II K 873/24

Sygn. akt II K 873/24

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 23 stycznia 2025 roku

Sąd Rejonowy w Nowym Sączu - II Wydział Karny w składzie:

Przewodniczący: Sędzia Dominik Mąka

Protokolant: Karolina Rzeszowska-Świgut

po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 stycznia 2025 roku

sprawy R. N. syna S. i G. z domu F.

urodzonego (...) w N.

oskarżonego o to, że:

w dniu 20 marca 2024 roku w N. na ul. (...). J. S. znajdując się w stanie nietrzeźwości, prowadził w ruchu lądowym pojazd mechaniczny – samochód marki M. (...) o nr rej. (...), będąc wcześniej prawomocnie skazanym za prowadzenie pojazdu mechanicznego w stanie nietrzeźwości wyrokiem Sądu (...) z 4 grudnia 2019 roku sygn. akt (...), przy stwierdzonym stężeniu alkoholu w wydychanym powietrzu urządzeniem – (...) w wysokości I badanie: 0,52 mg/l, II badanie: 0,50 mg/l, a następnie urządzeniem typu – (...) – z wynikiem I badanie: 0,45 mg/l, II badanie: 0,45 mg/l

tj. o przestępstwo z art. 178a § 1 i 4 kk

I. w ramach czynu zarzucanego aktem oskarżenia uznaje oskarżonego R. N. za winnego tego że w dniu 20 marca 2024 roku w N. na ulicy (...) znajdując się w stanie nietrzeźwości – przy stwierdzonym stężeniu alkoholu w wydychanym powietrzu w wysokości 0,52 mg/l, prowadził w ruchu lądowym pojazd mechaniczny – samochód marki M. (...) o nr rej. (...), będąc wcześniej prawomocnie skazanym za prowadzenie pojazdu mechanicznego w stanie nietrzeźwości wyrokami Sądu (...) w sprawach o sygn. akt (...), sygn. akt (...) tj. czynu, stanowiącego przestępstwo art. 178a § 1 i 4 k.k. i za ten występek na podstawie art. 178a § 4 k.k. wymierza oskarżonemu R. N. kare 6 (sześciu) miesięcy pozbawienia wolności;

II. na podstawie art. 42 § 4 k.k. orzeka oskarżonemu R. N. środek karny w postaci dożywotnego zakazu kierowania wszelkimi pojazdami mechanicznymi;

III. na podstawie art. 43a § 3 k.k. wymierza oskarżonemu R. N. środek karny w postaci świadczenia pieniężnego w kwocie 10 000 (dziesięciu tysięcy) złotych na rzecz Funduszu Pomocy Pokrzywdzonym oraz Pomocy Postpenitencjarnej;

IV. na podstawie art. 44 b § 1 k.k. w zw. z art. 178a § 5 k.k orzeka przepadek pojazdu mechanicznego prowadzonego przez R. N. w chwili czynu przypisanego w punkcie I wyroku, a to samochodu marki M. (...) o nr rej. (...);

V. na podstawie art. 624 § 1 k.p.k. zwalnia oskarżonego w całości od zapłaty na rzecz Skarbu Państwa kosztów sądowych.

Formularz UK 1

Sygnatura akt

II K 873/24

Jeżeli wniosek o uzasadnienie wyroku dotyczy tylko niektórych czynów lub niektórych oskarżonych, sąd może ograniczyć uzasadnienie do części wyroku objętych wnioskiem. Jeżeli wyrok został wydany w trybie art. 343, art. 343a lub art. 387 k.p.k. albo jeżeli wniosek o uzasadnienie wyroku obejmuje jedynie rozstrzygnięcie o karze i o innych konsekwencjach prawnych czynu, sąd może ograniczyć uzasadnienie do informacji zawartych w częściach 3–8 formularza.

USTALENIE FAKTÓW

1.Fakty uznane za udowodnione

Lp.

Oskarżony

Czyn przypisany oskarżonemu (ewentualnie zarzucany, jeżeli czynu nie przypisano)

1.1.1.

R. N.

w dniu 20 marca 2024 roku w N. na ulicy (...) znajdując się w stanie nietrzeźwości – przy stwierdzonym stężeniu alkoholu w wydychanym powietrzu w wysokości 0,52 mg/l, prowadził w ruchu lądowym pojazd mechaniczny – samochód marki M. (...) o nr rej. (...), będąc wcześniej prawomocnie skazanym za prowadzenie pojazdu mechanicznego w stanie nietrzeźwości wyrokami Sądu (...) w sprawach o sygn. akt (...), sygn. akt (...)

