II K 1268/24

Sygn. akt II K 1268/24

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 8 października 2025 roku

Sąd Rejonowy w Nowym Sączu, II Wydział Karny, w składzie:

Przewodniczący: Sędzia Dominik Mąka

Protokolant: Anna Duda

po rozpoznaniu na rozprawie w dniach 15 lipca 2025 roku oraz 7 października 2025 roku

sprawy K. W. syna A. i B. z domu (...)

urodzonego (...) w N.

oskarżonego o to, że:

w dniu 13 kwietnia 2019 roku w rejonie (...) przy ul. (...) w N. żądając wydania pieniędzy i grożąc P. P. pobiciem dokonał zaboru w celu przywłaszczenia pieniędzy w kwocie 30 zł, które to pokrzywdzony w obawie przed eskalacją agresji wydał, przy przyjęciu że czyn ten stanowi wypadek mniejszej wagi, przy czym czynu tego dopuścił się mając w stopniu znacznym ograniczoną zdolność rozpoznania znaczenia czynu i pokierowania swoim postępowaniem,

tj. o przestępstwo z art. 280 § 1 kk w zw. z art. 283 kk w zw. z art. 31 § 2 kk w zw. z art. 4 § 1 k.k.

I. w ramach czynu zarzucanego aktem oskarżenia uznaje K. W. za winnego tego, że 13 kwietnia 2019 roku w rejonie (...) w N. dokonał zaboru w celu przywłaszczenia kwoty 30 złotych w ten sposób, iż zagroził pokrzywdzonemu P. P., że w przypadku odmowy wydania pieniędzy będzie szedł za nim i stanie mu się coś złego czym doprowadził pokrzywdzonego do stanu bezbronności, a następnie wziął znajdujące się w jego portfelu pieniądze, przy przyjęciu, iż czyn ten stanowi wypadek mniejszej wagi, gdzie oskarżony w chwili czynu posiadał znacznie ograniczoną zdolność rozpoznania jego znaczenia oraz pokierowania swoim postępowaniem tj. czynu stanowiącego występek z art. 280 § 1 k.k. w zw. z art. 283 k.k. w zw. z art. 31 § 2 k.k. i za to przestępstwo na podstawie art. 283 k.k. przy zastosowaniu art. 37a k.k. w zw. z art. 4 § 1 k.k. w brzmieniu obowiązującym przed 24 czerwca 2020 roku wymierza oskarżonemu K. W. karę 8 (ośmiu) miesięcy ograniczenia wolności w postaci obowiązku wykonywanie nieodpłatnej, kontrolowanej pracy na cele społeczne w wymiarze 24 (dwudziestu czterech) godzin w stosunku miesięcznym;

II. na podstawie art. 93b § 1 k.k. w zw. z art. 93c pkt 2 k.k. orzeka wobec oskarżonego środki zabezpieczające w postaci terapii i terapii uzależnień;

III. na podstawie art. 29 ust. 1 ustawy o adwokaturze przyznaje od Skarbu Państwa na rzecz adwokata T. L. kwotę 2500 (dwóch tysięcy pięciuset) złotych, w tym podatek (...) tytułem kosztów nieodpłatnej pomocy prawnej udzielonej oskarżonemu K. W. z urzędu

IV. na podstawie art. 624 § 1 k.p.k. zwalnia oskarżonego od obowiązku ponoszenia kosztów sądowych w całości.

Formularz UK 1

Sygnatura akt

II K 1268/24

Jeżeli wniosek o uzasadnienie wyroku dotyczy tylko niektórych czynów lub niektórych oskarżonych, sąd może ograniczyć uzasadnienie do części wyroku objętych wnioskiem. Jeżeli wyrok został wydany w trybie art. 343, art. 343a lub art. 387 k.p.k. albo jeżeli wniosek o uzasadnienie wyroku obejmuje jedynie rozstrzygnięcie o karze i o innych konsekwencjach prawnych czynu, sąd może ograniczyć uzasadnienie do informacji zawartych w częściach 3–8 formularza.

USTALENIE FAKTÓW

1.Fakty uznane za udowodnione

Lp.

Oskarżony

Czyn przypisany oskarżonemu (ewentualnie zarzucany, jeżeli czynu nie przypisano)

1.1.1.

K. W.

13 kwietnia 2019 roku w rejonie (...) w N. dokonał zaboru w celu przywłaszczenia kwoty 30 złotych w ten sposób, iż zagroził pokrzywdzonemu P. P., że w przypadku odmowy wydania pieniędzy będzie szedł za ni i stanie mu się coś złego czym doprowadził pokrzywdzonego do stanu bezbronności, następnie wziął znajdujące się w jego portfelu pieniądze, przy przyjęciu, iż czyn ten stanowi wypadek mniejszej wagi, gdzie oskarżony w chwili czynu posiadał znacznie ograniczoną zdolność rozpoznania jego znaczenia oraz pokierowania swoim postępowaniem

Przy każdym czynie wskazać fakty uznane za udowodnione

Dowód

Numer karty

13 kwietnia 2019 roku około godziny 12 P. P. szedł ulicą (...) w obrębie (...) (...). Gdy P. P. znajdował się przed głównym budynkiem (...) podbiegł do niego K. W., którego to już znał wcześniej z widzenia, gdyż kilka dni wcześniej prosił on pokrzywdzonego i jego kolegów o pieniądze na terenie (...).

Notatka urzędowa k. 1

Zeznania świadka P. P. k. 2-4, 221-222

Plansza poglądowa k. 8

Protokół przeszukania K. W. k. 17-18

Protokół oględzin ubrań oskarżonego k. 25-26

Wyjaśnienia oskarżonego K. W. k. 31-37,

Protokół oględzin monitoringu (...) (...) w N. k. 37-38

Nagranie z monitoringu k. 39

Gdy K. W. podbiegł do P. P. podał mu rękę, a następnie zapytał czy ten ma jakieś drobne pieniądze, bo zabrakło mu pieniędzy na bilet. P. P. skłamał K. W., że takich pieniędzy nie posiada, na dowód czego pokazał mu pustą przegrodę na bilon w jego portfelu.

Zeznania świadka P. P. k. 2-4, 221-222

Protokół oględzin monitoringu (...) (...) w N. k. 37-38

Nagranie z monitoringu k. 39

K. W. wyczuł jednak postęp P. P. dostrzegając, iż w innej części portfela znajdują się banknoty. W związku z powyższym K. W. zażądał od pokrzywdzonego, aby ten wydał mu owe pieniądze. P. P. oświadczył wówczas K. W., iż nie może mu ich wydać, gdyż są one mu potrzebne.

Zeznania świadka P. P. k. 2-4, 221-222

Plansza poglądowa k. 8

W reakcji na taką odpowiedź P. P. K. W. powiedział raz jeszcze pokrzywdzonemu, aby dał mu te pieniądze, gdyż w przeciwnym razie ten będzie szedł za nim i to się źle dla niego (P. P.) skończy.

