III Ca 229/26

Sygn. III Ca 229/26

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 15 lipca 2026 r.

Sąd Okręgowy w Łodzi , III Wydział Cywilny Odwoławczy

w składzie następującym:

Przewodniczący : Sędzia SO Elżbieta Gawryszczak

Po rozpoznaniu w dniu 15 lipca 2026r. w Łodzi na posiedzeniu niejawnym

sprawy z powództwa (...) spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w H.

przeciwko Towarzystwu (...) Spółce Akcyjnej w Z.

o zapłatę

na skutek apelacji pozwanego

od wyroku Sądu Rejonowego w Pabianicach

z dnia 25 listopada 2025r., sygn. akt IC 930/24

1.oddala apelację;

2.zasądza od Towarzystwa (...) Spółki Akcyjnej w Z. na rzecz (...) spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w H. kwotę 135 (sto trzydzieści pięć ) złotych wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od dnia uprawomocnienia się orzeczenia do dnia zapłaty tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego w postępowaniu apelacyjnym.

Sygn. akt III Ca 229/26

UZASADNIENIE

(...) spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w I. wystąpiła przeciwko Towarzystwu (...) Spółce Akcyjnej z siedzibą w M. o zapłatę kwoty

1.864,31 zł wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia 18 czerwca 2024 roku.

Powódka powołała się na nabycie wierzytelności służącej T. I. wobec pozwanego z tytułu zaciągnięcia zobowiązania do pokrycia kosztów holowania samochodu poszkodowanego marki T. nr rej. (...). Konieczność holowania była skutkiem uszkodzenia pojazdu w wyniku kolizji, do jakiej doszło w dniu 30 kwietnia 2024 r. Sprawca kolizji korzystał z ochrony ubezpieczeniowej w zakresie odpowiedzialności cywilnej posiadaczy pojazdów mechanicznych świadczonej przez pozwany zakład ubezpieczeń.

Powódka wyjaśniła, iż na koszty holowania złożyły się:

- kwota 1.044,27 zł odpowiadająca kosztom przetransportowania uszkodzonego samochodu z miejsca kolizji na parking,

- kwota 1.294,82 zł odpowiadająca kosztom holowania z parkingu do nabywcy wraku.

Powódka wyjaśniła, że pozwany uznał swą odpowiedzialność co do zasady i zapłacił odszkodowanie w wysokości 991,38 zł.

Towarzystwo (...) S.A. wniosło o oddalanie powództwa podnosząc, iż odszkodowanie - wypłacone w wysokości 1.212,18 zł - zrekompensowało szkodę w całości. Pozwany zakwestionował podwyższenie kosztów holowania ze względu na rodzaj pojazdu (SUV), jak również obciążenie go kosztami holowania wraku do nabywcy.

W dniu 8 października 2025 r. powódka cofnęła pozew w zakresie kwoty 220,80 zł. Pozwany nie wyraził zgody na cofnięcie pozwu.

Zaskarżonym wyrokiem z dnia 25 listopada 2025 roku Sąd Rejonowy w Pabianicach :

1. zasądził od pozwanego Towarzystwa (...) Spółki Akcyjnej w M. na rzecz powódki (...) spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w I. kwotę 863,21 zł wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia 18 czerwca 2024 r. do dnia zapłaty;

2. oddalił powództwo w pozostałej części;

3. rozdzielił stosunkowo koszty procesu między stronami i pozostawił ich szczegółowe wyliczenie referendarzowi sądowemu.