Przy każdym czynie wskazać fakty uznane za udowodnione

Dowód

Numer karty

20 marca 2024 roku około godziny 14:20 pod budynek Sądu (...) przyjechał R. N.. Oskarżony w tym celu prowadził samochód osobowy marki M. (...) o nr rej. (...). Bezpośrednio przed wjazdem na parking Sądu Rejonowego, oskarżony przejechał ulicami (...) od strony centrum N., skąd skręcił w ulicę (...). R. N. towarzyszyła A. W., która w trakcie podróży zajmowała przedni fotel pasażera.

Nagranie z monitoringu Sądu wraz z protokołem jego oględzin k. 27-36

Zeznania świadka P. G. k. 57-58,k.59, k.88

Po wyjściu z samochodu, R. N. udał się do budynku Sądu. Tam swoim zachowaniem i wyczuwalną od niego woń alkoholu, wzbudził uwagę pracowników ochrony. W związku z tym dowódca zmiany P. G. postanowił przebadać oskarżonego alkomatem. Badanie to dało efekt pozytywny.

Notatka urzędowa k.

Nagranie z monitoringu Sądu wraz z protokołem jego oględzin k. 27-36

Zeznania świadka P. G. k. 57-58,k.59, k.88

W związku z powyższym P. G. o przedmiotowym zajściu powiadomił policje. Równocześnie z uwagi na agresywne i wulgarne zachowanie R. N. wobec pracowników ochrony, został on prewencyjnie zakuty w kajdanki. W czasie pobytu oskarżonego na terenie Sądu oraz przynależnego do niego parkingu, R. N. nie spożywał żadnych napoi czy posiłków.

Zeznania świadka P. G. k. 57-58,k.59, k.88

Niedługo potem na miejsce przyjechał patrol (...) w składzie (...). Policjanci ci o godzinie 15:06 przeprowadzili badanie trzeźwości za pomocą urządzenia A. (...). Pierwsze badanie dało wynik 0,52 mg/l. Następne badanie wykonane o godzinie 15:24 wykazało obecność 0,50 mg alkoholu etylowego w litrze wydychanego przez oskarżonego powietrza. Następnie udano się na teren Komendy Miejskiej Policji w N., gdzie przebadano oskarżonego na urządzeniu stacjonarnym (...) (...) Badanie wykonane o godzinie 15:51 dało wynik 0,45 mg/l. Kolejne badanie przeprowadzone o godzinie 15:59 wykazało tę samą zawartość alkoholu w wydychanym przez oskarżonego powietrzu. Obydwa urządzenia posiadały ważne świadectwa wzorcowania.

Notatka urzędowa k.

Protokół badania stanu trzeźwości k. 2,4

Świadectwo wzorcowania k. 3,5-6

Samochód prowadzony przez R. N. zawsze stanowił jego własność. Był on jedynie formalnie zarejestrowany na matkę oskarżonego, która w chwili czynu nie żyła. R. N. jest jej jedynym spadkobiercą.

Wyjaśnienia oskarżonego R. N. k. 50-53 k.87

Wyrokiem Sądu (...) z dnia 4 grudnia 2019 roku, sygn. akt (...) R. N. został uznany winnym występku z art. 178a § 1 k.k., za który to wymierzono mu karę ograniczenia wolności. Podobnie oskarżony R. N. wyrokiem Sądu (...) z dnia 7 grudnia 2023 roku, sygn. akt (...) został uznany winnym popełnienia występku stypizowanego w art. 178a § 1 i 4 k.k., za który to występek wymierzono oskarżonemu karę 4 miesięcy pozbawienia wolności.

(...) k. 13-14

Odpis wyroku Sądu (...) w sprawie (...) k.23

Odpis wyroku Sądu (...) w sprawie (...) k. 80

Oskarżony R. N. ma 43 lata. Oskarżony jest obywatelem polskim, posiadającym średnie wykształcenie. Oskarżony jest kawalerem, nie mającym nikogo na swoim utrzymaniu. R. N. prowadzi firmę ogólnobudowlaną, z czego tytułu uzyskuje miesięczny dochód w wysokości 5-6 tysięcy złotych. Oskarżony nie leczył się psychiatrycznie, neurologicznie ani odwykowo. Oskarżony jest osobą wielokrotnie karaną, w tym dwukrotnie za jazdę w stanie nietrzeźwości oraz dwukrotnie za niestosowanie się do sądowego zakazu prowadzenia pojazdów.

(...) k. 13-14

Notatka o oskarżonym k. 41, k.47

Wyjaśnienia oskarżonego R. N. k. 50-53 k.87 w zakresie danych osobopoznawczych

1.Fakty uznane za nieudowodnione

Lp.

Oskarżony

Czyn przypisany oskarżonemu (ewentualnie zarzucany, jeżeli czynu nie przypisano)

1.2.1.