Zeznania świadka P. P. k. 2-4, 221-222

Owa groźba połączona z charakterem całej sytuacji, kiedy to P. P. został zaskoczony podbiegnięciem K. W. sprawił, iż ten był bardzo przestraszony, nie był w stanie bronić się przed oskarżonym (został doprowadzony do stanu bezbronności) i wydał oskarżonemu przedmiotowe pieniądze w dwóch banknotach. Dowody:

Notatka urzędowa k. 1

Zeznania świadka P. P. k. 2-4, 221-222

Plansza poglądowa k. 8

Protokół przeszukania lokalu zamieszkiwanego przez K. W. k. 14 – 16

Protokół przeszukania K. W. k. 17-18

Notatka urzędowa k. 19

Protokół oględzin monitoringu (...) (...) w N. k. 37-38

Nagranie z monitoringu k. 39

Po otrzymaniu pieniędzy K. W. oświadczył pokrzywdzonemu, iż ten może iść, z czego P. P. niezwłocznie skorzystał. Kiedy P. P. odchodził z miejsca zdarzenia dostrzegł, iż do oskarżonego podeszło dwóch innych mężczyzn narodowości (...).

Zeznania świadka P. P. k. 2-4, 221-222

Protokół oględzin monitoringu (...) (...) w N. k. 37-38

Nagranie z monitoringu k. 39

Niedługo potem P. P. dostrzegł radiowóz, który to pojazd zatrzymał i opowiedział całą historię. (...) nakazał pokrzywdzonemu zgłosić sprawę dyżurnemu, co P. P. niezwłocznie wykonał. Następnie P. P. udał się do siedziby K., gdzie złożył zeznania.

Notatka urzędowa k. 1

Zeznania świadka P. P. k. 2-4, 221-222

W toku działań operacyjnych (...) szybko jako potencjalnego sprawce wytypowali K. W.. W związku z czym udano się do jego mieszkania, gdzie w toku przeszukania K. W. oddał skradzione pieniądze, oświadczając iż pochodzą one z tej kradzieży. W toku tej czynności oskarżony był ubrany w sposób odpowiadający zeznaniom złożonym tego dnia przez pokrzywdzonego.

Notatka urzędowa k. 1

Zeznania świadka P. P. k. 2-4, 221-222

Plansza poglądowa k. 8

Protokół przeszukania lokalu zamieszkiwanego przez K. W. k. 14 – 16

Protokół przeszukania K. W. k. 17-18

Notatka urzędowa k. 19

Protokół oględzin ubrań oskarżonego k. 25-26

Ojciec pokrzywdzonego P. P. odebrał przedmiotowe pieniądze od funkcjonariuszy (...). P. P. na skutek tego zdarzenia nie poniósł żadnych obrażeń, ani też nie doznał trwałego urazu psychicznego.

Zeznania świadka P. P. k. 2-4, 221-222

Pokwitowanie k. 40

Oskarżony K. W. w owym czasie chorował na schozefrenie, jednakże jego czyn nie był motywowany psychotycznie, był on podjęty czysto w zamiarze osiągnięcia korzyści majątkowej. K. W. w chwili czynu z uwagi na obniżony krytycyzm i skłonność do impulsywnych, nieprzemyślanych zachowań posiadał znacznie ograniczoną zdolność do rozpoznania jego znaczenia oraz pokierowania swoim postępowaniem. Rzeczone mankamenty oskarżonego w postaci obniżonego krytycyzmu i impulsywności wynikają zarówno z pierwotnie nieprawidłowo ukształtowanej osobowości rozwiniętej jeszcze w stanie przedchorobowym jak również ze zmian osobowości po przebytych dekompensacjach psychotycznych oraz uzależnienia od substancji psychoaktywnych.

Opinia sądowo – psychiatryczna k. 42-44

Opinia sądowo – psychiatryczna krk k. 136 – 140, 152-154, k. 188- 189

Oskarżony K. W. ma 27 lat. K. W. posiada obywatelstwo polskie. Oskarżony jest osobą narodowości (...). K. W. posiada wykształcenie gimnazjalne, bez zawodu. Oskarżony jest kawalerem, ojcem jednego dziecka. K. W. jest osobą silnie uzależnioną od substancji psychoaktywnych. Aktualnie od 2020 roku wobec oskarżonego wykonywany jest środek zabezpieczający w postaci umieszczenia oskarżonego w zamkniętym zakładzie psychiatrycznym. Przedmiotowe leczenie nie przebiega w sposób prawidłowy, gdyż K. W. w czasie otrzymywanych przepustek, zażywał środki odurzające, w związku z czym znajduje się on aktualnie w zakładzie o wzmożonym nadzorze. Oskarżony jest osobą wielokrotnie karaną. Dotychczasowa aktywność kryminalna K. W. była skierowana na przestępczość przeciwko mieniu. K. W. był 5 krotnie karany za przestępstwa rozboju, dokonane przed inkryminowanym zdarzeniem, jednakże z uwagi na wykonywanie środka zabezpieczającego oskarżony nie wykonywał jeszcze kary pozbawienia wolności.

Opinia sądowo – psychiatryczna k. 42-44

Notatka o oskarżonym k. 52

Zaświadczenie o stanie majątkowym k. 53

(...) 164-167

Wyrok i postanowienie w sprawie (...) k. 102-103, k. 104-108

Opinia sądowo – psychiatryczna krk k. 136 – 140, 152-154, k. 188- 189

Z uwagi na wykonywanie wobec oskarżonego środka zabezpieczającego w postaci umieszczenia K. W. w zamkniętym zakładzie psychiatrycznym wystarczającym dla zapobieżenia popełnieniu przez oskarżonego nowych przestępstw będzie zastosowanie wobec niego po zakończeniu wykonywania izolacyjnego środka zabezpieczającego, ambulatoryjnej terapii oraz terapii uzależnień jako środków zabezpieczających. Oskarżony w mowie końcowej wyraził zgodę na stosowanie wobec niego wolnościowych środków zabezpieczających.

Opinia sądowo – psychiatryczna krk 152-154,

Oświadczenie oskarżonego k. 222

1.Fakty uznane za nieudowodnione

Lp.

Oskarżony

Czyn przypisany oskarżonemu (ewentualnie zarzucany, jeżeli czynu nie przypisano)

1.2.1.

Przy każdym czynie wskazać fakty uznane za nieudowodnione

Dowód

Numer karty

OCena DOWOdów

1.Dowody będące podstawą ustalenia faktów

Lp. faktu z pkt 1.1

Dowód

Zwięźle o powodach uznania dowodu

Wyjaśnienia oskarżonego K. W.

