I AGa 293/23

Sygn. akt I AGa 293/23

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 25 marca 2026 r.

Sąd Apelacyjny w Krakowie – I Wydział Cywilny

w składzie:

Przewodniczący: SSA Grzegorz Krężołek

Protokolant: Katarzyna Kluz

po rozpoznaniu w dniu 25 marca 2026r. w Krakowie

na rozprawie

sprawy z powództwa (...)Banku (...) S.A. z siedzibą w F.

przeciwko (...) spółce z ograniczoną odpowiedzialnością w H.

o zapłatę

na skutek apelacji strony pozwanej

od wyroku Sądu Okręgowego w Krakowie z dnia 5 czerwca 2023r.,

sygn. akt : IX GC 994/21

1. oddala apelację ,

2. zasądza od strony pozwanej (...) spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w H. na rzecz strony powodowej(...) Banku (...) S.A. z siedzibą w F. kwotę 8100zł (osiem tysięcy sto złotych) z odsetkami w wysokości odsetek ustawowych za opóźnienie w spełnieniu świadczenia pieniężnego za czas od dnia uprawomocnienia się orzeczenia , którym je zasądzono do dnia zapłaty , tytułem kosztów postępowania apelacyjnego ,

3. przyznaje ze środków budżetowych Skarbu Państwa – Sądu Okręgowego w Krakowie na rzecz radcy prawnego J. I. wynagrodzenie w kwocie 3985,20 zł (trzy tysiące dziewięćset osiemdziesiąt pięć złotych dwadzieścia groszy) w tym 745,20 zł podatku od towarów i usług, tytułem wynagrodzenia za pełnienie funkcji kuratora procesowego strony pozwanej, w postępowaniu apelacyjnym ,a w pozostałym zakresie wniosek o jego przyznanie oddala,

4. nakazuje ściągnąć od strony pozwanej (...) spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w F. na rzecz Skarbu Państwa – Sądu Okręgowego w Krakowie kwotę 3985, 20 zł tytułem wydatków powstałych w postępowaniu apelacyjnym,

5. nakazuje ściągnąć od strony pozwanej (...) spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w H. na rzecz Skarbu Państwa – Sądu Apelacyjnego w Krakowie kwotę 21 398zł (dwadzieścia jeden tysięcy trzysta dziewięćdziesiąt osiem złotych) tytułem opłaty sądowej od apelacji ,której zastępujący ją kurator nie miał obowiązku ponosić.

Sygn. akt : I AGa 293/23

Zgodnie z treścią art. 327 1 § 2 kpc w zw. z art. 391 §1kpc., pisemne motywy rozstrzygnięcia mają zachowywać zwięzłość.

Odwołując się do tej reguły, Sąd Apelacyjny uzasadniając wydany wyrok, przedstawi tylko kluczowe elementy faktyczne oraz dotyczące oceny prawnej zgłoszonego przez stronę powodową roszczenia pieniężnego , skierowanego przeciwko spółce z ograniczoną odpowiedzialnością” (...) w H. , poddanego pod osąd Sądów obu instancji, które zdecydowały o jej treści.

(...) Bank (...) Spółka Akcyjna w F. wniosła o zasądzenie od (...) spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w H. kwoty 427.940,05 zł wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia 29 września 2018 r. do dnia zapłaty oraz zwrotu kosztów postępowania.

W uzasadnieniu pozwu wskazał, iż dysponuje wekslem wystawionym przez pozwaną spółkę , wypełnionego zgodnie z treścią deklaracji wekslowej , na kwotę 427.940,05 zł z terminem zapłaty na dzień 28 września 2018r. Weksel, należność z którego nie została przez (...) zaspokojona, mimo prawidłowo doręczonego wezwania ze strony remitenta, został wystawiony przez stronę pozwaną jako forma zabezpieczenia roszczeń banku wynikających z tytułu umowy kredytowej nr (...) w rachunku bankowym spółki z dnia 18 października 2016r.

Zgodnie z treścią umowy pozwanej udzielono limitu kredytowego , w wysokości do 380.000,00 zł, z terminem płatności do 16 października 2017r. . W związku z nadejściem oznaczonego w umowie terminu zwrotu tej sumy , roszczenie o zwrot kwoty udzielonego kredytu stało się wymagalne z dniem 17 października 2017r.. Pomimo kierowanych do (...) wezwań o zwrot tego świadczenia spółka nie wykonała swojego obowiązku.

Na sumę dochodzoną pozwem składają się składają się:

- 379.905,89 zł., tytułem niespłaconego kapitału oraz

48 034,16 zł,tytułem ustawowych odsetek za opóźnienie, naliczonych od niespłaconego kapitału, za okres od dnia postawienia kwoty wykorzystanego kredytu w stan wymagalności do dnia wypełnienia weksla, który jest podstawą dochodzonego przez bank roszczenia.

W dniu 20 lipca 2021r. Sąd Okręgowy w Krakowie wydał nakaz zapłaty w postępowaniu nakazowym ,którym uwzględnił żądanie pozwu w całości.

W zarzutach od niego spółka (...), reprezentowana przez ustanowionego przez Sąd orzekający kuratora - wobec braków w jej organach uniemożliwiających jej reprezentację, domagała się uchylenia nakazu zapłaty w całości i oddalenia powództwa przy obciążeniu drugiej strony kosztami procesu.