Przy każdym czynie wskazać fakty uznane za nieudowodnione

Dowód

Numer karty

OCena DOWOdów

1.Dowody będące podstawą ustalenia faktów

Lp. faktu z pkt 1.1

Dowód

Zwięźle o powodach uznania dowodu

Wyjaśnienia R. N.

Oskarżony R. N. będąc słuchanym w postępowaniu przygotowawczym nie przyznał się do zarzucanego mu czynu, korzystając zarazem z prawa do odmowy składania wyjaśnień. Odmienną taktykę procesową, obrał oskarżony w czasie postępowania jurysdykcyjnego, kiedy to formalnie przyznał się do stawianego mu zarzutu. Wówczas to R. N. zdecydował się złożyć wyjaśnienia. Oskarżony w tychże depozycjach przyznał realizacje znamion przedmiotowych zarzucanego mu występku. Mianowicie wskazał, iż to on faktycznie kierował tym pojazdem w drodze do sądu. Oskarżony nie negował także wyników przeprowadzonych badań trzeźwości. Jednakże R. N. utrzymywał, iż nie miał świadomości poruszania się w stanie nietrzeźwości. W tym zakresie powoływał się nawet na rzekomo wykonywane przed tą podróżą badania domowym alkomatem. Oskarżony podkreślił także, iż nie miał wiedzy odnośnie obowiązywania względem niego zakazów prowadzenia pojazdów mechanicznych, argumentując że rzeczone wyroki były mu doręczane na niezaktualizowany adres jego miejsca zamieszkania. Następnie oskarżony wskazał, iż to on był i jest wyłącznym właścicielem samochodu marki M.. Oskarżony przyznał, iż tylko formalnie jako właściciel tego pojazdu widniała w dowodzie rejestracyjnym jego matka. Co więcej w chwili czynu ona nie żyła, a on sam jest jej jedynym spadkobiercą. Okoliczność ta miała doniosłe znaczenie dla możliwości orzeczenia w tej sprawie przepadku. R. N. zaprzeczał także, aby to jego zachowanie było przyczynkiem do poddania go badaniu trzeźwości przez pracowników ochrony sądu. Sąd Rejonowy tylko częściowo obdarzył wyjaśnienia oskarżonego walorem wiarygodności. W szczególności brak było możliwości podzielenia zapewnień oskarżonego o braku uświadomienia sobie znajdowania się w stanie nietrzeźwości. Tego rodzaju oświadczenia należy poczytać jako kłamliwa i nieudolna próba poprawy własnej sytuacji procesowej. Już sam wynik badania trzeźwości jednoznacznie wskazuje, iż oskarżony nie mógł choćby nie podejrzewać, iż znajduje się pod wpływem działania alkoholu. Co więcej jak zeznał P. G. od oskarżonego była wyczuwalna silna woń alkoholu i to ona w połączeniu z agresywnym zachowaniem oskarżonego była przyczynkiem do poddania go badaniu trzeźwości. Oskarżony nie przedstawił także choćby jednego dowodu uwiarygadniającego tezę o poddaniu badaniu domowym alkomatem. Co więcej argumentacji oskarżonego przeczą jego oświadczenia złożone w protokole badania trzeźwości, gdzie oświadczył, iż o godzinie 11 w dniu kontroli spożył 1,5 litra piwa. Tym samym oskarżony doskonale zdawał sobie sprawę z faktu znajdowania się w stanie nietrzeźwości. Brak było dowodowych możliwości podważenia depozycji oskarżonego odnoszących się do braku wiedzy o funkcjonowaniu sądowego zakazu prowadzenia pojazdu. W tym zakresie należy wskazać, iż zakaz orzeczony pod sygnaturą (...) w chwili czynu nie obowiązywał. Natomiast faktycznie pozostałe wyroki skazanego były oparte o fikcje doręczenia. Dalej oskarżony karę pozbawienia wolności rozpoczął odbywać po inkryminowanym zdarzeniu. Jako sprzeczne z zeznaniami P. G. należy ocenić także twierdzenia R. N. odnoszące się do spokojnego zachowania w trakcie pobytu w sądzie. W pozostałym zakresie brak było podstaw do podważenia tychże depozycji. Tu koniecznym było zwrócenie uwagi na korelacje tych oświadczeń z zeznaniami P. G., nagraniem z monitoringu czy też sporządzonymi protokołami badania trzeźwości. Warto także nadmienić, iż już w toku dochodzenia zbierając dane osobopoznawcze, ustalono iż pojazd marki M. (...) stanowi własność R. N., co także potwierdza jego oświadczenia w tym zakresie. To wszystko sprawiło, iż Sąd Rejonowy jedynie częściowo posłużył się wyjaśnieniami złożonymi przez R. N. w toku rekonstrukcji stanu faktycznego tej sprawy.

zeznania świadka P. G..

