III Ca 755/26

Sygn. akt III Ca 755/26

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 21 lipca 2026 roku

Sąd Okręgowy w Łodzi, III Wydział Cywilny Odwoławczy

w składzie następującym:

Przewodniczący – Sędzia Sławomir Zieliński

po rozpoznaniu w dniu 21 lipca 2026 roku w Łodzi

na posiedzeniu niejawnym

sprawy z powództwa O. (...) Funduszu Inwestycyjnego Zamkniętego Niestandaryzowanego Funduszu Wierzytelności w T.

przeciwko D. G.

o zapłatę

na skutek apelacji powoda

od wyroku Sądu Rejonowego dla Łodzi – Śródmieścia w Łodzi

z dnia 8 stycznia 2026 roku

sygn. akt III C 1023/25

1) oddala apelację;

2) zasądza od O. S. Funduszu Inwestycyjnego Zamkniętego Niestandaryzowanego Funduszu Wierzytelności w T. na rzecz D. G. kwotę 1.800 (jeden tysiąc osiemset) złotych z odsetkami ustawowymi za opóźnienie w spełnieniu świadczenia pieniężnego za okres od dnia uprawomocnienia się orzeczenia do dnia zapłaty, tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego w postępowaniu apelacyjnym.

Sygn. akt III Ca 755/26

UZASADNIENIE

Zaskarżonym wyrokiem z dnia 8 stycznia 2026 roku Sąd Rejonowy dla Łodzi-Śródmieścia w Łodzi w sprawie o sygn. akt III C (...)25 z powództwa (...) Funduszu Inwestycyjnego Zamkniętego Niestandaryzowanego Wierzytelności z siedzibą w I. przeciwko Z. X. o zapłatę:

1. umorzył postępowanie w zakresie kwoty 147,42 złotych;

2. oddalił powództwo w pozostałej części;

3. zasądził od (...) Funduszu Inwestycyjnego Zamkniętego Niestandaryzowanego Funduszu Wierzytelności z siedzibą w I. na rzecz Z. X. kwotę 3.617 złotych tytułem zwrotu kosztów procesu wraz z odsetkami w wysokości odsetek ustawowych za opóźnienie w spełnieniu świadczenia pieniężnego od dnia uprawomocnienia się niniejszego wyroku do dnia zapłaty.

Apelację od przytoczonego wyroku wywiodła strona powodowa zaskarżając wyrok w części, tj. w zakresie pkt 2 co do kwoty 10.191,53 zł wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie liczonymi od dnia wniesienia pozwu do dnia zapłaty oraz w zakresie pkt 3 dotyczącego kosztów procesu. Zaskarżonemu orzeczeniu zarzucono:

I. naruszenie przepisów postępowania, tj.:

1. art. 233 § 1 k.p.c. poprzez pominięcie faktów istotnych dla rozstrzygnięcia sporu, a to faktów wynikających z treści zawartej Umowy o wydanie międzynarodowej karty kredytowej w zakresie ustalenia warunków związanych z całkowitą kwotą pożyczki oraz całkowitym kosztem pożyczki, a także pozostałymi jej warunkami, zaakceptowanymi przez pozwanego, a tym samym twierdzenia, że powód nie wykazał wysokości roszczenia z uwagi na kwotę prowizji, co skutkowało oddaleniem powództwa w tym zakresie;

2. art. 233 § 1 k.p.c. poprzez pominięcie faktów istotnych dla rozstrzygnięcia sporu, a to faktów wynikających z treści zawartej i zaakceptowanej przez pozwanego Umowy o wydanie międzynarodowej karty kredytowej i w zakresie poinformowania pozwanego o możliwości odstąpienia od zawartej umowy bez konieczności wskazania przyczyny, a co umożliwiło pozwanemu przeanalizowanie zaakceptowanych wcześniej warunków, w tym wysokości prowizji i całkowitej kwoty do zapłaty, oraz ewentualnego odstąpienia, a czego pozwany nie uczynił;

3. art. 213 § 2 k.p.c. poprzez jego niezastosowanie i przyjęcie, że wpłaty pozwanego nie stanowią uznania roszczenia co do zasady i wysokości.

