III Ca 855/25

III Ca 855/25

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 16 lipca 2026 roku

Sąd Okręgowy w Łodzi w Wydziale III Cywilnym Odwoławczym w składzie:

Przewodniczący: sędzia Artur Piotr Wewióra

protokolant: Magdalena Płonka

rozpoznawszy: 16 czerwca 2026 roku w Łodzi na rozprawie

sprawę z powództwa: I. I.

przeciwko: (...) spółce akcyjnej w O.

o: zapłatę

na skutek: apelacji powoda I. I.

od wyroku Sądu Rejonowego w Pabianicach

z 18 lutego 2025 roku w sprawie (...)

(1) oddala apelację;

(2) zasądza od powoda I. I. na rzecz pozwanego (...) Spółki Akcyjnej w O. 900 zł (dziewięćset złotych) z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od uprawomocnienia się niniejszego rozstrzygnięcia do dnia zapłaty, tytułem zwrotu kosztów postępowania apelacyjnego.

III Ca 855/26

UZASADNIENIE

Zaskarżonym wyrokiem Sądu Rejonowego w Pabianicach z 18 lutego 2025 roku w sprawie (...) z powództwa N. N. przeciwko (...) spółce akcyjnej w E. o zapłatę:

–

w punkcie 1 oddalono powództwo;

–

w punkcie 2 zasądzono od N. N. na rzecz (...) spółki akcyjnej w E. 1.817 zł tytułem zwrotu zastępstwa procesowego, z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od uprawomocnienia się wyroku do dnia zapłaty.

Apelację od omówionego wyżej wyroku w całości wywiódł powód, działając przez swojego pełnomocnika w osobie radcy prawnego, występującego również w I instancji. W apelacji zarzucono naruszenie zarówno prawa procesowego, jak i materialnego.

W zakresie prawa procesowego zdaniem apelującego doszło do naruszenia:

–

art. 233 § 1 i 2 k.p.c.1 w związku z art. 232 k.p.c. przez:

–

dowolną ocenę dowodów oraz sprzeczne z zasadami logicznego rozumowania uznanie, że strona pozwana wykazała prawidłowość (...) przez zamieszczenie w umowie kredytowej dowolnej wartości procentowej wraz z założeniami przyjętymi do jej obliczenia, podczas gdy strona pozwana powinna w procesie udowodnić poprawność przyjętych założeń i podanej wartości (...), na niej bowiem spoczywał obowiązek udowodnienia i ciężar dowodu w tym zakresie, jak również sprzeczne z zasadami logicznego rozumowania przyjęcie pod kwotą całkowitą pożyczki kwoty 43.160 zł do wyliczenia parametru (...),

–

przekroczenie granic swobodnej oceny dowodów przeprowadzonych w sprawie, dokonanej wybiórczo, wbrew zasadom logiki i doświadczenia życiowego, polegającej na zupełnym pominięciu dla oceny prawidłowego wykonania przez pozwanego obowiązków informacyjnych,

–

błędne ustalenie, że w umowie pożyczki prawidłowo wskazane były (...) i całkowita kwota do zapłaty na podstawie prawidłowo wskazanej całkowitej kwoty kredytu, podczas gdy powód wykazał przy pomocy ogólnodostępnych kalkulatorów, że przez doliczenie do równania odsetek umownych od kosztów kredytu oraz przez uwzględnienie kredytowanych kosztów pożyczki (prowizja) po stronie kwoty udzielonej pożyczki (obejmującej kredytowane koszty) wartości te zostały przedstawione nieprawidłowo,

–

błędne ustalenie, że skoro bank miał uprawnienie do tego, by naliczać odsetki od skredytowanej prowizji, to istniały uzasadnione podstawy, by do podstawy, od której obliczono (...) wliczać kwotę prowizji, a w rezultacie błędne przyjęcie, że pod parametrem Ck Pozwany prawidłowo przyjął kwotę udzielonego kredytu obejmującą kredytowane koszty, tj. 43.160 zł, podczas gdy prawidłowym rozwiązaniem jest przyjęcie pod parametrem Ck całkowitej kwoty kredytu, tj. 40.000 zł;