Sąd Rejonowy ocenił jako w pełni wiarygodne zeznania świadka P. G.. Świadek ten jest osobą całkowicie obcą dla oskarżonego, niczym z nim nieskonfliktowaną. Przez to brak jest rozsądnych argumentów przemawiających za podejrzeniem chęci pomówienia oskarżonego przez świadka. Do tego zeznania świadka P. G. w przeważającym zakresie mają poparcie w innym materiale dowodowym. W szczególności należy tu podkreślić, iż prowadzenie pojazdu przez oskarżonego zostało wykazane także poprzez analizę monitoringu sądu. Dalej stan nietrzeźwości oskarżonego został ustalony także na podstawie protokolarnego badania przeprowadzonego przez funkcjonariuszy (...). Nie sposób przy tym pominąć, iż R. N. w żadnym miejscu nie wskazywał, iż alkohol miał spożywać na terenie Sądu (...). Sąd Rejonowy zwrócił uwagę na pewną niekonsekwencje w zeznaniach świadka, odnoszącą się do oceny zachowania oskarżonego w trakcie pobytu w sądzie. Niemniej P. G. oświadczył, iż zeznając na rozprawie nie pamiętał wszystkich okoliczności tego zajścia, a zeznając w dochodzeniu rzeczone wspomnienie było dużo silniejsze. Brak jest przy tym powodu, aby P. G. miał mieć motyw w oskarżeniu o takie zachowanie R. N., zwłaszcza że przedmiotowa okoliczność miała subminimalne znaczenie dla rozstrzygnięcia tej sprawy. Zeznania P. G. poza tym pozostają spójne, logiczne oraz zgodne z zasadami doświadczenia życiowego. Przedmiotowe depozycje nie były także kwestionowane przez samego oskarżonego, który skonfrontowany bezpośrednio z zeznaniami świadka w żaden sposób nie podważał ich wiarygodności. Rzeczone zeznania są również spójne z pozostałym materiałem dowodowym zgromadzonym w tym postępowaniu. To wszystko sprawiło, iż Sąd Rejonowy ustalając stan faktyczny oparł się na zeznaniach złożonych w toku procesu przez świadka P. G..

nagranie z kamer monitoringu wizyjnego Sądu (...)

Doniosłe znaczenie dla rozstrzygnięcia niniejszego procesu miało też nagranie z kamer monitoringu wizyjnego Sądu (...). Dowody te mają charakter rzeczowy. Równocześnie ich autentyczność nie budzi zastrzeżeń Sądu Rejonowego i nie była także kwestionowana przez samego oskarżonego. Jednocześnie godzi się zauważyć, iż zarejestrowane w nich dane odpowiadają oświadczeniom wiedzy P. G..

notatki urzędowe, protokoły oględzin pojazdu i związany z materiał poglądowy, protokół badanie trzeźwości oskarżonego, protokoły oględzin nagrania z kamer monitoringu sądu, dane z ewidencji kierowców, (...) R. N. i odpisy znajdujących się w niej wyroków wraz z danymi dotyczącymi wykonania orzeczonych w nich kar, decyzje starosty (...), czy zaświadczenie o stanie majątkowym oskarżonego

Sąd Rejonowy uznał za przydatny także pozostały materiał dowodowy zgromadzony w toku czynności postępowania przygotowawczego tj. notatki urzędowe, protokoły oględzin pojazdu i związany z materiał poglądowy, protokół badanie trzeźwości oskarżonego, protokoły oględzin nagrania z kamer monitoringu sądu, dane z ewidencji kierowców, (...) R. N. i odpisy znajdujących się w niej wyroków wraz z danymi dotyczącymi wykonania orzeczonych w nich kar, decyzje starosty (...), czy zaświadczenie o stanie majątkowym oskarżonego. Należało zważyć, iż przedmiotowe dokumenty zostały sporządzone przez właściwe ku temu osoby, w przepisanej przez prawo formie. Co więcej ich treść nie była w żaden sposób kwestionowana przez którąkolwiek ze stron tego postępowania.

1.Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów

(dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów)

Lp. faktu z pkt 1.1 albo 1.2

Dowód

Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu

PODSTAWA PRAWNA WYROKU

Punkt rozstrzygnięcia z wyroku

Oskarżony

☒

3.1. Podstawa prawna skazania albo warunkowego umorzenia postępowania zgodna z zarzutem

I

R. N.

Zwięźle o powodach przyjętej kwalifikacji prawnej

R. N. został oskarżony o to, że w dniu 20 marca 2024 roku w N. na ul. (...). J. S. znajdując się w stanie nietrzeźwości, prowadził w ruchu lądowym pojazd mechaniczny – samochód marki M. (...) o nr rej. (...), będąc wcześniej prawomocnie skazanym za prowadzenie pojazdu mechanicznego w stanie nietrzeźwości wyrokiem Sądu (...) z 4 grudnia 2019 roku sygn. akt (...), przy stwierdzonym stężeniu alkoholu w wydychanym powietrzu urządzeniem – (...) w wysokości I badanie: 0,52 mg/l, II badanie: 0,50 mg/l, a następnie urządzeniem typu – (...) – z wynikiem I badanie: 0,45 mg/l, II badanie: 0,45 mg/l tj. o przestępstwo z art. 178a § 1 i 4 k.k.