K. W. będąc słuchanym w toku pierwszego przesłuchania w 2019 roku przyznał się do winy i złożył wówczas obszerne wyjaśnienia wraz z oświadczeniem o poddaniu się karze zaproponowanej przez prokuratora. Wówczas to K. W. oświadczył, iż to on 13 kwietnia 2019 roku podbiegł do P. P. na dworcu (...), gdzie miał prosić pokrzywdzonego o wydanie pieniędzy. Oskarżony wyjaśnił zarazem, iż powiedział do pokrzywdzonego w reakcji na jego początkową odmowę wydania pieniędzy, iż pójdzie za nim jak nie da mu tych pieniędzy. Oskarżony podał przy tym, iż nie mówił on, że to się źle dla niego skończy, zwracając przy tym uwagę, iż uważa on na wypowiadane przez siebie słowa. K. W. oświadczył także, iż to właśnie z tego czynu pochodzą zatrzymane w wyniku przeszukania pieniądze. K. W. podkreślił, iż nie groził i nie używał wobec P. P. siły fizycznej, a pokrzywdzony tak naprawdę sam wydał mu te pieniądze. Następne przesłuchanie podejrzanego z bliżej nieokreślonych powodów miało miejsce dopiero w 2024 roku, kiedy to wydano postanowienie o zmianie zarzutów. W trakcie tego przesłuchania podejrzany nie przyznał się już do winy, argumentując iż zdarzenie miało miejsce kilka lat temu, on sam od dłuższego czasu poddawany jest przymusowemu leczeniu psychiatrycznemu i nie pamięta tego zdarzenia. Taką samą linie obrony oskarżony K. W. zaprezentował na rozprawie głównej, kiedy oświadczył, iż nie przyznaje się, bo nie pamięta tego zdarzenia, a nie będzie przyznawać się do czegoś czego nie pamięta. Przystępując do oceny wyjaśnień oskarżonego należy zwrócić uwagę, iż K. W. zmieniając linie obrony, nie odwołał w zasadzie wyjaśnień złożonych bezpośrednio po zdarzeniu. Natomiast w toku tych pierwszych depozycji oskarżony jasno wskazał, iż to on brał udział w inkryminowanym zdarzeniu z pokrzywdzonym P. P.. Rzeczony fakt wynika nie tylko z pierwotnych wyjaśnień oskarżonego. W tym zakresie należy odwołać się do zeznań P. P., który rozpoznał wizerunek K. W.. Nadto P. P. na rozprawie podał, iż był on wówczas kategorycznie pewien, iż przedstawiono mu wizerunek faktycznego sprawcy tego zdarzenia. Do tego owo okazanie ma tym większą wartość, gdyż pokrzywdzony zeznał, iż widział kilka dni wcześniej K. W. w innych okolicznościach. Następnie należy zwrócić uwagę, iż w toku przeszukania miejsca zamieszkania oskarżonego K. W. sam wydał skradzione pieniądze, oświadczając, iż pochodzą one z inkryminowanego czynu. Do tego warto zwrócić uwagę na opisywany przez pokrzywdzonego i ujęty na nagraniu z monitoringu (...) ubiór sprawcy tego czynu, który licuje z wynikiem oględzin ubrań, w które K. W. był ubrany 13 kwietnia 2019 roku. Kolejno należy wziąć pod uwagę, iż całe zdarzenie zostało zarejestrowane przez kamery monitoringu (...) autobusowego. Tym samym należało stwierdzić, iż pierwotne przyznanie się podejrzanego do uczestnictwa w tym zdarzeniu jest wiarygodne i ma umocowanie w całości materiału dowodowego. Następnie należy wskazać, iż duża część opisu przebiegu samej rozmowy oskarżonego z pokrzywdzonym, zawarta w tych pierwszych wyjaśnieniach K. W. jest zbieżna z depozycjami P. P. i ma potwierdzenie w nagraniu z kamer monitoringu. Wypada tu kategorycznie podkreślić, iż K. W. oświadczył wówczas, iż faktycznie po odmowie pokrzywdzonego powiedział do niego, iż jak ten nie odda mu pieniędzy to on pójdzie za nim. Jedyna różnica w odniesieniu do tej groźby dotyczyła jej dopełnienia poprzez wskazanie, iż skończy się do dla niego źle, o czym mówił w swoich zeznaniach P. P.. W tym miejscu Sąd Rejonowy ocenił, iż zdecydowanie wiarygodniejsze w tym przedmiocie są oświadczenia pokrzywdzonego. W pierwszym zakresie należy wskazać, iż nie miał on powodu, aby obciążać K. W., nie był z nim w żaden sposób skonfliktowany. Do tego taką samą wersje zdarzenia przedstawił on na gorąco po całym zdarzeniu w toku rozpytania, o czym świadczy treść notatki urzędowej. Do tego warto zwrócić uwagę, iż P. P. swoje zeznania złożył ledwie godzinę po zdarzeniu, kiedy pamięć tej historii była niemal nienaruszona. Natomiast K. W. został zatrzymany dopiero 5 godzin później. Jednocześnie warto zwrócić uwagę, iż oskarżony potwierdził wypowiedź o pójściu za pokrzywdzonym, podczas gdy negował fakt artykulacji groźby. Natomiast biorąc pod uwagę zasady doświadczenia życiowego ciężko inaczej, aniżeli jako groźbę potraktować tego rodzaju wypowiedź. Tym samym Sąd Rejonowy ustalając stan faktyczny w tej kwestii przyjął w ślad za zeznaniami P. P., iż K. W. w reakcji na odmowę wydania pieniędzy powiedział pokrzywdzonemu, iż jak on mu tych pieniędzy nie wyda to pójdzie za nim i skończy się to dla niego źle. Kolejno należy wskazać, iż brak przyznania oskarżonego do zarzucanego czynu, który nastąpił na kolejnych przesłuchaniach K. W. nie musi świadczyć o jego nieszczerości. Faktycznie bowiem od inkryminowanego zdarzenia minęło już bardzo dużo czasu, a jak wynika z opinii sądowo psychiatrycznej wobec oskarżonego w czasie stosowania środka zabezpieczającego jest stosowana zaawansowana farmakoterapia. Jednakże jak już wyżej podkreślono udział oskarżonego w tym zdarzeniu wynika wprost z zeznań P. P., nagrania z kamer (...) (...), protokołu przeszukania lokalu oskarżonego, protokołu oględzin jego ubrań, a także właśnie jego pierwszych wyjaśnień składanych po zatrzymaniu w sprawie. W związku z powyższym Sąd Rejonowy rekonstruując stan faktyczny w tej sprawie ocenił, iż pierwsze wyjaśnienia składane przez K. W. w dużej części zasługują na obdarzenie ich walorem wiarygodności. Jak już wyżej wskazano Sąd Rejonowy podważył jedynie negacje wskazania przez oskarżonego, iż ten nie mówił pokrzywdzonemu o „skończeniu źle”, a jedynie o „pójściu za nim” Tym samym rzeczone wyjaśnienia przysłużyły się w owej niezakwestionowanej części do odtworzenia stanu faktycznego sprawy. Natomiast późniejsze wyjaśnienia, w których to K. W. zasłaniał się niepamięcią, siłą rzeczy były nieprzydatne dla rekonstrukcji stanu faktycznego.

Zeznania świadka P. P.

