tok rozumowania sądu doprowadził do dowolnych ustaleń i bezzasadnych, także w świetle uprawnienia z art. 505 6 § 3 kpc oraz do pozbawienia z naruszeniem przepisów postępowania - pkt. 2 apelacji powoda prawa dowodzenia faktów istotnych dla wykazania swoich racji, gdyż biegły w sprawie był mimo tytułów naukowych był niekompetentnym ponieważ brak kosztorysu przy wynagrodzeniu ryczałtowym, znanym przedmiocie usługi wymagało rozpoznanie . organoleptycznie materiału zastosowanego, ewentualna odkrywka ustalenie podkładu i posłużenie się dalmierzem laserowym - podstawowy przyrząd inżyniera budownictwa- pozwoliłoby dokonać obmiaru i ustalić koszt opisanych lub stwierdzonych robót. Opinia z akt sprawy w sprawach budowlanych jest ułomna i żadnym rzazie nie może być uznana za miarodajną i stanowić podstawy oddalenie wniosku o innego biegłego czy tez podstawa ustaleń faktycznych sądu.

W konsekwencji tak postawionych zarzutów powód wniósł o zmianę zaskarżonego orzeczenia i zasądzenie żądanej w pozwie kwoty w całości oraz zasądzenie od pozwanego na rzecz powoda kosztów postępowania za obie instancje, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych. Nadto na podstawie art. 380 k.p.c. wniósł o rozpoznanie przez Sąd drugiej instancji:

- postanowienia Sądu Rejonowego dla Łodzi - Śródmieścia w Łodzi II Wydział Cywilny z dnia 16 lipca 2025 r. w przedmiocie wniosku dowodowego powoda o przeprowadzenie dowodu z opinii biegłego sądowego o specjalności prac stricte budowlanych oraz z zeznań świadka W. W. (2), pomijającego bezzasadnie te wnioski dowodowe,

- postanowienia z dnia 17 czerwca 2025 r. w przedmiocie trybu prowadzenia postępowania w niniejszej sprawie przez sąd I -instancji.

Dodatkowo wniósł o dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu z opinii biegłego sądowego o specjalności prac stricte budowlanych oraz

o dopuszczenie dowodu z zeznań świadka W. W. (2) na okoliczności wskazane w apelacji.

Sąd Okręgowy zważył, co następuje:

Apelacja jest niezasadna i jako taka nie może wywrzeć zamierzonego przez skarżącego skutku w postaci uwzględnienia jego wniosków apelacyjnych.

W niniejszej sprawie Sąd Rejonowy należycie ustalił stan faktyczny oraz dokonał wnikliwej i prawidłowej oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego. W oparciu o tę ocenę wyprowadził również trafne wnioski jurydyczne. Jednocześnie swoje stanowisko wyczerpująco i przekonująco uzasadnił. Z tego względu dokonane ustalenia faktyczne i przedstawioną argumentację dotyczącą zastosowania przepisów prawa materialnego Sąd odwoławczy podziela i przyjmuje za własne, zwłaszcza że apelujący nie przedstawił zarzutów, które mogłyby poddać w wątpliwość prawidłowość zaskarżonego rozstrzygnięcia.

W pierwszej kolejności wyjaśnienia wymaga, że niniejsza sprawa była rozpoznawana w postępowaniu uproszczonym, w związku z czym zgodnie

z art. 505 9 § 1 1 k.p.c. apelację można oprzeć tylko na zarzutach naruszenia prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie lub naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć wpływ na wynik sprawy.

Natomiast stosownie do art. 505 13 § 2 k.p.c., jeżeli sąd drugiej instancji nie przeprowadził postępowania dowodowego, uzasadnienie wyroku powinno zawierać jedynie wyjaśnienie podstawy prawnej wyroku z przytoczeniem przepisów prawa. Podkreślić należy, iż w postępowaniu uproszczonym apelacja ma charakter ograniczony, a celem postępowania apelacyjnego nie jest tu ponowne rozpoznanie sprawy, ale wyłącznie kontrola wyroku wydanego przez Sąd I instancji w ramach zarzutów podniesionych przez skarżącego. Innymi słowy, apelacja ograniczona wiąże Sąd odwoławczy, a zakres jego kompetencji kontrolnych jest zredukowany do tego, co zarzuci w apelacji skarżący (tak też Sąd Najwyższy w uzasadnieniu uchwały składu 7 sędziów

z dnia 31 stycznia 2008 roku, OSNC Nr 6 z 2008 r. poz. 55).