W ich uzasadnieniu podniosła zarzuty:

nieprawidłowego wypełnienia weksla,

niezasadności jego wypełnienia przez bank ,

braku wymagalności roszczenia, wobec nie wypowiedzenia umowy kredytowej,

przedawnienia zabezpieczonego wekslem roszczenia ,

przedawnienia roszczeń objętych poszczególnymi ratami kredytu, płatnymi wcześniej aniżeli w okresie trzech lat przed złożeniem pozwu,

niewykazania ,iż bankowi roszczenie zabezpieczone wekslem przysługuje

wygaśnięcia zobowiązania zabezpieczonego wekslem,

naruszenia art. 75 c Prawa bankowego poprzez nie wykazanie, iż oświadczenie o wypowiedzeniu umowy wraz z informacją o możliwości restrukturyzacji , zostało złożone przez uprawnione do tego osoby

złożenia oświadczenia woli w zakresie wezwania do wykupu weksla , przez osobę nieposiadającą właściwego umocowania.

Wyrokiem z dnia 5 czerwca 2023r Sąd Okręgowy w Krakowie :

- utrzymał w całości w mocy nakaz zapłaty, wydany przez Sąd Okręgowy wK. IX Wydział Gospodarczy w postępowaniu nakazowym dnia 20 lipca 2021 r. sygn. (...) [ pkt I ];

- zasądził od strony pozwanej na rzecz strony powodowej kwotę 8.913,60 zł , tytułem zwrotu kosztów postępowania wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie , liczonymi od dnia uprawomocnienia się orzeczenia do dnia zapłaty[ pkt II];

-przyznał kuratorowi strony pozwanej radcy prawnemu J. I. od Skarbu Państwa-Prezesa Sądu Okręgowego w Krakowie kwotę 5.313,60 zł brutto , tytułem wynagrodzenia za pełnione czynności [ pkt III] oraz

- nakazał ściągnąć od strony pozwanej (...) spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w H. na rzecz Skarbu Państwa-Prezesa Sądu Okręgowego w Krakowie kwotę 4.013 zł., tytułem niepokrytych wydatków sądowych[ pkt IV sentencji orzeczenia ].

Sąd I instancji ustalił następujące fakty istotne dla rozstrzygnięcia:

Dnia 18 października 2016r. (...) Bank (...) Spółka Akcyjna w F. , zawarła (...) spółką z ograniczoną odpowiedzialnością w H. Umowę Kredytową nr (...) o kredyt złotówkowy , w rachunku bankowym.

Był on przeznaczony na finansowanie działalności gospodarczej strony pozwanej. Maksymalny pułap zadłużenia wynosił 380.000 zł. Kredyt był oprocentowany według zmiennej stopy procentowej ustalonej przez bank, w oparciu o stawkę LIBOR dla jedno miesięcznych depozytów międzybankowych , powiększonej o marżę w wysokości 3.1000 punktów procentowych , w stosunku rocznym.

Kredyt został udostępniony do dnia 16 października 2017 roku, przy czym strona pozwana mogła wykorzystać go do dnia 15 października 2017 roku.

(...) była zobowiązana do spłaty całości zadłużenia w dniu 16 października 2017r.

Umowa nie przewidywała ratalnej spłaty kredytu – miał on charakter odnawialny, w związku z tym nie zawierała także harmonogramu spłat rat.

W dniu, w którym zakończył się okres udostępnienia kredytu, tj. w dniu 15 października 2017r., zadłużenie w wysokości wykorzystanego kredytu, tj. 379.905,89 zł., zostało przeksięgowane na rachunek wewnętrzny nr (...). Od dnia wskazanego w umowie jako ostateczny dzień płatności kredytu, tj. 16 października 2017r. bank – kredytodawca - naliczał dalsze odsetki za opóźnienie od kwoty wymagalnego zadłużenia w wysokości maksymalnych odsetek ustawowych.

Do dnia wypełnienia weksla , naliczona została z tytułu odsetek kwota 48.034,16 zł. Pozwana spółka do dnia wypełnienia weksla ze swojego długu kredytowego spłaciła kwotę 198,63 zł, która została zaliczona na poczet odsetek.

W dniu 18 października 2016r. w H. , strona pozwana wystawiła weksel własny in blanco, inkorporujący zobowiązanie do zapłaty, bez protestu, kwoty ewentualnego zadłużenia wynikającego z umowy kredytowej na rzecz (...) Banku (...) Spółki Akcyjnej w F.. Weksel został podpisany czytelnie przez prezesa zarządu pozwanej spółki.

Jednocześnie prezes zarządu pozwanej W. L. podpisał dnia 18 października 2016r deklarację wekslową, wskazującą, że weksel jest zabezpieczeniem zwrotu kredytu udzielonego mu przez stronę powodową i upoważnił (...) Bank (...) Spółka Akcyjna w F. do wypełnienia tego dokumentu , na sumę odpowiadającą wysokości wymagalnej wierzytelności banku wraz z odsetkami, prowizjami oraz wszelkimi innymi kosztami wynikającymi z zawartej przez strony umowy. W deklaracji wskazano sytuację upoważniającą kredytodawcę do wypełnienia weksla, a to nieuregulowanie przez (...) spółkę z o.o. w H. w sposób terminowy i należyty wierzytelności banku z tytułu umowy kredytu.