Apelację od powyższego wyroku wywiodła strona pozwana zaskarżając go w części, tj. w zakresie pkt 1 co do całej zasądzonej kwoty oraz w zakresie pkt 3. Powyższemu wyrokowi strona skarżąca zarzuciła:

I. naruszenie przepisów prawa procesowego, tj.:

1. art. 233 § 1 k.p.c. poprzez błędną ocenę dowodu z dokumentów - pisma pozwanego z dnia 14 maja 2024 r. i pominięcie wynikającego z niego ustalenia faktycznego, iż pozwany zaproponował poszkodowanemu pomoc w zbyciu pozostałości pojazdu;

II. naruszenie przepisów prawa materialnego, tj.:

1. art. 361 § 1 k.c. poprzez błędną wykładnię i uznanie, że drugie holowanie pojazdu T. nr rej. (...) po zdarzeniu pozostawało w adekwatnym związku przyczynowym, w sytuacji gdy holowanie miało miejsce do nabywcy pojazdu, podczas gdy koszty transportu rzeczy będącej przedmiotem sprzedaży nie obciążają sprzedawcy, a kupującego, a zatem nie stanowi normalnego następstwa zdarzenia szkodzącego holowanie pojazdu do jego nabywcy;

2. art. 362 k.c. poprzez błędną wykładnię i uznanie, że nieskorzystanie przez poszkodowanego z propozycji pomocy w zagospodarowaniu wraku nie stanowiło przyczynienia się poszkodowanego do powiększenia szkody (w zakresie powstania kosztów II holowania);

Przy tak sformułowanych zarzutach pozwany wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez oddalenie powództwa w całości i obciążenie powoda obowiązkiem zwrotu pozwanemu całości kosztów procesu oraz o zasadzenie od powoda na rzecz pozwanego zwrotu kosztów postępowania za instancję odwoławczą według norm przepisanych.

W odpowiedzi na apelację powódka wniosła o oddalenie apelacji pozwanego oraz o zasądzenie od pozwanego na rzecz powódki kosztów postępowania odwoławczego, w tym kosztów zastępstwa adwokackiego według norm przepisanych.

Sąd Okręgowy zważył, co następuje:

Apelacja pozwanego jako bezzasadna podlegała oddaleniu.

Przedmiotowa sprawa podlegała rozpoznaniu w postępowaniu uproszczonym, a w myśl art. 505 13 § 2 k.p.c., jeżeli sąd drugiej instancji nie przeprowadził postępowania dowodowego, uzasadnienie wyroku powinno zawierać jedynie wyjaśnienie podstawy prawnej wyroku z przytoczeniem przepisów prawa.

Apelacja w postępowaniu uproszczonym ma charakter ograniczony, zaś celem postępowania apelacyjnego nie jest tu ponowne rozpoznanie sprawy, ale wyłącznie kontrola wyroku wydanego przez Sąd I instancji w ramach zarzutów podniesionych przez skarżącego. Innymi słowy mówiąc, zarzuty podnoszone w apelacji ograniczonej wiążą sąd odwoławczy, a zakres jego kompetencji kontrolnych jest zredukowany do tego, co zaskarżonemu wyrokowi zarzuci w swej apelacji skarżący. Wprowadzając apelację ograniczoną, ustawodawca jednocześnie określa zarzuty, jakimi może posługiwać się jej autor i zakazuje przytaczania dalszych zarzutów po upływie terminu do wniesienia apelacji – co w polskim porządku prawnym wynika z art. 505 9 § 1 1 i 2 k.p.c. (tak w uzasadnieniu uchwały składu 7 sędziów SN z dnia 31 stycznia 2008 r., III CZP 49/07, OSNC Nr 6 z 2008 r., poz. 55) . Tym samym w ramach niniejszego uzasadnienia poprzestać należy jedynie na odniesieniu się do zarzutów apelacji, bez dokonywania analizy zgodności zaskarżonego rozstrzygnięcia z prawem w pozostałym zakresie.

Zdaniem Sądu Okręgowego, wyrok Sądu Rejonowego jest prawidłowy i jako taki musi się ostać. Podniesione przez apelującą zarzuty nie zasługują na uwzględnienie. Sąd I instancji dokonał prawidłowych ustaleń stanu faktycznego, znajdujących pełne oparcie w zebranym w sprawie materiale dowodowym i trafnie określił konsekwencje prawne z nich wynikające.

W pierwszej kolejności rozważyć należy zarzuty w zakresie prawa procesowego, jako determinujące prawidłowość ustaleń faktycznych, przyjętych za podstawę rozstrzygnięcia.