Istota postępowania uproszczonego wymaga uwzględnienia faktu, że

w postępowaniu tym pod osąd poddane zostaje konkretne roszczenie, którego zmiana w toku postępowania nie jest możliwa, co wynika z art. 505 4 § 1 k.p.c. Roszczenie odwołuje się do konkretnej podstawy faktycznej. W tym przypadku w podstawie faktycznej było uszkodzenie elewacji budynku usunięte w ramach prac, za które w dniu 16 listopada 2021 roku wystawiona została faktura na kwotę 11.000 zł netto. Wysokość dochodzonego roszczenia wynosiła właśnie 11.000 zł. Ewidentnie chodziło więc o wyrównanie szkody wyrządzonej działaniem szkodzącym, które zaistniało przed datą wystawienia przedmiotowej faktury. Tymczasem skarżący koncentrował się na wykazaniu okoliczności, które miały miejsce pomiędzy rokiem 2021 a kwietniem roku 2025, a więc poza podstawą faktyczną roszczenia, które skutecznie zgłoszono pod osąd. Sąd Rejonowy słusznie przyjął, że taki sposób działania strony powodowej nie mógł doprowadzić do przyjęcia, że wykazana została szkoda wskazana w pozwie. Skarżący zakwestionował wprawdzie sposób zastosowania art. 505 4 § 1 k.p.c., ale tylko w kontekście kosztów ustalenia przez komornika stanu faktycznego. Zarzut ten nie mógł wpłynąć na ocenę zasadności apelacji, gdyż dotyczył kosztów procesu, których rozliczenie zależało od wyniku postępowania (art. 98 k.p.c.).

Sąd Rejonowy prawidłowo przeprowadził postępowanie w zakresie niezbędnym do rozstrzygnięcia sprawy, dokonał oceny zgromadzonego materiału dowodowego zgodnie z zasadami wynikającymi z art. 233 § 1 k.p.c. oraz trafnie uznał, że powód nie wykazał faktów istotnych dla rozstrzygnięcia w sposób pozwalający na uwzględnienie powództwa wysokości poniesionej szkody, a tym samym nie udowodnił przesłanek uzasadniających zasądzenie na jego rzecz dochodzonej kwoty 11.000 zł.

Nie zasługiwał na uwzględnienie zarzut, że Sąd Rejonowy ustalił okoliczności współtowarzyszące powstaniu szkody inne niż wskazywane przez powoda. Z uzasadnienia zaskarżonego wyroku wynika, że Sąd I instancji przyjął, iż przedstawione przez powoda fotografie pozwalały na przyjęcie, że

w okresie objętym sporem stan nawierzchni drogi był niewłaściwy oraz iż istniał związek pomiędzy tym stanem a przedostawaniem się wody w kierunku budynku powoda. Jednocześnie Sąd Rejonowy nie przyjął, aby sam ten fakt przesądzał o zasadności powództwa. Przeciwnie, zasadniczą przyczyną oddalenia powództwa było niewykazanie przez powoda wysokości szkody oraz brak możliwości jednoznacznego powiązania przedstawionej faktury

z konkretnymi pracami naprawczymi pozostającymi w związku ze zdarzeniem, z którego powód wywodził odpowiedzialność pozwanego. Tym samym nawet przy przyjęciu – korzystnego dla powoda – założenia, że niewłaściwy stan drogi pozostawał w związku przyczynowym z zalewaniem budynku, nie było podstaw do zasądzenia dochodzonej kwoty.

