II K 550/24

Sygn. akt II K 550/24

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 27 czerwca 2025 roku

Sąd (...), II Wydział Karny, w składzie:

Przewodniczący: Sędzia Dominik Mąka

Protokolant: Karolina Rzeszowska - Świgut

przy udziale oskarżyciela posiłkowego M. T. (1)

po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 czerwca 2025 roku

sprawy K. T. córki B. i B. z domu L.

urodzonej (...) w N.

oskarżonej o to, że

w okresie od 24 września 2023 roku do 18 marca 2024 roku w N. przy ul. (...), wbrew woli powołanego do opieki wyrokiem Sądu (...) z dnia 16 maja 2022 roku M. T. (1) zatrzymała przy sobie małoletnią córkę W. T.

tj. o przestępstwo z art. 211 kk

I. uznaje oskarżoną K. T. za winną czynu zarzucanego aktem oskarżenia, stanowiącego przestępstwo z art. 211 k.k. i za to przestępstwo na podstawie art. 211 k.k. wymierza oskarżonej K. T. karę 4 (czterech) miesięcy pozbawienia wolności;

II. na podstawie art. 29 ust. 1 ustawy prawo o adwokaturze przyznaje od Skarbu Państwa na rzecz adwokat M. P. (1) kwotę (...),20 (tysiąca trzydziestu trzech, 20/100) złotych, w tym podatek (...) tytułem kosztów reprezentacji w tym procesie małoletniej pokrzywdzonej W. T.;

III. na podstawie art. 627 k.p.k. zasądza od oskarżonej K. T. na rzecz oskarżyciela posiłkowego M. T. (1) kwotę 1200 (tysiąca dwustu ) złotych tytułem wydatków poniesionych przez oskarżyciela posiłkowego w toku procesu;

IV. na podstawie art. 627 k.p.k. zasądza od oskarżonej K. T. na rzecz Skarbu Państwa kwotę 500 (pięciuset) złotych tytułem częściowych kosztów sądowych, zaś na podstawie art. 624 § 1 k.p.k. zwalnia oskarżoną od obowiązku ponoszenia kosztów sądowych w całości.

Wyroku z dnia 27 czerwca 2025 roku.

Formularz UK 1

Sygnatura akt

II K 550/24

Jeżeli wniosek o uzasadnienie wyroku dotyczy tylko niektórych czynów lub niektórych oskarżonych, sąd może ograniczyć uzasadnienie do części wyroku objętych wnioskiem. Jeżeli wyrok został wydany w trybie art. 343, art. 343a lub art. 387 k.p.k. albo jeżeli wniosek o uzasadnienie wyroku obejmuje jedynie rozstrzygnięcie o karze i o innych konsekwencjach prawnych czynu, sąd może ograniczyć uzasadnienie do informacji zawartych w częściach 3–8 formularza.

USTALENIE FAKTÓW

1.Fakty uznane za udowodnione

Lp.

Oskarżony

Czyn przypisany oskarżonemu (ewentualnie zarzucany, jeżeli czynu nie przypisano)

1.1.1.

K. T.

w okresie od 24 września 2023 roku do 18 marca 2024 roku w N. przy ul. (...), wbrew woli powołanego do opieki wyrokiem Sądu (...) z dnia 16 maja 2022 roku M. T. (1) zatrzymała przy sobie małoletnią córkę W. T.

Przy każdym czynie wskazać fakty uznane za udowodnione

Dowód

Numer karty

K. T. i M. T. (1) byli małżeństwem od października 2014 roku, a z ich związku przyszła na świat w dniu (...) córka W. T.. 26 sierpnia 2020 roku Sąd (...), orzekł o rozwiązaniu małżeństwa M. i K. T. przez rozwód. W punkcie II wyroku Sąd (...) ograniczył obojgu rodzicom wykonywanie władzy rodzicielskiej nad małoletnią córką, decydując o umieszczeniu jej w pieczy zastępczej.

Wyrok Sądu (...)

13-14

Dnia 16 maja 2022 roku Sąd (...) zmienił zaskarżony wyrok poprzez powierzenie M. T. (1) wykonywania władzy rodzicielskiej nad małoletnią córką. Jednocześnie Sąd (...) ustalił miejsce pobytu małoletniej przy M. T. (1). Sąd (...) ograniczył władze rodzicielską K. T. do prawa uzyskania informacji o miejscu kształcenia małoletniej córki i o jej stanie zdrowia. Małoletnia w tym czasie przebywała u oskarżonej.

Wyrok Sądu (...)

15-17

Mając na uwadze powyższy wyrok, M. T. (1) udał się 17 maja 2022 roku do miejsca zamieszkania oskarżonej, przy ul. (...) w N., w celu odebrania córki. Ponieważ ani małoletnia, ani oskarżona nie były obecne w mieszkaniu, M. T. (1) postanowił skontaktować się z byłą żoną K. T. telefonicznie. W trakcie rozmowy oskarżona poinformowała go, że nie zamierza dobrowolnie wydać małoletniej. W związku z powyższym M. T. (1) zdecydował się wezwać służby na miejsce zdarzenia. W czasie oczekiwania na przybycie patrolu (...) rodzice oskarżonej oznajmili M. T. (1), że K. T. wraz z córką wyjechała z samego rana, a oni nie mają informacji na temat ich miejsca pobytu.

Z uwagi na wielokrotne próby kontaktu z oskarżoną oraz nieudane próby odebrania małoletniej, M. T. (1) w maju 2022 roku złożył do sądu wniosek o nakaz wydania małoletniej przez oskarżoną. Wniosek ten został pozytywnie rozpatrzony, a 12 lipca 2022 roku Sąd (...) wydał nakaz oddania małoletniej W. T. pod pieczę M. T. (1). W związku z dalszymi bezskutecznymi próbami odebrania małoletniej, M. T. (1) we wrześniu 2022 roku ponownie wystąpił do Sądu (...) z wnioskiem o odebranie małoletniej. Sprawa została przekazana do Sądu (...), co ostatecznie zostało rozpatrzone wydaniem postanowienia w dniu 17 marca 2023 roku, sygn. akt (...), o przymusowym odebraniu małoletniej. M. T. (1), zgodnie z postanowieniem podjął próby przymusowego odebrania małoletniej, które odbywały się w obecności kuratora sądowego. Niestety, wszystkie te próby ostatecznie nie przyniosły rezultatu.

