I ACa 3899/24

Sygn. akt I ACa 3899/24

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 18 marca 2026 r.

Sąd Apelacyjny w Krakowie, I Wydział Cywilny w składzie:

Przewodniczący: SSA Grzegorz Krężołek

Protokolant: Edyta Sieja

po rozpoznaniu w dniu 18 marca 2026 r. w Krakowie

na rozprawie

sprawy z powództwa T. Z. i M. Z.

przeciwko (...) S.A. z siedzibą we Ł.

o ustalenie i zapłatę

na skutek apelacji strony pozwanej

od wyroku Sądu Okręgowego w Kielcach z dnia 23 września 2024 r.,

sygn. akt: I C 382/23

w częściowym uwzględnieniu apelacji

1.zmienia punkt III zaskarżanego wyroku w ten tylko sposób, iż punktowi II nadaje treść:

„II. zasądza od strony pozwanej (...) Bank (...) S.A. z siedzibą we Ł. na rzecz:

a/ powoda M. Z. kwotę 56 885,44 zł /pięćdziesiąt sześć tysięcy osiemset osiemdziesiąt pięć złotych czterdzieści cztery grosze/ z ustawowymi odsetkami za opóźnienie, począwszy od dnia 19 marca 2026 r. do dnia zapłaty,

b/ powódki T. Z. kwotę 56 885, 44 zł /pięćdziesiąt sześć tysięcy osiemset osiemdziesiąt pięć złotych czterdzieści cztery grosze/ z ustawowymi odsetkami za opóźnienie, począwszy od dnia 19 marca 2026 r. do dnia zapłaty,

a w pozostałym zakresie powództwo o zapłatę świadczeń pieniężnych wraz ustawowymi odsetkami, począwszy od dnia 28 grudnia 2022 r. do dnia zapłaty, oddala.”,

2. oddala apelację w pozostałej części,

3. zasądza od strony pozwanej (...) Bank (...) S.A. z siedzibą we Ł. na rzecz powodów M. Z. i T. Z. kwoty po 2 025 zł /dwa tysiące dwadzieścia pięć złotych/ z odsetkami w wysokości odsetek ustawowych za opóźnienie w spełnieniu świadczenia pieniężnego za czas od dnia uprawomocnienia się orzeczenia, którym je zasądzono do dnia zapłaty, tytułem kosztów postępowania apelacyjnego.

Sygn. akt : I ACa 3899/24

Na wstępie należy wskazać , iż zgodnie z treścią art. 327 1 § 2 kpc w zw. z art. 391 §1kpc., pisemne motywy rozstrzygnięcia mają zachowywać zwięzłość.

Odwołując się do tej reguły, Sąd Apelacyjny, uzasadniając wydany wyrok, przedstawi tylko kluczowe elementy faktyczne oraz dotyczące oceny prawnej roszczeń ustalającego i pieniężnego powodów poddanego pod osąd Sądów obu instancji, które zdecydowały o jej treści.

Uwzględniając - głoszone przez powodów - małżonków T. i M. Z. jako główne - skierowane przeciwko (...) Bank (...)S.A. z siedzibą we Ł. roszczenie o ustalenie nieistnienia pomiędzy stronami stosunku prawnego, wynikającego z umowy pożyczki nr (...) zawartej w dniu 9 czerwca 2008r , z powodu abuzywności części jej postanowień , a niemal w całości roszczenie pieniężne o zasądzenie kwoty 172 101,41 zł z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia 28 grudnia 2022r do dnia zapłaty , jako sumy nienależnie spełnionej na rzecz banku w jej wykonaniu oraz obciążenia strony przeciwnej kosztami procesu w warunkach , gdy

strona przeciwna domagała się oddalenia powództwa w całości , wobec braku niedozwolonego charakteru kwestionowanych postanowień umownych, przy wypełnieniu przez bank obowiązków informacyjnych w odniesieniu do ryzyka walutowego jakim obciążeni będą pożyczkobiorcy , postulując przyznanie na swoją rzecz kosztów postępowania , a na wypadek nie uwzględnienia jego stanowiska , podnosząc zarzuty potracenia wierzytelności wzajemnej w wysokości 136 621, 42 zł zł odpowiadającej sumie kapitału pożyczki oraz wynagrodzenia za korzystanie przez powodów z tego kapitału ewentualne odwołując się do zarzutu zatrzymania do wysokości tej kwoty ,

Sąd Okręgowy w Kielcach , wyrokiem z dnia 23 września 2024r :

- ustalił nieistnienie pomiędzy M. Z. i T. Z. a (...) Bank (...) S.A. we Ł. stosunku prawnego wynikającego z umowy pożyczki (...) , zawartej w dniu 9 czerwca 2008r. [ pkt I ]; ,

- zasądził od pozwanego (...) Bank (...) S.A. we Ł. na rzecz:

a. powoda M. Z. kwotę 86 050,70 zł z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia 28 grudnia 2022 roku do dnia zapłaty

b. powódki T. Z. kwotę 86 050,71 zł z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia 28 grudnia 2022 roku do dnia zapłaty[ pkt II];

- oddalił powództwo w pozostałym zakresie[ pkt III] oraz

- zasądził od pozwanego (...) Bank (...) S.A. we Ł. na rzecz powodów M. Z. i T. Z. po 5 908,50 zł z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia uprawomocnienia się orzeczenia którym je zasądzono do dnia zapłaty, tytułem zwrotu kosztów procesu. [ pkt IV sentencji orzeczenia].

Sąd I instancji ustalił następujące fakty istotne dla rozstrzygnięcia:

T. i M. - małżonkowie Z.- w czasie kiedy ubiegali się o zawarcie spornej w sprawie umowy pożyczki , pozostawali w ustroju rozdzielności majątkowej.

M. Z. prowadził indywidualną działalność gospodarczą , a podstawowym profilem jego przedsiębiorstwa był handel detaliczny artykułami spożywczymi (2 sklepy), wynajem nieruchomości, sprzedaż piasku i usługi transportowe.

T. Z. pracowała jak nauczycielka na podstawie umowy o pracę.

Żadne z nich na pobierało wynagrodzenia we frankach szwajcarskich.

Powzięli decyzję wykończeniu swojego domu mieszkalnego znajdującego się przy ul. (...) w M..

Przedsięwzięcie w kwocie około 500 000 zł, chcieli sfinansować środkami pochodzącymi z kredytu. W tym celu udali się do oddziału (...) Bank S.A. Tam przedstawiono im ofertę zawarcia dwóch umów: umowy kredytu i umowy pożyczki hipotecznej – w obu przypadkach powiązanych z walutą CHF, wskazując, iż nie mają zdolności do zawarcia umowy kredytowej w złotym. Obydwie umowy zostały im przedstawione jako produkt lepszy od kredytu złotowego z uwagi na niskie oprocentowanie. Zostali zapewnieni, że frank szwajcarski jest walutą stabilną, jej kurs w stosunku do waluty polskiej nie powinien się nadmiernie zmieniać w czasie.

W maju 2008r. powodowie złożyli w Oddziale (...) Bank S.A. od 2011r działający pod firmą(...) Bank (...) S.A we Ł. , wniosek o kredyt mieszkaniowy/pożyczkę hipoteczną. Poprzez zapisy lub zakreślenie rubryk w formularzu wniosku, wskazano w nim kwotę kredytu „120 000 zł”, waluta kredytu „CHF”, „automatyczne pobranie środków na spłatę raty z rachunku w (...) Banku”, „okres kredytowania 25 lat”.

Podpisali nadto przygotowane przez (...) Bank S.A. oświadczenie o ponoszeniu ryzyka walutowego i ryzyka zmiennej stopy procentowej dla kredytów mieszkaniowych udzielanych w walucie obcej, albowiem był to załącznik do wniosku kredytowego.

Na podstawie przedłożonego wniosku, bank ocenił zdolność kredytową małżonków Z. na maksymalną kwotę 633 745,08 zł. W dniu 4 czerwca 2008 roku wydano pozytywną decyzję kredytową, wskazując kwotę kredytu w walucie obcej (59 832,82 CHF), po przeliczeniu według kursy kupna dewiz (2,1402).

W dniu 9 czerwca 2008 roku T. Z. i M. Z. oraz (...) Bank S.A. we Ł., zawarli umowę pożyczki nr (...), na podstawie której bank udzielił im pożyczki hipotecznej w kwocie 59 832,82 CHF na okres 300 miesięcy, a T. Z. i M. Z. zobowiązali się do spłaty swojego zadłużenia w 300 równych miesięcznych ratach kapitałowo – odsetkowych.

Integralną część umowy stanowił Regulamin udzielania kredytów i pożyczek hipotecznych w (...) Banku, Tabela Opłat i Prowizji kredytu mieszkaniowego i pożyczki hipotecznej w banku oraz inne załączniki.

W umowie ustalono, iż bank pobiera prowizję od udzielonej pożyczki w wysokości 1 173,19 CHF. Umowa kredytowa nie była negocjowana i została sporządzona przy użyciu wzorca opracowanego przez bank.

W dniu 12 czerwca 2008r. pożyczkobiorcy złożyli dyspozycję wypłacenia całości kwoty pożyczki do równowartości 120 000 zł., po potrąceniu prowizji w wysokości 1 173,19 CHF, na wskazany przez nich rachunek bankowy, zastrzegając, iż ewentualna „nadwyżka w złotych polskich” , ma zostać przelana na ten sam rachunek bankowy. Na rachunek M. Z. przekazano kwotę 120 123,19 zł (przeliczona na kwotę 58 659,63 CHF po kursie 2,0478). Kwota 464,71 CHF stanowiła prowizję.