II. Naruszenie przepisów prawa materialnego, tj.:

1. art. 385 1 k.c. poprzez uznanie, iż zapisy Umowy o wydanie międzynarodowej karty kredytowej dotyczące prowizji naruszają interesy konsumenta i stanowią klauzule abuzywne;

2. art. 58 k.c. poprzez uznanie, że zapisy Umowy o wydanie międzynarodowej karty kredytowej dotyczące prowizji zmierzają do obejścia przepisów o odsetkach maksymalnych;

3. art. 385 1 § 1 i § 2 w zw. z art. 353 1 w zw. z art. 385 2 k.c. poprzez przyjęcie przez Sąd Rejonowy, że w Umowie wiążącej strony doszło do naruszenia wskazanych przepisów, w sytuacji pełnej akceptacji przez pozwanego warunków umowy, w tym prowizji oraz w sytuacji, gdy postanowienia umowy nie kształtują obowiązków konsumenta sprzecznie z dobrymi obyczajami i nie naruszają rażąco interesów konsumenta.

Przy tak sformułowanych zarzutach apelant wniósł o:

1. zmianę zaskarżonego wyroku poprzez uwzględnienie powództwa i zasądzenie od pozwanego na rzecz powoda kwoty 10 191,53 zł wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie liczonymi od dnia wniesienie pozwu do dnia zapłaty oraz zasądzenie na rzecz strony powodowej kosztów procesu za I instancję, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych;

2. zasądzenie od pozwanego na rzecz strony powodowej kosztów postępowania apelacyjnego, w tym kosztów zastępstwa prawnego według norm przepisanych;

3. z daleko idącej ostrożności procesowej, na wypadek uznania przez Sąd, że Sąd Rejonowy nie rozpoznał istoty sprawy lub, że zachodzi konieczność przeprowadzenia postępowania dowodowego w całości, wnoszę o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Sądowi Rejonowemu do ponownego rozpoznania, pozostawiając przy tym sądowi rozstrzygnięcie o kosztach postępowania apelacyjnego według norm przepisanych.

Sąd Okręgowy zważył, co następuje:

Apelacja powoda jako bezzasadna podlegała oddaleniu.

W ocenie Sądu Okręgowego zarzuty apelacji stanowią jedynie niczym nie uprawnioną polemikę z rozstrzygnięciem Sądu Rejonowego, na podstawie której powód upatruje możliwości zmiany niekorzystnego rozstrzygnięcia.

Zdaniem Sądu Okręgowego wyrok Sądu Rejonowego jest prawidłowy i jako taki musi się ostać.

Podniesione przez stronę apelującą zarzuty nie zasługują na uwzględnienie. Sąd Okręgowy podziela dokonaną przez Sąd I instancji ocenę faktyczną i prawną, a w konsekwencji przyjmuje ją jako własną. W postępowaniu apelacyjnym nie wymaga się dokonywania ustaleń na podstawie dowodów przeprowadzonych we własnym zakresie oraz ich samodzielnej oceny, jeżeli sąd odwoławczy nie dostrzega potrzeby ponowienia dowodów dopuszczonych w postępowaniu pierwszoinstancyjnym oraz podziela ocenę ich wiarygodności wyrażoną przez sąd pierwszej instancji. Wówczas wystarczająca jest aprobata dla stanowiska przedstawionego w orzeczeniu sądu pierwszej instancji (art. 387 § 2 1 pkt 1 in principio k.p.c.; zob. także m.in. postanowienie SN z dnia 22 lipca 2010 r., I CSK 313/09; wyrok SN z dnia 16 lutego 2005 r., IV CK 526/04; wyrok SN z dnia 20 maja 2004 r., II CK 353/03).