Z dalszej części ustaleń wynika , iż :

(...) Bank (...) Spółka Akcyjna w F. , wielokrotnie wzywała stronę pozwaną do zapłaty wymagalnych wierzytelności.

Spółka (...) nie była w stanie spłacić zobowiązania kredytowego i wobec zaistnienia przesłanek niewypłacalności złożyła do Sądu Rejonowego (...) w K. Wydział Gospodarczy dla spraw upadłościowych i restrukturyzacyjnych, wniosek o ogłoszenie upadłości. Wniosek ten został oddalony postanowieniem z dnia 3 października 2018r

Pismem z dnia 12 września 2018r. strona powodowa zawiadomiła pozwaną spółkę, że wypełniła weksel wystawiony tytułem zabezpieczenia umowy kredytu numer (...) z dnia 18 października 2016 roku na kwotę 427.940,05 zł z klauzulą bez protestu i z terminem płatności na 28 września 2018 i wezwała ją do wykupu weksla. Wezwanie okazało się nieskuteczne.

Ocenę prawna roszczenia (...) Banku (...) S.A. poddanego pod osąd w rozstrzyganej sprawie , które uznał za uzasadnione , Sąd Okręgowy oparł na stwierdzeniach i wnioskach , które- zważywszy na wskazaną wcześniej konieczność zachowania zwięzłości wypowiedzi motywacyjnej Sądu Odwoławczego- można podsumować w następujący sposób:

a/ strony postępowania łączyła umowa kredytu. Podstawę roszczenia dochodzonego przez stronę powodową stanowił podpisany przez prezesa zarządu pozwanej spółki weksel in blanco.

Na podstawie art. 10 ustawy Prawo wekslowe zobowiązany wekslowo jego wystawca ma uprawnienie do powoływania zarzutów wynikających ze stosunku podstawowego. Wówczas spór z płaszczyzny stosunku prawa wekslowego przenosi się na ogólną płaszczyznę prawa cywilnego. Strony mogą zatem powoływać się na podstawy faktyczne i prawne wynikające z łączącego je stosunku prawnego, który jest źródłem dochodzonego przez powoda roszczenia cywilnoprawnego, nawet jeżeli okaże się, że roszczenie wekslowe nie istnieje,

b/ nie ma racji pozwana, stawiając zarzut nieprawidłowego wypełnienia weksla. Został on wypełniony zgodnie z deklaracją wekslową, na sumę odpowiadającą wysokości wymagalnej wierzytelności banku wraz z odsetkami, prowizjami oraz wszelkimi innymi kosztami wynikającymi z umowy kredytu. Czynność tę poprzedzały kilkukrotne wezwania dłużniczki do zapłaty wymagalnych wierzytelności, które były odbierane przez pozwaną spółkę. Wobec braku spłaty zobowiązania, weksel został wypełniony na kwotę, na którą składał się niespłacony kredyt oraz naliczone zgodnie z umową odsetki.

c/ odwołując się do dokonanych w sprawie ustaleń , Sąd I instancji wskazał , iż

strony łączyła umowa kredytu odnawialnego w rachunku bankowym (...) nr (...) z dnia 18 października 2016 r.

Na jej podstawie (...) Bank (...) S.A. udzielił spółce kredytu w wysokości 380.000 zł, który został udostępniony na okres do dnia 16 października 2017 roku, przy czym zgodnie z treścią art. IV ust. 2 części szczególnej umowy, kredytobiorczyni mogła wykorzystywać kredyt do dnia 15 października 2017r. Bank -kredytodawca mógł naliczać odsetki od udostępnionej kwoty pieniężnej, jak również odsetki od niespłaconej w terminie kwoty, te ostatnie w wysokości dwukrotności odsetek ustawowych za opóźnienie. Strona pozwana na poczet zobowiązania umownego uiściła kwotę 198,63 zł, w pozostałej części nie spłacając kredytu.

W dniu, w którym zakończył się okres jego udostępnienia - 15 października 2017r.- , zadłużenie w wysokości wykorzystanego kredytu wynosiło po stronie kredytobiorczyni 379.905,89 zł. Nietrafny jest wobec tego zarzut pozwanej , iż roszczenie dochodzone pozwem nie zostało wykazane.

d/ nieuzasadniony jest zarzut nieprawidłowego wypowiedzenia umowy objętej sporem.

Umowa zawarta przez strony była umową kredytu odnawialnego, zawartą na ściśle określony czas do dnia16 października 2017 r., przy czym zgodnie z treścią art. IV ust. 2 części szczególnej umowy, strona pozwana mogła wykorzystywać kredyt do dnia poprzedzającego tę datę czyli do 15 października 2017r.

Zgodnie z art. VI ust. 2 części szczególnej , spółka - kredytobiorca zobowiązana była do spłaty całości zadłużenia najpóźniej w dniu 16 października 2017r. Umowa nie przewidywała spłaty ratalnej kredytu , a każda częściowa spłata zadłużenia, powodowała odnowienie maksymalnego limitu kredytowego o kwotę dokonanej wpłaty.