W okresie objętym aktem oskarżenia M. T. (1) wielokrotnie próbował odebrać swoją córkę od matki. Niemniej jednak wszystkie powzięte działania okazały się bezskuteczne. Oskarżona swoją postawą uniemożliwiała wydanie dziecka, czym uniemożliwiała oskarżycielowi posiłkowemu wykonywanie pieczy przyznanej orzeczeniem sądowym. Czynności te zakończyły się niepowodzeniem pomimo udziału w tych czynnościach kuratora M. P. (2), a także asysty (...). W toku tych czynności K. T. nie puszczała dziecka, pomimo wydawania jej w tym zakresie wyraźnych poleceń. Zarazem informując osoby uczestniczące w tych czynnościach, iż znajduje się ona w zagrożonej ciąży. Oskarżona była przy tym agresywna werbalnie wobec byłego męża i kuratora. Na skutek takiego działania K. T. wszystkie powzięte wówczas próby odebrania dziecka okazały się być bezskuteczne i małoletnia w dalszym ciągu przebywa pod opieką matki wbrew orzeczeniu sądu.

Pisemne zawiadomienie kuratora zawodowego

18-22

Postanowienie Sądu (...) I. N. (...)

50

Pisemne zawiadomienie kuratora zawodowego z załącznikami

55-62

Pisemne zawiadomienie kuratora zawodowego z załącznikami

91-96

Protokół oględzin nagrania

107-108

(...) dot. interwencji z dnia 19 grudnia 2023 roku

33-47

(...) dot. interwencji z dnia 8 lutego 2024 roku

72-90

Orzeczenie Sądu (...)

214

Zeznania M. T. (1)

1-5

Zeznania M. P. (2)

64-67

Częściowe wyjaśnienia oskarżonej K. T.

100-101

K. T. została uznana za winną popełnienia czynu zarzucanego jej aktem oskarżenia. Na podstawie wyroku Sądu (...) z dnia 13 listopada 2024 roku (sprawa (...)) przestępstwo z art. 211 k.k. i za to na mocy za to na mocy powołanego przepisu ustawy, wymierzył jej karę 6. miesięcy pozbawienia wolności, której wykonanie na mocy art. 69 § 1 k.k. i art. 70 § 1 k.k. w zw. z art. 4 § 1 k.k. warunkowo zawiesił oskarżonej na dwuletni okres próby

Wyrok nieprawomocny.

Sąd (...) w dniu 10 maja 2024 roku o sygn. akt (...) uznał oskarżoną za winną, iż w okresie od 10 września 2022 roku do 23 września 2023 roku w N. przy ul. (...) oraz w S. wbrew woli powołanego do opieki wyrokiem Sądu (...) o sygn. akt (...) z dnia 16 maja 2022 roku M. T. (1) zatrzymała przy sobie małoletnią córkę W. T., co stanowi przestępstwo z art. 211 k.k. i za to na mocy tego przepisu oraz przy zastosowaniu art. 4 §1 k.k. wymierzył jej karę 5. miesięcy pozbawienia wolności. Sąd warunkowo zawiesił oskarżonej K. T. na okres próby wynoszący 2. lata wykonanie kary pozbawienia wolności. Sąd Rejonowy zobowiązał oskarżoną do wydania małoletniej córki M. T. (1) w ciągu dwóch miesięcy.

Wyrok prawomocny.

Oskarżona, działając świadomie, wciąż bezprawnie zatrzymuje małoletnią córkę W. T., nie stosując się do wydanego nakazu, co prowadzi do dalszego naruszania dobra pokrzywdzonego.

Fakty notoryjny, a nadto Sąd Rejonowy posiadał w tym zakresie wiedzę powziętą z urzędu. Każda strona tego procesu miała świadomość funkcjonowania w obrocie prawnym tych orzeczeń

Postanowieniem z dnia 14 maja 2025 roku o sygn. akt (...) Sąd Rejonowy w (...) pozbawił K. T. władzy rodzicielskiej nad małoletnią córką W. T.. Postanowieniem tym zawiesił wykonywanie władzy rodzicielskiej przez M. T. (1), a ostatecznie zdecydował umieścić małoletnią w placówce opiekuńczo wychowawczej typu interwencyjnego. Postanowienie to nie jest prawomocne.

Postanowienie (...), sygn. akt (...)

235-254

Oskarżona posiada wykształcenie zawodowe, a wyuczony zawód to kasjer/sprzedawca. Obecnie pozostaje w związku małżeńskim, z którego zrodziło się dwoje dzieci. Oskarżona nie podejmuje pracy zarobkowej. Utrzymuje się ze świadczeń przyznanych z (...). Według oświadczenia nie była leczona psychiatrycznie, neurologicznie ani odwykowo. Według treści notatki sporządzonej na zasadzie art 213 §1 k.p.k oskarżona nie jest właścicielem nieruchomości ani innych wartościowych składników majątkowych.

Zaświadczenie o stanie majątkowym oskarżonej

104

Notatka o oskarżonej

105

Zaświadczenie o karalności

109, 132

Zgodnie z opinią sądowo-psychiatryczną oskarżona w odniesieniu do zarzucanego czynu miała zachowaną zdolność do rozpoznania jego znaczenia oraz pokierowania własnym postępowaniem. Biegli nie stwierdzili, aby zachodziły okoliczności wykazane w art 31 §1 lub §2 k.k, jednakże stwierdzają u oskarżonej cechy osobowości nieprawidłowej. Oskarżona może brać udział w postępowaniu procesowym i prowadzić obronę w sposób samodzielny i rozsądny.