Sąd Rejonowy ocenił jako wiarygodne i przydatne dla rozstrzygnięcia sprawy zeznania złożone przez świadka P. P.. Świadek ten jest osobą całkowicie obcą dla oskarżonego, który nie miał żadnego interesu w pomówieniu go. Do tego warto wskazać, iż pokrzywdzony złożył te zeznania niemal niezwłocznie po inkryminowanym zdarzeniu. Tym samym składając swoją relacje procesową P. P. pamiętał możliwie dużą ilość szczegółów tego zdarzenia faktycznego. Rzeczone stwierdzenie ma umocowanie w treści tych depozycji, gdzie pokrzywdzony precyzyjnie opisał przebieg owego zdarzenia. P. P. w swoich zeznaniach opisał dokładny ubiór sprawcy, chronologie wydarzeń, a także słowa wypowiadane do niego przez sprawcę. Zeznania złożone przez świadka P. P. mają przy tym pełne umocowania w nagraniu z kamer monitoringu (...). Natomiast odnośnie słów wypowiadanych przez napastnika warto zwrócić uwagę, iż pokrzywdzony niemal dokładnie tak samo relacjonował te wypowiedzi w toku rozpytania, czego dowodem jest treść notatki urzędowej sporządzonej przez funkcjonariusza (...) J. Ł.. Analiza zeznań P. P. nie pozwoliła na ujawnienie w nich nieścisłości czy sprzeczności logiczne. Owe oświadczenia wiedzy są przy tym wewnętrznie spójne. Do tego wskazać należy, iż rozpoznanie dokonane przez świadka miało charakter kategoryczny, a pokrzywdzony jeszcze po 6 latach był pewien, iż rozpoznał on faktycznego sprawcę tego zdarzenia. Warto przy tym wskazać, iż przedmiotowe relacje w przeważającej mierze zostały potwierdzone poprzez pierwsze wyjaśnienia złożone przez K. W. w tej sprawie. Zeznania świadka P. P. zyskały również potwierdzenie poprzez wynik oględzin ubrań ówczesnego podejrzanego czy protokół przeszukania jego mieszkania. Sąd Rejonowy zwrócił oczywiście uwagę, iż na rozprawie głównej P. P. nie pamiętał już tak wielu szczegółów przedmiotowego zdarzenia. Fakt ten jest zrozumiałym biorąc pod uwagę bardzo długi okres jaki minął od tego czynu, a także braku wywołania przez to zdarzenie większych skutków dla pokrzywdzonego. Tym samym siłą rzeczy przydatniejsze są zeznania złożone przez pokrzywdzonego w toku dochodzenia, które to relacje P. P. na rozprawie w pełni potwierdził. Należy przy tym ocenić, iż zeznania P. P. nie były kwestionowane przez strony tego procesu w mowach końcowych i w toku czynności procesowych. Sąd Rejonowy ocenił również, iż przedmiotowe depozycje były jasne, logiczne i zgodne z zasadami doświadczenia życiowego. Toteż Sąd Rejonowy stwierdził, iż rzeczona relacja procesowa w pełni zasługuje na obdarzenie jej walorem wiarygodności, a biorąc pod uwagę jej doniosłe znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy to na podstawie tych zeznań odtworzono znakomitą większość inkryminowanego zdarzenia.

Opinie sądowo psychiatryczne

Nie ulega wątpliwości, iż w tym postępowaniu z uwagi na powziętą z urzędu wiedzę o chorobie psychicznej K. W. niezwykle doniosłe znaczenie miały opinie sądowo –psychiatryczne. W tym zakresie warto zwrócić uwagę, iż 2019 roku opinie w tej sprawie wydali biegli H. B. i M. B., podczas gdy w 2024 roku i toku postępowania jurysdykcyjnego opiniowali psychiatrzy M. M. i A. M. oraz psycholog M. K.. Przystępując do oceny owych opinii należy wskazać, iż w niniejszej sprawie nie wystąpiły okoliczności podważające zaufanie do bezstronności biegłych opiniujących w tej sprawie. Co więcej nie ujawniły się także żadne okoliczności kwestionujące posiadanie przez tych biegłych wiedzy specjalnej z zakresu psychiatrii i psychologii. Na samym wstępie warto wskazać, iż siła rzeczy obydwie opinie zostały sporządzone oddzielnie, w warunkach określonych w art. 198 k.p.k. Okoliczność ta ma niebagatelne znaczenie, albowiem koniecznym jest zwrócenie uwagi, iż biegli pracując osobno doszli do tych samych wniosków w zakresie poczytalności K. W. tempore criminis. W każdej z tych opinii przyjęto, iż oskarżony nie miał całkowicie zniesionej zdolności do rozpoznania znaczenia czynu i pokierowania swoim postępowaniem, a jedynie iż rzeczone zdolności były znacznie ograniczone. Co więcej biegli tak samo wskazali źródło owego ograniczenia jakim miał być ograniczony krytycyzm oskarżonego i skłonność do impulsywnych, nie przemyślanych zachowań. W tej mierze warto również wskazać, iż w opinii uzupełniającej z 2025 roku biegłe wskazały w sposób szczegółowy etiologie takiego stanu rzeczy wskazując, iż owe deficyty oskarżonego mają dwoistą naturę, a to są wynikiem nieprawidłowo ukształtowanej osobowości jak również efektem uprzednich dekompensacji psychotycznych i uzależnienia od środków psychoaktywnych. Następnie z cała mocą należy stwierdzić, iż w obydwu opiniach w sposób kategoryczny wykluczono, aby inkryminowany czyn miał wynikać w jakikolwiek sposób z doznań o psychotycznym charakterze. Biegli jasno i precyzyjnie uargumentowali to stwierdzenie odnosząc się do okoliczności i natury inkryminowanego zachowania. W ocenie Sądu Rejonowego całkowicie niezasadna jest argumentacja obrońcy oskarżonego, który kwestionował przedmiotowe opinie tylko i wyłącznie powołując się na fakt, iż w innej sprawie dotyczącej tego samego okresu czasu biegli H. B. i M. B. stwierdzili, iż oskarżony działał w warunkach art. 31 § 1 k.k. W tym miejscu należy jasno stwierdzić, iż stan psychiczny nie ma charakteru stałego i sam fakt istnienia w danym okresie czasu choroby psychicznej nie musi prowadzić do wniosku, iż w całym czasie w odniesieniu do każdego rodzaju czynów owe zaburzenia psychiczne będą powodować całkowicie zniesioną poczytalność. Dla oceny poczytalności konieczne jest bowiem odniesienie stanu psychicznego sprawcy do konkretnego czynu, jego zachowania w trakcie jego popełnienia. W tym zakresie niezbędne jest zwrócenie uwagi, iż P. P. nie zeznawał nic odnoszącego się do dziwaczności zachowania oskarżonego, wypowiadania urojeń czy braku wglądu w zdarzeniu. Przeciwnie według relacji świadka oskarżony jasno zmierzał do określonego celu, którym było uzyskanie przysporzenia finansowego. Jasno ten fakt konkludują w tych opiniach biegli argumentując o braku psychotycznej etiologii tego czynu K. W.. Wniosku obrońcy kwestionujące te stwierdzenia są gołosłowne i nie poparte fachową argumentacją. Sąd Rejonowy zwraca uwagę, iż działanie oskarżonego w warunkach określonych w art. 31 § 1 k.k. odnosiło się do zupełnie innego rodzajowo zdarzenia jakim było przestępstwo znęcania, gdzie w grę wchodzą więzi emocjonalne, konflikty z osobą najbliższa i nie sposób stawiać znaku równości między tego rodzaju czynem i do dokonanym w dłuższym okresie czasu, a jednostkowym zachowaniem obliczonym jednoznacznie na łatwe uzyskanie środków pieniężnych. Następnie podać należy, iż zwłaszcza opinia wydana w 2024 roku niewątpliwie posiada atrybut jasności, gdyż biegłe w sposób staranny i przystępny w opiniach zasadniczych i uzupełniających wytłumaczyły sposób dojścia do wniosków końcowych. Rzeczone opinie mają zarazem pełny charakter, gdyż stanowią wyczerpująca odpowiedź na wszystkie zadane przez organy procesowe pytania. Do tego analiza tych opinii nie prowadziła do ujawnienia wewnętrznych sprzeczności. Co więcej rzeczone opinie są również wzajemnie spójne, co także uwiarygadnia zawarte w nich stwierdzenia. Warto wskazać przy tym, iż opinia wydana przez biegłych pracujących w K. odnosi się również do aktualnego stanu psychicznego oskarżonego i powinności stosowania wobec niego już po ukończeniu detencji również wolnościowych środków zabezpieczających w postaci terapii i terapii uzależnień. W tym zakresie biegłe zwróciły uwagę na bardzo silne uzależnienie K. W. od substancji psychoaktywnych. Warto odnotować także, iż zgodę na zastosowanie w tej sprawie tego rodzaju środków o charakterze wolnościowym wyraził także sam K. W. w swojej mowie końcowej. Biorąc pod uwagę wyżej wskazane okoliczności Sąd Rejonowy uznał te opinie za przydatne dla rozstrzygnięcia sprawy w kontekście ustalenia poczytalności oskarżonego w chwili czynu, a także potrzeby stosowania wobec niego środków zabezpieczających.

nagranie z monitoringu (...) (...) w N.