Umowa kredytu nie przewidywała harmonogramu spłat. O harmonogramie spłat mowa była jedynie w art. VI ust. 3 części szczególnej umowy, przy czym ów harmonogram mógł być wydany jedynie na wniosek kredytobiorcy, celem restrukturyzacji zadłużenia wynikającego z umowy kredytowej.(...) o przegotowanie takiego hemogramu przez bank nie występowała,

e/ charakter umowy jako zawartej na czas ściśle oznaczony powoduje , iż wbrew stanowisku pozwanej, bank nie był zobowiązany do tego aby wzywać kredytobiorczynię do zapłaty zadłużenia przed jej wypowiedzeniem i pod jego dokonania , zgodnie z normą art. 75 c ustawy Prawo bankowe. Wierzytelność zwrotna kredytodawcy uzyskała cechę wymagalności od dnia następnego dnia po upływie terminu udostępnienia kredytu , w zakresie w jakim dług kredytowy nie został przez stronę pozwaną spłacony.

W warunkach powstania zadłużenia o w skali zasadnie określonej przez bank , wypełnienie weksla zabezpieczającego jego spłatę było, w okolicznościach ustalonych w postępowaniu , uzasadnione. Wbrew zarzutowi pozwanej, strona przeciwna wypełniła weksel w sposób niewadliwy,

f/ nietrafny jest zarzut spółki z H. ponoszącej brak umocowania do dokonania czynności w imieniu strony powodowej.

Wezwanie do zapłaty dla doprowadzenia do wymagalności wierzytelności z której wynika roszczenie zwrotne banku było , z przyczyn wskazanych przez Sąd I instancji wcześniej , zbędne.

Natomiast w odniesieniu do czynności wezwania do wykupu weksla, Sąd podniósł , iż wezwania dokonał pełnomocnik strony powodowej, który na mocy pełnomocnictwa z dnia 1 marca 2017r., załączonego do pozwu w niniejszej sprawie, upoważniony był do składania oświadczeń woli w imieniu (...) Bank (...) Spółki Akcyjnej w F. w zakresie praw i obowiązków majątkowych, z ograniczeniem do kwoty 2.000.000 zł. Z powyższego wynika, że był umocowany do złożenia oświadczenia woli w postaci wezwania do wykupu weksla na kwotę 427.940,05 zł.

g/ nieuzasadnione są zarzuty przedawnienia roszczenia wekslowego oraz wypełnienia dokumentu weksla po upływie tego terminu. Wierzytelność o zwrot udzielonego kapitału kredytu , stała się wymagalna 17 października 2017r., skoro pomiędzy stronami nie doszło do umownego przedłużenia okresu kredytowania.

Ponieważ roszczenie zwrotne banku ma związek i wynika z prowadzonej przez niego działalnością gospodarczą, termin jego przedawnienia wynosi trzy lata , a jego koniec przyda na koniec roku kalendarzowego. Zatem, w rozstrzyganej sprawie na koniec 2020r. Jak wynika z ustaleń faktycznych, (...) Bank (...) S.A. wypełnił weksel , przed upływem tego terminu , skoro data płatności weksla została określona na dzień 28 września 2018r..

Jednocześnie, jak argumentował dalej Sąd I instancji , zgodnie z art. 70 ustawy Prawo wekslowe , roszczenia wekslowe ulegają przedawnieniu z upływem lat trzech od dnia płatności weksla. Tym samym roszczenie wekslowe w niniejszej sprawie przedawniało się z dniem 28 września 2021r. Natomiast strona powodowa złożyła pozew, za pośrednictwem operatora pocztowego w dniu 18 listopada 2020 r., co doprowadziło do przerwania , przed jego upływem , terminu przedawnienia.

Z podanych przyczyn , uznając , iż żaden z zarzutów na których opierało się stanowisko procesowe strony pozwanej, nie był uzasadniony, Sąd I instancji zaskarżonym wyrokiem, utrzymał w mocy wydany w dniu 20 lipca 2021r nakaz zapłaty.

Podstawą orzeczenia o kosztach procesu była norma art. 98 kpc i wynikająca z niej zasada odpowiedzialności za wynik sprawy , przy czym w części uzasadnienia wyroku, poświęconej rozstrzygnięciom kosztowym oraz dotyczącej wydatków, Sąd I instancji szczegółowo podawał powody, dla których punkty II, III i IV sentencji, mają wskazaną w nim treść .

Apelacją od tego orzeczenia , reprezentujący pozwana spółkę kurator, objął punkty I, II,IV jego sentencji w całości, a punkt III w części w której zostało na jego rzecz zasądzone wynagrodzenie za pełnienie funkcji w kwocie 5 313, 60 zł , zamiast, jak twierdził 13 284 zł. i we wniosku środka odwoławczego, domagał się wydania przez Sąd Odwoławczy orzeczenia reformatoryjnego którym nakaz zapłaty z dnia 20 lipca 2021r. zostanie uchylony a powództwo banku oddalone w całości, a wynagrodzenie dla kuratora określone na kwotę brutto 13 284 zł.

Jako wniosek ewentualny sformułował żądanie uchylenia wyroku w zaskarżonym zakresie oraz przyznania na swoją rzecz wynagrodzenia za reprezentowanie spółki przed Sądem II instancji.

Środek odwoławczy został oparty na zarzutach :

- nieważności postępowania z przyczyny wskazanej w art. 379 pkt 5 kpc , wobec nie uczestniczenia w postępowaniu kuratora pozwanej spółki (...) ustanowionego w wcześniej, na podstawie art. 42 kc , ujawnionego w KRS we dług treści wpisów w tym rejestrze dotyczących pozwanej ,

- naruszenia prawa procesowego , w sposób mający dla treści kwestionowanego orzeczenia istotne znaczenie , a to art. 232 kpc w zw. z art. 233 §1 kpc i art. 6 kc poprzez przekroczenie granic swobodnej oceny zgromadzonych dowodów i zastąpienie jej oceną dowolną.

