I ACz 513/16

Sygn. akt I ACz 513/16

POSTANOWIENIE

Dnia 6 kwietnia 2016 r.

Sąd Apelacyjny w Krakowie, Wydział I Cywilny w składzie:

Przewodniczący: SSA Wojciech Kościołek

Sędziowie:SAJerzy Bess

SO (del.) Beata Kurdziel (spr.)

po rozpoznaniu w dniu 6 kwietnia 2016 r. w Krakowie

na posiedzeniu niejawnym

sprawy z powództwa M. B.

o zapłatę

na skutek zażalenia powoda na zarządzenie Przewodniczącego Składu Sądu Okręgowego w

Krakowie z dnia 20 listopada 2015r., sygn. akt I C 1474/15

postanawia:

oddalić zażalenie.

postanowienia z dnia 6 kwietnia 2016 roku

Zaskarżonym zarządzeniem z dnia 20 listopada 2015 roku Przewodniczący składu

Sądu Okręgowego w Krakowie zarządził zwrot pozwu M. B. o zapłatę.

W uzasadnieniu wskazano, że do Sądu Okręgowego w Krakowie skierowane zostały

pisma M. B. z dnia 9 i 11 lipca 2015 r., które sprecyzowane zostały jako pozwy o odszkodowanie odpowiednio w kwocie 1 000 000 zł i 2 000 000 zł przeciwko Skarbowi Państwa reprezentowanemu przez Prezesa Sądu Rejonowego (...)w (...). Powód przywołał szereg zarzutów pod adresem sędziego rozpoznającego sprawę o sygn. akt XIV K 879/13/S, dotyczących „pogwałcenia przepisów kpk, kpc i Konstytucji”, bliżej nieoznaczonej decyzji podjętej podczas rozprawy, zignorowania jego pism, wydania postanowienia o zatrzymaniu, a także szykanowania jego osoby i znęcania się nad nim. Powód sformułował także liczne, bliżej niesprecyzowane zarzuty pod adresem innych sędziów, określając ich przymiotnikiem „zły”, jak również wobec Prokuratora Prokuratury Rejonowej (...)w K. i Prezesa Sądu Rejonowego (...)w K.. Zarządzeniem z dnia 11 września 2015 r. doręczonym w dniu 12 października 2015 r. powód został wezwany do uzupełnienia braków formalnych i fiskalnych pozwu poprzez wskazanie swojego numeru PESEL i NIP, sprecyzowanie (oznaczenie) strony pozwanej oraz podanie jej siedziby/adresu, dokładne sprecyzowanie żądania pozwu, tj. podanie zasądzenia jakiej kwoty się domaga, przytoczenie okoliczności faktycznych uzasadniających żądanie, w szczególności wskazanie, czy domaga się odszkodowania z tytułu szkody majątkowej czy też zadośćuczynienia pieniężnego za krzywdę, wskazanie działań strony pozwanej, z zaistnieniem których wiąże jej odpowiedzialność oraz opisanie szkody/krzywdy, jaka została mu wyrządzona wskutek tych zachowań, jaka to jest szkoda/krzywda i na czym polega, uzasadnienie wysokości

dochodzonej kwoty, powołanie dowodów na poparcie przytoczonych twierdzeń, przedłożenie

odpisu pozwu i dalszych pism, a także uiszczenie opłaty sądowej od pozwu w kwocie

100 000 zł w terminie tygodniowym od doręczenia wezwania pod rygorem zwrotu pozwu.

W pismach z dnia 19 października 2015 r. powód złożył wniosek o zwolnienie od kosztów

sądowych, a nadto powołał się na dwa pozwy o wypłatę odszkodowania w kwotach 3 000 000 zł i 44 000 000 zł. Ponownie przytoczył zarzuty wobec sędziego prowadzącego sprawę o sygn. akt XIV K 879/13/S, innych sędziów i prokuratorów, jak również dołączył pisma datowane na dzień 12 i 13 lipca 2015 r. zawierające odpowiednio „extra dodatkowy wniosek o wypłatę odszkodowania” oraz „super extra dodatkowy wniosek o wypłatę odszkodowania”.

Powołując treść art. 130 § 1 i 2 k.p.c. Przewodniczący wskazał, że pozew jako

wniosek o udzielenie sądowej ochrony prawnej musi zawierać dokładne określenie żądania,

uzasadnione i skonkretyzowane przytoczonymi okolicznościami faktycznymi. Powód,

pomimo wniesienia pism z dnia 19 października 2015 r. w terminie tygodniowym od dnia

doręczenia wezwania nie uzupełnił w sposób właściwy określonych w tym wezwaniu braków

formalnych pozwu. W szczególności powód nie sprecyzował okoliczności faktycznych

uzasadniających jego żądanie, ograniczając się do chaotycznego przywołania szeregu

nieskonkretyzowanych zarzutów pod adresem sędziów, prokuratorów i Prezesa Sądu

Rejonowego (...)w K.. W tym zakresie powód powielił treść

wcześniejszych pism, zaś jego wywody należy uznać w znacznej mierze za niezrozumiałe. Na podstawie treści pozwu oraz pisma z dnia 19 października 2015 r. nie jest możliwe

jednoznaczne ustalenie podstaw faktycznych żądań powoda, który odwołuje się do licznych

postępowań sądowych, decyzji procesowych i formułuje niemożliwe do bliższego

sprecyzowania zarzuty pod adresem szerokiego grona sędziów i prokuratorów.