Opinia sądowo psychiatryczna

154-155

1.Fakty uznane za nieudowodnione

Lp.

Oskarżony

Czyn przypisany oskarżonemu (ewentualnie zarzucany, jeżeli czynu nie przypisano)

1.2.1.

Przy każdym czynie wskazać fakty uznane za nieudowodnione

Dowód

Numer karty

OCena DOWOdów

1.Dowody będące podstawą ustalenia faktów

Lp. faktu z pkt 1.1

Dowód

Zwięźle o powodach uznania dowodu

Częściowe wyjaśnienia oskarżonej K. T.

Oskarżona, zarówno w toku prowadzonego dochodzenia, jak i w trakcie rozprawy, nie przyznała się do zarzucanego jej czynu. W swoich wyjaśnieniach wskazała, że wcześniej miała już zarzuty z art. 211 k.k., jednak w innym okresie. To stwierdzenie wyraźnie obrazuje, że oskarżona zdaje sobie sprawę z powagi swojego postępowania. Mimo wydanych wyroków sądowych, nadal zatrzymuje małoletnią z zamiarem bezpośrednim, przez co narusza dobro, jakim jest sprawowanie opieki nad małoletnią przez M. T. (1). Oskarżona nie zaprzeczała w swoich wyjaśnieniach, że jej były mąż, M. T. (1), próbował siłowo tj. w asyście (...) odebrać małoletnią, a takie incydenty miały miejsce w obecności innych osób. Oskarżona podała szacunkową liczbę tych prób, które znalazły potwierdzenie w materiale dowodowym, w tym w pisemnych zawiadomieniach kuratora. Sąd uznał tę część wyjaśnień za stanowiące uzupełnienie ustaleń faktycznych w jednolitą całość. Jednakże Sąd nie znalazł podstaw do uznania za wiarygodne dalszych wyjaśnień oskarżonej. W trakcie rozprawy jawiła się ona jako osoba bezkrytyczna wobec siebie, wciąż żywiąca złość do byłego męża, która za wszelką cenę trzyma się swoich twierdzeń, nawet jeśli to jej dziecko ponosi konsekwencje takiego zachowania. Stwierdziła, że M. T. (1) nie zależy na dobru córki ani na relacji z nią, lecz jedynie na podziale majątku, w który zaangażowana jest małoletnia. Pomimo prób odebrania dziecka, nie zgodziła się na oddanie małoletniej, argumentując to brakiem doświadczenia M. T. (1) w wychowywaniu dzieci oraz z uwagi na jego rzekome problemy natury psychicznej. Oskarżona kwestionowała także istnienie więzi małoletniej z ojcem, zapominając, że sama poprzez swoje inkryminowane w tym procesie, a także wcześniejsze zachowanie, tej więzi oskarżyciela posiłkowego, a także swojej córki pozbawiła Oskarżona uważa, że wszyscy, zarówno Sąd, jak i inni funkcjonariusze, działają na jej niekorzyść. W trakcie składania wyjaśnień oskarżona broniła się argumentem działania w stanu wyższej konieczności. Mimo wcześniejszych twierdzeń, nie udowodniła, że oddanie małoletniej pod opiekę M. T. (1) naruszyłoby jej dobro. Jej stwierdzenia, że małoletnia nie chciała przejść pod opiekę ojca, są wynikiem długotrwałej izolacji dziecka od pokrzywdzonego, wywołanej właśnie działaniem oskarżonej. E. oskarżona działała nie tylko na szkodę byłego męża, lecz także na szkodę małoletniej córki, dając priorytet własnym negatywnym emocjom względem byłego partnera aniżeli realnemu dobru dziecka czy powadze respektowania orzeczeń sądowych. Warto w tym miejscu zwrócić uwagę, iż K. T. w obecności małoletniej oskarżona neguje osobę M. T. (1). Zgodnie z zeznaniami świadka M. P. (2), pełniącej funkcję kuratora sądowego i współpracującą z obiema stronami, jednoznacznie potwierdziła, że współpraca z oskarżoną jest bardzo trudna. Oskarżona nie współpracuje, nie respektuje wyroków sądowych i utrudnia wykonywanie pracy kuratora. W obecności dziecka wypowiada się negatywnie o M. T. (1), co wpływa na późniejsze nastawienie małoletniej do oskarżyciela posiłkowego. Ostatecznie Sąd ocenił tę część wyjaśnień oskarżonej odnoszących się do rzekomego działania w warunkach stanu wyższej konieczności jako niewiarygodną, mającą na celu jedynie zmniejszenie jej odpowiedzialności karnej.

Zeznania M. T. (1)

Sąd Rejonowy w całości uznał za wiarygodne zeznania świadka M. T. (1). Świadek ten zeznawał w sposób jasny, spójny i zgodny z zasadami doświadczenia życiowego. Jego zeznania korelowały z innymi materiałami dowodowymi takimi jak zeznania świadka M. P. (2) (k. 64-67). W tym miejscu należy zwrócić przede wszystkim uwagę na zgodność jego depozycji z orzeczeniami sądów. Brak jest pomiędzy tymi dowodami jakichkolwiek sprzeczności. Świadek w swoich zeznaniach opierał się tylko na własnych obserwacjach, nie czyniąc żadnych przypuszczeń czy domniemań. M. T. (1) zeznał, iż pomimo postanowień sądów, oskarżona zatrzymywała przy sobie małoletnią, nie stosowała się do poleceń służb. Ponadto jak stwierdził, pomimo wydanego wyroku również za popełniony czyn z art. 211 k.k. i zawartym nakazie oddania małoletniej, oskarżona nadal zaniechała ze swojej strony jej wydania, co według świadka jednoznacznie potwierdziło, iż nawet wyrok Sądu nie jest w stanie wymusić poprawnego zachowania u oskarżonej. M. T. (1) końcowo stwierdził, iż z uwagi na dalsze bezprawne zatrzymywanie małoletniej, obawia się, że jego dobro w postaci wykonywania opieki i nadzoru nad małoletnią nadal będzie naruszalne przez oskarżoną. Mając na uwadze powyższe, Sąd uznał te zeznania za szczere i wiarygodne, a w oparciu o nie poczynił większość ustaleń faktycznych w tej sprawie.