Zgodnie z treścią art. 178 a § 4 k.k. jeżeli sprawca czynu określonego w § 1 był wcześniej prawomocnie skazany za prowadzenie pojazdu mechanicznego w stanie nietrzeźwości lub pod wpływem środka odurzającego albo za przestępstwo określone w art. 173, 174, 177 lub art. 355 § 2 popełnione w stanie nietrzeźwości lub pod wpływem środka odurzającego albo dopuścił się czynu określonego w § 1 w okresie obowiązywania zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych orzeczonego w związku ze skazaniem za przestępstwo. Omawiając podstawy odpowiedzialności prawno karnej R. N., warto zwrócić uwagę na niejednorodny charakter normatywny tego przepisu. W zależności od realizacji przez sprawce jednego z alternatywnie określonych stanów faktycznych przepis ten stanowi typ kwalifikowany występku stypizowanego w art. 178a § 1 k.k.- w przypadku prowadzenia w stanie nietrzeźwości pojazdu mechanicznego w okresie obowiązywania zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych, bądź też okolicznością wpływającą na wymiar kary – w przypadku realizacji znamion typu podstawowego przez sprawcę będącego uprzednio karanego za prowadzenie pojazdu w stanie nietrzeźwości. Nie budzi więc żadnych wątpliwości, iż dla możliwości realizacji tego występku konieczne jest procesowe wykazanie, iż sprawca wypełnił wszystkie znamiona przedmiotowe i podmiotowe typu podstawowego z art. 178a § 1 k.k. Odnosząc się do tej kwestii należy wskazać, iż w przepisie tym penalizowane jest prowadzenie w ruchu lądowym pojazdu mechanicznego w stanie nietrzeźwości. Zbytecznym byłoby przekonywanie, iż samochód osobowy stanowi desygnat pojęcia pojazd mechaniczny, czy też stwierdzenie, iż droga publiczna jaką jest ulica (...), ulica (...) czy wyznaczona znakiem drogowym strefa ruchu - ogólnodostępny parking Sądu Rejonowego w (...) S. desygnatem pojęcia ruch lądowy. Należy także zaznaczyć, iż bez wątpienia nadawanie kierunku jazdy przy włączonym silniku samochodu należy uznać za jego prowadzenie. Natomiast sam stan nietrzeźwości posiada swoją definicje legalną w art. 115 § 16 k.k. i w przypadku wydychanego powietrza z takim stanem mamy do czynienia w sytuacji gdy owo stężenie przekracza poziom 0,25 mg/l lub prowadzi do takiego stanu. Oczywiście z uwagi na brak klauzuli nieumyślności występku tego można dopuścić się tylko i wyłącznie umyślnie, w obu formach przewidzianych w art. 9 § 2 k.k.

Przenosząc powyższe stwierdzenia na grunt niniejszej sprawy nie ulega wątpliwości Sądu, iż zachowanie R. N. wyczerpało wszystkie znamiona typu podstawowego określonego w art. 178a § 1 k.k. Przede wszystkim poruszał się on po drodze publicznej, a następnie strefie ruchu, a wiec w ruchu lądowym samochodem osobowym, a wyniki trzeźwości potwierdziły, iż znajdował się on tempore criminis w stanie nietrzeźwości. Jednocześnie Sąd Rejonowy zważył, iż oskarżony musiał mieć świadomość prowadzenia pojazdu w stanie nietrzeźwości. Na okoliczność tę wpływa nie tylko znaczne stężenie alkoholu w jego krwi, lecz także oświadczenia R. N. zawarte w protokole badania trzeźwości odnośnie spożywania tego dnia alkoholu. Posiłkowo należy nadmienić, że pewne znaczenie dla dowodzenia zamiaru oskarżonego miały również zeznania P. G.. To wszystko wskazuje, iż oskarżony musiał zdawać sobie sprawę z faktu, iż znajduje się on w stanie nieuprawniającym go do poruszenia się pojazdami mechanicznymi w ruchu lądowym. Tym samym Sąd Rejonowy stwierdził, iż zachowanie oskarżonego było umyślne i w dodatku popełnione w zamiarze bezpośrednim, co pozwalało na skompletowanie znamion typu podstawowego.