Zarzut naruszenia art. 233 § 1 k.p.c. nie zasługiwał na uwzględnienie. Zarzut naruszenia przepisu art. 233 § 1 k.p.c. byłby skuteczny tylko wówczas, gdyby apelujący wykazał uchybienie podstawowym regułom służącym ocenie wiarygodności i mocy poszczególnych dowodów, tj. regułom logicznego myślenia, zasadzie doświadczenia życiowego i właściwego kojarzenia faktów (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 16 grudnia 2005 r., sygn. akt III CK 314/05, LEX nr 172176). Prawidłowo skonstruowany zarzut naruszenia art. 233 § 1 k.p.c. powinien być połączony z zarzutem błędnych ustaleń faktycznych. W apelacji powinno zostać zatem wyjaśnione, które dowody, w jakim zakresie i dlaczego, zdaniem strony skarżącej, zostały przez Sąd ocenione z naruszeniem zasady swobodnej oceny dowodów i w konsekwencji, które ustalenia faktyczne tego Sądu są wadliwe i jakie powinny być ustalenia prawidłowe, ewentualnie jakich ustaleń zabrakło w zaskarżonym wyroku (por. wyrok Sądu Apelacyjnego w Łodzi z dnia 14 grudnia 2016 r., sygn. akt I ACa 719/16, LEX nr 2200318). Tym wymogom nie odpowiada apelacja strony pozwanej.

Apelujący zarzuca Sądowi pierwszej instancji pominięcie faktów istotnych dla rozstrzygnięcia sporu, a to faktów wynikających z treści zawartej i zaakceptowanej przez pozwanego umowy o wydanie międzynarodowej karty kredytowej w zakresie poinformowania pozwanego o możliwości odstąpienia od zawartej umowy. Skarżący postuluje, że pozwany miał możliwość przeanalizowania wcześniej zaakceptowanych warunków, w tym tych dotyczących wysokości prowizji i całkowitej kwoty do zapłaty, co stworzyło pozwanemu warunki do wykonania uprawnienia do odstąpienia pod umowy, czego jednak nie uczynił. Dalej skarżący podnosi, że kredytodawca od którego to nabył wierzytelność w drodze cesji, dopełnił obowiązków informacyjnych w zakresie określenia wysokości prowizji objętych umową. W ocenie Sądu Odwoławczego zarzut ten nie zasługuje na przyznanie mu waloru zasadności. Pomijając fakt błędnego jego sformułowania, zarzut ten jest bezprzedmiotowy. Stanowi nieuprawnioną subsumpcję prawa materialnego. Poprzez zarzucenie naruszenia przez Sąd Rejonowy przepisu art. 233 § 1 k.p.c. apelant kwestionuje dokonaną przez Sąd kwalifikację postanowień umownych jako niedozwolonych klauzul umownych. Rozumowaniu Sądu nie sposób zarzucić sprzeczności z zasadami logicznego myślenia, wskazaniami wiedzy oraz doświadczeniem życiowym, stąd dokonana przez Sąd ocena zebranych w sprawie dowodów nie wykracza poza granice określone w art. 233 § 1 k.p.c. Ocenie podlegała bowiem treść umowy, którą to ustalono w oparciu o przedłożone dokumenty. Należy jednak zauważyć, że ocena, czy postanowienia umowy są w swej istocie klauzulami abuzywnymi odnosi się do rozważań prawnych a nie sfery ustaleń faktycznych.

Dalej na aprobatę zasługuje stanowisko Sądu I Instancji, w którym oddalił powództwo także z tej przyczyny, że powód nie wykazał wysokości roszczenia, tj. nie podołał ciężarowi udowodnienia z art. 6 k.c. Apelant zarzucił Sądowi Rejonowemu w tym zakresie naruszenie art. 233 § 1 k.p.c., a to poprzez pominięcie faktów istotnych dla rozstrzygnięcia sporu, tj. faktów wynikających z umowy o wydanie międzynarodowej karty kredytowej w zakresie ustalenia warunków związanych z całkowitym kosztem pożyczki, a także pozostałymi jej warunkami. Tak też w zakresie tego zarzutu Sąd Okręgowy stwierdził, że jest on nieuprawnioną subsumcją prawa materialnego, co z kolei prowadzi do konstatacji, że jest on niezasadny.