Z dalszej części ustaleń wynika , iż :

powodowie regularnie, zgodnie z harmonogramem, spłacają, po połowie , raty kredytu w walucie polskiej. W okresie od 10 lipca 2008 roku do 13 grudnia 2022 roku zapłacili bankowi z tego tytułu łącznie 172 051,41 zł.

Pismem z dnia 25 listopada 2022r. małżonkowie Z. złożyli do (...) Bank (...) S.A. we Ł. reklamację, wnosząc o zapłatę na ich rzecz kwoty odpowiadającej sumie wszystkich uiszczonych dotychczas przez nich rat pożyczki i innych opłat na podstawie umowy , która ich łączy, wobec jej nieważności wywołanej abuzywnością części postanowień. Bank odmówił jej uwzględnienia , uznając umowę na nadal wzajemnie obowiązującą.

W trakcie trwania procesu , w dniu 25 października 2023r , powodowie zostali pouczeni przez Sąd Okręgowy o konsekwencjach jakie system prawny łączy z nieważnością umowy pożyczki nr (...) z dnia 9 czerwca 2008r. . Nie potwierdzili klauzul abuzywnych zawartych w tej umowie, nie udzielili wyraźnej i wolnej zgody na te klauzule. Nie wyrazili woli na dalsze związanie tą umową.

Ocenę prawną , w ramach której roszczenie o ustalenie oraz niemal w całości roszczenie pieniężne powodów, zostały uznane za usprawiedliwione [ oddalenie powództwa odniosło się tylko do części roszczenia odsetkowego] ,

Sąd Okręgowy oparł na stwierdzeniach i wnioskach , które zważywszy na wskazaną wyżej konieczność zachowania zwięzłości wypowiedzi motywacyjnej Sądu Odwoławczego, można podsumować w następujący sposób :

a/ umowa zawarta przez powodów z poprzednikiem prawnym strony pozwanej - w dniu 9 czerwca 2008r. , będąca umową pożyczki denominowanej w walucie szwajcarskiej , była przez prawo dopuszczalna już w tym czasie , zważywszy na ówczesne brzmienie art. 69 ust. 1 ustawy Prawo bankowe , szczególnie interpretowanego przez pryzmat art. 353 1 kc statuującego zasadę swobody umów,

b/ umowa , którą powodowie podpisali, mając, w relacji z pożyczkodawcą status konsumentów w rozumieniu art. 22 1 kc, zawiera w §2 ust. 1 , §4 ust.1 i 2 , §6 ust.9 , a także w §3 ust. 4, §5 ust.6 , §20 ust.4 , §30 ust. 1i 2 oraz §30 ust.1 i 3 , stanowiącego jej integralną część Regulaminu takie postanowienia , które wypełniają wszystkie przesłanki normatywne uznania ich za abuzywne ,w rozumieniu art. 385 1 §1 kc.

Niedozwolony ich charakter jest konsekwencją przyznania wyłącznie bankowi , jako stronie umowy , uprawnienia do jednostronnego kształtowania wysokości zobowiązania pożyczkobiorców (zarówno wysokości kapitału przeliczonego na franki szwajcarskie, jak i rat zwrotnych , waloryzowanych kursem franka szwajcarskiego).

Wysokość tych zobowiązań - jak wynika z postanowień umowy z 9 czerwca 2008r. - miała być określana wedle kursu franka szwajcarskiego, ustalanego w Tabelach Kursowych strony pozwanej/ jej poprzednika prawnego/ , przy czym nie zostały określone zasady ustalania kursu tej waluty wobec złotego.

Taka ich treść faktycznie pozostawiła bankowi dowolność w zakresie wyboru kryteriów ustalania kursu franka szwajcarskiego w stosowanych Tabelach, a przez to kształtowania wysokości zobowiązań klientów, których pożyczka była waloryzowana walutą szwajcarską,

c/ takie postanowienia umowy , które uprawniają bank do jednostronnego ustalenia kursów walut, są nietransparentne i naruszają równorzędność stron, albowiem pozostawiają pole do arbitralnego działania banku i obarczają drugą , słabsza stronę czynności prawnej, nieprzewidywalnym ryzykiem kursowym.

Sprzeczność z dobrymi obyczajami i naruszenie interesów konsumenta polega w tym przypadku na uzależnieniu wysokości świadczenia banku oraz wysokości świadczenia konsumenta od swobodnej decyzji przedsiębiorcy.

Zarówno przeliczenie kwoty kapitału pożyczkowego na złotówki, w chwili jego wypłaty, jak i przeliczenie odwrotne, w chwili wymagalności poszczególnych spłacanych rat, służy bowiem określeniu wysokości świadczenia konsumenta. Takie uregulowanie umowne należy uznać za niedopuszczalne.

Postanowienia waloryzacyjne zamieszczone w umowie objętej sporem – dotycząc świadczeń głównych stron - nie odpowiadały warunkom transparentności i czytelności albowiem pożyczkobiorcy nie byli w stanie ustalić kursu wymiany waluty stosowanego przez przedsiębiorcę dla braku wskazania , w kwestionowanych postanowieniach , jasnych kryteriów jego oznaczania.

d/ po myśli wskazanej wyżej normy kodeksowej , postanowienia umowy zawieranej z konsumentem nieuzgodnione indywidualnie nie wiążą go, jeżeli kształtują jego prawa i obowiązki w sposób sprzeczny z dobrymi obyczajami, rażąco naruszając jego interesy .

Postanowienia zamieszczone w umowie nie były przedmiotem indywidualnych uzgodnień stron.

Umowa została zawarta z zastosowaniem wzorca umownego. Powodowie nie mieli wpływu na ich treść.

Za indywidualnie uzgodnione można uznać jedynie te postanowienia, które były przedmiotem negocjacji, bądź są wynikiem porozumienia lub świadomej zgody co do ich zastosowania, o której - w okolicznościach tej sprawy - w odniesieniu do klauzul waloryzacyjnych nie można, w sposób uzasadniony , mówić .

e/ sądowa kontrola postanowień określających główne świadczenia stron pod kątem abuzywności jest dopuszczalna, albowiem sporne postanowienia nie zostały sformułowane jednoznacznie; prostym i zrozumiałym językiem.

Zastosowanie dwóch różnych kursów waluty przy przeliczaniu świadczeń wypłacanych przez pozwany bank na rzecz konsumentów (kurs kupna) i świadczeń spełnianych przez nich na rzecz banku (kurs sprzedaży) , skutkowało możliwością jednostronnej zmiany wysokości zobowiązania małżonków Z. . Silniejsza strona stosunku umownego mogła w ten właśnie sposób kształtować wysokość zobowiązania strony słabszej.

Z materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie - w ocenie Sądu I instancji - nie wynika, aby strona pozwana spełniła wobec pożyczkobiorców obowiązek informacyjny w sposób właściwy.

Pozwany bank nie udowodnił w postępowaniu aby informacje przekazane im przed zawarciem umowy , były na tyle obszerne i jasne, iż na ich podstawie, mogli się zorientować o skali ryzyka związanego z możliwą zmianą kursu walut i wpływu tej zmiany na wysokość całego zobowiązania jakie zaciągnęli i poszczególnych rat.

Prawidłowe wypełnienie obowiązku informacyjnego wymagało przekazania zaciągającym je pełnej informacji o ryzyku zarówno w odniesieniu do wysokości raty, jak i kapitału pozostałego do spłaty, jaka była możliwa do uzyskania w dacie zawarcia umowy.

f/ skutkiem uznania za niedozwolone postanowień umownych dotyczących zasad ustalania kursów walut, jest konieczność ich pominięcia przy ustalaniu treści stosunku prawnego wiążącego konsumenta.

Rodzi to takie następstwo , iż utrzymanie umowy o charakterze zamierzonym przez strony nie jest możliwe, co przemawia za uznaniem jej za nieważną w całości. W konsekwencji sformułowane przez powodów roszczenie ustalające , Sąd Okręgowy ocenił jako uzasadnione.

Oto bowiem , jego zdaniem, powodowie mają również interes prawny w zgłoszeniu tego żądania gdyż umowa zdecydowała o powstaniu pomiędzy stronami długoterminowego stosunku prawnego , który nie został dotychczas w całości wykonany. Stwierdzenie nieważności umowy przesądza nie tylko o możliwości domagania się przez nich zwrotu już spełnionych świadczeń, ale rozstrzyga również w sposób ostateczny o braku obowiązku spełniania na rzecz pozwanego banku świadczeń w przyszłości. Ustalające orzeczenie Sądu znosi więc- jak argumentuje Sąd Okręgowy- i zapobiega ewentualnemu sporowi stron w przyszłości , który może powstać na tle realizacji tej czynności prawnej.

g/ w warunkach nieważności umowy , to co T. Z. i M. Z. świadczyli na rzecz strony pozwanej , a wcześniej jej poprzednika prawnego w jej wykonaniu , ma charakter nienależny i jako takie , świadczenia te podlegają zwrotowi na ich rzecz na podstawie art. art. 410 §1 i 2 kc w zw. z art. 405 kc - w graniach ilościowych określonych przez nich roszczeń zwrotnych , w odwołaniu się w tym zakresie do teorii dwóch kondykcji

Powołując się na dokonane w sprawie ustalenia Sąd uznał , ich roszczenia pieniężne , w ramach których domagali się zwrotu od strony przeciwnej łącznej sumy - dotąd spełnionych świadczeń w wysokości 172 101,41 zł, jest uzasadnione albowiem znajduje ona swoje potwierdzenie w zaświadczeniu banku. Wynika z tego dokumentu , iż w okresie pomiędzy od 10 lipca 2008 roku do 13 grudnia 2022 roku uiścili na rzecz pożyczkodawcy właśnie taką kwotę/ w tym opłatę za wydanie samego zaświadczenia /.