Cenny dowodem w tym postępowaniu było także nagranie z monitoringu (...) (...) w N.. Rzeczony dowód ma charakter rzeczowy. Brak jest okoliczności świadczących o manipulacji jego treścią. Zarazem nagranie to oddaje cały przebieg tego zdarzenia. Przedmiotowe nagrania potwierdza w pełni wersje zdarzenia ujętą w zeznaniach pokrzywdzonego P. P.. Oczywistym jest przy tym, iż rzeczony dowód nie jest przydatny dla odtworzenia słów wypowiadanych przez K. W., gdyż zawiera on jedynie nagranie wizji, bez rejestracji dźwięku.

notatki urzędowe, protokoły przeszukań, oględzin, pokwitowanie odbioru pieniędzy, (...) oskarżonego, notatkę o oskarżonym, odpisy wyroków Sądu (...) czy zaświadczenie o stanie majątkowym oskarżonego K. W.

Sąd Rejonowy uznał za przydatny także pozostały materiał dowodowy zgromadzony w toku czynności postępowania przygotowawczego tj., notatki urzędowe, protokoły przeszukań, oględzin, pokwitowanie odbioru pieniędzy, (...) oskarżonego, notatkę o oskarżonym, odpisy wyroków Sądu (...) czy zaświadczenie o stanie majątkowym oskarżonego K. W.. Należało zważyć, iż przedmiotowe dokumenty zostały sporządzone przez właściwe ku temu osoby, w przepisanej przez prawo formie. Co więcej ich treść nie była w żaden sposób kwestionowana przez którąkolwiek ze stron tego postępowania. Tym samym również te dowody posłużyły w odtworzeniu przebiegu inkryminowanego zdarzenia oraz pozyskaniu informacji o oskarżonym.

1.Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów

(dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów)

Lp. faktu z pkt 1.1 albo 1.2

Dowód

Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu

PODSTAWA PRAWNA WYROKU

Punkt rozstrzygnięcia z wyroku

Oskarżony

☒

3.1. Podstawa prawna skazania albo warunkowego umorzenia postępowania zgodna z zarzutem

I

K. W.

Zwięźle o powodach przyjętej kwalifikacji prawnej

K. W. został oskarżony o to, że w dniu 13 kwietnia 2019 roku w rejonie (...) przy ulicy (...) w N. żądając wydania pieniędzy i grożąc P. P. pobiciem dokonał zaboru w celu przywłaszczenia pieniędzy w kwocie 30 złotych, które to pokrzywdzony w obawie przed eskalacją agresji wydał, przy przyjęciu, że czyn ten stanowi wypadek mniejszej wagi, przy czym czynu tego dopuścił się mając w znacznym stopniu ograniczoną zdolność rozpoznania znaczenia czynu i pokierowania swoim postępowaniem tj. o przestępstwo z art. 280 § 1 k.k. w zw. z art. 283 k.k. w zw. z art. 31 § 2 k.k.

Natomiast według treści art. 280 § 1 k.k. przestępstwa rozboju dopuszcza się ten kto kradnie używając przemocy wobec osoby, grożąc jej natychmiastowym użyciem albo doprowadzając ofiarę do stanu bezradności bądź nieprzytomności. Nie ulega żadnych wątpliwości, iż owo przestępstwo jest typem powszechnym materialnym tj. mogącym zostać popełniony przez każdą osobę i dla dokonania której konieczny jest materialny substrat przestępstwa w postaci wyjęcia spod władztwa cudzej rzeczy ruchomy i objęcie tego władztwa przez sprawcę czynu. W odniesieniu do okoliczności mających znaczenie dla niniejszej sprawy należy podkreślić, iż groźba artykułowana przez świadka musi być groźbą natychmiastowego użycia przemocy. Natomiast ustawodawca nie określił znamienia modalizującego odnoszącego się do doprowadzenia pokrzywdzonego do stanu bezbronności. Stąd też należy wskazać, iż relewantny dla bytu tego przestępstwa jest każdy sposób doprowadzenia do tego rodzaju stanu nie będącego przemocą fizyczną lub groźbą natychmiastowego jej użycia. Porządkowo należy także przypomnieć, iż doprowadzenie do stanu bezbronności polega na podjęciu przez napastnika takich zachowań, które nie będąc ani użyciem przemocy, ani groźbą jej natychmiastowego użycia, jak również nie doprowadzając pokrzywdzonego do stanu nieprzytomności, skutecznie pozbawiają go jednak możliwości podjęcia działań skierowanych przeciwko zaborowi mienia. W orzecznictwie podkreśla się, iż tego rodzaju bezbronności może być wynikiem konkretnego układu okoliczności faktycznych, który sprawia, że ofiara jest pozbawiona fizycznych i psychicznych możliwości przeciwdziałania zaborowi rzeczy lub możliwość takiego przeciwdziałania jest znacznie ograniczona. Wskazuje się także, iż rozbój jest typem kwalifikowanym kradzieży czyli do jego zrealizowania konieczne jest wyczerpanie wszystkich znamion opisanych w art. 278 § 1 k.k. oraz wymienionych powyżej czasownikowych znamion modalizujących. Doniosłe znaczenie ma tutaj fakt, iż rozbój jest przestępstwem dwuaktowym tym samym sprawca podejmując owych czasownikowych znamion modalizujacych implikujących późniejszy zabór musi działać celem przywłaszczenia cudzej rzeczy ruchomej. Bezsporne jest także, iż znamię przemocy na gruncie tego przepisu należy odczytywać jako fizyczną ingerencje w nietykalność cielesną ofiary mającą na celu przełamanie jej oporu – tj skutkującą wyjęciem cudzej rzeczy ruchomej spod jej władztwa. Sąd Rejonowy zwraca także uwagę, iż owa groźba będąca także sposobem realizacji znamion przedmiotowych rozboju musi dotyczyć owego rozumienia przemocy wobec osoby. Rozbój zachodzi nie tylko wtedy, kiedy sprawca odbiera pokrzywdzonemu rzecz (rzeczy), lecz także wtedy, kiedy pod relewantnego dla bytu występku z art. 280 k.k. działania sprawcy sam ją wydaje (tak wyrok SN z 19.02.1973 r., I KR 371/72, OSNKW 1973/7–8, poz. 97; wyrok SA w Łodzi z 23.05.2001 r., II AKa 83/01, Prok. i Pr.-wkł. 2002/9, poz. 25, a także Górniok [w:] Górniok i in., t. 2, s. 393–394; Michalski [w:] Wąsek, Zawłocki II, s. 977). Czyn taki nie stanowi wymuszenia rozbójniczego, ponieważ pokrzywdzony nie rozporządza mieniem. Jego zdolność do rozporządzenia nim zostaje mu przez sprawcę odjęta. W istocie ma tu miejsce zabór rzeczy przez sprawcę, a nie rozporządzająca czynność pokrzywdzonego. Odnosząc się natomiast do strony podmiotowej obu przestępstw należy zwrócić uwagę, iż wobec użycia przez ustawodawcę przy opisie kradzieży określenia w celu przywłaszczenia, także rozboju jako kwalifikowanego typu kradzieży można dopuścić się jedynie w szczególnym zamiarze bezpośrednim.