Od razu trzeba wyjaśnić, że nie doszło także do naruszenia art. 235 2 § 1 pkt 3 i pkt 5 k.p.c. oraz art. 227 k.p.c. w zw. z art. 205 12 § 2 k.p.c. i art. 278 k.p.c. poprzez pominięcie wniosku o dopuszczenie dowodu z opinii biegłego oraz zeznań świadka W. W. (1). W przypadku zeznań świadka wykorzystano je dla ustalenia faktów, które dotyczyły zdarzeń zaistniałych do listopada 2021 roku, co było zabiegiem prawidłowym z punktu widzenia rozpoznawanego roszczenia. Zdarzenia późniejsze były, zgodnie

z przedstawioną wyżej istotą postępowania uproszczonego, pozbawione znaczenia. Sąd Rejonowy trafnie dostrzegł również, że przeprowadzenie dowodu z opinii biegłego w zakresie stanu technicznego drogi w okresie,

w którym miało dojść do powstania szkody, było obiektywnie niemożliwe. Ocena okoliczności późniejszych, istniejących w czasie trwania procesu, można też było uznać za nieprzydatne dla rozstrzygnięcia sprawy. Tym bardziej że przed przeprowadzeniem postępowania dowodowego droga została naprawiona. Biegły nie miał zatem możliwości dokonania oględzin jej stanu istniejącego w okresie, którego dotyczył spór, czy nawet przyjęcia, że stan drogi nie zmienił się od roku 2021, co mogło świadczyć o potencjalnej skali zalewania elewacji w okresie objętym podstawą faktyczną roszczenia. Jednocześnie przedstawione przez powoda fotografie nie dawały dostatecznych podstaw do odtworzenia parametrów technicznych drogi, rodzaju i rozmiaru istniejących ubytków, sposobu ukształtowania nawierzchni czy też mechanizmu odprowadzania wody. W tych okolicznościach dopuszczenie dowodu z opinii biegłego prowadziłoby w istocie do sporządzenia opinii opartej na materiale, który nie pozwalałby na dokonanie wiarygodnej rekonstrukcji stanu drogi w chwili wystąpienia szkody. Nie można zaś utożsamiać prawa strony do zgłoszenia dowodu z obowiązkiem sądu przeprowadzenia każdego zgłoszonego dowodu, niezależnie od jego przydatności dla rozstrzygnięcia sprawy. W konsekwencji Sąd Rejonowy zasadnie uznał, że zachodziły podstawy do pominięcia tego dowodu.

Z tych względów pominięcie opisanych przed chwilą dowodów nie stanowiło także naruszenia art. 227 k.p.c. ani art. 278 k.p.c.

Nietrafny był również zarzut naruszenia art. 243 2 k.p.c. poprzez nieuwzględnienie faktury oraz kosztorysów z roku 2025. Zgodnie z art. 243 2 k.p.c. dokumenty znajdujące się w aktach sprawy lub do nich dołączone stanowią dowody bez potrzeby wydawania odrębnego postanowienia. Przepis ten nie oznacza jednak, że dokument musi zostać uznany za odpowiedni dla wykazania okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy. Sąd Rejonowy nie zakwestionował samego faktu wystawienia przedmiotowej faktury. Trafnie natomiast uznał, że z jej treści nie wynikało, jakie konkretnie prace zostały wykonane, jaki był ich zakres, jakie materiały zostały wykorzystane oraz

w jakiej części poniesione koszty pozostawały w związku z usunięciem szkody objętej żądaniem pozwu. Podobnie należało ocenić przedstawione przez powoda kosztorysy, zwłaszcza że – jak wynika z apelacji – część z nich została sporządzona już po wykonaniu naprawy drogi. Dokumenty te nie miały więc żadnego znaczenia dla ustalenia wysokości szkody istniejącej w roku 2021.