Wobec tego, jednak , iż małżonków Z. nie łączy ustrój wspólnoty majątkowej, kwota ta została zasądzona na ich rzecz po połowie , a nie jak wnosili , solidarnie . I tylko w tym zakresie , ich żądnie pieniężne zostało ocenione przez Sąd niższej instancji jako nieuzasadnione i podlegające oddaleniu,

h/ o odsetkach ustawowych za opóźnienie Sąd orzekł na podstawie art. 481 kc w zw. z art. 455 kc , zasądzając je od daty wyznaczonej pozwanemu przez powodów w wezwaniu do zapłaty,

i/ uznając za nieuzasadnione , podniesione przez bank zarzuty potrącenia oraz zatrzymania Sąd Okręgowy stanął na stanowisku zgodnie z którym zostały one sformułowane w sposób warunkowy. Już z tej przyczyny są nieskuteczne.

Zarzut potrącenia jest nieuzasadniony także dlatego , iż bank nie wykazał w postępowaniu, iż postawił objęte nim własne wierzytelności z tytułu kapitału oraz jego waloryzacji / wynagrodzenia za korzystanie z niego przez powodów / , w stan wymagalności , w czasie poprzedzającym złożenie samego zarzutu o charakterze procesowym.

Natomiast zarzut zatrzymania nie może być uwzględniony dlatego , iż wierzytelności obu stron sporu nie mają charakteru takich , które są źródłem świadczeń o charakterze wzajemnym.

Podstawą rozstrzygnięcia o kosztach procesu była norma art. 98 §1 i 3 kpc i wynikająca z niej , dla wzajemnego rozliczenia stron z tego tytułu , zasada odpowiedzialności za wynik sprawy. Przy czym , wobec obowiązywania pomiędzy małżonkami Z. rozdzielności majątkowej , ich suma została zasądzona na ich rzecz w częściach równych, wraz z odsetkami o których Sąd I instancji orzekł z urzędu , po myśli art. 98 §1 1 kpc.

Apelację od tego orzeczenia złożyła tylko strona pozwana , obejmując jej zakresem punkty I,II i III jego sentencji.

We wniosku środka odwoławczego domagała się zmiany zaskarżonych części wyroku z dnia 23 września 2024r, w następstwie której powództwo zostanie oddalone w całości, a powodowie obciążeni kosztami procesu i postępowania apelacyjnego.

Środek odwoławczy został oparty na zarzutach :

- naruszenia prawa procesowego , w sposób mający dla treści wyroku istotne znaczenie , a to: a to:

1/ art. 233 §1kpc , poprzez przekroczenie granic swobodnej oceny zgromadzonych dowodów i zastąpienie jej oceną dowolną . Jego konsekwencją były wady ustaleń faktycznych .

Można je zwięźle podsumować w następujący sposób :

a/ pominięcie przez Sąd I instancji , że bank informował powodów o ryzyku walutowym w razie zawarcia umowy pożyczki denominowanej w walucie szwajcarskiej. Wiedza o takim ryzyku po ich stronie wynika także z podpisanych przez nich oświadczeń

b/ nie uwzględnienie ,iż to T. i M. Z. we wniosku o zawarcie umowy skierowanym do poprzednika prawnego strony pozwanej , określili termin wypłaty pożyczki .Wiedzieli zatem jaka będzie wysokość ich zobowiązania wobec drugiej strony wynikającego z umowy.

Także bank, nie znał ceny kursu kupna waluty , w której denominowana była pożyczka. Nie mógł też samodzielnie ustalać kursów walutowych , gdyż były one konsekwencją działania praw rynkowych . Zatem wykluczonym jest aby w następstwie korzystania z kursów sprzedaży CHF oferowanych przez bank , doszło do naruszenia interesów pożyczkobiorców , a tym bardziej aby naruszenie to miało charakter rażący,

c/ Sąd niepoprawnie ustalił , iż powodowie, zawierając umowę , mieli status konsumentów mimo , że M. Z. prowadził wówczas działalność gospodarczą

d/ Sąd nie uwzględnił także , iż pożyczkobiorcy byli uprawnieni one do spłaty zobowiązania kredytowego bezpośrednio w walucie szwajcarskiej,

2/ art. 321 §1 kpc jako następstwa wyjścia przez Sąd I instancji , w kwestionowanym orzeczeniu ponad żądanie pozwu , wobec zasądzenia świadczeń zwrotnych na rzecz powodów po połowie , w warunkach gdy domagali się zasądzenia ich w kwocie łącznej , z określeniem odpowiedzialności banku za ich spełnienie, solidarnie.

3/ art.235 2 §1 pkt 2 w zw. z art. 227 kpc oraz 278 §1 kpc wobec nieuzasadnionego pominięcia przez Sąd wniosku strony skarżącej o przeprowadzenie dowodu z opinii biegłego z zakresu bankowości i rachunkowości mimo , iż wnioski z tego opracowania, odpowiadające na zagadnienia z tezy dowodowej sformułowanej przez bank w odpowiedzi na pozew, były doniosłe dla oceny roszczeń małżonków Z. ,

4/ art. 235 2 §1 pkt 2 i 3 kpc , art. 227 kpc i 232 kpc poprzez nieuzasadnione pominięcie wnioskowanych przez stronę skarżącą dowodów z zeznań świadków U. M. , O. U. , T. M. i A. M. mimo , że ich wiadomości , dotycząc okoliczności towarzyszących zawarciu umowy z powodami , były relewantne z punktu widzenia rozstrzygnięcia,

W związku z tymi dwoma ostatnimi zarzutami bank , powołując art. 380 kpc, domagał się przeprowadzenia przez Sąd Odwoławczy kontroli decyzji procesowych Sądu niższej instancji i w jej wyniku , przeprowadzenia dowodu z zeznań świadków oraz z opinii biegłego, w ramach postępowania apelacyjnego;

- naruszenia prawa materialnego przez błędną wykładnię lub nieprawidłowe zastosowanie:

I. art. 189 k.p.c.,i uznanie ,iż powodowie mają interes prawny w żądaniu uznania umowy pożyczki za nieważną, mimo , że tak nie jest albowiem przysługuje im dalej idące roszczenie o zapłatę , które także sformułowali,

II. art. 22 1 kc w zw. z art. 385 1 kc jako następstwa nieuzasadnionego przyjęcia , iż podpisując umowę M. Z. miał status konsumenta w rozumieniu tej normy , chociaż wówczas prowadził działalność gospodarczą.

III.art. 720§1 kc w różnych, wskazanych przez skarżący bank konfiguracjach z przepisami kodeksu cywilnego , prawa bankowego poprzez nie uwzględnienie przez Sąd , że powodowie mogli spłacać pożyczkę bezpośrednio w walucie denominacji, a równocześnie przyjęcie , że nie można było , na podstawie postanowień umowy , określić wysokości zobowiązania w szczególności po stronie powodów, a tym samym konsekwencji finansowych umowy dla nich mimo , że z harmonogramu spłaty wprost granice tego zobowiązania wynikały.

Wobec tego ,zadaniem strony skarżącej, postanowienia , które są przez małżonków Z. kwestionowane, nie są sprzeczne z dobrymi obyczajami, a tym bardziej, nie naruszają ich interesów w sposób rażący. Nawet jednak gdyby przyjąć stanowisko Sądu I instancji za zasadne, umowa może nadal obowiązywać , przy spłacie pożyczki bezpośrednio w walucie denominacji ,

IV. art. 385 1 § 1 k.c. wobec oceny , że postanowienia umowy mogą zostać uznane za abuzywne, podczas gdy nie określają one głównych świadczeń stron , stąd ich sądowa kontrola z punktu widzenia niedozwolonego charakteru jest wykluczona .

V. art. 385 1 §1 i 2 kc w zw. z art. 6 ust. 1 Dyrektywy 93/13/ EWG jako następstwa uznania , iż postanowienia umowy pożyczki wskazywane przez powodów , mają charakter abuzywny mimo , iż brak ku temu dostatecznych podstaw. Szczególnie dlatego , że sposób realizacji zobowiązania przez powodów / w złotym / miał jedynie charakter fakultatywny i wynikał z ich wyboru,

VI. art. 385 1 §1 i 2 kc w różnych konfiguracjach z przepisami kodeksu cywilnego , prawa bankowego czy ustawy O Narodowym Banku Polskim , przyjętymi w kolejnych bardzo drobiazgowo wskazanych , kolejnych zarzutach.