Wobec powyższych ustaleń należy odnieść się do okoliczności zwiększających stopień społecznej szkodliwości statuujących typ kwalifikowany. W przedmiotowej sprawie w świetle skargi oskarżyciela ową okolicznością statuującą typ kwalifikowany miał być fakt, iż owego czynu R. N. dopuścił się w okresie będąc uprzednio skazanym za jazdę w stanie nietrzeźwości (...) oskarżonego jasnym jest, iż w chwili czynu był on osobą posiadającą dwa uprzednie niezatarte skazania za występki z art. 178a § 1 i 4 k.k., co powoduje odpowiedzialność oskarżonego na podstawie okoliczności obostrzającej odpowiedzialność karną. Zarazem Sąd Rejonowy spostrzegł, iż oskarżony czynu tego dopuścił w czasie obowiązywania zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych orzeczonych na podstawie wyroku skazującego. Niemniej jednak w tym zakresie nie sposób wykazać oskarżonemu wiedzy o funkcjonowaniu tego zakazu. Istotnym jest bowiem, iż obydwa funkcjonujące wówczas zakazy zostały wydane w oparciu o fikcje doręczenia oskarżonemu czy to wyroku nakazowego czy to zawiadomienia o terminie rozprawy głównej. Oskarżyciel publiczny nie zaoferował także dowodów pozwalających wykazać świadomość oskarżonego funkcjonowania tych zakazów. Stąd też pomimo realizacji znamion przedmiotowych tego czynu zabronionego w typ podtypie Sąd Rejonowy zaniechał uzupełnienia opisu czynu w tym zakresie.

W związku z powyższym Sąd Rejonowy zważył, iż R. N. swoim zachowaniem wypełnił znamiona czynu zabronionego określonego w art. 178a § 1 i 4 k.k.

Odnosząc się natomiast do oceny stopnia społecznej szkodliwości tego czynu, należało w sposób kategoryczny stwierdzić, iż owo zachowanie było społecznie szkodliwe w stopniu znacznym. Istotne znacznie w tej materii odegrał poziom stanu nietrzeźwości oskarżonego R. N., który ponad 2 krotnie przekroczył ustawowy próg różnicujący przestępstwo od wykroczenia. Nadto należało zwrócić uwagę, iż oskarżony doskonale zdawał sobie sprawę ze swojego stanu psychofizycznego, biorąc pod uwagę, iż pił tego samego dnia alkohol. Tym samym poziom zagrożenia dla dobra prawnego w postaci bezpieczeństwa w komunikacji był wielokrotnie wyższy niż w przypadku typowego czynu kwalifikowanego za pomocą tego przepisu. Dodatkowo warto zwrócić uwagę, iż inkryminowanym czynem oskarżony poruszał się po ruchliwych arteriach N., a wiec w miejscach charakteryzującym się dużym ruchem ulicznym. Dalej postawa oskarżonego, który zdecydował się jechać w stanie nietrzeźwości do Sądu i to pomimo dwóch uprzednich skazań za przestępstwa podobne jednoznacznie wskazuje na jego lekceważący stosunek dla porządku prawnego. Wypada zwrócić przy tym uwagę, iż oskarżony w żaden sposób nie był zmuszony do prowadzenia tego pojazdu, gdyż mogła uczynić to A. W., która towarzyszyła mu w trakcie drogi do Sądu, a później przejęła ten pojazd od funkcjonariuszy (...). W związku z powyższym banalnym jest stwierdzenie, iż ów czyn spełniał materialną definicje przestępstwa określoną w art. 1 § 2 k.k.

Powyższy czyn był również zawiniony. W tym względzie należy zważyć, iż R. N. jest osobą dorosłą doskonale zdająca sobie sprawę z bezwzględnego zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych w stanie nietrzeźwości. Co więcej ów stan powinien być przez oskarżonego w sposób szczególny zinternalizowany biorąc pod uwagę jego uprzednią karalność za tego rodzaju przestępstwa. W sprawie tej nie wystąpiły także jakiekolwiek wątpliwości odnośnie poczytalności oskarżonego czy charakteru jego upojenia alkoholowego. Podobnie brak jest absolutnie żadnych podstaw do uznania, że oskarżony działał w anormalnej sytuacji motywacyjnej czy innej okoliczności choćby redukującej stopień jego zawinienia. Dlatego też należało stwierdzić, iż czyn ten był zawiniony w świetle normatywnej teorii winy, a poziom tego zawinienia należało określić jako wysoki, wyższy niż typowy przy tego rodzaju czynie zabronionym.