–

co zaś skutkowało następującymi błędnymi ustaleniami faktycznymi, sprzecznymi z rzeczywistym stanem rzeczy lub też brakiem ustalenia okoliczności istotnych dla sprawy (art. 368 § 1 1 k.p.c.):

–

błędnym ustaleniem, że Pozwany kształtując treść umowy pożyczki z Powodem - konsumentem nie naruszył art. 30 ust. 1 pkt 7 u.k.k.3, prawidłowo wskazując całkowitą kwotę do zapłaty oraz (...),

–

błędnym ustaleniem, że Pozwany jest uprawniony do naliczania odsetek od pozaodsetkowych kosztów kredytu (w tym prowizji i składki ubezpieczeniowej),

–

uniemożliwieniem stronie powodowej wykazania (uprawdopodobnienia), że Pozwany wskazał błędne parametry w zakresie (...) i całkowitej kwoty do zapłaty,

–

błędnym ustaleniem, że Pozwany prawidłowo określił parametr Ck we wzorze do wyliczenia (...) zawartym w załączniku nr 4 do u.k.k. (zarzut I).

W zakresie prawa materialnego zarzucono naruszenie:

–

art. 45 ust. 5 u.k.k. przez jego błędną wykładnię i uznanie, że termin „wykonanie umowy” należy rozumieć jako wypłata środków przez pożyczkobiorcę, a w konsekwencji błędne przyjęcie, że uprawnienie do złożenia oświadczenia w trybie art. 45 ust. 1 u.k.k. wygasło powodowi po upływie roku od wypłaty środków z umowy przez pozwany bank (zarzut II);

–

art. 45 ust. 1 u.k.k. przez błędną jego interpretację i przyjęcie, że nie doszło do naruszenia przez pozwanego przepisów u.k.k. skutkujących możliwością złożenia przez powoda oświadczenia o skorzystaniu z sankcji kredytu darmowego, a w efekcie oddalenie powództwa, w sytuacji gdy pozwany zawierając z konsumentem umowę pożyczki naruszył obowiązki informacyjne określone w tym przepisie, co powinno skutkować zastosowaniem sankcji kredytu darmowego i uwzględnieniem powództwa w całości (zarzut III);

–

art. 30 ust. 1 pkt 7 u.k.k. w związku z art. 5 pkt 6, 7 i 10 oraz 12 u.k.k. w związku z art. 45 ust. 1 u.k.k. przez (zarzut IV):

–

błędną wykładnię i uznanie, że pozwany nie naruszył obowiązku informacyjnego przez wskazanie założeń do wyliczenia (...) w sposób jasny, zwięzły i wyraźny, podczas gdy założenia do wyliczenia (...) wskazane w umowie nie spełniają obowiązku informacyjnego;

–

błędną wykładnię i uznanie, że pozwany nie naruszył obowiązku informacyjnego przez wskazanie (...) i całkowitej kwoty do zapłaty zaliczającej do równania odsetki umowne od kredytowanych kosztów kredytu (prowizja), podczas gdy takie odsetki umowne są bankowi nienależne i nie powinny być uwzględniane we wzorach stosowanych do obliczenia ww. parametrów, a podanie jakiejkolwiek wartości (...) i całkowitej kwoty do zapłaty nie czyni zadość obowiązkowi informacyjnemu;

–

błędną wykładnię i uznanie, że do wyliczenia (...) należy przyjąć całkowitą kwotę kredytu w wysokości 43.160,00 zł (uwzględniającą kredytowane koszty), czyli błędne przyjęcie pod parametrem Ck we wzorze matematycznym do załącznika nr 4 u.k.k. kwoty 43.160 zł jako całkowitej kwoty kredytu, zamiast prawidłowej całkowitej kwoty kredytu w wysokości 40.000 zł, a tym samym błędne uwzględnienie kosztu kredytu w stosunku do kwoty udzielonego kredytu (43.160 zł), zamiast prawidłowo w stosunku do całkowitej kwoty kredytu 40.000 zł);