W ocenie Sądu Okręgowego, ustalenia faktyczne Sądu pierwszej instancji są prawidłowe, znajdują pełne odzwierciedlenie w zgromadzonym materiale dowodowym, ocenionym przy tym bez naruszenia granic swobodnego uznania sędziowskiego (art. 233 § 1 k.p.c.). W postępowaniu apelacyjnym nie wymaga się dokonywania ustaleń na podstawie dowodów przeprowadzonych we własnym zakresie oraz ich samodzielnej oceny, jeżeli sąd odwoławczy nie dostrzega potrzeby ponowienia dowodów dopuszczonych w postępowaniu pierwszoinstancyjnym oraz podziela ocenę ich wiarygodności wyrażoną przez sąd pierwszej instancji. Wówczas wystarczająca jest aprobata dla stanowiska przedstawionego w orzeczeniu sądu pierwszej instancji (art. 387 § 2 1 pkt 1 in principio k.p.c.; zob. także m.in. postanowienie SN z dnia 22 lipca 2010 r., I CSK 313/09; wyrok SN z dnia 16 lutego 2005 r., IV CK 526/04; wyrok SN z dnia 20 maja 2004 r., II CK 353/03).

Zarzut naruszenia art. 233 § 1 k.p.c. należało uznać za bezzasadny. Skarżący kwestionuje ocenę materiału dowodowego dokonaną przez Sąd I instancji, wysnuwając własne polemiczne twierdzenia, którym dowodom należało nadać walor wiarygodności, a w konsekwencji na podstawie których dowodów należało ustalić stan faktyczny. Na wstępie rozważań należy stwierdzić, że Sąd Rejonowy w sposób wyczerpujący przeprowadził postępowanie dowodowe. Dokonana przez Sąd I instancji ocena dowodów z dokumentów była wszechstronna, wyczerpująca i nienaruszająca zasad logiki oraz swobodnej oceny dowodów. Stawiany przez apelującego zarzut dotyczący pominięcia przez Sąd Rejonowy faktu informowania poszkodowanego przez pozwanego o możliwościach usunięcia szkody, tj. pomocy w zbyciu pozostałości pojazdu za pośrednictwem przedsiębiorstw współpracujących z ubezpieczycielem jest bezprzedmiotowy w realiach niniejszej sprawy. Nie ma znaczenia dla ustalenia stanu faktycznego okoliczność, że ubezpieczyciel oferował możliwość usunięcia pozostałości pojazdu przy wykorzystaniu niższych kosztów. Zarzut sformułowany w taki sposób w istocie swej sprowadza się do zakwestionowania zinterpretowania faktów w kontekście przepisów prawa materialnego.

Zarzut naruszenia przepisu art. 233 § 1 k.p.c. byłby skuteczny tylko wówczas, gdyby apelujący wykazał uchybienie podstawowym regułom służącym ocenie wiarygodności i mocy poszczególnych dowodów, tj. regułom logicznego myślenia, zasadzie doświadczenia życiowego i właściwego kojarzenia faktów (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 16 grudnia 2005 r., sygn. akt III CK 314/05, LEX nr 172176). Prawidłowo skonstruowany zarzut naruszenia art. 233 § 1 k.p.c. powinien być połączony z zarzutem błędnych ustaleń faktycznych. W apelacji powinno zostać zatem wyjaśnione, które dowody, w jakim zakresie i dlaczego, zdaniem strony skarżącej, zostały przez Sąd ocenione z naruszeniem zasady swobodnej oceny dowodów i w konsekwencji, które ustalenia faktyczne tego Sądu są wadliwe i jakie powinny być ustalenia prawidłowe, ewentualnie jakich ustaleń zabrakło w zaskarżonym wyroku (por. wyrok Sądu Apelacyjnego w Łodzi z dnia 14 grudnia 2016 r., sygn. akt I ACa 719/16, LEX nr 2200318). Tym wymogom nie odpowiada apelacja strony pozwanej.