W wyniku tego błędu doszło do niepoprawnego uznania , iż bank skutecznie wezwał spółkę do zapłaty długu kredytowego mimo , iż nie pouczył jej uprzednio o uprawnieniu do ubiegania się o restrukturyzację zadłużenia ,

- naruszenia §1 ust. 1 i 3 Rozporządzenia MS z dnia 9 marca 2018r w sprawie określenia wysokości wynagrodzenia i wydatków poniesionych przez kuratorów ustanowionych dla strony w sprawie cywilnej,wobec nie określenia tego wynagrodzenia na poziomie 100 % stawki minimalnej wynagrodzenia adwokackiego mimo przeprowadzenia w postępowaniu rozprawy,

- błędu w ustaleniach faktycznych przyjętych jako podstawa kwestionowanego wyroku , i ustalenia , iż roszczenie banku objęte sporem w sprawie, uzyskało walor wymagalności ,

- naruszenia prawa materialnego poprzez nieprawidłowe zastosowanie przez Sąd I instancji ;

a/ art. 75 c ust. 1 ustawy Prawo bankowe , wobec wyrażenia oceny zgodnie z którą strona powodowa skutecznie wezwała pozwaną spółkę do zapłaty długu, a jego wierzytelność była wymagalna mimo, że nie pouczył uprzednio dłużniczki o możliwości restrukturyzacji zasłużenia,

b/ art. 70 w zw. z art. 103 i 104 Prawa wekslowego, jako następstwa nie przyjęcia , że roszczenie kredytodawcy mające wekslową podstawę, nie jest przedawnione,

c/ art. 118 kc w zw. z art. 5 ust. 2 zd.2 ustawy z dnia 13 kwietnia 2018r o zmianie kodeksu cywilnego i niektórych innych ustaw , w następstwie sformułowania niepoprawnego wniosku , iż roszczenie banku nie jest przedawnione.

Odpowiadając na apelację (...) Bank (...) S.A. w F. domagał się jej oddalenia , jako pozbawionej uzasadnionych postaw oraz przyznania na swoją rzecz kosztów postępowania apelacyjnego.

W swoim stanowisku odniósł się polemicznie do wszystkich zarzutów na których został oparty środek odwoławczy spółki (...)

Rozpoznając apelację , Sąd Apelacyjny rozważył .

Środek odwoławczy pozwanej nie jest uzasadniony i podlega oddaleniu.

Nie można podzielić żadnego z zarzutów, na których opiera się jej konstrukcja.

Nieuzasadnionym jest najdalej idący zarzut nieważności postępowania przed Sądem I instancji z przyczyny wskazanej przez stronę skarżącą [ art. 379 pkt 5 kpc. ].

Wskazując , że właśnie dostrzegając braki w organie zarządzającym strony pozwanej uniemożliwiające jej właściwą reprezentację , Sąd I instancji, działając na podstawie art. 69 §1 kpc, postanowieniem z dnia20 lipca 2021r ustanowił dla spółki kuratora w osobie reprezentującego ją zarówno przed Sądem I jak i II instancji zawodowego pełnomocnika - radcy prawnego. Orzeczenie to zostało ujawnione we wpisie do rejestru przedsiębiorców KRS prowadzonym dla pozwanej.

/ por. aktualną , na datę orzekania przez Sąd II instancji , treść wpisów w rejestrze pod numerem KRS (...) k. 444-452 v akt /.

Tym samym właściwa reprezentacja interesów procesowych pozwanej spółki została zapewniona , co wyklucza podzielenie stawianego zarzutu.

Tylko dla zapewnienia kompletności wypowiedzi Sądu II instancji w tej kwestii , należy dodać , iż jak wynika z treści wpisów do KRS dla (...) rzeczywiście został ustanowiony przez Sąd rejestrowy kurator w osobie Z. B. , na podstawie art. 42 kc ,którego zakres kompetencji , oznaczony w tym orzeczeniu, ma pozwolić na doprowadzenie przez kuratora do powołania nowego zarządu spółki albo też przedsięwzięcia czynności prowadzących do jej likwidacji .

Ponadto z treści innych wpisów w rejestrze dotyczącym pozwanej spółki wynika , iż także inne Sądy , które prowadziły postępowania z udziałem pozwanej , ustanowiły dla niej kuratorów na potrzeby zapewnienia reprezentacji jej interesów procesowych w tych postępowaniach. Nie mogą przy tym budzić wątpliwości różnice w zakresach kompetencji kuratorów w opisany sposób powołanych oraz różne podstawy materialne tych powołań a te wykluczają zasadność twierdzenia , które zostało sformułowane w ramach omawianego zarzutu.

Zgodnie z nim kurator, obecnie reprezentujący, w rozpoznawanej sprawie spółkę (...) powinien zostać ze swojej funkcji zwolniony, a reprezentować ją w postępowaniu, wskazany personalnie kurator[ B. ] , ustanowiony na podstawie art. 42 kc .