–

art. 5 pkt 10 u.k.k. w związku z art. 5 pkt 7 u.k.k. przez błędną wykładnię i uznanie, że pojęcie „wypłaconej kwoty” obejmuje także część kapitału kredytu przeznaczoną na sfinansowanie kosztów związanych z kredytem, w sytuacji gdy „wypłacona kwota” oznacza kwotę „udostępnioną”, czyli „rzeczywiście oddaną do swobodnej dyspozycji konsumenta”, do której nie zaliczają się kredytowane koszty kredytu (zarzut V);

–

art. 6 k.c.4 w związku z art. 5 i 8 dyrektywy 2008/485 przez błędną wykładnię i ocenę, że samo wskazanie dowolnej wartości i założeń przyjętych do jej obliczenia (...) stanowi spełnienie obowiązku informacyjnego, podczas gdy ciężar dowodu poprawności (...) spoczywa na pozwanym z uwagi na cel dyrektywy i charakter relacji konsument-bank, w związku z czym powinna przedstawić dowód na poprawność tych wyliczeń (zarzut VI);

–

art. 30 ust. 1 pkt 10 i pkt 16 u.k.k przez błędną wykładnię i błędne przyjęcie, że informacje o innych kosztach oraz warunki na jakich opłaty związane z wykonywaniem umowy mogą ulec zmianie, zostały w treści Umowy wskazane prawidłowo, jak również że procedura wcześniejszej przedterminowej spłaty została w treści umowy pożyczki łączącej strony określona prawidłowo (zarzut VII).

Z tych względów wniesiono o:

–

zmianę zaskarżonego wyroku w punkcie 1 przez zasądzenie od pozwanego na rzecz powoda 8.884,58 zł wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie liczonymi od 29 listopada 2023 roku do dnia zapłaty;

–

zmianę zaskarżonego wyroku w punkcie 2 przez zasądzenie od pozwanego na rzecz powoda kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa procesowego, za postępowanie przed Sądem I instancji, według norm przepisanych;

–

zasądzenie od pozwanego na rzecz powoda kosztów postępowania apelacyjnego, w tym kosztów zastępstwa procesowego z odsetkami ustawowymi za opóźnienie, według norm przepisanych;

–

ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji, zmianę rozstrzygnięcia w przedmiocie kosztów postępowania przed Sądem I instancji i zasądzenie od Pozwanego na rzecz Powoda tychże kosztów, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych oraz o zasądzenie od Pozwanego na rzecz Powoda kosztów postępowania apelacyjnego, w tym kosztów zastępstwa procesowego, wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie, według norm przepisanych.

W apelacji zawarto również wniosek o zawieszenie postępowania apelacyjnego z uwagi na toczące się przed Trybunałem Sprawiedliwości Unii Europejskiej postępowanie w sprawie C-566/24.

W odpowiedzi na apelację pozwany, reprezentowany przez pełnomocnika w osobie adwokata, występującego również w I instancji, wniósł o oddalenie apelacji oraz zasądzenie od skarżącego kosztów postępowania według norm przepisanych.

Zamkniętą rozprawę apelacyjną otwarto na nowo, celem umożliwienia stronom zajęcia stanowiska w sprawie w perspektywie wyroku Trybunału Sprawiedliwości w sprawie C-744/24. Nie uznano natomiast za zasadne zawieszanie postępowania apelacyjnego i w tym zakresie wniosek oddalono.

Sąd Okręgowy zważył, co następuje.

Apelacja okazała się ostatecznie bezzasadną co do istoty, aczkolwiek niektóre zarzuty okazały się, także wskutek nowego orzecznictwa Trybunału Sprawiedliwości, trafne.