Również zarzut naruszenia art. 213 § 2 k.p.c. poprzez jego niezastosowanie i przyjęcie, że wpłaty pozwanego nie stanowią uznania roszczenia co do zasady i wysokości w ocenie Sądu Okręgowego nie jest zasadny. Zgodnie z treścią art. 213 § 2 k.p.c. sąd jest związany uznaniem powództwa, chyba że uznanie jest sprzeczne z prawem lub zasadami współżycia społecznego albo zmierza do obejścia prawa. Sąd Okręgowy niniejszym zwraca uwagę stronie powodowej reprezentowanej przez zawodowego pełnomocnika, że przytoczony przepis reguluje instytucję uznania powództwa, nie zaś uznania roszczenia.

Uznanie powództwa oznacza, że pozwany bez zastrzeżeń poddaje się powództwu, wyrażając wolę wydania wyroku zgodnego z treścią żądania. Co do zasady, do uznania nie dochodzi zatem, jeżeli pozwany, "uznając" powództwo, wnosi o jego oddalenie, podejmuje obronę przez kwestionowanie podstawy faktycznej lub prawnej powództwa, bądź wiąże "uznanie" z zastrzeżeniem spełnienia przez powoda innego świadczenia, względnie dokonania przez powoda żądanych przez pozwanego czynności (Wyrok SN z 9.02.2024 r., II CSKP 947/22, OSNC 2024, nr 7-8, poz. 80.). Zgodnie z art. 213 § 2 k.p.c. Sąd jest związany uznaniem powództwa, chyba że uznanie jest sprzeczne z prawem lub zasadami współżycia społecznego albo zmierza do obejścia prawa. Oświadczenie o uznaniu powództwa jest dyspozytywną czynnością procesową pozwanego. Oświadczeniem woli, przez które wyraża on zgodę na wydanie wyroku uwzględniającego powództwo zgodnie z żądaniem pozwu i nawet bez potwierdzania prawdziwości okoliczności podanych przez stronę powodowa na uzasadnienie żądania pozwu (Wyrok SA w Krakowie z 29.01.2024 r., I ACa 129/22, LEX nr 3815920.). W realiach przedmiotowej sprawy nie doszło do uznania powództwa przez pozwanego, bowiem nie złożył on oświadczenia o uznaniu powództwa. Nadto w świetle zgormadzonego materiału dowodowego oraz pism procesowych wnoszonych przez stronę pozwaną, w szczególności sprzeciwu od nakazu zapłaty czy też odpowiedzi na pozew, wynika że pozwany podjął aktywną obronę poprzez kwestionowanie zasadności powództwa. Na tych podstawach Sąd Okręgowy oddalił niniejszy zarzut.