Zeznania M. P. (2)

Sąd Rejonowy w całości uznał za wiarygodne zeznania świadka M. P. (2). Świadek pełni funkcję kuratora sądowego, a z inkryminowanym zdarzeniem zetknęła się z uwagi na wykonywanie obowiązków służbowych. Sąd w złożonych zeznaniach nie znalazł podstaw aby podważyć jej bezstronność. Świadek jest osobą obca dla stron, niezaangażowaną w wynik procesu. Należy zauważyć, iż M. P. (2) dokonywała wraz z oskarżonym prób przejęcia małoletniej z pod nieuprawnionego zatrzymywania przez oskarżoną. M. P. (2) w swoich zeznaniach podała, iż współpraca z oskarżoną jawiła się jako trudna. Oskarżona nie współpracuje, utrudnia przebieg odebrania małoletniej. W obecności małoletniej krytykuje M. T. (1), co według niej ma przełożenie na późniejszą postawę małoletniej wobec ojca. Zeznania świadka należało ocenić jako jasne, spójne, pozostające w zgodzie z zasadami doświadczenia życiowego. Zeznania te korespondują również z pisemnymi zawiadomieniami czy też zeznaniami świadka M. T. (1). W realiach niniejszej sprawy nie wykazano, aby świadek miał w jakimś zakresie wypowiadać się nieściśle, bądź wewnętrznie sprzecznie. M. P. (2) zeznawała na rozprawie w sposób opanowany, wolny od jakiegokolwiek zaangażowania emocjonalnego. To wszystko sprawiło, iż jej zeznania zostały uznane przez Sąd Rejonowy jako wiarygodne i posłużyły one w rekonstrukcji stanu faktycznego.

Wyrok Sądu (...)

Za niewątpliwie przydatny w tej sprawie był wyrok Sądu (...). Dokument ten potwierdza, że wobec oskarżonej zostało zastosowane ograniczenie władzy rodzicielskiej do prawa uzyskania informacji o miejscu kształcenia małoletniej i o jej stanie zdrowia. W wyroku tym Sąd powierzył M. T. (1) wykonywanie władzy rodzicielskiej, ustalając przy nim miejsce pobytu małoletniej. Dokument ten nie był kwestionowany przez strony, stanowił podstawę ustaleń faktycznych.

Protokół oględzin nagrania

Sąd Rejonowy ustalając stan faktyczny uznał za wiarygodny dowód w postaci protokołu oględzin nagrania. Dokument ten nie był kwestionowany przez strony, został sporządzony przez osoby do tego upoważnione. Dokument ten potwierdza, iż próba przejęcia małoletniej z pod nieuprawnionego zatrzymania przez oskarżoną kończyła się niepowodzeniem. Oskarżona nie wykazywała współpracy, a wręcz ją utrudniała, z uwagi na skuteczną separacje małoletniej od pokrzywdzonego, ta przy próbie odebrania reagowała agresją, płaczem, krzykiem.

Postanowienie (...), sygn. akt (...)

Nadto za wiarygodny dokument, Sąd uznał postanowienie Sądu (...) z dnia 14 maja 2025 roku o sygn.. akt (...). Postanowieniem tym Sąd Rejonowy pozbawił K. T. władzy rodzicielskiej nad małoletnią córką W. T.., zawiesił również władzę rodzicielską M. T. (1) nad małoletnią, a ostatecznie postanowił umieścić W. T. w placówce opiekuńczo wychowawczej- typu interwencyjnego. Dokument ten nie był kwestionowany przez strony, a nadto potwierdza, że oskarżona od wielu lat tkwi w uporze, nie realizuje zobowiązań zawartych w wyrokach, obligującego do wydania dziecka. Zgodnie ze stwierdzeniem Sądu Rejonowego, czyni to świadomie, z premedytacją. Kolejne sprawy nie robią na niej wrażenia. Z uwagi na skuteczne, bezprawne zatrzymanie małoletniej, pozbawienie jakichkolwiek kontaktów małoletniej z pokrzywdzonym- oskarżona swym zachowaniem doprowadziła do stanu w którym pokrzywdzony jest osobą całkowicie obca dla małoletniej. W przypadku odebrania małoletniej siłą, reaguje ona agresją, płaczem, krzykiem. Stąd też Sąd Rejonowy zdecydował o zawieszeniu władzy rodzicielskiej przez pokrzywdzonego.

Postanowienie Sądu (...) I. N. (...)

Również i ten dokument należało uznać za wiarygodny, stanowiący podstawę ustaleń faktycznych. Dokument ten potwierdza, iż z uwagi na skuteczne bezprawne zatrzymanie małoletniej, Sąd Rejonowy w (...) postanowił zlecić kuratorowi przymusowe odebranie małoletniej.

Pisemne zawiadomienia kuratora zawodowego z załącznikami

Sąd w trakcie ustalania stanu faktycznego uwzględnił również pisemne zawiadomienia kuratora zawodowego. Dokumenty te nie były kwestionowane przez strony, ponadto potwierdzały, iż oskarżona odmawiała wydania dziecka. W trakcie dokonywania czynności przez kuratora, oskarżona była agresywna słownie, narażała zdrowie małoletniej celem uniemożliwienia realizacji przedmiotowego postanowienia.