Należy zauważyć na wstępie, że sprawa była rozpoznawana w postępowaniu uproszczonym. Oznacza to w konsekwencji, że postępowanie apelacyjne nie opiera się na modelu apelacji pełnej, lecz ograniczonej. Apelacja ograniczona wiąże Sąd II instancji, a zakres kompetencji kontrolnych jest zredukowany do tego, co w apelacji zarzuci skarżący. Innymi słowy, rozpoznając apelację w postępowaniu uproszczonym, Sąd odwoławczy jest związany podniesionymi w tej apelacji zarzutami naruszenia zarówno prawa procesowego, jak i materialnego6. W tym postępowaniu, jeżeli Sąd II instancji nie przeprowadził postępowania dowodowego, uzasadnienie wyroku powinno zawierać jedynie wyjaśnienie podstawy prawnej wyroku z przytoczeniem przepisów prawa (art. 505 13 § 2 k.p.c.), przy czym owo wyjaśnienie powinno objąć ocenę poszczególnych zarzutów apelacyjnych, a poza tym może ograniczyć się do stwierdzenia, że Sąd II instancji przyjął za własne oceny Sądu I instancji (art. 387 § 2 1 pkt 2 k.p.c.).

W pierwszej kolejności rozważyć należy zarzut w zakresie prawa procesowego, jako determinujący – przez swój wiążący charakter – ocenę prawidłowości postępowania w sprawie.

Zasadniczym twierdzeniem zarzutu jest wadliwe ustalenie iż prawidłowo została wskazana (...). W toku postępowania doszło do zmiany otoczenia normatywnego. Wyrokiem w sprawie C-(...)/267 Trybunał Sprawiedliwości uznał iż art. 3 lit. g oraz j dyrektywy 2008/48, w związku z art. 10 ust. 2 tej dyrektywy należy interpretować w ten sposób, że stoi on na przeszkodzie włączeniu do umów o kredyt konsumencki warunków przewidujących stosowanie stopy oprocentowania nie tylko do całkowitej kwoty kredytu, lecz również do kwot przeznaczonych na pokrycie kosztów związanych z tym kredytem i wchodzących w związku z tym w skład całkowitego kosztu kredytu ponoszonego przez konsumenta. Trybunał nie wypowiedział się jednak w przedmiocie tego, jak należy podejść do kwestii wskazania (...) wbrew temu założeniu. W ocenie Sądu Okręgowego w obecnym składzie, odpowiedzi tej należy szukać w sprawie C-472/23 Trybunału Sprawiedliwości8. W przywołanej sprawie Trybunał Sprawiedliwości orzekł między innymi, że w przypadku uznania abuzywności niektórych postanowień umowy, to nawet gdy wpływa to na rzeczywistą wysokość (...) należy jednak przyjąć iż obowiązek informacyjny w tym zakresie został spełniony z uwagi na konieczność przedstawienia (...) przy założeniu, że umowa o kredyt będzie obowiązywać przez uzgodniony okres oraz że kredytodawca i konsument wywiążą się ze swoich zobowiązań zgodnie z warunkami określonymi w tej umowie i w określonych w niej terminach. W sprawie C-744/24 Trybunał Sprawiedliwości nie zajął w tej mierze odrębnego stanowiska. Jest to o tyle znaczące iż zarówno w przypadku abuzywności, jak i sprzeczności z dyrektywą należy przyjąć, że w stosunku do konsumenta postanowienia umowne dotknięte oboma rodzajami wad nie znajdują zastosowania od początku (art. 385 1 § 1 k.c., odpowiednio również art. 58 § 1 k.c.). Różnica między oboma wadami sprowadza się do tego, że co do zasady postanowienie abuzywne w stosunku do przedsiębiorcy pozostaje w mocy, może być zatem źródłem uprawnienia konsumenta, co nie ma miejsca w przypadku sprzeczności postanowienia z prawem. Skoro zatem w obu przypadkach postanowienie umowne wobec konsumenta miałoby nie być stosowane, zasadnym jest również ustalenie – w braku rozstrzygnięcia przeciwnego Trybunału Sprawiedliwości – analogicznych skutków wystąpienia porównywalnych wad. Ów porównywalny charakter polega tutaj na zaburzeniu pierwotnych założeń umownych, skutkujących zmianą matematycznych wyliczeń. Nie jest również tak, że wykazanie prawidłowości wyliczenia (...) należy do pozwanego. Sankcja kredytu darmowego, z której to instytucji swoje roszczenie wywodzi powód, opiera się o założenie naruszenia obowiązków informacyjnych. Skoro powód twierdzi zatem, że doszło do takiego naruszenia, ciężar dowodu w tym zakresie spoczywa na nim (art. 6 k.c.). Tymczasem nie wykazano iżby przy założeniach poczynionych w umowie i z nią powiązanych, wyliczenia pozwanego w zakresie (...) były wadliwe. Należy przy tym podkreślić, że nie jest to przypadek ustalenia (...) na poziomie 0 %, którą to stylistyczną hiperbolę przedstawia w apelacji powód, lecz kwestia powiązania (...) z założeniami wynikającymi z treści zawartej umowy. W istocie to właśnie wyliczenie (...) z pominięciem postanowień umownych stanowiłoby o wadliwości wskazania (...) i usprawiedliwiało żądanie zastosowania sankcji kredytu darmowego. Zarzut I nie jest zasadny.