Konstatacja ta pozwoliła skompletować strukturę przestępstwa, co pozwoliło Sądowi w punkcie I wyroku uznać R. N. za winnego tego, że w dniu 20 marca 2024 roku w N. na ulicy (...) znajdując się w stanie nietrzeźwości – przy stwierdzonym stężeniu alkoholu w wydychanym powietrzu w wysokości 0,52 mg/l, prowadził w ruchu lądowym pojazd mechaniczny – samochód marki M. (...) o nr rej. (...), będąc wcześniej prawomocnie skazanym za prowadzenie pojazdu mechanicznego w stanie nietrzeźwości wyrokami Sądu (...) w sprawach o sygn. akt (...), sygn. akt (...) tj. czynu stanowiącego występek z art. 178a § 1 i 4 k.k.

☐

3.2. Podstawa prawna skazania albo warunkowego umorzenia postępowania niezgodna z zarzutem

Zwięźle o powodach przyjętej kwalifikacji prawnej

☐

3.3. Warunkowe umorzenie postępowania

Zwięzłe wyjaśnienie podstawy prawnej oraz zwięźle o powodach warunkowego umorzenia postępowania

☐

3.4. Umorzenie postępowania

Zwięzłe wyjaśnienie podstawy prawnej oraz zwięźle o powodach umorzenia postępowania

☐

3.5. Uniewinnienie

Zwięzłe wyjaśnienie podstawy prawnej oraz zwięźle o powodach uniewinnienia

KARY, Środki Karne, PRzepadek, Środki Kompensacyjne i

środki związane z poddaniem sprawcy próbie

Oskarżony

Punkt rozstrzygnięcia

z wyroku

Punkt z wyroku odnoszący się

do przypisanego czynu

Przytoczyć okoliczności

R. N.

I

I

Przestępstwo stypizowane w art. 178a § 4 k.k. jest zagrożone karą pozbawienia wolności w wymiarze od 3 miesięcy do 5 lat. Podkreślić przy tym należy, iż czyn ten został popełniony 20 marca 2024 roku, a więc po wejściu w życie dwóch nowelizacji kodeksu karnego, które w sposób istotny miały przełożenie na odpowiedzialność penalną oskarżonego R. N.. Po pierwsze należało podkreślić, iż po 1 października 2023 roku, ustawodawca w art. 37a § 1 i 2 k.k. w sposób wyraźny wyłączył możliwość orzeczenia kary wolnościowej wobec sprawcy występku z art. 178a § 4 k.k. Nadto treść art. 69 § 1 k.k. w powiązaniu z uprzednią karalnością R. N. na karę pozbawienia wolności, wykluczyła możliwość rozważania możliwości warunkowego zawieszenia wymierzonej w tym postępowaniu kary. Tym samym Sąd Rejonowy w realiach niniejszego postępowania był zobligowany do orzeczenia wobec R. N. tzw. bezwzględnej kary pozbawienia wolności. Zarazem brak było możliwości wymierzenia oskarżonemu kary równej bądź bardzo zbliżonej do dolnej granicy ustawowego zagrożenia, a to kary 3 miesięcy pozbawienia wolności. W tej mierze należało wziąć pod uwagę nie tylko okoliczności przedmiotowe czynu, gdzie oskarżony jechał w stanie dwukrotnie przekraczający próg rozróżnienia pomiędzy wykroczeniem, a przestępstwem, lecz także wykazał się absolutnym brakiem poszanowania porządku prawnego, wręcz manifestując swoją pogardę dla treści normy sankcjonowanej, skoro zdecydował się w takim stanie przyjechać do budynku Sądu. Dla wymiaru kary oskarżonego nie bez znaczenia był także fakt, iż owo skazanie jest 3 przypisaniem R. N. występku polegającego na jeździe w stanie nietrzeźwości. Należy przy tym dostrzec, iż oskarżony był także karany za niestosowanie się do sądowego zakazu prowadzenia pojazdów. Następnie wypada zwrócić uwagę na sytuacje osobistą oskarżonego, który to jest kawalerem, nie mającym nikogo na swoim utrzymaniu. Tym samym ciężko argumentować, iż wymierzona oskarżonemu kara 6 miesięcy pozbawienia wolności może przynieść dla niego atypowe dla tej kary dolegliwości. W ocenie Sądu Rejonowego kara 6 miesięcy pozbawienia wolności jest również adekwatna do stopnia społecznej szkodliwości czynu przypisanego R. N.. W tej mierze należy odwołać się do czynników katalizujących stopień karygodności tego czynu omówionych w części dotyczącej rozważań prawnych. Nie sposób jest także twierdzić, aby kara 6 miesięcy pozbawienia wolności była karą przekraczającą stopień zawinienia R. N.. To wszystko sprawiło, iż Sąd Rejonowy w punkcie I wyroku wymierzył oskarżonemu R. N. karę 6 miesięcy pozbawienia wolności.