Opinia sądowo psychiatryczna

Sąd w trakcie ustalania stanu faktycznego posłużył się opinią wydaną przez specjalistów M. B. i H. B.. Mając na uwadze wymienioną opinię, należy wskazać, iż biegli stwierdzili, że oskarżona K. T. nie przejawia objawów choroby psychicznej, a zatem nie ma podstaw do kwestionowania poczytalności w odniesieniu do zarzucanego czynu, zgodnie z art. 31 § 1 i § 2 Kodeksu karnego. Ponadto biegli uznali, że oskarżona jest w stanie samodzielnie i rozsądnie realizować swoją obronę Należy uznać, iż owa opinia posiadała przymiot pełności i jasności. Ponadto, w realiach postępowania nie występowały powody do podważenia owej wiedzy specjalnej. Owa opinia jest pełna, jasna oraz zawiera logiczne i należycie uzasadnione wnioski. Została sporządzona przez osoby kompetentne, posiadające wymaganą wiedzę i doświadczenie.

Materiały dot. interwencji z dnia 8 lutego 2024 roku

Materiały dot. interwencji z dnia 19 grudnia 2023 roku

Za przydatny w sprawie należało uznać materiały dot. interwencji z dnia 8 lutego 2024 roku jak i 19 grudnia 2023 roku. Dokumenty te nie były kwestionowane przez strony, zostały sporządzone przed odpowiednie osoby. Dokumenty te potwierdzają, iż pomimo postanowień sądowych jak i asysty policyjnej, odebranie małoletniej nie doszło do skutku.

Orzeczenie Sądu (...)

Wyrok Sądu (...)

Notatka o oskarżonej

Zaświadczenia o ukończeniu kursów (?)

Brak było także podstaw do zakwestionowania przydatności pozostałych nieosobowych materiałów dowodowych zgromadzonych w tej sprawie : tj. orzeczenie Sądu (...), wyrok Sądu (...) danych osobopoznawczych. Przedmiotowe dokumenty zostały sporządzone przez organy do tego kompetentne w przewidzianej przez prawo formie. Nadto, co szczególnie istotne żadna ze stron tego postępowania nie kwestionowała w jakikolwiek sposób danych zawartych w tych pismach. Sąd Rejonowy skorzystał z przedmiotowych dowodów ustalając stan faktyczny w tej sprawie.

1.Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów

(dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów)

Lp. faktu z pkt 1.1 albo 1.2

Dowód

Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu

Pozostałe dowody złożone przez oskarżoną:

informacja z pisma 8 listopada 2024 roku,

opinia psychologiczna,

informacja oskarżonej z 27 czerwca 2025 ,

wyrok o alimenty przeciwko M. T. (2),

zarzuty do opinii,

decyzja o zasiłku pielęgnacyjny Świadectwo szkolne,

dokumentacja medyczna,

postanowienie SR Brzesko

Sąd Rejonowy, ustalając fakty, nie uwzględnił wymienionych dowodów z powodu ich braku znaczenia dla sprawy. Dokumentacja ta nie potwierdziła też twierdzeń oskarżonej, które uzasadniałyby zatrzymanie małoletniej.

PODSTAWA PRAWNA WYROKU

Punkt rozstrzygnięcia z wyroku

Oskarżony

☒

3.1. Podstawa prawna skazania albo warunkowego umorzenia postępowania zgodna z zarzutem

I

K. T.

Zwięźle o powodach przyjętej kwalifikacji prawnej

Oskarżyciel publiczny zarzucił K. T., że w okresie od 24 września 2023 roku do 18 marca 2024 roku w N. przy ul. (...), wbrew woli powołanego do opieki wyrokiem Sądu (...) z dnia 16 maja 2022 roku M. T. (1) zatrzymała przy sobie małoletnią córkę W. T..

Początkowo należy wskazać, iż odpowiedzialności karnej z art. 211 k.k. podlega ten kto, wbrew woli osoby powołanej do opieki lub nadzoru, uprowadza lub zatrzymuje małoletniego poniżej lat 15 albo osobę nieporadną ze względu na jej stan psychiczny lub fizyczny. Przestępstwo to należy do przestępstw powszechnych. Dobrem chronionym jest opieka i nadzór, których immanentnym elementem, niezbędnym do ich prawidłowej realizacji, jest niezakłócenie ich wykonywania. Warto zauważyć, że w tym artykule nie jest bezpośrednim, przedmiotem ochrony prawnej dobro osoby małoletniej lub nieporadnej. Warunkiem bytu przestępstwa uprowadzenia lub zatrzymania osoby małoletniej lub nieporadnej jest bowiem działanie „wbrew woli osoby powołanej do opieki lub nadzoru” ( A. Wąsek, J. Warylewski [w:] Kodeks karny..., s. 1284). „Zatrzymanie” polega na skłonieniu lub zmuszeniu osoby pozostającej pod opieką lub nadzorem do pozostania w miejscu, w którym przebywa, wbrew woli osoby uprawnionej do opieki lub nadzoru. Przestępstwo to jest przestępstwem skutkowym, tj. do dokonania przestępstwa wymagane jest rzeczywiste pozbawienie osoby sprawującej nadzór lub opiekę możliwości wypełnienia tego obowiązku. Przestępstwo to ma charakter trwały i może być popełnione umyślnie z zamiarem bezpośrednim jak i ewentualnym. Oznacza to, że sprawca swoim zachowaniem wywołuje stan bezprawny i go utrzymuje.