Przenosząc owe uwagi teoretyczne na grunt niniejszej sprawy należy stwierdzić, iż działanie K. W. realizowało znamiona przedmiotowe i podmiotowe występku stypizowanego w art. 280 § 1 k.k. Mianowicie zażądał on wydania od pokrzywdzonego P. P. środków pieniężnych (desygnat pojęcia rzeczy ruchomej zgodnie z art. 115 k.k.), a kiedy ten odmówił zagroził mu, że pójdzie za nim i to skończy się dla niego źle. Tego rodzaju zachowanie wywołało u pokrzywdzonego reakcje psychiczną uniemożliwiającą mu dalsze stawianie oporu napastnikowi. Tym samym rzeczona groźba miała na celu przestraszenie pokrzywdzonego do takiego stopnia, aby ten przestał tkwić w swoim postanowieniu odmowie wydania oskarżonemu środków pieniężnych i doprowadzić do uzyskania przez oskarżonego tychże pieniędzy. Kolejno należy odwołać się do warunków i właściwości osobistych uczestników tego zdarzenia, gdzie oskarżony wcześniej wielokrotnie dopuszczał się przestępstw przeciwko mieniu z użyciem przemocy, a P. P. był wówczas osobą niepełnoletnią, znacznie słabszą i mniej pewną siebie od napastnika. Ową pewność artykułował w swoich zeznaniach P. P.. Nie bez znaczenia jest tutaj fakt, iż zdarzenie miało miejsce na terenie (...) (...), które to miejsce znane jest ze grupowania się w nim podejrzanych osób. Stąd też tego rodzaju słowa wypowiedziane przez oskarżonego K. W. w istocie doprowadziły pokrzywdzonego do takiego stanu, iż ten w obawie o dalszą eskalacje tej sytuacji i zastosowaniem wobec niego przemocy fizycznej (P. P. wprost wskazał, iż groźbę tę zinterpretował jako groźbę pobicia) nie był w stanie kontynuować obranego wcześniej sprzeciwu odnośnie artykułowanego przez K. W. żądania wydania środków finansowych. Tym samym należy przyjąć, iż nawet w przypadku stwierdzenia, iż rzeczona groźba poprzedzająca wydanie mienia nie stanowiła groźby natychmiastowego użycia przemocy to doprowadziła pokrzywdzonego do stanu bezbronności w rozumieniu art. 280 § 1 k.k., kiedy to pokrzywdzony nie był w stanie utrzymać zamiaru braku wydania pieniędzy napastnikowi, co prowadzi do przyjęcia, iż oskarżony swoim działaniem doprowadził pokrzywdzonego do stanu bezbronności. Jak już wyżej nadmieniono sam fakt, iż to P. P. wydał finalnie oskarżonemu te pieniądze nie prowadzi do przyjęcia, iż mieliśmy do czynienia z rozporządzeniem mieniem, lecz był to faktycznie akt zaboru tychże środków płatniczych w łącznej kwocie 30 złotych. Oczywistym jest przy tym, iż K. W. już artykułując ową groźbę pójścia za pokrzywdzonym był motywowany chęcią doprowadzenia pokrzywdzonego do wymuszonego wydania tych banknotów. Tym samym oskarżony swoim pierwotnym zamiarem objął fakt doprowadzenia pokrzywdzonego za pomocą tej groźby do stanu faktycznej bezbronności jako środka do celu w postaci zaboru mienia. Stąd też Sąd Rejonowy przyjął, iż owo zachowanie wypełniło wszystkie znamiona występku stypizowanego w art. 280 § 1 k.k.

W ocenie Sądu Rejonowego stopień społecznej szkodliwości tego czynu K. W. należy ocenić jako średni, znacząco odbiegający do stopnia społecznej szkodliwości typowego dla przestępstwa rozboju. Przedmiotowa okoliczność pozwoliła zaakceptować wskazanie zawarte w akcie oskarżenia, iż czyn ten stanowił wypadek mniejszej wagi, o którym mowa w art. 283 k.k. Jednoznacznie oczywistym jest fakt, iż owo zdarzenie było karygodne w rozumieniu art. 1 § 2 k.k. W tym miejscu warto odnieść się do działania sprawcy w biały dzień, w miejscu publicznym. Do tego oskarżony zaatakował osobę niepełnoletnią. Natomiast okolicznościami, które pozwoliły na przyjęcie wypadku mniejszej wagi była stosunkowo niska wartość zabranego mienia, sposób realizacji przez oskarżonego czynności wykonawczej, gdzie nie stosował on przemocy fizycznej, a także nie doprowadził do powstania u pokrzywdzonego trwałego urazu psychicznego. Przy ocenie możliwości zakwalifikowania tego zdarzenia jako wypadku mniejszej wagi należy odnosić się również do okoliczności podmiotowych sprawcy przestępstwa, a w tym zakresie należy uwzględnić również działanie przez K. W. w stanie znacznie ograniczonej zdolności rozpoznania znaczenia czynu oraz pokierowania swoim postępowaniem

W ocenie Sądu Rejonowego K. W. można zarzucić także brak posłuchu dla normy sankcjonowanej. Rzeczony stopień winy jest bardzo ograniczony z uwagi na działanie oskarżonego w warunkach określonych w art. 31 § 2 k.k. jednakże ów czyn był oskarżonemu zarzucalny. Podkreślić tu należy, iż K. W. nie działał w efekcie doznań psychotycznych. Ponadto rozwój intelektualny K. W. w połączeniu z jego wcześniejszymi doświadczeniami polegającymi na skazaniu za tego rodzaju przestępstwa uświadamiał oskarżonemu, iż tego rodzaju zachowanie jest nieakceptowalne w społeczeństwie i sprzeczne z obowiązującym prawem. Oskarżony nie był do tego czynu w żaden sposób przymuszony, a także nie działał w anormalnej sytuacji motywacyjny. Stąd też należy ocenić, iż K. W. ponosi winę za inkryminowane zdarzenie, jednakże jej stopień, z uwagi na popełnienie tego czynu w wyniku obniżonego krytycyzmu i skłonności do nieprzemyślanych decyzji wywołanych nieprawidłowym ukształtowaniem osobowości, wcześniejszymi dekompensacjami psychotycznymi i uzależnieniem od narkotyków, należy ocenić jako niski, co musiało znaleźć odzwierciedlenie w zastosowanym sposobie reakcji karnej.