W świetle powyższych uwag ustalenia, stanowiące podstawę faktyczną zaskarżonego orzeczenia, są prawidłowe jako mieszczące się w granicach swobodnej – w przeciwieństwie do dowolnej – oceny przeprowadzonych dowodów. Są wewnętrznie spójne, pozostają logicznie powiązane z materiałem dowodowym, nie budzą również wątpliwości w świetle wskazań wiedzy, czy życiowego doświadczenia, nadto spełniają kryterium zupełności z punktu widzenia zakresu ustaleń niezbędnego do prawidłowego rozstrzygnięcia. Jako takie nie mogą być skutecznie zwalczane polemicznymi twierdzeniami apelacji. W konsekwencji Sąd Okręgowy przyjął owe ustalenia Sądu Rejonowego w całości za własne.

Wobec ustalenia podstawy faktycznej rozstrzygnięcia, należy odnieść się do zarzutów naruszenia prawa materialnego.

Sąd Okręgowy w obecnym składzie w pełni podziela stanowisko pozwanego wyrażone w zarzucie II. Z całą pewnością nie jest należytą wykładnią art. 45 ust. 1 u.k.k. przyjęcie, że przez wykonanie umowy w rozumieniu przywołanego przepisu należy rozumieć spełnienie świadczenia przez przedsiębiorcę, polegające na wypłacie przedmiotu kredytu konsumenckiego. Umowa zostaje wykonana w przypadku spełnienia wszelkich wynikających z niej świadczeń, w tym będących ustawowym skutkiem jej zawarcia. Określenie terminu zawitego należy do Parlamentu. Próba wtórnego zastępowania oceny ustawodawcy własną oceną sądów powszechnych co do konieczności dalej idącego ograniczenia uprawnienia w czasie jest w normalnych warunkach niedopuszczalna. Jedynie w przypadku oczywistego przekroczenia granic ustrojowych, sądy nie byłyby związane takim ograniczeniem. Jednakże taki przypadek z całą pewnością nie występuje także dlatego iż przepis jest niewątpliwie realizacją ustrojowej zasady ochrony konsumentów (art. 76 Konstytucji9). Zarzut II jest zasadny, aczkolwiek samodzielnie nie mógł doprowadzić do zmiany rozstrzygnięcia.

Jak już wskazano, skarżący nie wykazał iżby doszło do naruszenia obowiązków informacyjnych w sposób nakazujący przyjąć iż skutecznym było skorzystanie przezeń z sankcji kredytu darmowego, zwłaszcza w świetle przyjętej przez Trybunał Sprawiedliwości w sprawie C-472/23 zasady trwałości założeń umownych, od której nie odstąpiono w sprawie C-744/24. Zarzut III nie jest zasadny.

Podobnie ocenić należy zarzut IV, który w innym nieco ujęciu, powtarza jednak zarzut zasadniczy, a to wadliwe uwzględnienie odsetek od kredytowanych kosztów kredytu przy obliczaniu (...). Jakkolwiek w świetle najnowszego orzecznictwa Trybunału Sprawiedliwości tezę o zakazie układania się o takie odsetki należy uznać za przesądzoną w sposób wiążący dla sądów krajowych, o tyle nie zmienia to tej okoliczności, co zaznaczono już wyżej, że aktualnym pozostaje pogląd o braku naruszenia obowiązku informacyjnego w przypadku odwzorowania postanowień umowy, nawet w sytuacji gdy okaże się, że owe postanowienia były wadliwe w stopniu uzasadniającym odmowę ich stosowania. Zarzut IV nie jest zasadny.

