V GC 303/25

Sygn. akt V GC 303/25 upr

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

03 listopada 2025r.

Sąd Rejonowy w Nowym Sączu, V Wydział Gospodarczy w składzie następującym:

Przewodniczący SSR Anna Dobosz

po rozpoznaniu 03 listopada 2025r. w G.

na posiedzeniu niejawnym

sprawy z powództwa Towarzystwa (...) Spółki Akcyjnej w Ł.

przeciwko (...) Towarzystwu (...) Spółce Akcyjnej (...) w Ł.

o zapłatę

I. zasądza od pozwanego (...) Towarzystwa (...) Spółki Akcyjnej (...) w Ł. na rzecz powoda Towarzystwa (...) Spółki Akcyjnej w Ł. kwotę 5 632,87 zł (pięć tysięcy sześćset trzydzieści dwa złote 87/100) z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od 11 maja 2025r. do dnia zapłaty,

II. zasądza od pozwanego na rzecz powoda kwotę 2 217,00 zł (dwa tysiące dwieście siedemnaście złotych 00/100) tytułem zwrotu kosztów sądowych, wraz z odsetkami w wysokości odsetek ustawowych za opóźnienie w spełnieniu świadczenia pieniężnego od dnia uprawomocnienia się wyroku do dnia zapłaty, w tym kwotę 1 800,00 zł (jeden tysiąc osiemset złotych) tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego.

Sygn. akt V GC 303/25

wyroku z 03 listopada 2025r.

Powód Towarzystwo (...) Spółka Akcyjna w pozwie z 23.06.2025r. (data nadania w UP) domagał się zasądzenia od strony pozwanej (...) Towarzystwa (...) Spółki Akcyjnej (...) z siedzibą w Ł. kwoty 5 632,87 zł wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od 11 maja 2025r. do dnia zapłaty wraz z kosztami procesu, w tym kosztami zastępstwa procesowego.

W uzasadnieniu żądania powód wskazał, iż niniejszym pozwem dochodzi zapłaty odszkodowania z tytułu umowy ubezpieczenia OC sprawcy wypadku, który był ubezpieczony u pozwanej.

Wskazał, że 10 sierpnia 2023 roku w V., doszło do zdarzenia drogowego w wyniku którego uszkodzony został pojazd marki H.. Sprawca wypadku kierujący samochodem Z., ubezpieczony był od odpowiedzialności cywilnej u strony pozwanej.

Poszkodowany zgłosił szkodę powodowi i współpracował z nim w ramach likwidacji szkody. Odszkodowanie w kwocie 11 265,73 zł brutto wypłacono do (...) spółki z ograniczoną odpowiedzialnością sp.k.

Pozwany zrefundował regres do kwoty 5 632,86 zł. Obecnie powód dochodzi różnicy.

Strona pozwana w sprzeciwie od nakazu zapłaty domagała się oddalenia powództwa i zasądzenia zwrotu kosztów procesu.

Zarzuciła, że przedmiotowy pojazd został przywrócony do stanu sprzed szkody i 13 listopada 2023 roku przeszedł pozytywne badanie techniczne. Zarzucił, że powód nie udowodnił faktycznego kosztu naprawy.

W odpowiedzi, powód przy piśmie z 16 lipca 2025 roku przedstawił 2 faktury potwierdzające wydatki związane z naprawieniem pojazdu w ASO.

Sąd ustalił następujący stan faktyczny:

10 sierpnia 2023 roku w V., doszło do zdarzenia drogowego w wyniku którego uszkodzony został pojazd marki H.. Sprawca wypadku kierujący samochodem Z., ubezpieczony był od odpowiedzialności cywilnej u strony pozwanej.

Poszkodowany zgłosił szkodę powodowi i współpracował z nim w ramach likwidacji szkody. Odszkodowanie w kwocie 11 265,73 zł brutto wypłacono do (...) spółki z ograniczoną odpowiedzialnością sp.k. – zgodnie z fakturą zaliczkową za naprawę pojazdu numer (...) z 31.08.2023r. oraz fakturą końcową z 15.09.2023r. nr (...).

Pozwany zrefundował regres do kwoty 5 632,86 zł.

Powyższy stan faktyczny był niesporny.

Powód w wykonaniu żądania pozwanego przedstawił faktury szczegółowe, wystawione przez (...), obejmujące wszystkie koszty naprawy na dokładnie taką kwotę, jaką powód wypłacił w ramach bezpośredniej likwidacji szkody.

Sąd pominął dowód z zeznań świadka i opinii biegłego jako zmierzające wyłącznie do przewleczenia procesu, a przy tym odnośnie faktów wynikających z dokumentów już znajdujących się w aktach sprawy.

Zdaniem sądu nie było powodu, aby przesłuchiwać właściciela pojazdu na fakty wskazywane w sprzeciwie od nakazu zapłaty albowiem kwestie związane ze stanem technicznym pojazdu przed szkodą i bezpośrednio po szkodzie, i jak i związane z naprawą pojazdu wynikały z akt likwidacji szkody. To samo dotyczyło kwestii które miały być zweryfikowane przez biegłego sądowego. Podkreślenia wymaga, że samochód został naprawiony i wydatki związane z naprawą rzeczywiście zostały poniesione. Podstawą likwidacji szkody nie były hipotetyczne koszty przywrócenia pojazdu do stanu sprzed kolizji, ale faktycznie poniesione wydatki.

Sąd zważył, co następuje:

Powództwo zasługiwało na uwzględnienie w całości.