Przy prawidłowo ustalonym stanie faktycznym Sąd Rejonowy nie dopuścił się także naruszenia przepisów prawa materialnego, a poczynione w apelacji zarzuty w tym zakresie zostały uznane za bezzasadne.

Skarżący zarzucił naruszenie przepisu art. 361 § 1 k.c. poprzez błędną wykładnię i uznanie, że drugie holowanie pojazdu T. nr rej. (...) po zdarzeniu pozostawało w adekwatnym związku przyczynowym, w sytuacji gdy holowanie miało miejsce do nabywcy pojazdu, podczas gdy koszty transportu rzeczy będącej przedmiotem sprzedaży nie obciążają sprzedawcy, a kupującego, a zatem nie stanowi normalnego następstwa zdarzenia szkodzącego holowanie pojazdu do jego nabywcy. Zarzut ten jest oczywiście bezzasadny. Zgodnie z treścią przywołanego przepisu zobowiązany do odszkodowania ponosi odpowiedzialność tylko za normalne następstwa działania lub zaniechania, z którego szkoda wynikła. Przepis art. 361 § 1 k.c. wprowadził do prawa cywilnego konstrukcję adekwatnego związku przyczynowego, który pełni dwojaką rolę. Po pierwsze jest podstawą obowiązku odszkodowawczego, który jest przesłanką powstania cywilnej odpowiedzialności majątkowej; po drugie zaś wyznacza zakres odpowiedzialności, czyli wysokość odszkodowania.

Teoria adekwatnego związku przyczynowego przyjęta przez ustawodawcę pozwala na uznanie prawnej doniosłości tych skutków, które są dla badanego zdarzenia zwykłe, typowe, normalne, a odrzucenia takich, które oceniamy jako niezwykłe, nietypowe, nienormalne. Co ważne, na gruncie badanego związku przyczynowego przyjmuje się, że normalny związek przyczynowy zachodzi nie tylko pomiędzy bezpośrednią przyczyną a szkodą, ale także pomiędzy przyczynami pośrednimi a badanym skutkiem (por. wywody na temat adekwatnego związku przyuczonego Z. Banaszczyk w: Kodeks cywilny. Komentarz, pod red. K. Pietrzykowskiego, Warszawa 2005, tom I, s. 892, 893 wraz z cytowaną literaturą i orzecznictwem). W orzecznictwie Sądu Najwyższego następstwo uznawane jest za "normalne", jeśli "w danym układzie stosunków i warunków oraz w zwyczajnym biegu rzeczy, bez zaistnienia szczególnych okoliczności, szkoda jest zwykłym następstwem" tego zdarzenia (SN w wyr. z 26.1.2006 r., II CK 372/05, OSP 2008, Nr 9, poz. 96). SN określił normalne następstwa jako obiektywnie normalne, typowe, przeciętne, oczekiwane w zwykłej kolejności rzeczy. (wyrok SN z 09.02.2001 r., III CKN 578/00, Legalis nr 49390.).

Przenosząc powyższe na grunt rozpoznawanej sprawy należy podzielić stanowisko Sądu I instancji wyrażone w zaskarżonym wyroku i w konsekwencji uznać, że konieczność drugiego holowania uszkodzonego pojazdu pozostawała w adekwatnym związku przyczynowym z wystąpieniem kolizji drogowej.

W postępowaniu likwidacyjnym przeprowadzonym przez pozwanego stwierdzono wystąpienie szkody całkowitej, co zostało także stwierdzone w opinii sporządzonej przez biegłego sądowego. Należało zatem uznać, że koszty usunięcia uszkodzonego pojazdu, w którym stwierdzono szkodzę całkowitą, z miejsca gdzie był zaparkowany do miejsca wskazanego przez powoda znajduje się w ciągu przyczynowo-skutkowym, tj. w adekwatnym związku przyczynowym, wywołanym zdarzeniem ubezpieczeniowym, które to było podstawą odpowiedzialności pozwanego ubezpieczyciela. Nadto pozwany na żadnym etapie postępowania nie kwestionował swojej odpowiedzialności co do zasady.