Nie ma racji strona skarżąca, gdy powołuje zarzuty naruszenia prawa procesowego w postaci przekroczenia granic swobodnej oceny dowodów oraz będącej następstwem tej nieprawidłowości , wady ustaleń faktycznych.

Odpierając obydwa te zarzuty, przypomnieć należy że zarzut tego rodzaju jest uzasadniony jedynie wówczas , gdy spełnione zostaną równocześnie dwa warunki.

Strona odwołująca się do niego wykaże , że rzeczywiście sposób postępowania Sądu naruszał indywidualnie oznaczoną normę [ normy ] formalne. Jednocześnie nieprawidłowości te prowadziły do następstw , które miały istotny wpływ na treść wydanego orzeczenia. Nieco inaczej kwestię tę ujmując , zarzut procesowy jest usprawiedliwiony jedynie wówczas, jeżeli zostanie dowiedzione , że gdyby nie potwierdzone błędy proceduralne Sądu niższej instancji , orzeczenie kończące spór stron miałoby inną treść.

Uwzględniając te założenia dodać należy , że skuteczne postanowienie zarzutu przekroczenia granic swobodnej oceny zgromadzonych dowodów, wymaga od strony wykazania na czym , w odniesieniu do zindywidualizowanych dowodów, polegała nieprawidłowość postępowania Sądu, w zakresie ich oceny i poczynionych na jej podstawie ustaleń.

W szczególności ma wykazać, dlaczego obdarzenie jednych dowodów wiarygodnością czy uznanie, w odróżnieniu od innych, szczególnego ich znaczenia dla dokonanych ustaleń , nie da się pogodzić z regułami doświadczenia życiowego i [lub ] zasadami logicznego rozumowania , czy też przewidzianymi przez procedurę regułami dowodzenia.

Nie oparcie stawianego zarzutu na tych zasadach , wyklucza uznanie go za usprawiedliwiony, pozostając dowolną , nie doniosłą z tego punktu widzenia, polemiką oceną i ustaleniami Sądu niższej instancji.

/ por. w tej materii , wyrażające podobne stanowisko , powołane tylko przykładowo, orzeczenia Sądu Najwyższego z 23 stycznia 2001, sygn. IV CKN 970/00 i z 6 lipca 2005r., sygn. III CK 3/05 ,obydwa powołane za zbiorem Lex/

Ponadto nie można tracić z pola widzenia również , że swobodna ocena dowodów stanowi jeden z podstawowych elementów składających się na jurysdykcyjną kompetencję Sądu , który dowody bezpośrednio przeprowadza.

Ma to m. in. i takie następstwo , że nawet w sytuacji w której z treści dowodów można , w zakresie ustaleń , wyprowadzić równie logiczne , chociaż przeciwne do przyjętych przez Sąd I instancji wnioski , to zarzut naruszenia normy art. 233 §1 kpc , pomimo to , nie zostanie uznany za usprawiedliwiony.

Dopóty , dopóki ocena przeprowadzona przez Sąd , mieści się w granicach wyznaczonych przez tę normę procesową i nie doznały naruszenia wskazane tam jej kryteria , Sąd Odwoławczy obowiązany jest ocenę tę , a co za tym idzie także wnioski z niej wynikające dla ustalań faktycznych , aprobować .

To, w jaki sposób pozwana spółka motywuje realizację weryfikowanych zarzutów, wyklucza uznanie ich za uzasadnione.

W miejsce rzeczowej, opartej na wskazanych wyżej kryteriach , odniesionej do indywidualnie oznaczonych dowodów [ i opartych na wnioskach z tej oceny ustaleń faktycznych , które przez to miałyby być dotknięte wytykanymi nieprawidłowościami] , polemiki ze sposobem postępowania Sądu Okręgowego , skarżąca ogranicza się do przeciwstawienia jej własnej ich wersji , jej zdaniem poprawnej.

Nieprawidłowość Sądu na której oparty jest ten oraz zarzuty faktyczne - zgodnie z argumentacja apelantki - sprawdza się ją się do tego ,że nie przyjął on wersji oceny i ustaleń , afirmowanych przez spółkę (...)

Już stwierdzenie takiego sposobu motywowania stawianych zarzutów wystarcza dla odparcia ich obu.

Dlatego tylko dla kompletności wywodu, wskazać należy ,iż umowa kredytu podpisana przez strony sporu, była zawarta na czas ściśle oznaczony , a spółka – kredytobiorca - nie musiała aż do dnia poprzedzającego zakończenie stosunku kredytowego spłacać jakiejkolwiek części swojego zobowiązania zwrotnego. Taka treść umowy wykluczała uprawnienie kredytodawcy do wcześniejszego wzywania do zapłaty stwierdzonego zadłużenia , skoro spółka (...) aż do dnia 17 października 2017r nie mogła być uznana za pozostającą w opóźnieniu w spełnieniu swojego świadczenia.

W tej sytuacji, bank również nie miał podstaw do dokonywania wypowiedzenia umowy aby doprowadzić do wymagalności wierzytelności zwrotnej , którą dysponował wobec kredytobiorczyni , uzyskiwała bowiem ten walor z dniem upływu terminu na jaki umowa kredytowa z dnia 18 października 2016r została zawarta. / do 17 października 2017r /

Tym samym, z uwagi na terminowy charakter umowy kredytu odnawialnego, strona pozwana była wolna od wszczynania procedury opartej na art. 75 ustawy Prawo bankowe , charakterystycznej dla mechanizmu wypowiadania umów kredytowych, przewidujących uzależnienie jego skuteczności m. in. od pouczenia kredytobiorcy spóźniającego się z ratalną spłatą swojego zobowiązania/ długu kredytowego / o uprawnieniu do restrukturyzacji zadłużenia.