Przenosząc powyższe na grunt niniejszej sprawy, nie budziło żadnych wątpliwości Sądu Rejonowego, iż zachowanie oskarżonej K. T. wypełniło znamiona zarzucanego jej czynu zabronionego. Należy wskazać, że dnia 16 maja 2022 roku Sąd (...) zmienił zaskarżony wyrok poprzez powierzenie M. T. (1) wykonywanie władzy rodzicielskiej nad małoletnią córką. Jednocześnie Sąd (...) ustalił miejsce pobytu przy małoletniej przy M. T. (1). Zgodnie z zebranym materiałem dowodowym takim jak: pisemne zawiadomienie kuratora zawodowego (k.18-22, 55-62, 91-96) zeznaniami M. P. (2) (k. 64-67), zeznaniami pokrzywdzonego M. T. (1) (k. 64-67) jednoznacznie należało stwierdzić, iż oskarżona nieprzerwalnie od 24 września 2023 roku do 18 marca 2024 roku zatrzymywała przy sobie małoletnią córkę W. T.. W ten sposób oskarżona naruszyła dobro prawne chronione tym artykułem jakim jest niezakłócanie wykonywania opieki i nadzoru ustalonego dla pokrzywdzonego. Oskarżona dopuściła się zarzucanego jej czynu umyślnie, z zamiarem bezpośrednim. Przykładem tego jest jej niezastosowanie się do postanowienia Sądu (...) z dnia 17 marca 2023 roku, sygn. akt (...) (...), dotyczącego przymusowego odebrania małoletniej. Oskarżona była świadoma treści wyroku Sądu (...), sygn. akt (...) , i przyznała, że świadomie nie wydała małoletniej. W swoich wyjaśnieniach oskarżona broniła się argumentem wyższej konieczności, powołując się na domniemane leczenie psychiatryczne M. T. (1) oraz jego brak doświadczenia w wychowywaniu dzieci. Niemniej jednak nie przedstawiła żadnych dowodów na to, że dobro małoletniej mogłoby być zagrożone pod opieką M. T. (1). W trakcie całej rozprawy oskarżona jawiła się jako osoba bezkrytyczna wobec siebie, wciąż żywiąca konflikt wobec M. T. (1). W rezultacie skutecznie odizolowała małoletnią od kontaktów z pokrzywdzonym, co doprowadziło do negatywnego zachowania małoletniej wobec oskarżonego.

Z uwagi na realizację przez oskarżoną znamion przedmiotowych i podmiotowych czynu stypizowanego w art. 211 k.k. Sąd był obowiązany do oceny stopnia społecznej szkodliwości czynu. Zgodnie z art. 115 § 2 k.k. Przy ocenie stopnia społecznej szkodliwości czynu sąd bierze pod uwagę rodzaj i charakter naruszonego lub zagrożonego dobra, rozmiary wyrządzonej lub grożącej szkody, sposób i okoliczności popełnienia czynu, wagę naruszonych przez sprawcę obowiązków, jak również postać zamiaru, motywację sprawcy, rodzaj naruszonych reguł ostrożności i stopień ich naruszenia. Według Sądu Rejonowego zachowanie oskarżonej charakteryzował wysoki stopień społecznej szkodliwości czynu. Za takim stopniem przemawiały: oskarżona w sposób umyślny zatrzymała małoletnią, naruszając tym dobro prawne chronione art. 211 k.k. jakim jest opieka i nadzór, których immanentnym elementem, niezbędnym do ich prawidłowej realizacji, jest niezakłócenie ich wykonywania. Oskarżona miała zamiar popełnienia tego przestępstwa, chciała go popełnić. Pomimo wydania postanowień Sądu (...) o przymusowym odebraniu małoletniej, pomimo Wyroku Sądu Rejonowego o sygn. akt (...), oskarżona jak sama przyznała świadomie zatrzymała małoletnią, takowym zachowaniem wykazała nie tylko pogardę dla obowiązku wykonywania orzeczeń sądowych lecz także kompletny brak zainteresowania losem małoletniej. Ponadto, oskarżona skutecznie odseparowała małoletnią od kontaktu z ojcem, przez co przy próbie odebrania jej, małoletnia reagowała płaczem, krzykiem biciem. Oskarżona w perfidny sposób podnosiła w sądzie, iż z uwagi na jej dobro nie wydała małoletniej. Oskarżona tym naraziła dobro w postaci prawidłowego funkcjonowania rodziny. Oskarżona swoim zachowaniem wyrządziła szkodę nie tylko u małoletniej w postaci zaniechania prawidłowego rozwoju, ale także wyrządziła szkodę w postaci całkowitego braku możliwości sprawowania opieki nad dzieckiem przez pokrzywdzonego co skutkowało brakiem kontaktu z małoletnią, wrogim nastawieniem do niego a w ostateczności skutkowało, iż Sąd Rejonowy w (...) zdecydował się na umieszczenie małoletniej w placówce opiekuńczo wychowawczej typu interwencyjnego . Oskarżona nie wydała małoletniej z uwagi na możliwość naruszenia jej dobra jak tłumaczyła, jednak tłumaczenia te nie znalazły odzwierciedlenia w materiale dowodowym.. Obraz pieczy, który oskarżona reprezentowała w Sądzie wskazuje na to, iż dziecko jest jedynie „pionkiem w grze” jaką oskarżona toczy z pokrzywdzonym, a właściwie z jego wyobrażeniem. Mając powyższe na uwadze, Sąd Rejonowy stwierdził, iż przypisane oskarżonej zatrzymanie spełniło kryterium karygodności będące jednym z elementów struktury przestępstwa.