W ich ramach, bank zarzucał Sądowi I instancji niepoprawne zastosowania tych norm lub ich pominięcie przy ocenie roszczeń powodów , a brak tych błędów pewien prowadzić do oddalenia roszczeń dlatego , iż umowa pożyczki powinna zostać uznana za albo niezawierającą postanowień abuzywnych albo też, przy ich potwierdzeniu, za nadal obowiązującą , przy wykorzystaniu możliwości spłaty zobowiązania przez powodów w walucie szwajcarskiej albo przy zastosowaniu średniego kursu franka do złotego, publikowanego przez NBP w datach spłaty poszczególnych rat,

VII. art. 455 kc wobec zasądzenia odsetek ustawowych za opóźnienie w spełnieniu zwrotnych świadczeń pieniężnych , bez uwzględnienia , iż orzeczenie ustalające nieważność umowy / nieistnienia stosunku prawnego wynikającego z niej /, ma charakter konstytutywny . Stąd odsetki potencjalnie mogłyby zostać zasądzone dopiero od daty, w której takie ustalenie uzyskałoby walor rozstrzygnięcia prawomocnego ,

VIII. art. 405 kc w zw. z art. 410 §2 kc wobec nieuzasadnionego uznania , iż świadczenia zasądzone na rzecz powodów mają charakter nienależnych mimo , że wynikały one z umowy z dnia 9 czerwca 2008r , a powodowie spełniali je dobrowolnie,

IX. art. 498 §1 i 2 kc w zw. z art. 499 kc i 203 1 §1 kpc wobec nieprawidłowego wniosku Sadu zgodnie z którym skuteczne podniesienie zarzutu potrącenia wymaga wykazania , iż potrącana wierzytelność jest [ uprzednio] wymagalna,

X. art. 496 kc w zw. z art. 497 kc , jako następstwa wyrażenia przez Sąd I instancji nieprawidłowej oceny , iż skuteczne podniesienie zarzutu zatrzymania wymaga uprzednio doprowadzenia do wymagalności własnej wierzytelności przez ten podmiot , który zarzut ten podnosi.

Odpowiadając na apelację, powodowie domagali się jej oddalenia jako pozbawionej uzasadnionych podstaw oraz obciążenia strony skarżącej kosztami postępowania apelacyjnego. W swoim stanowisku odnieśli się polemicznie do wszystkich zarzutów sformułowanych przez bank w środku odwoławczym.

Mimo podniesienia wskazanych wyżej zarzutów materialnych , strona pozwana, już na etapie postępowania odwoławczego , w piśmie procesowym z dnia 13 listopada 2025r., zawarła procesowy zarzut potrącenia z wierzytelnością powodów, która była podstawą zgłoszonych w pozwie i zasądzonych w nieprawomocnym wyroku z dnia 23 września 2024r świadczeń zwrotnych , wierzytelności własnej z tytułu udzielanego powodom kapitału pożyczki w kwocie 120 123, 19 zł.

Do tego pisma zostały dołączone dokumenty z których wynikało , że:

- w dniu 14 października 2025r bank wezwał T. i M. Z. do zapłaty świadczenia z tytułu kapitału w kwocie 120 123, 19 zł., w terminie do dnia 6 listopada 2025r / dowód : wezwanie k. 322 akt/,

- wezwanie to powodowie otrzymali w dniu 20 października 2025r / dowód :k. 362-363 akt /

- bank w dniu 6 listopada 2025r.,złożył materialne oświadczenie o potrąceniu swojej wierzytelności z tytułu kapitału w kwocie 120 123, 19 zł z wierzytelnościami zwrotnymi byłych pożyczkobiorców / określając błędnie źródło wzajemnych rozliczeń , jako wynikających z umowy kredytu / dowód: oświadczenie k. 325 akt /,

- odpowiadając na nie, pożyczkobiorcy zakwestionowali jego zasadność / dowód k. 361 akt /

- w piśmie procesowym z dnia 19 grudnia 2025r T. Z. i M. Z. , nie negując , iż otrzymali materialne oświadczenie banku o potrąceniu z ich pretensją finansową dochodzona w pozwie, wierzytelności wzajemnej z tytułu kapitału, zakwestionowali jego skuteczność z przyczyn w nim wskazanych , przy czym pełnomocnik powodów na rozprawie apelacyjnej w dniu 26 lutego 2025r., nie wyjaśnił na czym opierają oni zarzut nieprawidłowego określenia wysokości kapitału udzielonego im w wykonaniu spornej umowy.

/ dowód : pismo powodów k. 337 akt , zapis dźwiękowy rozprawy apelacyjnej z dnia 26 lutego 2026r., minuty 17- 20 , zapis skrócony k. 354 v akt /

Rozpoznając apelację , Sąd Apelacyjny rozważył :

Środek odwoławczy strony pozwanej prowadzi do zmiany objętego nim wyroku Sądu I instancji , w sposób wskazany w treści rozstrzygnięcia zmieniającego Sądu Odwoławczego , na podstawie art. 386 §1 kpc , przy uznaniu , iż w pozostałej części apelacja nie jest uzasadniona , podlegając oddaleniu, w oparciu o art. 385 kpc.

Podstawą zmiany jest skutecznie podniesiony przez (...) Bank (...) S.A. zarzut potrącenia , przy czym jedynie w części, z przyczyn, które Sąd II instancji wyjaśni w końcowej części uzasadnienia.

Przechodząc do zarzutów postawionych przez stronę pozwaną i rozpoczynając ich ocenę od tych , które mają procesowy charakter , przypomnieć na wstępie należy, iż aby je uznać za zasadne , muszą być kumulatywnie spełnione dwa warunki.

Strona odwołująca się do niego wykaże , że rzeczywiście sposób postępowania Sądu naruszał indywidualnie oznaczoną normę [ normy ] formalne. Jednocześnie nieprawidłowości te prowadziły do następstw , które miały istotny wpływ na treść wydanego orzeczenia. Nieco inaczej kwestię tę ujmując , zarzut procesowy jest usprawiedliwiony jedynie wówczas, jeżeli zostanie dowiedzione , że gdyby nie potwierdzone błędy proceduralne Sądu niższej instancji , orzeczenie kończące spór stron miałoby inną treść.

Biorąc to uwagę to generalium odeprzeć należy te zarzuty procesowe banku za pośrednictwem którego neguje decyzje Sądu I instancji o pominięciu dowodów z zeznań świadków U. M. , O. U., T. M. i A. M. oraz z opinii biegłego z zakresu bankowości.

W części motywów wyroku poświęconej ocenie dowodów, Sąd I instancji wskazał przyczyny tego pominięcia , które Sąd Odwoławczy podziela.

Trzeba jeszcze dodać , w odniesieniu do dowodów osobowych , iż dokumenty zgromadzone w aktach nie potwierdzają / a nawet nie uprawdopodabniają / tego aby osoby te brały bezpośredni udział w czynnościach poprzedzających zawarcie umowy z powodami. Gdy do tego dodać , iż po upływie już teraz osiemnastu lat od daty zawarcia przez strony umowy , potencjalne wiadomości tych świadków - jak uczy doświadczenie orzecznicze , miałyby o ile w ogóle , jedynie charakter bardzo ogólny , sprawozdający się co generaliów, zasad udzielania takich pożyczek jak ta , którą zaciągnęli powodowie . Te proceduralne reguły wynikają z treści dokumentów, na których oparł się Sąd Okręgowy.

Kluczowe dla oceny roszczeń T. i M. Z. jest jednak nie to , co mogliby potencjalnie zgodnie z tezą dowodową banku potwierdzić ci świadkowie ale to , że ,[ co niewątpliwe w sprawie ], bank stosował wzorzec umowny, a możliwość rzeczywistych negocjacji jego postanowień przez powodów , którym , co wynika także z ustaleń , bank nie zaproponował kredytu/ pożyczki/ złotówkowego dla braku po ich stronie tzw. zdolności kredytowej dla takiego zobowiązania , była wyłączona.

Zatem uznając ,iż decyzja procesowa Sądu I instancji w odniesieniu do przesłuchania tych osób była poprawna , Sąd Apelacyjny pominął te dowody ponowione przez stronę skarżącą w środku odwoławczym.

W odniesieniu do wniosku o przeprowadzenie dowodu z opinii biegłego z zakresu bankowości , którego nie dopuszczenie jest podstawą kolejnego zarzutu procesowego powołanego apelacji, Sąd Odwoławczy ocenił , iż decyzja procesowa Sądu Okręgowego o jego pominięciu także była poprawna- co czyni sam zarzut procesowy zbudowany na krytyce tego zaniechania – nieuzasadnionym.

Oto bowiem , przy przyjętym stanowisku prawnym służącym ocenie obu poddanych pod osąd roszczeń , które należy uznać za poprawne , prowadzenie tego dowodu dla weryfikacji tez sformułowanych przez bank w odpowiedzi na pozew jest zbędne.

Dlatego również i ten wniosek dowodowy banku , ponowiony w środku odwoławczym, został przez Sąd II instancji pominięty.

Odeprzeć należy także zarzut naruszenia art. 321 §1 kpc w sposób , który bank wskazuje w jego motywach.

Apelant pomija bowiem formułując go , iż powodowie w pozwie zawarli także [ [sformułowane ewentualnie ] żądanie zasądzenia kwot świadczeń zwrotnych na ich rzecz w częściach równych , gdyby żądanie zasądzenia ich w inny sposób [solidarnie] okazało się nieuzasadnione. Zasadnie wskazują na to powodowie w odpowiedzi na apelację , odnosząc się do tego zarzutu. / por. k. 14 akt oraz k. 302 akt/.

Przechodząc do oceny zarzutu naruszenia art. 233 §1 kpc i funkcjonalnie z nim powiązanych zarzutów faktycznych , Sąd II instancji także i one uznaje za nieuzasadnione.

Podzielenie ich bowiem wymaga od strony wykazania na czym, w odniesieniu do zindywidualizowanych dowodów, polegała nieprawidłowość postępowania Sądu, w zakresie ich oceny i poczynionych na jej podstawie ustaleń.

W szczególności strona ma wykazać dlaczego obdarzenie jednych dowodów wiarygodnością czy uznanie, w odróżnieniu od innych, szczególnego ich znaczenia dla dokonanych ustaleń , nie da się pogodzić z regułami doświadczenia życiowego i [lub] zasadami logicznego rozumowania , czy też przewidzianymi przez procedurę regułami dowodzenia.