Zgodnie z przepisem art. 822 § 1 k.c., przez umowę ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej ubezpieczyciel zobowiązuje się do zapłacenia określonego w umowie odszkodowania za szkody wyrządzone osobom trzecim, wobec których odpowiedzialność ponosi ubezpieczający albo ubezpieczony. Stosownie do przepisu art. 822 § 4 k.c., uprawniony do odszkodowania w związku ze zdarzeniem objętym umową ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej może dochodzić roszczenia bezpośrednio od zakładu ubezpieczeń.

W niniejszej sprawie wskazane powyżej obowiązki zakładu ubezpieczeń ciążyły na stronie pozwanej wobec poszkodowanego, właściciela pojazdu H., w którego prawa w tym zakresie wstąpił powód na mocy umów cesji wierzytelności. Zgodnie z przepisem art. 509 § 1 k.c., wierzyciel może bez zgody dłużnika przenieść wierzytelność na osobę trzecią, chyba że sprzeciwiałoby się to ustawie, zastrzeżeniu umownemu albo właściwości zobowiązania. W wyniku przelewu na nabywcę (cesjonariusza) ogół uprawnień przysługujących dotychczasowemu wierzycielowi (cedentowi), który zostaje wyłączony ze stosunku zobowiązaniowego, jaki go wiązał z dłużnikiem. Będąca przedmiotem cesji wierzytelność przechodzi na cesjonariusza w takim stanie, w jakim była w chwili zawarcia umowy – ze wszystkimi związanymi z nią prawami oraz brakami.

Sąd zważył, iż szkodą w rozumieniu prawa cywilnego, niezależnie od jej źródła, jest powstała wbrew woli poszkodowanego różnica między obecnym stanem jego majątku a tym stanem, jaki zaistniałby, gdyby nie nastąpiło zdarzenie wywołujące szkodę (uchwała 7 sędziów Sądu Najwyższego z dnia 22.11.1963 r., III PO 31/63, OSNCP 1964/7 – 8/128). Szkodą komunikacyjną będzie zatem różnica między wartością, jaką pojazd mechaniczny przedstawiał w chwili wypadku a jego wartością po wypadku, czyli kwota, jaką trzeba wydać, aby przywrócić pojazd do stanu sprzed wypadku (uchwała Sądu Najwyższego z dnia 15.11.2001 r., III CZP 68/2001). Zgodnie z przepisem art. 361 § 1 k.c., zobowiązany do naprawienia szkody ponosi odpowiedzialność tylko za normalne następstwa działania lub zaniechania, z którego wynikła szkoda, co oznacza, że zakres jego odpowiedzialności wyznaczają granice tzw. adekwatnego (normalnego, typowego) związku przyczynowego między zdarzeniem wyrządzającym szkodę a samą szkodą.

W myśl przepisu art. 361 § 2 k.c., statuującego zasadę kompensacyjnego charakteru odszkodowania, w tychże granicach naprawienie szkody obejmuje straty, które poniósł poszkodowany ( damnum emergens) oraz korzyści, które mógłby osiągnąć, gdyby mu szkody nie wyrządzono ( lucrum cessans). W przypadku istniejącego po stronie ubezpieczyciela obowiązku naprawienia szkody komunikacyjnej odszkodowanie obejmuje zatem kwotę pieniężną niezbędną do opłacenia naprawy uszkodzonego samochodu i przywrócenia mu stanu sprzed wypadku. Nadto, obowiązek odszkodowawczy po stronie ubezpieczyciela powstaje z chwilą wyrządzenia szkody i nie jest zależny od tego, czy poszkodowany dokonał naprawy i czy zamierza tego dokonać (wyrok Sądu Najwyższego z dnia 16.05.2002 r., V CKN 1273/00).

Zgodnie z zasadą wyrażoną w art. 361 § 2 k.c., w przypadku uszkodzenia rzeczy w stopniu umożliwiającym przywrócenie jej do stanu poprzedniego osoba odpowiedzialna za szkodę obowiązana jest zwrócić poszkodowanemu wszelkie celowe, ekonomicznie uzasadnione wydatki poniesione w celu przywrócenia stanu poprzedniego rzeczy uszkodzonej. Do wydatków tych należy zaliczyć także koszt nowych części i innych materiałów, których użycie było niezbędne do naprawienia uszkodzonej rzeczy (por. wyrok SN z dnia 5 listopada 1980r., III CRN 223/80, OSNC 1981/10/186).

W ocenie Sądu, skoro uszkodzony pojazd został naprawiony w autoryzowanym serwisie obsługi, co potwierdzone zostało szczegółową fakturą za naprawę, to nie było podstaw do tego, aby odmówić zasadności żądania pozwu. Pozwany bowiem nie twierdził, że na skutek naprawy doszło do bezpodstawnego wzbogacenia poszkodowanego. Jedynie stwierdził, że odszkodowanie powinno zostać wyliczone w oparciu o rzeczywisty zakres naprawy i rzeczywisty koszt użytych części zamiennych. Dokładnie w odpowiedzi na zarzuty pozwanego powód przedstawił fakturę za konkretną naprawy. Tak więc sąd ocenił, że całkowicie zasadne było żądanie pozwu co do zwrotu kosztów naprawy pojazdu.

Wobec faktu, że sąd uwzględnił żądanie pozwu w całości, zasądził od pozwanego na rzecz powoda całość kosztów procesu, w oparciu o art. 98 kpc.

SSR Anna Dobosz