Skarżący zarzucił naruszenie przez Sąd Rejonowy przepisu art. 385 1 k.c. poprzez uznanie, że postanowienia umowy o wydanie międzynarodowej karty kredytowej dotyczące prowizji naruszają interesy konsumenta i stanowią klauzule abuzywne. Strona powodowa w wywiedzionej apelacji podniosła także naruszenie art. 385 1 § 1 i § 2 w zw. z art. 353 1 w zw. z art. 385 2 k.c. poprzez przyjęcie przez Sąd Rejonowy, że w umowie wiążącej strony doszło do naruszenia wskazanych przepisów, w sytuacji pełnej akceptacji przez pozwanego warunków umowy, w tym prowizji oraz w sytuacji, gdy postanowienia umowy nie kształtują obowiązków konsumenta sprzecznie z dobrymi obyczajami i nie naruszają rażąco interesów konsumenta. Wykładnia przepisu art. 385 1 k.c. jest od lat utrwalona w orzecznictwie Sądu Najwyższego. W rozumieniu art. 385 1 § 1 k.c. "rażące naruszenie interesów konsumenta" oznacza nieusprawiedliwioną dysproporcję praw i obowiązków na jego niekorzyść w określonym stosunku obligacyjnym, natomiast "działanie wbrew dobrym obyczajom" w zakresie kształtowania treści stosunku obligacyjnego wyraża się w tworzeniu przez partnera konsumenta takich klauzul umownych, które godzą w równowagę kontraktową tego stosunku. Obie, wskazane w tym przepisie, formuły prawne służą do oceny tego, czy standardowe klauzule umowne zawarte we wzorcu umownym przekraczają zakreślone przez ustawodawcę granice rzetelności kontraktowej twórcy wzorca w zakresie kształtowania praw i obowiązków konsumenta (Wyrok SN z 13.07.2005 r., I CK 832/04, Pr.Bankowe 2006, nr 3, poz. 8.). Sąd Okręgowy dokonał oceny zgormadzonego w sprawie materiału dowodowego, wnikliwie analizując klauzule umowne zawarte w umowie o wydanie międzynarodowej karty kredytowej, którą to zakwalifikować należało na gruncie ustawy z dnia 12 marca 2011 r. o kredycie konsumenckim jako umowę o kredyt odnawialny, co też Sąd Rejonowy prawidłowo poczynił. Sąd uprawniony jest do badania umów zawartych z konsumentem pod kątem abuzywności poszczególnych klauzul (art. 385 1 k.c.), w szczególności umów zawartych w postaci przyjęcia wzorca umownego. Niemniej w przedmiotowej sprawie sam pozwany, w wywiedzionej odpowiedzi na pozew, zakwestionował wiążący charakter naliczanych prowizji w scedowanej na powoda umowie o międzynarodową kartę kredytową, tj. prowizji za administrowanie kartą oraz prowizji za udzielenie limitu kredytowego.

Wobec niesprostania przez stronę powodową ciężarowi udowodnienia, że postanowienia w przedmiocie wskazanych prowizji były indywidualnie z pozwanym uzgodnione, została spełniona przesłanka z § 3 art. 385 1 k.c.

Powód podniósł w apelacji, iż pozwany w pełni zaakceptował warunki umowy, jednakże byłą to umowa zawarta przy użyciu wzorca umownego. W tym miejscu należy wskazać, że dla spełnienia warunku sformułowania jednoznacznego i w sposób zrozumiały nie jest wystarczająca zrozumiałość postanowienia pod względem formalnym i gramatycznym. Niezbędne jest spełnienie wymagania, by umowa przedstawiała w sposób przejrzysty konkretne działanie mechanizmu, do którego odnosi się postanowienie, tak aby właściwie poinformowany oraz dostatecznie uważny i rozsądny przeciętny konsument był w stanie oszacować, w oparciu o jednoznaczne i zrozumiałe kryteria, wypływające dla niego z tej umowy konsekwencje ekonomiczne (Wyrok SA w Krakowie z 15.05.2025 r., I ACa 1948/22, LEX nr 4028480.). Nie sposób stwierdzić, że taka sytuacja zaistniała w realiach niniejszej sprawy. W ramach kredytu odnawialnego pozwany został obciążony szeregiem dodatkowych opłat o charakterze prowizyjnym. Rzeczywista Roczna Stopa Oprocentowania ((...)) wynosiła 83,54%.

Zgodnie z przepisem art. 385 2 k.c. oceny zgodności postanowienia umowy z dobrymi obyczajami dokonuje się według stanu z chwili zawarcia umowy, biorąc pod uwagę jej treść, okoliczności zawarcia oraz uwzględniając umowy pozostające w związku z umową obejmującą postanowienie będące przedmiotem oceny. Ze zgormadzonego w sprawie materiału dowodowego wynika, że na mocy szeregu zawartych aneksów do umowy, które stopniowo zwiększały limit kredytowy, każdorazowo (...) wynosiła 83,54%. Słusznie Sąd Rejonowy stwierdził, że takie ukształtowanie stosunku zobowiązaniowego spełnia przesłanki z § 1 art. 385 1 k.c., tj. ukształtowało prawa i obowiązki konsumenta w sposób sprzeczny z dobrymi obyczajami oraz doprowadziło do rażącego naruszenia interesów konsumenta. W realiach przedmiotowej sprawy Sąd Rejonowy dokonał prawidłowej wykładni przytoczonych przepisów, co w konsekwencji oznacza że sama subsumcja również była prawidłowa w ocenie Sądu Odwoławczego W konkluzji Sąd Odwoławczy podzielił ocenę Sądu I instancji w zakresie uznania klauzul kształtujących wysokość prowizji jako abuzywne na mocy art. 385 1 k.c.