Tym samym nie tylko zarzuty procesowe i faktyczne ale - z tej przyczyny - także zarzut materialny naruszenia art. 75 w tym . 75 c ustawy Prawo bankowe, należy uznać za nieuzasadniony.

Dla porządku dodać jednak należy , że (...) Bank(...)S.A. , jak trafnie wskazuje strona pozwana w odpowiedzi na apelację, powołując się na treść pisma znajdującego się w aktach sprawy, umożliwił spółce (...) skorzystanie z możliwości ubiegania się o restrukturyzację zadłużenia.

Wzywając ja do jego zapłaty , w piśmie z dnia 17 października 2017r., a zatem na długo przed wypełnieniem weksla , które nastąpiło niemal jedenaście miesięcy później [12 września 2018r ] , kredytodawca wskazał na taka możliwość i podał warunki ,które należy spełnić aby była możliwa . Pomimo prawidłowego doręczenia tego wezwania , wraz z tym pouczeniem , dłużniczka na nie odpowiedziała.

Dlatego tez uznając omówione zarzuty za nieuzasadnione, Sąd Apelacyjny, oceniając ustalenia faktyczne poczynione przez Sąd Okręgowy za poprawne i kompletne dla oceny roszczenia banku poddanego pod osąd w sprawie , przyjmuje je za własne.

A w świetle tych ustaleń nie ma racji strona pozwana , podnosząc zarzut naruszenia przepisów kodeksu cywilnego i Prawa wekslowego przez to , iż Sąd Okręgowy nie uwzględnił podnoszonego przez nią zarzutu przedawnienia roszczenia dochodzonego pozwem.

W pierwszej kolejności zauważyć należy , iż co do zasady , za wyjątkiem kiedy nastąpić to mogło na wniosek kredytobiorczyni [ z której nie skorzystała ] , umowa z uwagi na charakter zaciągniętego przez (...) kredytu , nie przewidywała spłaty zobowiązania kredytowego w ratach kapitałowo - odsetkowych.

Stąd też brak było również przygotowanego przez bank harmonogramu ich spłat.

Świadczenie zwrotne powinno było być spełnione przez spółkę z H. , jednorazowo, po upływie terminu obowiązywania umowy kredytowej , który to upływ, skutkował wymagalnością wierzytelności zwrotnej , którą dysponował, wobec drugiej strony umowy, kredytodawca.

Stąd twierdzenie skarżącej i powiązany z nim zarzut przedawnienia roszczeń odrębnie, odpowiadającym należnościom określonym przez te raty płatne miesięcznie są , w tych okolicznościach faktycznych , nieuzasadnione.

Nie ma też racji pozwana gdy twierdzi ,że objęte sporem wynikające z wierzytelności zwrotnej roszczenie banku roszczenie przedawniło się przed wniesieniem pozwu przez bank, bo z dniem 17 października 2020r.- z upływem trzech lat od daty , kiedy wierzytelność zwrotna kredytodawcy stała się wymagalna [ co nota bene nie da się to pogodzić z prezentowanym równocześnie stanowiskiem skarżącej o odrębnej wymagalności oraz przedawnieniu wierzytelności obejmujących należności z poszczególnych rat kapitałowo - odsetkowych]

Nie podzielając tej argumentacji, Sąd Odwoławczy uznaje za zasadne stanowisko Sądu I instancji , które w tej materii zaprezentował w motywach zaskarżonego wyroku oraz argumenty banku , polemizującego ze stanowiskiem apelującej w odpowiedzi na apelację.

Powtarzanie tych samych bądź bardzo zbliżonych argumentacyjnie ocen w tym miejscu jest, z przyczyn teleologicznych , zbędne.

Trzeba tylko jeszcze dodać , że roszczenie banku jest wywodzone z weksla własnego in blanco wystawionego przez spółkę (...) jako formy zabezpieczenia spłaty długu kredytowego.

Zatem , z punktu widzenia oceny tego zarzutu , kluczową jest norma art. 70 ustawy Prawo wekslowe , która ustanawia dla roszczeń o tym charakterze trzyletni okres przedawnienia, liczony od dnia płatności weksla. Termin ten dla roszczenia objętego sporem w sprawie , nie upłynął przed wniesieniem pozwu, skoro termin płatności został oznaczony , w prawidłowo , zgodnie z treścią deklaracji wekslowej , wypełnionym przez bank dokumencie weksla, został oznaczony na 28 września 2018r. Przypomnieć jedynie należy , iż pozew poczatkujący postępowanie został wniesiony ze skutkiem procesowym na dzień 18 listopada 2020r.

Nie ma też racji pozwana , kiedy ponosząc zarzut naruszenia §1 ust. 1 i 3 Rozporządzenia MS z dnia 9 marca 2018r kwestionuje sposób , w jaki Sąd I instancji określił wysokość należnego ustanowionemu w sprawie kuratorowi wynagrodzenia.