W wypowiedziach powoda na pierwszy plan wysuwają się zarzuty pod adresem sędziego

prowadzącego sprawę o sygn. akt XIV K 879/13/S, nie mniej jednak powód nie sprecyzował

zachowań tego sędziego, z którymi wiąże odpowiedzialność strony pozwanej w sposób, który

umożliwiałby nadanie niniejszej sprawie dalszego biegu. Powód nie przywołał również

okoliczności dotyczących szkody, którą miałby ponieść, nie określił, czy jest to szkoda

majątkowa czy niemajątkowa, a także na czym miałaby ona polegać. Powód w żaden sposób

nie uzasadnił także wysokości dochodzonych kwot, przy czym kwoty, które wskazał w piśmie z dnia 19 października 2015 r. różnią się od kwot określonych w pismach z dnia 9 lipca i 11 lipca 2015 r. Bez dokładnie określonego żądania w pozwie nie jest możliwe rozpoznanie istoty sprawy, przy czym przy braku danych o faktach nie sposób zastosować w sprawie prawa materialnego. Ponieważ braki formalne uniemożliwiające nadanie pismom M. B. dalszego biegu nie zostały uzupełnione pomimo stosownego wezwania,

uzasadniony był zwrot pozwu na podstawie art. 130 § 2 k.p.c.

Zażalenie na powyższe zarządzenie wniósł powód M. B., wskazując, iż

stanowi fałszerstwo i kolejny kardynalny błąd kolejnego „złego” sędziego I. D., a jego treść jest „kuriozalna” i „niemerytoryczna”. Skarżący podał, że wezwanie do uiszczenia opłaty sądowej od pozwu jest bezzasadne, albowiem wystąpił z pisemnym wnioskiem o zwolnienie od opłat sądowych. W dalszej części zażalenia powielił argumenty przedstawione

we wcześniejszych pismach procesowych, w szczególności w piśmie z dnia 19 października

2015 r., stwierdzając, że dalsze precyzowanie nie jest konieczne po wnikliwym przeczytaniu

wszystkich przedłożonych do akt sprawy dokumentów.

Sąd Apelacyjny zważył, co następuje:

Zażalenie nie zasługiwało na uwzględnienie.

Argumenty podniesione przez skarżącego nie mogą podważyć zaskarżonego

zarządzenia. Zgodnie z art. 130 § 1 k.p.c. na stronie spoczywa obowiązek dostosowania

podejmowanych przez nią czynności do wymagań prawa. W celu uzupełnienia lub

poprawienia pisma procesowego przewodniczący wydaje zarządzenie, w którym określa w

sposób dokładny zarówno braki formalne oraz termin ich uzupełnienia, jak i skutki

niezachowania tego terminu, a więc zwrot pisma. Ustawa nie określa bliżej zawartego w

powołanym przepisie pojęcia warunków formalnych, niespełnienie których uzasadnia ich

usunięcie w trybie określonym w art. 130 k.p.c. Należy przyjąć, że przez braki formalne,

możliwe do usunięcia w omawianym trybie, rozumiane są wymagania ogólne pism

procesowych określone w art. 126-129 k.p.c. i warunki ustanowione dla poszczególnych

rodzajów pism (art. 187 k.p.c. w odniesieniu do pozwu). Wymogiem formalnym pozwu jest

m.in. dokładnie określone żądanie, które ma spełnić pozwany oraz przytoczenie okoliczności

faktycznych uzasadniających żądanie. Wskazać należy, że żądanie, jako jeden z dwóch

istotnych obligatoryjnych warunków pozwu, stanowi treść powództwa.

Wbrew twierdzeniom skarżącego, obszerne pisma inicjujące niniejsze postępowanie

nie zawierają elementów niezbędnych do nadania sprawie dalszego biegu. Z treści pozwu i

pisma powoda stanowiącego odpowiedź na wezwanie do usunięcia braków formalnych

pozwu nie da się wywnioskować, jakie jest żądanie powoda. Powód sformułował je w sposób

chaotyczny, nieprecyzyjny i wadliwy składniowo. Nie sprecyzował w stopniu

wystarczającym podstaw faktycznych swego żądania. Powołując szereg okoliczności

stanowiących w ocenie skarżącego przejaw szykanowania jego osoby, nie przedstawił

konkretnych zachowań wymienionych funkcjonariuszy publicznych, które mogłyby stanowić

podstawę odpowiedzialności odszkodowawczej Skarbu Państwa. Pisma procesowe składane

przez skarżącego w znacznej mierze stanowią odzwierciedlenie prywatnych opinii powoda na

temat kompetencji opisywanych osób, nie odwołują się natomiast do konkretnych wydarzeń,

które mogłyby podlegać ocenie Sądu z punktu widzenia przesłanek odpowiedzialności

odszkodowawczej strony pozwanej. Powód nie przedstawił również okoliczności

dotyczących charakteru rzekomej szkody, której restytucji domaga się w niniejszym

postępowaniu. Wystarczająco sprecyzowana nie została także treść żądania powoda, który

pomimo wezwania nie wskazał, czy dochodzona kwota stanowi odszkodowanie czy

zadośćuczynienie za doznaną krzywdę. Nie zostały usunięte rozbieżności co do wysokości

żądania, które pozwany w kolejnych pismach określił na odmienne kwoty.

Powyższe braki formalne pozwu trafnie określił Przewodniczący w Sądzie

Okręgowym jako podlegające uzupełnieniu w trybie art. 130 k.p.c. i prawidłowo wezwał do

ich usunięcia zarządzeniem z dnia 11 września 2015 r. Ponieważ powód nie uczynił zadość

wezwaniu w terminie wyznaczonym, prawidłowo zarządzono zwrot pozwu.

Mając powyższe na uwadze, na zasadzie art. 385 k.p.c. w związku z art. 397 § 2 k.p.c.

art. 398 k.p.c., orzeczono jak w sentencji postanowienia.