Nie oparcie zarzutów procesowego dotyczącego oceny dowodów i faktycznych na tych zasadach , wyklucza uznanie ich za trafne , pozostając dowolną , nie doniosłą z tego punktu widzenia , polemiką oceną i ustaleniami Sądu niższej instancji.

/ por. w tej materii , wyrażające podobne stanowisko , powołane tylko przykładowo, orzeczenia Sądu Najwyższego z 23 stycznia 2001, sygn. IV CKN 970/00 i z 6 lipca 2005, sygn. III CK 3/05 , obydwa powołane za zbiorem Lex/

Dopóty, dopóki ocena przeprowadzona przez Sąd ocena mieści się w granicach wyznaczonych przez tę normę procesową i nie doznały naruszenia wskazane tam jej kryteria , Sąd Odwoławczy obowiązany jest ocenę tę , a co za tym idzie także wnioski z niej wynikające dla ustaleń faktycznych , aprobować .

Uwzględniając powyższe, zważywszy na to, w czym bank upatrywał błędów oceny i ustaleń Sądu niższej instancji , zarzuty te nie mogą być uznane za trafne.

W miejsce rzeczowej, opartej na wskazanych wyżej kryteriach , odniesionej do indywidualnie oznaczonych dowodów [ i opartych na wnioskach z tej oceny wynikających ustaleń faktycznych , które przez to miałyby być dotknięte podnoszonymi nieprawidłowościami ] , polemiki ze sposobem postępowania Sądu Okręgowego, strona skarżąca ogranicza się do przeciwstawienia jego stanowisku własnej wersji tak oceny dowodów jak i faktów doniosłych dla rozstrzygnięcia , jej zdaniem poprawnej.

Nieprawidłowość Sądu na której zarzuty te zostały oparte , zgodnie z argumentacją apelanta - sprawdza się do tego ,że nie przyjął on wersji zdarzeń towarzyszących zawarciu umowy pożyczki z dnia 9 czerwca 2008r i interpretacji prawnej jej postanowień , którą skarżący uznaje za prawidłową.

A według przebiegu zdarzeń afirmowanego przez bank , T. Z. i M. Z. zostali w sposób dostateczny dla oceny jego skali , poinformowani, przy podpisywaniu umowy, o ryzyku walutowym wynikającym z umowy pożyczki denominowanej w walucie szwajcarskiej , a rzeczywisty rozmiar ich zobowiązania był oznaczony od samego początku w sposób prawidłowy i dla klientów banku czytelny , nie budzący ich wątpliwości. Ponadto strona pozwana /jej poprzednik prawny/ nie mogła tego ich obowiązku kształtować jednostronnie , w sposób dowolny , będąc związana wysokością kursów waluty szwajcarskiej określanej przez obiektywne siły panujące na rynku wymiany walut.

Już stwierdzenie takiego sposobu motywowania stawianych zarzutów wystarcza dla odparcia ich obu.

Dlatego jedynie na marginesie dostrzegając , że w istocie argumenty powołane dla ich potwierdzenia [ w rozbudowanej ponad rzeczywistą potrzebę formie redakcyjnej, która utrudnia wręcz lekturę argumentów środka odwoławczego szczególnie , że stanowisko już uprzednio wyrażane w motywach innych zarzutów jest powtarzane przy kolejnym , tyle tylko że z użyciem , co najwyżej, różniących się pomiędzy sobą sformułowań redakcyjnych ] , nie dotyczą wprost oceny dowodów i okoliczności faktycznych ale prawnej weryfikacji okoliczności towarzyszących zawarciu umowy oraz kształtowania danych w Tabeli Kursów walut , które dla dokonywanych przeliczeń /stosowania klauzul przeliczeniowej - spreadau walutowego- i kursowej / , stosował najpierw jego poprzednik prawny, a później pozwany bank , z punktu widzenia przesłanek oceny postanowień umowy stron jako mających / bądź nie / cechy niedozwolonych.

Sąd II instancji dodaje jeszcze , iż podziela , wbrew argumentacji strony pozwanej, stanowisko Sądu Okręgowego zgodnie z którym informacja przekazana powodom przy zawieraniu spornej umowy , o ryzyku walutowym była - z punktu widzenia ich interesów- możliwości racjonalnej oceny swojej sytuacji finansowej w warunkach wzrostu kursu waluty szwajcarskiej , w czasie jej obowiązywania przez wiele lat , niedostateczna i nietransparentna.

Uznaje także za trafną tę jego część , w której wskazywał , że skoro doniosła dla oceny ważności umowy jest chwila jej podpisania, to niezależnie od tego jakie dane kursowe zamieszczał (...) Bank S.A. w obowiązującej u siebie Tabeli Kursów , istotne było to , że ta część postanowień umownych , która dotyczyła waloryzacji pożyczki kursem CHF , nawet potencjalnie , dawała możliwość silniejszej stronie stosunku zobowiązaniowego - przedsiębiorcy- dowolnego / nieograniczonego / ustalania kursu przeliczenia złotówek na franka i odwrotnie , a nie to, czy bank stosował kusy przeliczeniowe wynikające z danych rynkowych.

Stąd bez znaczenia było też to , jak kwestia ta była regulowana później, a także jak kształtowałoby się zobowiązanie pożyczkobiorców, gdyby w miejsce danych kursowych z Tabeli Kursów, stosować średni kurs NBP.

Prawnie irrelewantne było , z rozważnego punktu widzenia, skutku abuzywności postanowień dla umowy jako nadal, bądź nie obowiązującej pomiędzy stronami , to , że powodowie mogli spłacać swoje zobowiązanie we franku szwajcarskim, skoro chcieli od banku potrzymać złotówki i w tej walucie wyrażone były raty , służące do systematycznego ograniczania ich zobowiązania zwrotnego wobec pożyczkodawcy, a ich świadczenia zwrotne nigdy nie były realizowane w tym zagranicznym pieniądzu.

Z podanych powodów, uznając , iż zarzuty procesowe , w tym w szczególności zarzut przekroczenia granic swobodnej oceny dowodów i wynikających stąd błędów ustaleń , nie są zasadne , fakty uczynione przez Sąd I instancji podstawą kontrolowanego instancyjnie orzeczenia , jako poprawne i kompletne dla oceny roszczeń poddanych pod osad w sprawie , Sąd Apelacyjny przyjmuje za własne.

Wymagały one uzupełnienia tylko o okoliczności wskazane wcześniej , oparte na powołanych – nie kwestionowanych wzajemnie przez strony- dokumentach , a opisujące fakty dotyczące złożenia przez bank zarzutu potrącenia.

Odwołując się do tych faktów, Sąd Odwoławczy nie podziela zarzutu naruszenia przez Sąd Okręgowy art. 189 kpc.

Nie można zgodzić się z apelującym, iż przysługujące T. Z. i M. Z. roszczenie o zwrot kwot uiszczonych na rzecz banku tytułem spłat rat pożyczki , zapewni im , w relacji z nim odpowiednią , a przy tym kompleksową i wystarczającą dla ich sfery prawnej, ochronę.

Zauważyć należy, że umowa kredytu zawarta została między stronami na okres dwudziestu pięciu lat.

Ewentualne uwzględnienie powództwa o zapłatę nie usunęłoby stanu niepewności pomiędzy stronami co do dalszego obowiązywania umowy oraz istnienia praw akcesoryjnych jak chociażby hipoteki ustanowionej na nieruchomości powodów w M..

Bez uznania umowy za nieważną, ze skutkiem ex tunc, strona pozwana mogłaby potencjalnie skorzystać z ustanowionych na swoją rzecz zabezpieczeń spłaty zobowiązania pożyczkowego .

W orzecznictwie zgodnie przyjmuje się, że powód zachowuje interes prawny do wytoczenia powództwa o ustalenie mimo przysługującego mu powództwa o świadczenie lub mimo wytoczenia przeciwko niemu takiego powództwa przez stronę przeciwną, na podstawie spornego stosunku prawnego, jeżeli z tego stosunku wynikają jeszcze inne lub dalej idące skutki, których dochodzenie w drodze takiego powództwa nie jest możliwe lub nie jest jeszcze aktualne.

W takim wypadku tylko powództwo o ustalenie /ważności umowy / może definitywnie rozstrzygnąć niepewną sytuację prawną powoda i zapobiec także na przyszłość możliwym sporom, a tym samym w pełny sposób zaspokoić jego interes prawny.

/ por bliżej wskazane jedynie przykładowo orzeczenia SN z dnia 30.10.1990 r. I CR 649/90, z 27.01.2004 r. II CK 387/02, z 2.07.2015 r. V CSK 640/14- wszystkie powołane za zbiorem Legalis/.

Nie ma racji bank podnosząc zarzut naruszenia art. 22 1 kc poprzez uznanie , że obydwoje powodowie byli w relacji z pożyczkodawcą konsumentami , w warunkach , gdy M. Z. prowadził w dniu 9 czerwca 2008r działalność gospodarczą .

Bank formułując ten zarzut nie zwraca uwagi na treść postanowień umowy objętej sporem. Wynika z nich w sposób nie budzący wątpliwości , iż nie miała ona żadnego związku z tą działalnością powoda.

Ani jej cel ani , w szczególności, ustalone w niej przeznaczenie udzielonego kapitału pożyczkowego , nie wskazywały na taki związek. Stąd też kwalifikacja umowy jako zawartej pomiędzy powodami jako konsumentami , a bankiem jako przedsiębiorcą , dokonana przez Sąd niższej instancji była , wbrew zarzutowi [ także zbędnie powtarzanemu w różnych konfiguracjach redakcyjnych i przy różnych rodzajowo zarzutach apelanta] , niewadliwa.