W związku z powyższym Sąd Rejonowy w punkcie I wyroku uznał oskarżonego K. W. za winnego tego, że 13 kwietnia 2019 roku w rejonie (...) w N. dokonał zaboru w celu przywłaszczenia kwoty 30 złotych w ten sposób, iż zagroził pokrzywdzonemu P. P., że w przypadku odmowy wydania pieniędzy będzie szedł za ni i stanie mu się coś złego czym doprowadził pokrzywdzonego do stanu bezbronności, następnie wziął znajdujące się w jego portfelu pieniądze, przy przyjęciu, iż czyn ten stanowi wypadek mniejszej wagi, gdzie oskarżony w chwili czynu posiadał znacznie ograniczoną zdolność rozpoznania jego znaczenia oraz pokierowania swoim postępowaniem tj. czynu stanowiącego występek z art. 280 § 1 k.k. w zw. z art. 283 k.k. w zw. z art. 31 § 2 k.k.

☐

3.2. Podstawa prawna skazania albo warunkowego umorzenia postępowania niezgodna z zarzutem

Zwięźle o powodach przyjętej kwalifikacji prawnej

☐

3.3. Warunkowe umorzenie postępowania

Zwięzłe wyjaśnienie podstawy prawnej oraz zwięźle o powodach warunkowego umorzenia postępowania

☐

3.4. Umorzenie postępowania

Zwięzłe wyjaśnienie podstawy prawnej oraz zwięźle o powodach umorzenia postępowania

☐

3.5. Uniewinnienie

Zwięzłe wyjaśnienie podstawy prawnej oraz zwięźle o powodach uniewinnienia

KARY, Środki Karne, PRzepadek, Środki Kompensacyjne i

środki związane z poddaniem sprawcy próbie

Oskarżony

Punkt rozstrzygnięcia

z wyroku

Punkt z wyroku odnoszący się

do przypisanego czynu

Przytoczyć okoliczności

K. W.

I

I

Przestępstwo przypisane oskarżonemu K. W. zagrożone jest karą pozbawienia wolności w wymiarze od 3 miesięcy do 5 lat. Równocześnie z uwagi na wysokość ustawowego zagrożenia w realiach niniejszej sprawy istniała możliwość wymierzenia oskarżonemu kary wolnościowej korzystając z dobrodziejstwa art. 37a k.k. W tym miejscu warto zwrócić uwagę, iż czyn ten miał miejsce w 2019 roku. Tym samym konieczne jest poczynienie rozważań odnoszących się do względności ustawy karnej dla sprawcy, biorąc pod uwagę, iż od tego czasu kodeks karny był kilkukrotnie nowelizowany. W ocenie Sądu Rejonowego przepisy prawa karnego odnoszące się do reakcji penalnej najkorzystniej dla K. W. kształtowały się przed 24 czerwca 2020 roku. Wówczas to art. 37a k.k. rozszerzał granicę ustawowego zagrożenia na kary nieizolacyjne, gdzie po tej dacie przepis ten zmienił swój normatywny charakter. Do tego przed tą datą rzeczony przepis nie obligował w przypadku jego zastosowania do orzekania środka karnego, kompensacyjnego lub przypadku, co ma znaczenie w niniejszej sprawie, gdyż już w toku dochodzenia doszło do pełnej restytucji szkody. Do tego wraz z dniem 1 października 2023 roku obostrzeniu uległy dyrektywy wymiaru kary. Stąd też wymierzając K. W. karę Sąd Rejonowy zastosował art. 4 § 1 k.k. i ustawę karną w brzmieniu obowiązującym przed 24 czerwca 2020 roku. Wówczas dyrektywy wymiary kary były wysłowione w art. 53 k.k., zgodnie z którym Sąd wymierza karę według swojego uznania, w granicach przewidzianych przez ustawę, bacząc, by jej dolegliwość nie przekraczała stopnia winy, uwzględniając stopień społecznej szkodliwości czynu oraz biorąc pod uwagę cele zapobiegawcze i wychowawcze, które ma osiągnąć w stosunku do skazanego, a także potrzeby w zakresie kształtowania świadomości prawnej społeczeństwa. Wymierzając karę, sąd uwzględnia w szczególności motywację i sposób zachowania się sprawcy, zwłaszcza w razie popełnienia przestępstwa na szkodę osoby nieporadnej ze względu na wiek lub stan zdrowia, popełnienie przestępstwa wspólnie z nieletnim, rodzaj i stopień naruszenia ciążących na sprawcy obowiązków, rodzaj i rozmiar ujemnych następstw przestępstwa, właściwości i warunki osobiste sprawcy, sposób życia przed popełnieniem przestępstwa i zachowanie się po jego popełnieniu, a zwłaszcza staranie o naprawienie szkody lub zadośćuczynienie w innej formie społecznemu poczuciu sprawiedliwości, a także zachowanie się pokrzywdzonego. Wymierzając karę sąd bierze także pod uwagę pozytywne wyniki przeprowadzonej mediacji pomiędzy pokrzywdzonym a sprawcą albo ugodę pomiędzy nimi osiągniętą w postępowaniu przed sądem lub prokuratorem. W przypadku zagrożenia karą nie przekraczającego 5 lat pozbawienia wolności kara pozbawienia wolności ma charakter kary ultima ratio to jest możliwej do zastosowania tylko wówczas gdyby inne kary przewidziane w ustawie nie były zdatne do realizacji polityki penalnej. W ocenie Sądu Rejonowego w realiach niniejszej sprawy pomimo uprzedniej wielokrotnej karalności K. W., w tym za przestępstwa podobne niecelowym byłoby wymierzanie mu kary pozbawienia wolności. W tym względzie warto zaznaczyć kilka okoliczności. Po pierwsze wymiar i rodzaj kary winien być limitowany stopniem winy oskarżonego, który w warunkach tej konkretnej sprawy należy ocenić jako niski. Po drugie stopień społecznej szkodliwości tego czynu nie był tak duży, aby twierdzić, iż tylko wymierzenie K. W. kary pozbawienia wolności może stanowić adekwatną odpłatę za popełniony występek. Następnie nie sposób tracić z pola widzenia, iż oskarżony K. W. od kilku lat jest już faktycznie osobą pozbawioną wolności na skutek stosowania wobec niego środka zabezpieczającego w postaci umieszczenia go w zamkniętym zakładzie psychiatrycznym. W ocenie Sadu Rejonowego wykonanie tego środka, oraz następcze zastosowanie środków zapobiegawczych o charakterze wolnościowym, które orzeczono w punkcie II wyroku będą stanowić wystarczającą rękojmie realizacji dyrektywy prewencji indywidualnej. Do tego Sąd Rejonowy zwraca również uwagę, iż przedmiotowy czyn został popełniony ponad 6 lat temu, gdzie oskarżony był przesłuchany w charakterze podejrzanego już 2 dni po zdarzeniu. Natomiast z okoliczności w żaden sposób niezawinionych przez oskarżonego proces osądzenia jego sprawy został w drastyczny sposób oddalony w czasie. Nie ulega natomiast wątpliwości, iż skuteczność karania wiąże się wprost z czasem ukaranie w odniesieniu do przypisanego występku. Wypada jeszcze podkreślić, iż zdarzenie do nie skutkowało trudnymi konsekwencjami psychicznymi dla pokrzywdzonego. Stąd też Sąd Rejonowy ocenił, iż karą właściwszą aniżeli kara pozbawienia wolności będzie w odniesieniu do K. W. kara ograniczenia wolności w postaci obowiązku wykonywania nieodpłatnej, kontrolowanej pracy na cele społeczne. Oczywistym jest, że owa kara będzie wykonywania po zakończeniu wykonywania przez oskarżonego środka zabezpieczającego o izolacyjnym charakterze. Niemniej poza tym faktem brak jest okoliczności faktycznych, które w przyszłości miałyby uniemożliwiać wykonywanie przez oskarżonego prostych prac fizycznych, którymi parał się przecież przed umieszczeniem go w zakładzie psychiatrycznym. Wymiar tejże kary ustalono na poziomie 8 miesięcy, co musi być odzwierciedleniem niepoprawności oskarżonego i powrotowi oskarżonego do przestępstwa. W ocenie Sądu Rejonowego wymierzenie K. W. kary grzywny byłoby niewłaściwe z uwagi na właśnie uprzednią wielokrotną karalność oskarżonego, a także fakt, iż od dłuższego czasu oskarżony nie ma w zasadzie poza rentą socjalną jakichkolwiek dochodów. Wymierzenie grzywny w tej sprawie nie odpowiadałoby również w ocenie Sądu Rejonowego charakterystyce popełnionego przypisanego oskarżonemu czynu. Jednocześnie określony poziom prac społecznie użytecznych w okresie miesiąca tj. 24 godziny będzie pozwalał K. W. na podjęcie zajęcia zarobkowego, co z pewnością będzie zmniejszać szansę oskarżonego na powrót do przestępstwa. Stąd też w punkcie I uzasadnianego wyroku Sąd Rejonowy wymierzył K. W. karę 8 miesięcy ograniczenia wolności w postaci obowiązku wykonywanie nieodpłatnej, kontrolowanej pracy na cele społeczne w wymiarze 24 godzin w stosunku miesięcznym.