Sąd Rejonowy mając na uwadze zachowanie oskarżonej, stwierdził iż owe zachowanie było także zawinione w świetle funkcjonującej w polskim porządku prawnym normatywnej teorii winy. Kodeks karny nie definiuje winy, nie wskazuje także wyraźnie, kiedy można przypisać winę. Jednak na podstawie rekonstrukcji z przepisów KK można ustalić, kiedy może to nastąpić. W doktrynie i orzecznictwie określono warunki przypisania winy w chwili czynu zabronionego. Są nimi: zdolność sprawcy do zawinienia, wyznaczana przez jego wiek ( art. 10 § 1, 2 oraz 2a KK) i poczytalność ( art. 31 KK), możliwość rozpoznania bezprawności czynu ( art. 30 KK) i brak usprawiedliwionego błędu co do okoliczności wyłączającej bezprawność albo winę ( art. 29 KK) oraz wymagalność zgodnego z prawem zachowania się na tle art. 26 § 2 KK, a ponadto umyślność lub nieumyślność czynu sprawcy ( zob. np. A. Wąsek, w: O. Górniok i in., KK. Komentarz, t. 1, 2005, s. 32-33; M. Królikowski, w: M. Królikowski, R. Zawłocki, KK. Komentarz. Część ogólna, t. 1, 2010, s. 204-205). J. L. wskazuje, że: "Winę można przypisać sprawcy tylko wówczas, gdy nie istnieją żadne okoliczności usprawiedliwiające sprawcę, który naruszył normę sankcjonowaną. Konieczne jest ustalenie, że sprawca obok popełnienia czynu zabronionego miał do dyspozycji alternatywne zachowanie, zgodne z prawem, i mimo tego wybrał to pierwsze" ( J. Lachowski, w: V. Konarska-Wrzosek, KK. Komentarz, 2018, s. 42). Zatem przenosząc powyższe na grunt niniejszej sprawy, oskarżona jest osobą dorosłą, która z pewnością zdawała sobie sprawę nie tylko z obowiązku wydania małoletniej ale też powinności respektowania orzeczeń sądowych. W omawianej sprawie, brak było danych pozwalających stwierdzić zmniejszony stopień zawinienia oskarżonej z uwagi na niemożność rozpoznania znaczenia czynu czy pokierowania swoim postępowaniem. W tej kwestii należy odnieść się do opinii sądowo psychiatrycznej, której wnioski jednoznacznie wykazały, że oskarżona K. T. nie wykazuje zaburzeń psychotycznych, nie jest upośledzona umysłowo, a biegli nie stwierdzili żeby zachodziły okoliczności opisane w art. 31 §1 lub §2 k.k. . Sąd Rejonowy zwrócił uwagę, także, iż wbrew twierdzeniom oskarżonej, nie działała ona w stanie wyższej konieczności czy w innych okolicznościach stanowiących anormalną sytuacje motywacyjną. Mając na uwadze poprzednie prowadzone rozprawy z podobnych czynów, powinny szczególnie mocno zakorzenić w oskarżonej potrzebę respektowania normy sankcjonowanej tj. bezprawne zatrzymanie małoletnie, a wiec jej zachowanie było zawinione zgodnie z art. 1 §3 k.k. W tej sprawie brak było podstaw do limitowania poziomu zawinienia.

Mając na uwadze powyższe, Sąd Rejonowy w pkt I wyroku uznał oskarżoną za winna popełnienia czynu zabronionego stypizowanego w art. 211 k.k.

☐

3.2. Podstawa prawna skazania albo warunkowego umorzenia postępowania niezgodna z zarzutem

Zwięźle o powodach przyjętej kwalifikacji prawnej

☐

3.3. Warunkowe umorzenie postępowania

Zwięzłe wyjaśnienie podstawy prawnej oraz zwięźle o powodach warunkowego umorzenia postępowania

☐

3.4. Umorzenie postępowania

Zwięzłe wyjaśnienie podstawy prawnej oraz zwięźle o powodach umorzenia postępowania

☐

3.5. Uniewinnienie

Zwięzłe wyjaśnienie podstawy prawnej oraz zwięźle o powodach uniewinnienia

KARY, Środki Karne, PRzepadek, Środki Kompensacyjne i

środki związane z poddaniem sprawcy próbie

Oskarżony

Punkt rozstrzygnięcia

z wyroku

Punkt z wyroku odnoszący się

do przypisanego czynu

Przytoczyć okoliczności

K. T.

I

I

Przestępstwo określone w art. 211 k.k. zagrożone jest karą pozbawienia wolności od 3 miesięcy do lat 5. Sąd Rejonowy wymierzając karę kierował się dyrektywami określonymi w art. 53 § 1 i § 2 k.k. Zgodnie z tym art. Sąd wymierza karę według swojego uznania, w granicach przewidzianych w ustawie, uwzględniając stopień społecznej szkodliwości czynu, okoliczności obciążające i okoliczności łagodzące, cele kary w zakresie społecznego oddziaływania, a także cele zapobiegawcze, które ma ona osiągnąć w stosunku do skazanego. Dolegliwość kary nie może przekraczać stopnia winy. Jednocześnie, wymierzając karę, sąd uwzględnia w szczególności motywację i sposób zachowania się sprawcy, zwłaszcza w razie popełnienia przestępstwa na szkodę osoby nieporadnej ze względu na wiek lub stan zdrowia, popełnienie przestępstwa wspólnie z nieletnim, rodzaj i stopień naruszenia ciążących na sprawcy obowiązków, rodzaj i rozmiar ujemnych następstw przestępstwa, właściwości i warunki osobiste sprawcy, sposób życia przed popełnieniem przestępstwa i zachowanie się po jego popełnieniu, a zwłaszcza staranie o naprawienie szkody lub zadośćuczynienie w innej formie społecznemu poczuciu sprawiedliwości, a także zachowanie się pokrzywdzonego.