Nie ma też racji strona pozwana formułując zarzuty naruszenia art. 720 §1 kc oraz 385 1 §1 i 2 kc, w powiązaniu ze wskazanymi przez bank przepisami kodeksu cywilnego oraz ustawy Prawo bankowe, ustawy O Narodowym Banku Polskim , a także art. 6 ust. 1 Dyrektywy nr 93/13/EWG.

Zostaną one omówione w sposób zbiorczy, skoro za ich pośrednictwem strona pozwana kwestionuje w istocie dwa elementy oceny Sądu I instancji.

To , że postanowienia umowy pożyczki , w tym w szczególności objęte §2 ust. 1 , §4 ust.1 i 2 , §6 ust.9 , a także w §3 ust. 4, §5 ust.6 , §20 ust.4 , §30 ust. 1i 2 oraz §30 ust.1 i 3, stanowiącego jej integralną część Regulaminu , wskazane przez powodów jako niedozwolone , mają taki charakter , mimo wypełnienia przez pożyczkodawcę wobec nich obowiązków informacyjnych , w odniesieniu zwłaszcza do mechanizmu waloryzacji / zastosowania klauzul przeliczeniowych / i ich konsekwencji dla wysokości obciążającego ich zobowiązania oraz ryzyka walutowego.

Drugim elementem składającym się na tę apelacyjną krytykę są konsekwencje, które Sąd wyciągnął z potwierdzenia abuzywności części postanowień umowy z dnia 9 czerwca 2008r , ustalając jej nieważność w całości.

Przepisy art. 385 1 i następnych k.c. dotyczące niedozwolonych postanowień umownych mają charakter szczególny , w stosunku do tych norm , które mają generalne zastosowanie do kształtowania przez kontrahentów treści umowy.

Stanowią one implementację w polskim prawie postanowień dyrektywy nr 93/13/ EWG, w sprawie nieuczciwych warunków w umowach konsumenckich.

Sądy krajowe, stosując prawo wewnętrzne, zobowiązane są tak dalece, jak jest to możliwe, dokonywać jego wykładni w świetle brzmienia i celu tej Dyrektywy, tak aby osiągnąć przewidziany w niej rezultat, a zatem zastosować się do art. 288 akapit trzeci Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej

/por. wyrok Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z dnia 13 VI 2016 r., C-377/14./.

Przewidziana przez art. 385 1kc sankcja bezskuteczności wobec konsumenta niedozwolonego postanowienia umownego ma dla jego interesu i pozycji wobec drugiej – silniejszej strony kontraktu - działanie ochronne i jest dla niego obiektywnie korzystniejsza, aniżeli sankcja nieważności wynikająca z normy ogólnej 58 kc oraz 353 1 kc.

W ten sposób konsument jest chroniony przed upadkiem całej umowy. To on może zrezygnować z przysługującej mu ochrony prawnej przed nieuczciwymi postanowieniami czynności prawnej co spowoduje , że od jego swobodnej i uświadomionej decyzji zależy czy uznaje , iż jego interes przemawia dostatecznie za tym , że pomimo abuzywności niektórych spośród postanowień, umowa będzie nadal obwiązywać. Zatem normę 385 1 k.c. należy traktować jako lex specialis względem ogólnej regulacji kodeksowej jaką jest art. 58 §1 i 2 oraz 3 kc oraz art. 353 1kc.

W konsekwencji , zarzuty niedozwolonego charakteru postanowień umowy objętej sporem, mogą być oceniane z punktu widzenia tylko tego przepisu, a nie ogólnych, wskazanych wyżej, norm kodeksowych, które wobec tego nie mogły zostać , wbrew argumentom apelującego banku , naruszone orzeczeniem poddanym kontroli instancyjnej.

Sąd I instancji nie popełnił zarzucanych mu błędów zastosowania art. 385 1 §1 i 2 kc ,w powiązaniu z innymi powołanymi przez stronę skarżącą , trafnie przyjmując abuzywność postanowień umowy stron , w szczególności tych , określających sposób waloryzacji /przeliczenia / waluty szwajcarskiej na polską i odwrotnie, według Tabeli Kursów obowiązujących u poprzednika prawnego strony pozwanej , a później w (...) Bank (...) S.A. z siedzibą we Ł..

To ten właśnie mechanizm , na zastosowanie którego pożyczkobiorcy jako klienci – konsumenci - nie mieli żadnego wpływu, ten bowiem był wprowadzony jednostronnie przez pożyczkodawcę na podstawie wzorca umownego i ostatecznie decydował o tym ile pieniędzy zostało ówcześnie T. Z. i M. Z. udostępnione przez bank oraz w jaki sposób poszczególne raty kapitałowo – odsetkowe wpływały na rzeczywiste zmniejszenie ich zobowiązania wynikającego z umowy.

Taki ich charakter prowadził do nieważności umowy jako całości albowiem nie mogła ona nadal funkcjonować, w warunkach uznania tych klauzul za nie wiążące ich jako kontrahentów banku.

Dodać jeszcze należy , iż jak wynika z ustaleń poczynionych w postępowaniu, żadne postanowienie umowne spośród tych , które składały się na mechanizm służący opisanym wyżej przeliczeniom ,nie zostało z powodami indywidualnie uzgodnione.

W szczególności bank nie dowiódł- mimo , że to na nim spoczywał obowiązek w tym zakresie- faktów pozwalających na wniosek przeciwny. Obydwoje dokonali jedynie wyboru gotowego produktu przygotowanego przez przedsiębiorcę.

Dla zrealizowania przesłanki rzeczywistego wpływu konsumenta na treść postanowień umownych nie wystarczy wykazanie, że dowiedział się o treści postanowień których niedozwolony charakter podnosi, w odpowiednim czasie, a strony prowadziły w tym przedmiocie negocjacje.

Konieczne jest udowodnienie przez przedsiębiorcę , szczególnie jeżeli posługuje się przygotowanym przez siebie wzorcem , wspólnego ustalenia ostatecznej ich treści , w wyniku rzetelnych negocjacji, w ramach których konsument miał realny wpływ na treść określonego postanowienia umownego, chyba że zostało ono sformułowane przez niego i włączone do umowy na jego żądanie.

/ por. w tej materii także judykat Sądu Najwyższego z dnia 10 grudnia 2019r , sygn.IV CSK 443/18 , powołany za zbiorem Legalis /.

Takich indywidualnych uzgodnień przed podpisaniem umowy z powodami nie było , w tym w szczególności, w odniesieniu do postanowień określających sposób, w jaki kwota pożyczki i sumy rat kapitałowo odsetkowych, będą przeliczane z waluty szwajcarskiej na polską i odwrotnie.

W ocenie Sądu II instancji , wbrew zarzutowi apelacyjnemu banku , kwestionowane w postępowaniu postanowienia umowne dotyczyły świadczeń głównych stron.

W utrwalonym obecnie orzecznictwie sądowym , zostało zgodnie przyjęte zapatrywanie o takim charakterze mechanizmu przeliczeniowego, w kredytach denominowanych i indeksowanych do waluty obcej [ waloryzowanych walutą obcą ] , co należy także odnosić do pożyczek denominowanych w takim zagranicznym pieniądzu.

/ por. powołane jedynie przykładowo wyroki Sądu Najwyższego: z 4 kwietnia 2019 r., sygn. III CSK 159/17, z 9 maja 2019 r., sygn. I CSK 242/18 i z 11 grudnia 2019 r., sygn. V CSK 382/18., wskazane za zbiorem Legalis /.

Obowiązek zwrotu kwoty wykorzystanej pożyczki w oznaczonych terminach spłaty , stanowi główne świadczenie pożyczkobiorcy . Natomiast klauzula według której dochodzi do przeliczenia dokonywanych przez niego wpłat rat na walutę obcą [ w tym przypadku na franka szwajcarskiego ] wpływa na wysokość tego świadczenia. To z zastosowania tego mechanizmu wynika to , w jakiej wysokości świadczenie główne ma być spełnione, co tym bardziej upewnia poprawność takiej jej kwalifikacji.

Wobec powyższego poddanie tych postanowień umownych kontroli pod kątem abuzywności jest możliwe tylko pod warunkiem, że nie zostały sformułowane w sposób jednoznaczny ( art. 385 1 § 1 zd. drugie k.c.) a zatem jeżeli nie zostały wyrażone prostym i zrozumiałym językiem , nie spełniając tym samym wymogu przejrzystości materialnej wynikającej z art. 4 ust. 2 oraz art. 5 dyrektywy nr 93/13/ EWG.

Jak wyjaśnił TSUE w wyroku z dnia 20 września 2017 r. , w sprawie o sygnaturze C - 186/16, wymóg wyrażenia warunku umownego prostym i zrozumiałym językiem oznacza, że warunek ten musi zostać zrozumiany przez konsumenta zarówno w aspekcie formalnym i gramatycznym, jak i w odniesieniu do jego konkretnego zakresu, tak aby właściwie poinformowany , a przy tym jako osoba dostatecznie uważna i rozsądna , mógł nie tylko dowiedzieć się o możliwości wzrostu lub spadku wartości waluty obcej, ale również miał realną możliwość oszacowania konsekwencji ekonomicznych takiego potencjalnego następstwa dla swoich zobowiązań finansowych.