Trzeba przy tym podkreślić , że jedynym argumentem powołanym przez kuratora , który miałby wspierać wynikający z tego zarzutu wniosek o jego podwyższenie jest ten , zgodnie z którym , w sprawie została przeprowadzona rozprawa / por.k. 412 akt / Dodać jeszcze należy , że prawnie irrelewantne, z rozwiązłego punktu widzenia, pozostają , wskazane w motywach apelacji , odnoszących się do tego zarzutu, judykaty , w tym w szczególności Sądu Najwyższego z dnia 7 stycznia 2021r., w sprawie o sygnaturze I CSK 598/20 , odwołujący się do orzeczenia TK z 23 kwietnia 2020r wydanego w sprawie o sygnaturze SK 66/19 albowiem nie odnoszą się one do istotnego dla oceny zarzutu zagadnienia a tego , że brak jest podstaw do różnicowania stawek wynagrodzenia pomiędzy zawodowymi pełnomocnikami stron , ustanowionymi z urzędu i z wyboru.

Przy tym zastrzeżeniu, weryfikowany zarzut nie jest trafny dlatego , że norma ust. 3 §1 Rozporządzenia MS z 9 marca 2018r w sprawie określenia wysokości wynagrodzenia i zwrotu wydatków poniesionych przez kuratorów ustanowionych dla strony w sprawie cywilnej / DzU z 2018 poz. 536/ pozwalająca na określenie stawki wynagrodzenia dla kuratora za czynności związane z reprezentacja procesowa strony na poziomie odpowiadającym stawce minimalnej wynagrodzenia adwokata lub radcy prawnego , jest uzależniona od spełnienia łącznie dwóch warunków.

Pierwszy , zgodnie z którym reprezentacja ta miała miejsce w postępowaniu podczas którego przeprowadzenie rozprawy jest obligatoryjne i drugi , iż nakład pracy , wartość przedmiotu sporu lub zawiłość sprawy przemawia dostatecznie za takim zwiększeniem.

W rozpoznawanej sprawie już pierwszy warunek nie został spełniony , gdyż rozprawa została wprawdzie przeprowadzona ale nie miała obligatoryjnego , wynikającego z przepisu ustawy charakteru. Ponadto samo postępowanie nie było ani skomplikowane ani nie wymagało szczególnego nakładu pracy reprezentanta pozwanej spółki.

Z podanych przyczyn , w uznaniu , iż żaden z zarzutów apelacyjnych nie jest uzasadniony , opartą na nich apelację strony pozwanej, Sąd Odwoławczy oddalił , na podstawie art. 385 kpc. / pkt 1 sentencji motywowanego wyroku /

Rozstrzygnięcie o kosztach postępowania apelacyjnego, Sąd II instancji oparł na normie art. 98 §1 i 3 kpc oraz 99 kpc w zw. z art. 391 §1 i wynikającej z tej normy , dla wzajemnego rozliczenia stron z tego tytułu, zasadzie odpowiedzialności za wynik sprawy.

Kwota należna stronie powodowej od przerywającej także ten etap sporu spółki (...) na rzecz wygrywającego (...) Banku (...) S.A. w F. - 8100 zł. - odpowiada wynagrodzeniu zastępującego bank na etapie odwoławczym pełnomocnika - radcy prawnego - ustalonego - jako pochodna wskazanej w apelacji wartości przedmiotu zaskarżenia [ 427 941 zł ] , na podstawie §2 pkt 7 w zw. z §10 ust. 1 pkt 2 Rozporządzenia MS w sprawie opłat za czynności radców prawnych z dnia 22 października 2015 [ jedn. tekst DzU z 2018 poz. 265.].

Należność kosztowa została przyznana , wraz z odsetkami o których , po myśli art. 98 §1 1 kpc w zw. z art. 391 §1 kpc , Sąd Odwoławczy był zobowiązany orzec z urzędu. /pkt 2 sentencji uzasadnianego wyroku /

Sąd przyznał kuratorowi , reprezentującemu pozwaną w postępowaniu apelacyjnym wynagrodzenie – ze środków budżetowych Skarbu Państwa - Sądu Okręgowego w Krakowie , który go ustanowił. Wynagrodzenie , obejmujące także kwotę należnego podatku od towarów i usług , zostało ustalone na podstawie §1 ust.1 wskazanego wcześniej Rozporządzenia MS z dnia 9 marca 2018r , przy uznaniu , iż podobnie jak w postępowaniu pierwszo instancyjnym , brak było dostatecznych podstaw do tego aby stawkę wynagrodzenia reprezentanta przerywającej spółki, ustalić w kwocie brutto , na poziomie wynikającymi z treści ust. 3 §1 Rozporządzenia.

Ponieważ kwota przyznanego wynagrodzenia stanowi rodzaj wydatku związanego z postępowaniem , jego ciężar obciąża majątek strony , którą kurator reprezentuje , po myśli art. 113 ust.3 ustawy z dnia 28 lipca 2005r O kosztach sądowych w sprawach cywilnych [ jedn. tekst DzU z 2019 poz. 1043 z dalszymi zmianami]./ pkt 3 i 4 sentencji uzasadnianego wyroku / W warunkach , gdy kurator nie był zobowiązany wnieść opłaty sądowej od apelacji , jako od tego obowiązaku ustawowo zwolniony , ta należność Skarbu Państwa, została ściągnięta na rzecz Sądu Apalacyjnego w Krakowie od strony , która była przez niego zastąpiona / pkt 5 sentencji wyroku/.