Zarzut V okazał się – jak już wskazano – zasadny w świetle sprawy C-744/24 Trybunału Sprawiedliwości, ale z uwagi na treść rozstrzygnięcia w sprawie C-472/23 nie wpływa na zasadność oddalenia powództwa, co również wyżej omówiono. Zarzut V nie jest zasadny.

W zakresie zarzutu VI należy zauważyć, że w sprawie C-(...)/(...) Trybunał Sprawiedliwości w kontekście rozkładu ciężaru dowodu wypowiadał się odnośnie obowiązków poprzedzających zawarcie umowy. Analizie poddano tam zaś nie prawidłowość wyliczeń, lecz sam ciężar dowodzenia, że powiadomiono konsumenta o okolicznościach wskazanych w art. 5 i 8 dyrektywy 2008/48. Trybunał Sprawiedliwości swoją ocenę oparł o przekonanie, że kredytodawca działający z należytą starannością powinien zdawać sobie sprawę z konieczności gromadzenia i przechowywania dowodów wykonania ciążących na nim obowiązków dostarczenia informacji i udzielenia wyjaśnień. Nie można też tracić z pola widzenia tego, że w tamtej sprawie chodziło o to, czy zawarcie w umowie potwierdzenia wykonania obowiązków przedumownych, jest wystarczające. To w tym kontekście Trybunał Sprawiedliwości wskazał, że gdyby takie standardowe postanowienie oznaczało w świetle prawa krajowego uznanie przez konsumenta pełnego i prawidłowego wykonania przedumownych obowiązków ciążących na kredytodawcy, prowadziłoby to w konsekwencji do odwrócenia ciężaru dowodu wykonania wspomnianych obowiązków, zagrażając w ten sposób skuteczności praw przyznanych dyrektywą 2008/48. W konsekwencji Trybunał Sprawiedliwości wskazał, że to do sądu odsyłającego należy zbadanie, czy wartość dowodowa tego standardowego postanowienia ogranicza możliwość – zarówno dla konsumenta, jak i dla sądu – zakwestionowania prawidłowego wypełnienia przedumownych obowiązków udzielenia informacji i dokonania weryfikacji, które to obowiązki ciążą na kredytodawcy. Jest jednak czymś zupełnie innym gromadzenie w normalnym toku czynności relatywnie prostej dokumentacji poświadczającej udzielenie informacji określonej treści, a czymś zupełnie innym prowadzenie dowodu na prawidłowość owej informacji, zwłaszcza gdy w grę wchodzi kwestia prawidłowości stosowania wzoru matematycznego o niebagatelnym stopniu skomplikowania. Jak już wskazano, punktem wyjścia pozwu jest twierdzenie o naruszeniu obowiązku informacyjnego nie przez brak udzielenia informacji, lecz przez jej wadliwość, a i to mającą wynikać z przyjęcia określonych założeń wyjściowych. Jest to sytuacja jakościowo odmienna od tej, z jaką zetknął się Trybunał Sprawiedliwości w sprawie C-499/13 i proste przenoszenie wyrażonego tam poglądu na każdą okoliczność, wymagającą dowodzenia, nie wydaje się właściwe. Nie jest tak, że w sprawach konsumenckich ciężar wszelkiego dowodu spoczywa na przedsiębiorcy. Zarzut VI nie jest zasadny.

Odnośnie zarzutu VII Sąd Okręgowy w obecnym składzie stoi na stanowisku, że skoro celem zawarcia owych informacji jest możliwość ustalenia przez konsumenta zakresu jego zobowiązania, chodzić musi o opłaty, których obowiązek poniesienia związany jest z samym zawarciem umowy. Trzeba wskazać, że dyrektywa (...)/(...) w tym zakresie wskazuje na opłaty „za prowadzenie jednego lub kilku rachunków, na których zapisywane są transakcje płatności, jak i wypłaty, chyba że otwarcie takiego rachunku nie jest obowiązkowe”. Oznacza to, że chodzi o takie koszty, których wystąpienie jest niezależne od woli konsumenta. Powód nie wykazał iżby w jego przypadku chodziło o tego rodzaju opłaty. Nie budzi również wątpliwości przedstawienie procedury wcześniejszej spłaty kredytu. Zarzut VII nie jest zasadny.