Sąd Rejonowy wymierzył oskarżonej karę 4. miesięcy pozbawienia wolności. Wymierzając wysokość tej kary, Sąd nie dostrzegł żadnych okoliczności łagodzących. Za okoliczności obciążające niewątpliwie należało uznać wcześniej prowadzone sporawy w tutejszym Sądzie za przestępstwa z art. 211 k.k. zawierające inny czasookres. Oskarżona doskonale wiedziała, że jej zachowanie stanowi realizacje znamion przestępstwa, jednakże dokonywała tych czynów z pełną premedytacją. Nie można również pominąć skutków jakie wywołała swoim zachowaniem, a to spowodowaniem utraty więzi pomiędzy pokrzywdzonymi w tej sprawie. Niezbędne jest przy tym zwrócenie uwagi, że na skutek takiego stanu rzeczy, oskarżona według aktualnego postanowienia Sądu (...), w przypadku jego uprawomocnienia się małoletnia zostanie skierowana do pieczy zastępczej. Do okoliczności obciążających niewątpliwie istotny był też fakt, iż oskarżona działała umyślnie w sposób przemyślany z zamiarem bezpośrednim z pełną premedytacją. Jej zachowanie należy ocenić jako przykład warcholstwa, braku poszanowania orzeczeń sądowych, stawiania osobistych ambicji ponad dobro dziecka. Z uwagi na fakt, że małoletnia w dalszym ciągu bezprawnie jest zatrzymywana przez oskarżoną jak i zachowanie oskarżonej, które dobitnie pokazuje, że oskarżona zatrzymując małoletnią nie kieruje się jej dobrem, a swoją złością do byłego męża, a małoletnią wykorzystuje jako „pionka w grze”, Sąd Rejonowy zdecydował, iż kara 4 miesięcy pozbawienia wolności będzie adekwatna do stopnia społecznej szkodliwości tego czynu. Sąd Rejonowy rozważał możliwość warunkowego zawieszenia wykonania orzeczonej tym wyrokiem kary. Niemniej jednak tego rodzaju rozwiązanie, byłoby nieadekwatne do zachowania oskarżonej po uprawomocnieniu się wyroku w poprzedniej sprawie, gdzie to K. T. pomimo tego rodzaju obowiązku probacyjnego nie wydała małoletniej ojcu. Warto nadmienić w tym miejscu, że termin realizacji tego obowiązku minął przed wydaniem orzeczenia przez Sąd Rejonowy w (...) o zawieszeniu władzy rodzicielskiej M. T. (1) i pozbawieniu władzy rodzicielskiej K. T.. Godzi się również zwrócić uwagę, że orzeczenie to nie jest przecież prawomocne, co również ma znaczenie w kontekście realizacji przez oskarżoną poprzedniego wyroku karnego. E. zachowanie oskarżonej po popełnieniu przestępstwa świadczy, iż nie sposób jest uznać, aby pomimo zawieszenia wykonania kary w tej sprawie, zostały wypełnione cele leżące u podstaw polityki penalnej państwa. Sąd Rejonowy uznał, że jedynie kara izolacyjna uświadomi pokrzywdzonej, jak nieopłacalne jest łamanie norm prawnych, a nadto zmobilizuje oskarżoną do poprawy swojego zachowania. Wypada ocenić także, że orzeczenie wobec oskarżonej kary wolnościowej, nie odpowiadałoby wielości bezprawnych zachowań K. T. objętych tym procesem w powiązaniu z faktem wcześniejszego rozliczenia tożsamych zaniechań w przeszłości. Do tego przeciwko orzeczeniu wobec K. T. kary ograniczenia wolności w postaci prac społecznych przeciwstawiają się także jej właściwości i warunki osobiste takie jak konieczność sprawowania opieki nad młodszym rodzeństwem pokrzywdzonej. Tu wypada zarazem wskazać, iż w przypadku kary pozbawienia wolności ustawodawca przewidział odrębną podstawę odroczenia wykonania kary wobec skazanych wykonujących obowiązki rodzicielskie. Wobec tych argumentów Sąd Rejonowy w punkcie I uzasadnianego wyroku wymierzył oskarżonej K. T. karę 4 miesięcy pozbawienia wolności.

Inne ROZSTRZYGNIĘCIA ZAwarte w WYROKU

Oskarżony

Punkt rozstrzygnięcia

z wyroku

Punkt z wyroku odnoszący się do przypisanego czynu

Przytoczyć okoliczności

inne zagadnienia

W tym miejscu sąd może odnieść się do innych kwestii mających znaczenie dla rozstrzygnięcia,

a niewyjaśnionych w innych częściach uzasadnienia, w tym do wyjaśnienia, dlaczego nie zastosował określonej instytucji prawa karnego, zwłaszcza w przypadku wnioskowania orzeczenia takiej instytucji przez stronę

7. KOszty procesu

Punkt rozstrzygnięcia z wyroku

Przytoczyć okoliczności

II

Mając na uwadze udzieloną oskarżonemu obronę z urzędu w trakcie postępowania, Sąd Rejonowy przyznał reprezentantce małoletniej stosowne wynagrodzenie. Przy ustalaniu tej kwoty Sąd opierał się na stawkach określonych w aktualnym rozporządzeniu dotyczącym ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielanej przez adwokatów z urzędu. W tym kontekście należy zaznaczyć, że adw. M. P. (1) reprezentowała małoletnią podczas rozprawy głównej, co implikowało konieczność przyznania wynagrodzenia. W związku z tym w punkcie II wyroku Sąd przyznał adw. M. P. (1) kwotę 1033,20 złotych tytułem kosztów reprezentacji w tym procesie małoletniej pokrzywdzonej W. T..

III

W toku procesu oskarżyciel posiłkowy M. T. (1) reprezentowany był przez profesjonalnego pełnomocnika. Mając na uwadze poniesione w tej kwestii wydatki, Sąd Rejonowy zasądził od oskarżonej K. T. na rzecz oskarżyciela posiłkowego kwotę 1200 złotych tytułem poniesionych przez oskarżyciela posiłkowego wydatków.

IV

Na zasadzie art. 627 k.p.k Sąd zasądził od oskarżonej na rzecz Skarbu Państwa koszty sądowe w całości tj. kwotę 500 złotych tytułem częściowych kosztów zaś na podstawie art. 624 § 1 k.p.k. zwolnił oskarżoną od obowiązku ich uiszczenia w pozostałej części. Sąd zasądzając koszty miał na uwadze sytuacje materialną oskarżonej, wobec czego uznał, iż kwota 500 złotych nie przekroczy możliwości finansowych oskarżonej.

Podpis