Skarżący wskazał szereg okoliczności świadczących jego zdaniem

o naruszeniu art. 233 § 1 k.p.c. Zarzuty te nie korespondują z istotą sprawy. Skarżący konsekwentnie nie uznaje faktu, że ustaleniu podlegały okoliczności istotne dla ustalenia szkody, która wystąpiła przed listopadem 2021 roku. Podkreślenia wymaga także okoliczność, że samo przedstawienie przez stronę odmiennej wersji oceny zgromadzonych dowodów nie jest wystarczające do skutecznego podważenia oceny dokonanej przez Sąd I instancji. Dla skuteczności zarzutu naruszenia art. 233 § 1 k.p.c. konieczne jest wykazanie, że ocena dowodów uchybia zasadom logicznego rozumowania, doświadczenia życiowego albo pomija istotną część materiału dowodowego. Tego rodzaju uchybień Sąd Okręgowy nie stwierdził. Dokonana przez Sąd Rejonowy prawidłowo ustalił stan fatyczny sprawy, a dokonana ocena dowodów nie budzi żadnych zastrzeżeń pod kątem jej zgodności z zasadami logiki

i doświadczenia życiowego. Stawiany przez apelującego zarzut w istocie nie dotyczy błędu w ustaleniach faktycznych czy ocenie dowodów, a sprowadza się do zakwestionowania zinterpretowania faktów w kontekście przepisów prawa materialnego. Wskazywane przez pozwanego rzekome naruszenia art. 233 § 1 k.c. w części nie dotyczą okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia,

a w pozostałym zakresie w istocie stanowią polemikę z prawidłowo poczynionymi ustaleniami Sądu I instancji. Wyraźnego podkreślenia wymaga okoliczność, że Sąd ten odniósł się do poszczególnych dowodów i wskazał,

z jakich przyczyn nie uznał przedstawionej przez powoda faktury za wystarczającą do wykazania wysokości szkody. Ocena ta jest logiczna i zgodna z doświadczeniem życiowym.

Wystawienie faktury na określoną kwotę nie dowodzi, że właśnie taka kwota stanowiła koszt usunięcia szkody objętej odpowiedzialnością pozwanego. W szczególności faktura nie wskazywała w sposób pozwalający na weryfikację, jakie prace zostały wykonane i czy wszystkie pozostawały

w adekwatnym związku przyczynowym ze zdarzeniem, z którego powód wywodził odpowiedzialność pozwanego, tym bardziej, iż na fakturze widnieje zapis ogrodzenie i elewacja na poziomie parteru. Żaden ze świadków, ani sam powód nie wspominali nic o istnieniu ogrodzenia i konieczności jego napraw, a tym bardziej aby zakres tych prac był związany ze złym staniem technicznym drogi. Powód, reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, nie przedstawił natomiast takiego materiału dowodowego, który pozwalałby na dokonanie weryfikacji tej kwoty.

Nie mógł odnieść skutku również zarzut naruszenia art. 505 6 § 3 k.p.c. Zgodnie z tym przepisem, jeżeli sąd uzna, że ścisłe udowodnienie wysokości żądania jest niemożliwe lub nader utrudnione, może w wyroku zasądzić odpowiednią sumę według swej oceny, opartej na rozważeniu wszystkich okoliczności sprawy. Przepis ten nie ustanawia jednak zasady, zgodnie z którą w przypadku nieudowodnienia wysokości szkody sąd zobowiązany jest każdorazowo do ustalenia jej wysokości według własnego uznania. Jego zastosowanie jest możliwe dopiero wówczas, gdy materiał dowodowy pozwala na przyjęcie, że szkoda rzeczywiście powstała, a jej wysokość jest wprawdzie niemożliwa lub nader utrudniona do ścisłego ustalenia, ale zgromadzone dowody pozwalają na określenie odpowiedniej sumy w oparciu o całokształt okoliczności sprawy. W niniejszej sprawie problem nie sprowadzał się jednak wyłącznie do trudności w ścisłym wyliczeniu szkody. Powód nie wykazał bowiem w sposób dostateczny, jakie konkretnie prace stanowiły usunięcie szkody objętej pozwem i jaka część kosztów wskazanych na fakturze pozostawała w związku z tym zdarzeniem. Brak było zatem wystarczających danych, na podstawie których sąd mógłby dokonać choćby szacunkowego ustalenia wysokości szkody. Art. 505 6 § 3 k.p.c. nie może być natomiast wykorzystywany jako instrument zastępujący inicjatywę dowodową strony

i prowadzący do ustalenia wysokości szkody w sposób hipotetyczny.