Skarżący, reprezentowany przez fachowego pełnomocnika, w ramach tegoż zarzutu postuluje, jakoby koszty transportu przedmiotu sprzedaży nie obciążały sprzedawcy, a obciążały kupującego. W tym miejscu należy przytoczyć treść przepisu art. 547 § 1 k.c. – jeżeli ani z umowy, ani z zarządzeń określających cenę nie wynika, kogo obciążają koszty wydania i odebrania rzeczy, sprzedawca ponosi koszty wydania, w szczególności koszty zmierzenia lub zważenia, opakowania, ubezpieczenia za czas przewozu i koszty przesłania rzeczy, a koszty odebrania ponosi kupujący. Z wykładni językowej niniejszego przepisu wynika, że koszty przesłania rzeczy ponosi sprzedawca, a zatem w realiach przedmiotowej sprawy zobowiązanym do pokrycia kosztów holowania uszkodzonego pojazdu z parkingu do kupującego był poszkodowany. Pozwany nie wykazał, aby strony ustaliły inaczej. Obowiązek kompensacji szkody poprzez zrefundowanie kosztów drugiego holowania przez ubezpieczyciela wynika zatem wprost z powszechnie obowiązujących przepisów.

Za bezzasadny należało uznać zarzut naruszenia art. 362 k.c. poprzez błędną wykładnię i uznanie, że nieskorzystanie przez poszkodowanego z propozycji pomocy w zagospodarowaniu wraku nie stanowiło przyczynienia się poszkodowanego do powiększenia szkody. Apelant postuluje, iż koszty drugiego holowania przyczyniły się do zwiększenia szkody. O zasadności drugiego holowania, a zatem o zakwalifikowaniu drugiego holowania do normalnych następstw szkody, tzn. pozostającym w adekwatnym związku przyczynowym ze szkodą, Sąd Okręgowy poczynił wywód wyżej. Zgodnie z treścią art. 362 k.c. jeżeli poszkodowany przyczynił się do powstania lub zwiększenia szkody, obowiązek jej naprawienia ulega odpowiedniemu zmniejszeniu stosownie do okoliczności, a zwłaszcza do stopnia winy obu stron. Wobec faktu pozostawania drugiego holowania w adekwatnym związku przyczynowym ze zdarzeniem ubezpieczeniowym nie można stwierdzić, że powstanie kosztów związanych z drugim holowaniem było przyczynieniem się poszkodowanego do powiększenia szkody. Samo nieskorzystanie przez poszkodowanego z propozycji pomocy ubezpieczyciela w zagospodarowaniu wraku nie stanowi przyczynienia się poszkodowanego do powstania nieuzasadnionych kosztów zwiększających zakres odpowiedzialności odszkodowawczej. Poszkodowany nie był zobligowany do korzystania z usług przedsiębiorstw współpracujących z pozwanym ubezpieczycielem.

Konkludując, wywiedziona przez pozwanego apelacja nie zawierała zarzutów mogących podważyć rozstrzygnięcie Sądu Rejonowego, w związku z czym, jako bezzasadna, podlegała oddaleniu na podstawie art. 385 k.p.c.

O kosztach procesu w pkt 2 wyroku Sąd Okręgowy orzekł na podstawie art. 98 § 1 i 3 w zw. z art. 99 w zw. z art. 391 § 1 k.p.c. Na koszty wygrywającego postępowanie apelacyjne powoda złożyło się wynagrodzenie pełnomocnika procesowego w wysokości 135 zł, ustalone na podstawie § 2 pkt 2 w zw. z § 10 ust. 1 pkt 1 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz. U. z 2023 r. poz. 1935 ze zm.). Odsetki ustawowe za opóźnienie naliczane od kosztów procesu zostały zasądzone od dnia uprawomocnienia się wyroku do dnia zapłaty stosownie do dyspozycji art. 98 § 1 1 k.p.c.