Wobec przytoczonych ustaleń faktycznych oraz rozważań zasadna jest konstatacja, że wysokości prowizji zostały ukształtowane w sposób dowolny, nie znajdując odzwierciedlenia w rzeczywistej wartości świadczeń. Suma wszystkich wpłat pozowanego wynosiła 28.001 zł, przy czym tytułem prowizji pozwany uiścił łącznie kwotę 15.968,43 zł, co oznacza, że zarachowane prowizje stanowiły 57 % wszystkich wpłat uiszczonych w związku wykonaniem umowy o kredyt odnawialny. W realiach niniejszej sprawy kwoty prowizji za korzystanie z karty oraz za prowizji za udzielenie limitu kredytowego zostały ustalone na kwotę kilkakrotnie większą niż suma odsetek od kapitału. Takie ukształtowanie dodatkowych kosztów pożyczki nie ma uzasadnienia ekonomicznego. Zostało ustalone w sposób dowolny, nie poddając się rzetelnej i obiektywnej weryfikacji.

Wyraźnego wyartykułowania wymaga, że to odsetki są wynagrodzeniem za czas korzystania z kapitału, a prowizja jest jednorazowym wynagrodzeniem za udzielenie kapitału. Zgodnie z przepisem art. 359 § 2 1 k.c., maksymalna wysokość odsetek wynikających z czynności prawnej nie może w stosunku rocznym przekraczać czterokrotności wysokości stopy kredytu lombardowego Narodowego Banku Polskiego (odsetki maksymalne). Tym samym przedmiotowe opłaty stały się ukrytymi, wyższymi niż maksymalne, odsetkami od sumy pożyczonego kapitału. Postanowienie takie, jako zmierzające do obejścia prawa, jest nieważne na mocy przepisu art. 58 § 1 k.c. Tym samym Sąd Okręgowy w pełni aprobuje stanowisko Sądu Rejonowego.

Wobec bezzasadności zarzutów zawartych w rozpoznawanym środku zaskarżenia oraz wobec stwierdzenia, że zaskarżony wyrok odpowiada prawu, Sąd II instancji oddalił apelację, a to na podstawie art. 385 k.p.c.

O kosztach postępowania apelacyjnego Sąd Okręgowy orzekł na podstawie art. 98 § 1 i 3 k.p.c. kierując się zasadą odpowiedzialności za wynik procesu.

Zasądzona z tego tytułu kwota 1.800 złotych stanowi zwrot kosztów zastępstwa procesowego pozwanego w postępowaniu apelacyjnym których wysokość ustalono w oparciu o § 10 ust. 1 pkt 1 i w zw. z § 2 pkt 5 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych, Dz. U. z 2024 r. poz. 499 oraz z 2025 r. poz. 1172 ze zm.

Odsetki ustawowe za opóźnienie naliczane od kosztów procesu zostały zasądzone od dnia uprawomocnienia się wyroku do dnia zapłaty stosownie do dyspozycji art. 98 § 1 1 k.p.c.

Biorąc pod uwagę stopień zawiłości sprawy oraz nakład pracy pełnomocnika pozwanego i jego wkład w przyczynienie się do wyjaśnienia i rozstrzygnięcia sprawy, w szczególności fakt, iż w toku postępowania apelacyjnego nie było prowadzone postępowanie dowodowe, zaś apelację rozpoznano na posiedzeniu niejawnym, brak było podstaw do ustalenia wysokości wynagrodzenia pełnomocnika pozwanego w wysokości innej niż minimalne, przewidziane przepisami wyżej wskazanego rozporządzenia.