Sąd Okręgowy rozpoznał również, stosownie do art. 380 k.p.c., podniesione w apelacji zastrzeżenia dotyczące postanowień Sądu I instancji

w przedmiocie pominięcia zgłoszonych wniosków dowodowych oraz postanowienia dotyczącego trybu prowadzenia postępowania. Kontrola tych rozstrzygnięć nie doprowadziła do wniosku, aby miały one wpływ na prawidłowość rozstrzygnięcia. W szczególności prawidłowe było pominięcie dowodu z opinii biegłego, skoro po naprawie drogi nie było możliwe dokonanie miarodajnych oględzin jej wcześniejszego stanu, a materiał fotograficzny nie pozwalał na dokonanie pełnej rekonstrukcji stanu technicznego drogi. Prawidłowe było również pominięcie dowodu z zeznań świadka w zakresie,

w jakim dowód ten miał wykazać zakres i koszt prac naprawczych, skoro przedstawione przez powoda dokumenty nie pozwalały na jednoznaczne ustalenie związku tych prac ze szkodą objętą pozwem.

Sąd Okręgowy pominął również, na podstawie art. 235 2 § 1 pkt 5 k.p.c., zgłoszone dopiero w apelacji wnioski o dopuszczenie dowodu z opinii biegłego oraz z zeznań świadka. Przeprowadzenie tych dowodów prowadziłoby bowiem przede wszystkim do ponownego odtworzenia postępowania dowodowego, które zostało prawidłowo przeprowadzone przed sądem pierwszej instancji,

a nadto zmierzałoby do uzupełnienia braków w zakresie wykazania wysokości szkody, które obciążały powoda od początku procesu. Nie można tracić z pola widzenia, że postępowanie apelacyjne nie służy co do zasady uzupełnianiu postępowaniu dowodowego, gdy w I instancji nie przedstawiono dowodów wystarczających do uwzględnienia powództwa, lecz kontroli prawidłowości orzeczenia sądu pierwszej instancji.

Reasumując, Sąd Rejonowy prawidłowo przyjął, że materiał dowodowy pozwalał co najwyżej na przyjęcie, iż w okresie objętym sporem stan drogi mógł pozostawać w związku z zalewaniem budynku powoda. Okoliczność ta nie była jednak wystarczająca do uwzględnienia powództwa. Powód zobowiązany był bowiem wykazać również wysokość poniesionej szkody oraz jej zakres. Obowiązkowi temu nie sprostał. Przedstawiona faktura, wobec braku możliwości jednoznacznego ustalenia zakresu wykonanych prac i ich związku ze szkodą, nie mogła stanowić samodzielnej podstawy do przyjęcia, że szkoda wyniosła 11.000 zł. Również pozostałe dokumenty nie pozwalały na poczynienie takich ustaleń. Wykazanie przesłanek odpowiedzialności odszkodowawczej z art. 415 k.c. obciąża powoda. Skarżący nie podołał obowiązkom wynikającym z art. 6 k.c. W konsekwencji Sąd Rejonowy zasadnie oddalił powództwo.

Wywiedziona przez powoda apelacja nie zawierała zarzutów, mogących podważyć rozstrzygnięcie Sądu Rejonowego i w konsekwencji podlegała oddaleniu na podstawie art. 385 k.p.c.

O kosztach postępowania apelacyjnego sąd orzekł na podstawie art. 98 § 1 k.p.c. Mając na uwadze, iż apelujący przegrał proces, a pozwany poniósł koszty związane z udziałem w postępowaniu apelacyjnym, należało zwrócić mu żądane koszty. Na koszty te składały się koszty ustanowienia pełnomocnika w sprawie w kwocie 1.800 zł, ustalone na podstawie § 2 pkt 5 w zw. z § 10 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 roku w sprawie opłat za czynności radców prawnych (tekst jednolity Dz. U. z 2026 r., poz. 118).