R. N.

II

I

W realiach niniejszej sprawy zaktualizowała się przesłanka określona w art. 42 § 4 k.k. Według tego przepisu w przypadku ponownego skazania sprawcy za przestępstwo popełnione w warunkach określonych w art. 42 § 3 k.k. Sąd obligatoryjnie orzeka środek karny w postaci dożywotniego zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych, nie mając w rym względzie możliwości do odstąpienia od tego rodzaju reakcji. W tym miejscu należy zauważyć, że przedmiotowy występek stanowił już 3 przestępstwo polegające na jeździe przez oskarżonego w stanie nietrzeźwości. Zatem Sąd Rejonowy w punkcie II wyroku był zobligowany do orzeczenia wobec oskarżonego R. N. na podstawie art. 42 § 4 k.k. środka karnego w postaci dożywotniego zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych.

R. N.

III

I

Podobnie art. 43a § 2 k.k. w przypadku sprawcy występku z art. 178a § 4 k.k. przewiduje obligatoryjny środek karny w postaci świadczenia na rzecz Funduszu Pomocy Pokrzywdzonym i Pomocy Postpenitencjarnej w kwocie co najmniej 10000 złotych. Orzeczenie to jest obligatoryjne i brak jest prawnych możliwości odejścia od jego wymierzenia. Jednocześnie Sąd Rejonowy uznał, iż pomimo znacznego stopnia społecznej szkodliwości zachowania sprawcy w realiach tego postępowania brak jest potrzeby wyższego określenia tego świadczenia. Kwota 10000 złotych jest dla oskarżonego i tak bardzo znaczącą dolegliwością, zwłaszcza, zważywszy iż ma on w pespektywie odbycie kary 6 miesięcy pozbawienia wolności, a do tego w niniejszej sprawie Sąd miał obowiązek orzeczenia przepadku kierowanego przez R. N. pojazdu.

R. N.

IV

I

Następnie należało dostrzec, iż czyn przypisany w punkcie I wyroku został dokonany 20 marca 2024 roku, a więc już po wejściu nowelizacji kodeksu karnego wprowadzającą instytucje przepadku pojazdu mechanicznego prowadzonego przez sprawcę. Podstawę prawną tego rozstrzygnięcia stanowił przepis art. 178a § 5 k.k. Wedle tego przepisu w przypadku skazania sprawcy występku z art. 178a § 4 k.k. sąd ma obowiązek orzeczenia przepadku kierowanego przez sprawcę pojazdu. Należy w tym miejscu nadmienić, iż inaczej niż w przypadku sprawcy występku z art. 178a § 1 k.k. w przypadku sprawcy działającego w warunkach art. 178a § 4 k.k. brak jest nawet ekstraordynaryjnej podstawy do odstąpienia od orzeczenia tego przepadku. Następnie należało wziąć pod uwagę, iż na rozprawę dzięki wyjaśnieniom oskarżonego R. N., Sąd ustalił, iż to R. N. był wyłącznym właścicielem tego pojazdu. Po pierwsze według relacji oskarżonego wpis w dowodzie rejestracyjnym miał jedynie pozorny charakter. Po drugie w chwili czynu jego matka tj. osoba widniejąca w dowodzie rejestracyjnym jako właściciel już nie żyła, a on był jedynym spadkobiercą tego pojazdu. Depozycje te były w zasadzie już potwierdzone na etapie dochodzenia, gdzie w notatce urzędowej dokumentujące dane osobo poznawcze oskarżonego, podano, iż w skład mienia R. N., wchodzi właśnie ten pojazd mechaniczny. Tym samym stwierdzając, iż to oskarżony R. N. był wyłącznym właścicielem tego pojazdu, wzgląd na obligatoryjną dyspozycje art. 178a § 5 k.k. zobowiązał Sąd Rejonowy do orzeczenia przepadku tego pojazdu, co też Sąd uczynił w punkcie IV uzasadnianego wyroku.

Inne ROZSTRZYGNIĘCIA ZAwarte w WYROKU

Oskarżony

Punkt rozstrzygnięcia

z wyroku

Punkt z wyroku odnoszący się do przypisanego czynu

Przytoczyć okoliczności

inne zagadnienia

W tym miejscu sąd może odnieść się do innych kwestii mających znaczenie dla rozstrzygnięcia,

a niewyjaśnionych w innych częściach uzasadnienia, w tym do wyjaśnienia, dlaczego nie zastosował określonej instytucji prawa karnego, zwłaszcza w przypadku wnioskowania orzeczenia takiej instytucji przez stronę

7. KOszty procesu

Punkt rozstrzygnięcia z wyroku

Przytoczyć okoliczności

IV

Mając na uwadze dotkliwość obciążeń finansowych wynikających z punktów III i IV wyroku, a także uwzględniając przeciętną sytuacje majątkową oskarżonego R. N. Sąd Rejonowy w punkcie V wyroku zwolnił oskarżonego od obowiązku ponoszenia kosztów sądowych w całości.

Podpis