Zdaniem Sądu II instancji, ustalenia faktyczne poczynione w postępowaniu , nie dają dostatecznych podstaw do uzasadnionego przyjęcia, iż w momencie zawierania umowy T. i M. Z. mieli możliwość uzyskania pełnego rozeznania co do wysokości świadczenia, które będą musieli spełnić oraz i w szczególności , co do ryzyka zmiany kursu waluty w przyszłości , jak również wpływu tej zmiany na rzeczywiste saldo ich zobowiązania , przekładające się wprost na ich sytuację ekonomiczną , w dającym się przewidzieć realnie okresie , zważywszy , iż wiązali się z bankiem węzłem obligacyjnym na okres dwudziestu pięciu lat.

W szczególności brak było , w dniu zawierania umowy , możliwości ustalenia wysokości zobowiązania ratalnego pożyczkobiorców wobec banku , / rat kapitałowo- odsetkowych / albowiem wysokość ta zależna była od danych zamieszczonych w nieokreślonej w umowie Tabeli Kursów, stosowanej przez bank . Przy tym sposób zamieszczania w niej tych danych także był pozostawiony wyłącznej jego decyzji. Klienci – konsumenci - nie miały możliwości ich sprawdzenia ani tym bardziej jakiegokolwiek wpływu na ich rzeczywistą wysokość. Tym samym warunek jednoznaczności klauzuli waloryzacyjnej / przeliczeniowej i kursowej/ , nie został w umowie stron spełniony.

/ por. w tej materii także stanowisko SN zawarte w judykacie z 19 kwietnia 2021r., sygn. III CSK 159/17- powołanym za zbiorem Lex /.

Okoliczności ustalone w sprawie nie pozwalają na potwierdzenie , iż zostali , przed podpisaniem umowy, w sposób jasny , możliwie pełny i zrozumiały poinformowani o ryzyku walutowym, związanym z możliwością niekorzystnych zmian kursu franka szwajcarskiego w czasie.

Przy tym nie można uznać, że obowiązek ten został spełniony przez bank, który poprzestał na ogólnym – blankietowym - pouczeniu o możliwości wzrostu kursu w czasie trwania umowy i wynikającym stąd wpływie na wzrost zakresu obowiązku finansowego jego kontrahentów . Z treści oświadczenia powodów przytoczonego przez Sąd I instancji , w ramach ustaleń faktycznych , taka , wyłącznie ogólna treść pouczenia wprost wynika .

Tymczasem dla potwierdzenia wypełnienia przez bank obowiązków informacyjnych dotyczących ryzyka kursowego, nie jest wystarczające odebranie od konsumenta standardowego oświadczenia, że o takim ryzyku został poinformowany.

/ por. w tej materii także wyrok SN z 27 listopada 2019r., sygn. II CSK 483/18 powołany za zbiorem Lex /.

Zgodnie z aktualnie obowiązującą w judykaturze wykładnią art. 385 1 §1 k.c. nie budzi wątpliwości, iż postanowienia umowy, które określają zasady przeliczenia kwoty udzielonej pożyczki na złotówki przy wypłacie kapitału kredytu, a także spłacanych rat na walutę obcą, pozwalające bankowi swobodnie kształtować kurs waluty obcej, mają charakter niedozwolonych postanowień umownych.

/ por. wskazane tylko ilustracyjnie orzeczenia SN z 27 lutego 2019 r. sygn. II CSK 19/18 i z 29 października 2019 r. sygn. V CSK 382/18 , powołane za zbiorem Legalis /

Klauzule takie mają charakter abuzywny, gdyż kształtują prawa i obowiązki konsumenta w sposób sprzeczny z dobrymi obyczajami i rażąco naruszają jego interesy. Przy czym sprzeczność z dobrymi obyczajami i naruszenie tych interesów polega, w tym wypadku, na uzależnieniu wysokości świadczeń banku i konsumenta od swobodnej decyzji silniejszej strony stosunku zobowiązaniowego / przedsiębiorcy/.

/ por. tylko ilustracyjnie wyroki SN z 13 grudnia 2018 r., sygn. V CSK 559/17 i z 11 grudnia 2019 r., sygn. akt V CSK 382/18 powołany za zbiorem Legalis /.

W ocenie Sądu Apelacyjnego postanowienia łączącej strony umowy, w zakresie ryzyka walutowego oraz określające wskazany wyżej sposób dokonywania przeliczeń walut polskiej i szwajcarskiej , w odwołaniu się do danych kursowych kształtowanych jednostronnie przez bank, przybierających postać przygotowanych przezeń i obowiązujących w banku Tabel Kursów, uznać należy, za niedozwolone.

Nie ma znaczenia dla tej oceny to, w jaki sposób umowa w rzeczywistości była wykonywana i jak, po jej zawarciu , zmieniała się jej treść.

/ por. także uchwalę[ 7] Sądu Najwyższego z dnia 20 czerwca 2018 r., sygn. III CZP 29/17 powołaną za zbiorem Lex.

Przechodząc do oceny skutków niedozwolonego charakteru tych postanowień , wskazać na wstępie należy , iż zgodnie z treścią uchwały SN z dnia 7 maja 2021 sygn. III CZP 6/21 , powołanej za zbiorem Lex /, której stanowisko Sąd II instancji, w składzie rozpoznającym sprawę podziela, niedozwolone postanowienie umowne jest od początku, z mocy samego prawa, dotknięte bezskutecznością na korzyść konsumenta, który ewentualnie może udzielić następczo świadomej i wolnej zgody na to postanowienie i w ten sposób przywrócić mu skuteczność z mocą wsteczną.

W rozpoznawanej sprawie , o czym była już uprzednio mowa , stanowisko powodów , było jednoznaczne co do tego, iż nie są zainteresowani , w warunkach abuzywności części postanowień, w utrzymaniu w dalszym ciągu umowy jako obowiązującej pomiędzy stronami.

Eliminacja tych postanowień z umowy powoduje brak możliwości określenia mechanizmu oznaczenia wysokości świadczenia jakie konsument - pożyczkobiorca - ma otrzymać od drugiej strony- skoro jak w rozstrzyganej sprawie - małżonkowie Z. otrzymali od banku złotówki , po ich przeliczeniu według kursu / ceny / kupna waluty szwajcarskiej oraz byli zobowiązani spełniać na rzecz banku , w ramach umowy pożyczki denominowanej w walucie obcej, w odwołaniu się do kursu jej sprzedaży przez pozwany bank/ jego poprzednika prawnego / wedle którego, [ w stanie faktycznym rozstrzyganej sprawy ] przeliczana miała być wpłata złotówkowa, mająca prowadzić do ograniczenia długu umownego powodów.

Zgodnie ze stanowiskiem TSUE wyrażonym w motywach wyroku z dnia 3 października 2019r sygn. C – 260/18 , postanowienie art. 6 ust. 1 Dyrektywy 93/13/ EWG , należy wykładać w ten sposób [a jest to wykładania, którą Sądy krajowe muszą brać pod uwagę przy rozstrzyganiu indywidualnych spraw są nią bowiem bezwzględnie związane ], iż stoi ono na przeszkodzie wypełnianiu luk w umowach spowodowanych eliminacją klauzul uznawanych za niedozwolone , wyłącznie na podstawie przepisów krajowych o charakterze ogólnym, nie będących przepisami dyspozytywnymi lub takimi , które będą mieć zastosowanie dlatego , że strony umowy wyrażą na to wolną i uświadomioną zgodę.

Takiej regulacji ,[ jak dotąd] w polskim porządku prawnym brak.

Nie można też w sposób usprawiedliwiony przyjmować , że wolą stron w czerwcu 2008r było zawarcie umowy pożyczki waloryzowanej walutą obcą , bez mechanizmu waloryzacji wzajemnych świadczeń , na podstawie kursów waluty polskiej i szwajcarskiej, przy równoczesnym pozostawieniu wskaźnika LIBOR, stosowanego tylko w kredytach / pożyczkach/ walutowych oraz indeksowanych lub denominowanych w takim zagranicznym pieniądzu.

Analiza treści pozostałych postanowień umownych w tym w szczególności tych , które określały sposób wypłaty kwoty kapitału pożyczki i warunki jej spłaty, takiemu zamiarowi w sposób nie budzący wątpliwości zaprzecza , by przypomnieć tylko sposób określenia wysokości należności odsetkowej i sposobu jej wyrażenia.

Skoro tak , to uzasadnionym jest wniosek zgodnie z którym tego rodzaju zabiegi , jakie postuluje bank w ramach zarzutów materialnych , mające polegać na utrzymaniu umowy w mocy , w powołaniu się np. na normę art. 358 §2 kc czy przepisy ustawy O Narodowym Banku Polskim oraz Prawa bankowego i przy ich zastosowaniu, dla wypełnienia powstałych w niej luk treściowych są - szczególnie przy stanowczym, zrelacjonowanym wyżej , stanowisku procesowym powodów - niedopuszczalne - skoro prowadziłoby to , do tak znacznego przekształcenia umowy, iż wywołałoby skutek nie dający się pogodzić z charakterem stosunku prawnego nawiązanego przez strony czynności prawnej z 9 czerwca 2008r.

Trzeba także podkreślić , iż eliminacja postanowień niedozwolonych o ile nie miałoby prowadzić do nieważności umowy jako całości , musi zapewniać to , że prawa i obowiązki stron są nadal ściśle oznaczone i w tym zakresie nie zachodzi skutek deformacji regulacji umownej, [także z punktu widzenia celu jaki strony chciały osiągnąć, wyrażając wzajemny konsens poprzez zawarcie umowy pożyczki określonego rodzaju, na oznaczonych naówczas warunkach].