K. W.

II

I

Biorąc pod uwagę wskazania zawarte w opiniach biegłych lekarzy psychiatrów, aby zapobiec popełnienia przez oskarżonego ponownego przestępstwa w przyszłości niezbędne było zastosowanie wobec K. W. środków zabezpieczających w postaci terapii i terapii uzależnień. Nie ulega bowiem wątpliwości, iż oskarżony od lat cierpi na zaburzenia psychiczne – schizofrenie, a także jest silnie uzależniony od środków psychoaktywnych. Jak wynika z przeprowadzonych w sprawie opinii sądowo – psychiatrycznych owe dysfunkcje częściowo wpłynęły na powstanie u K. W. obniżonego krytycyzmu i skłonności do podejmowania impulsywnych zachowań, co leżało u podstaw stwierdzenia, iż oskarżony działał w warunkach art. 31 § 2 k.k. Jednocześnie biegli w tych opiniach wskazywali na duże ryzyko popełnienia przez podejrzanego tego rodzaju przestępstw w przyszłości. Co ważne tego rodzaju skłonności oskarżonego wynikają nie tylko z rozważań zawartych przez biegłych lecz także analizy karty karnej oskarżonego, który wcześniej był 5 krotnie karany za przestępstwa rozboju. Do tego biegłe z zakresu psychiatri i psychologii w pierwszej opinii uzupełniające wprost wskazały, iż niezbędne jest stosowanie wobec K. W. wolnościowych środków zabezpieczających już po wykonaniu wobec niego środka zabezpieczającego, o którym mowa w art. 93a § 1 pkt 4 k.k. W rzeczonej opinii jasno stwierdzono, iż innego rodzaju środki stosowane wobec oskarżonego nie zawierające sądowego przymusu nie będą skuteczne. Natomiast podstawą formalną możliwości orzeczenia tych środków zabezpieczających było stwierdzenie, iż oskarżony dopuścił się przestępstwa działając w warunkach art. 31 § 2 kk. – tj. na podstawie określonej w art. 93c pkt 2 k.k. Równocześnie należy zaznaczyć, iż oskarżony w toku rozprawy głównej, a konkretnie w swojej mowie końcowej wyraził dobrowolnie zgodę na zastosowanie wobec niego wolnościowych środków zabezpieczających, przez co nie było konieczności przeprowadzenia wysłuchania opiniujących w sprawie biegłych na zasadzie art. 354a § 2 k.p.k. Z tych to powodów Sąd Rejonowy w punkcie II uzasadnianego wyroku orzekł wobec K. W. środki zabezpieczające w postaci terapii i terapii uzależnień.

Inne ROZSTRZYGNIĘCIA ZAwarte w WYROKU

Oskarżony

Punkt rozstrzygnięcia

z wyroku

Punkt z wyroku odnoszący się do przypisanego czynu

Przytoczyć okoliczności

inne zagadnienia

W tym miejscu sąd może odnieść się do innych kwestii mających znaczenie dla rozstrzygnięcia,

a niewyjaśnionych w innych częściach uzasadnienia, w tym do wyjaśnienia, dlaczego nie zastosował określonej instytucji prawa karnego, zwłaszcza w przypadku wnioskowania orzeczenia takiej instytucji przez stronę

Z uwagi na odbiór pieniędzy skradzionych przez oskarżonego, a także brak wystąpienia krzywdy u P. P. nie było podstaw do orzekania w tej sprawie środków kompensacyjnych.

7. KOszty procesu

Punkt rozstrzygnięcia z wyroku

Przytoczyć okoliczności

III

Jednocześnie Sąd Rejonowy dostrzegł, iż K. W. był w toku procesu reprezentowany przez obrońcę z urzędu. Powyższy stan rzeczy oraz oświadczenie obrońcy złożone w trakcie mowy końcowej implikowało konieczność przyznania adwokatowi T. L. wynagrodzenia tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej oskarżonemu z urzędu. Wysokość przyznanego wynagrodzenia została podniesiona w odniesieniu do stawek wskazanych wynika wprost z rozporządzenia ministra sprawiedliwości w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej, a konkretnie § 17 ust 1 pkt 1 i ust 2 pkt 3 tego aktu prawnego (360 złotych za obronę w śledztwie plus 840 za obronę w postępowaniu jurysdykcyjnym przed sądem rejonowym razy 0,2 w związku z zakończeniem postępowania przed Sądem I Instancji po 3 terminach rozprawy głównej) powiększone o należny podatek (...) w stawce 23 %. Przedmiotowe poniesienie wynika przede wszystkim z bardzo długiego okresu w jakim obrońca oskarżonego świadczył K. W. nieodpłatną pomoc prawną, ja również utrudnienia związane z komunikacją z oskarżonym przebywającym w zamkniętym zakładzie psychiatrycznym. Mając to wszystko na względzie Sąd Rejonowy w punkcie III wyroku przyznał adwokatowi T. L. kwotę 2500 złotych tytułem kosztów nieodpłatnej pomocy prawnej udzielonej K. W. w toku procesu.

IV

Biorąc pod uwagę, iż oskarżony K. W. od kilku lat jest osobą faktycznie pozbawioną wolności w związku z wykonywaniem wobec niego środka zabezpieczającego w postaci umieszczenia w zamkniętym zakładzie psychiatrycznym, gdzie siłą rzeczy nie ma możliwości odpłatnego świadczenia pracy, a także stwierdzenia, iż oskarżony nie posiada żadnego łatwego do spieniężenia majątku, celowym było w tej sprawie skorzystanie z dyspozycji określonej w art. 624 §1 k.p.k. i zwolnienie oskarżonego od obowiązku ponoszenia kosztów sądowych, co zostało uczynione w punkcie IV uzasadnianego wyroku.

Podpis