W tych okolicznościach podzielić należało ocenę prawną iż brak było w okolicznościach przedmiotowej sprawy podstawy do zastosowania art. 45 ust. 1 u.k.k., przy czym wadliwie przyjęto iż złożenie przewidzianego tam oświadczenia było spóźnione. Natomiast w świetle wyroku Trybunału Sprawiedliwości w sprawie C-744/24, który ogłoszono po wydaniu zaskarżonego wyroku, należy również przyjąć niedopuszczalność zastrzegania odsetek od skredytowanych kosztów kredytu, co jednak w świetle sprawy C-472/23 Trybunału Sprawiedliwości, wobec braku odstąpienia od tamtejszego poglądu w sprawie C-744/24, uznać należy za nierzutujące na prawidłowość wyliczenia (...) na podstawie postanowień umowy tak, jak została ona zawarta.

W konsekwencji prawidłowe jest również rozstrzygnięcie w przedmiocie kosztów procesu. Nie zgłoszono w zakresie kosztów zarzutów niezależnych od oczekiwanej zmiany rozstrzygnięcia co do roszczenia głównego.

Z tych wszystkich względów, a nadto wobec braku okoliczności skutkujących nieważnością postępowania, które winny być brane pod uwagę z urzędu, uznając zaskarżone orzeczenie za prawidłowe, apelację powoda oddalono jako bezzasadną (art. 385 k.p.c.).

O kosztach postępowania apelacyjnego orzeczono na podstawie art. 98 § 1 i 3 w związku z art. 391 § 1 zd. I k.p.c. Na koszty postępowania apelacyjnego pozwanego złożyło się 900 zł tytułem kosztów zastępstwa procesowego według stawki minimalnej w postępowaniu apelacyjnym przed Sądem Okręgowym (§ 2 pkt 4, § 10 ust. 1 pkt 1 r.o.a.11). Powód obowiązany jest zwrócić te koszty w całości pozwanemu, z ewentualnymi odsetkami w razie opóźnienia (art. 98 § 1 1 w związku z art. 391 § 1 zd. I k.p.c.).

1 Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. – Kodeks postępowania cywilnego (j.t. – Dz. U. z 2026 r. poz. 468 z późn. zm.).

2 Rzeczywista roczna stopa oprocentowania.

3 Ustawa z dnia 12 maja 2011 r. o kredycie konsumenckim (j.t. – Dz. U. z 2024 r. poz. 1497).

4 Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. – Kodeks cywilny (j.t. – Dz. U. z 2026 r. poz. 795).

5 Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/48/WE z dnia 23 kwietnia 2008 r. w sprawie umów o kredyt konsumencki oraz uchylająca dyrektywę Rady 87/102/EWG (Dz. Urz. UE L z 2008 r., Nr 133, s. 66 z późn. zm.).

6 Por. np.: Manowska Małgorzata (red.): Kodeks postępowania cywilnego. Komentarz aktualizowany. Tom II. Art. 478-1217 , (...) Kluwer Polska 2021 [el.], teza 5 do art. 505 9.

7 Wyrok Trybunału (Siódma Izba) z dnia 23 kwietnia 2026 r., C-744/24 P.W. p-ko Bankowi (...) S.A., (...):EU:C:2026:337.

8 Wyrok Trybunału (Dziesiąta Izba) z dnia 13 lutego 2025 r., C-472/23 (...) sp. z o.o. p-ko A. B. S.A., (...):EU:C:2025:89.

9 Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. (Dz. U. Nr 78, poz. 483 z późn. zm.).

10 Wyrok Trybunału (Czwarta Izba) z dnia 18 grudnia 2014 r., C-449/13 CA (...) SA przeciwko T. D., U. D., A. D. , (...):EU:C:2014:(...).

11 Rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (j.t. – Dz. U. z 2026 r. poz. 215).