W rozpoznawanej sprawie tego rodzaju deformacja , przy aprobacie dla argumentacji apelacyjnej banku , zwłaszcza zaważywszy na charakterystyczne elementy pożyczki waloryzowanej walutą obcą , miałaby, przy jej potencjalnym utrzymaniu , miejsce.

Nieuzasadniony jest zarzut naruszenia art. 410 §1 kc oraz art. 405 kc , przy upatrywaniu dla niego podstaw w tym , iż Sąd niższej instancji niezasadnie przyjął , że bank jest obowiązany zwrócić pożyczkobiorcom świadczenia , kwalifikowane jako nienależnie przez nich spełnione.

Strona skarżąca nie dostrzega , że pieniężne roszczenie zwrotne jest wynikiem uznania , iż podstawa świadczeń wzajemnych pomiędzy stronami od samego początku nie istniała, wobec nieważności umowy , która była dla spełnionych świadczeń powodów źródłem i racją prawną.

Chybiona jest także argumentacja mająca wspierać stanowisko zgodnie z którym apelant jest uprawniony do powstrzymania się ze zwrotem tych świadczeń , co ma mieć podstawę w powołanych przez niego w zarzucie kondykcjach , których nota bene bliżej nie uzasadnia.

Niezasadnie strona skarżąca podnosi zarzut naruszenia art. 455 kc. Zważywszy na to w czym bank upatruje jego realizacji , jest on oczywiście chybiony w świetle utrwalonego orzecznictwa SN, a w szczególności TSUE , dotyczącego zagadnienia stanu opóźnienia przedsiębiorcy stosującego niedozwolone klauzule umowne wobec konsumenta , w wykonaniu obowiązku zwrotu świadczeń zrealizowanych na podstawie umowy , która z tej przyczyny została oceniona jako nieważna.

Nieuzasadniony jest zarzut naruszenia przepisów materialnych odnoszących się do sformułowanego przez pożyczkodawcę zarzutu zatrzymania , którego Sąd Okręgowy w Kielcach nie uwzględnił.

Powołując się na mogące być uznane za ukształtowane najbardziej aktualne orzecznictwo SN , co do merytorycznej zasadności takiego zarzutu w tzw. „ sprawach frankowych „ / por. spośród kilku , stanowisko SN zawarte w judykacie z dnia 24 października 2024r , sygn. I CSK 2443/24 – powołanym za zbiorem Lex / , które Sąd Apelacyjny, w składzie rozpoznającym sprawę podziela ; przyjąć należy , iż w sytuacji gdy strona sporu , szczególnie bank – przedsiębiorca w relacji z konsumentem może skutecznie powołać zarzut potrącenia wierzytelności wzajemnej , wobec pretensji finansowej drugiej strony , nie jest uprawniona do korzystania z zarzutu zatrzymania w powołaniu się , jako na jego źródło , na taką, potencjalnie potrącalną , wierzytelność własną.

Z taką właśnie sytuacją mamy do czynienia w rozstrzyganym sporze.

Uznając zatem , iż także żaden z podniesionych w apelacji zarzutów materialnych nie może być uznany za uzasadniony , oceniając apelację strony pozwanej za nieusprawiedliwioną , powinno to prowadzić do jej oddalenia i zaaprobowania rozstrzygnięcia Sądu niższej instancji.

Tak się jednak nie stało z tej przyczyny o której była mowa na wstępie tej części uzasadnienia , która została poświęcona ocenie środka odwoławczego (...) Bank (...) S,A. z siedzibą we Ł..

W zaskarżonym przez bank wyroku , Sąd Okręgowy, w sposób niekwestionowany przez powodów, zasądził na rzecz T. Z. kwotę 86 050, 71 zł z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od dnia 28 grudnia 2022r do dnia zapłaty , natomiast na rzecz M. Z. kwotę 86 050, 70 zł z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od dnia 28 grudnia 2022r do dnia zapłaty.

W ramach materialnego zarzutu potrącenia , pozwany bank przeciwstawił tym wierzytelnościom zwrotnym byłych pożyczkobiorców, wierzytelność własną z tytułu udzielonego kapitału pożyczkowego , w wysokości 120 123 złote i 19 groszy.

Kluczowe dla oceny merytorycznej zasadności zarzutu potrącenia sformułowanego przez bank oraz jego granic ilościowych , ma, wiążące dla Sądu Apelacyjnego, stanowisko Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej , który dokonując wykładni art. 6 ust. 1 i 7 ust. 1 Dyrektywy 93/13/ EWG , w orzeczeniu z dnia 22 stycznia 2026r , wydanym w sprawie o sygnaturze C- 902/24 / powołanym za zbiorem Lex/ , wskazał, iż :

a/ przedsiębiorca stosujący wobec konsumenta we wzorcu umownym niedozwolone postanowienia, które zostały ocenione jako stanowiące podstawę do potwierdzenia jej nieważności , nawet w sytuacji , gdy przeczy skutkowi nieważności, jest uprawniony do podniesienia wobec pretensji rozliczeniowej konsumenta ,zarzutu potrącenia wierzytelności własnej, z tytułu udzielonego kapitału,

b/ wymagalność tej wierzytelności przedsiębiorcy nie może zostać potwierdzona jednak wcześniej aniżeli w dacie w której Sąd ustali prawomocnie nieważności samej umowy z podanej wyżej przyczyny.

Przyjmując to stanowisko za wiążące dla oceny zarzutu banku , Sąd II instancji stanął na stanowisku , iż wymagalność zgłoszonej w postępowaniu do potrącenia wierzytelności (...) Bank (...) S.A. , wobec niewadliwie zasądzonych przez Sąd I instalacji zwrotnych pretensji finansowych T. i M. Z. , niezależnie od tego, kiedy pożyczkodawca wezwał ich do zwrotu udzielonego kapitału, nie może zostać potwierdzona wcześniej aniżeli w dniu wyrokowania przez Sąd II instancji , który uznał umowę z dnia 9 czerwca 2008r za nieważną, czyli w dniu 18 marca 2026r.

Dopiero zatem w tej dacie mógł mieć miejsce materialny skutek potrącenia , w postaci umorzenia wierzytelności niższej- zgodnie z art. 498 §2 kc.

Wobec tego , wierzytelności pieniężne obydwojga powodów, określone w punkcie II lit/ a. i b. wyroku Sądu niższej instancji, są im należne wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie za okres pomiędzy 28 grudnia 2022r do dnia 17 marca 2026r.

Zatem składają się, w odniesieniu do obydwojga powodów , z dwóch elementów ; kwoty głównej oraz należności odsetkowej od niej za wskazany wyżej okres.

Odpowiadają one kwotom :

w stosunku do T. Z. 86 050, 71 zł oraz 30 896. 33 zł / odsetki / ;

w stosunku do M. Z. 86 050, 70 zł oraz 30 896.,33 zł / odsetki /

Dla porządku należy dodać , że kwotę odsetek Sąd ustalił, posługując się kalkulatorem odsetek ustawowych dostępnym na stronie (...)

Wobec tego, łącznie każdy z powodów może przeciwstawić wierzytelności banku , ramach potrącenia , wierzytelność własną w wysokości : powódka – 116 947,04 zł , powód 116 947, 03 zł .

Łącznie odpowiadają one sumie 233 894, 07 zł.

Po potrąceniu z kwotą odpowiadającą wierzytelności drugiej strony , objętej materialnym oświadczeniem o potrąceniu z dnia 6 listopada 2025r [ 120 123,19 zł ] , nadal każdemu z uprawnionych powodów przysługują kwoty po 56 885, 44 zł [ 113 770, 88zł :2] z ustawowymi odsetkami za opóźnienie , począwszy od dnia następnego po dniu wyrokowania przez Sąd II instancji czyli od 19 marca 2026r do dnia zapłaty.

Natomiast w warunkach , gdy pomimo zarzutu potrącenia powodowie podtrzymywali żądanie zapłaty w nie zmodyfikowanym ilościowo kształcie , powództwo o zapłatę świadczeń zwrotnych w pozostałym zakresie zostało , w ramach orzeczenia reformatoryjnego Sądu Apelacyjnego , oddalone, jako nieuzasadnione.

Z tych powodów Sąd Odwoławczy- w częściowym uwzględnieniu apelacji strony pozwanej , zmienił wyrok Sądu Okręgowego, w sposób wskazany w punkcie 1- II , na podstawie art. 386 §1 kpc .

W pozostałym zakresie jej środek odwoławczy , jako nieuzasadniony,oddalił , w oparciu o art. 385 kpc / pkt 2 sentencji motywowanego rozstrzygnięcia/.

Orzekając o kosztach postępowania apelacyjnego, Sąd Odwoławczy zastosował art. 100 zd. 2 kpc w zw. z art. 391 §1 kpc , oceniając , iż mimo częściowego uwzględnienia apelacji banku , właśnie ze względu na wskazaną wyżej , wyłączną, podstawę tej zmiany , to strona pozwana powinna zostać jednak obciążona całością kosztów postępowania apelacyjnego , które przeciwnicy procesowi celowo ponieśli na obronę przed jej środkiem odwoławczym.

Ich suma odpowiada wynagrodzeniu reprezentującego ich zawodowego pełnomocnika - radcy prawnego , ustalonemu , jako pochodna wartości przedmiotu zaskarżenia[ 172 102 zł] , na podstawie §2 pkt 6 w zw. z §10 ust. 1 pkt 2 Rozporządzenia MS w sprawie opłat za czynności radców prawnych z dnia 22 października 2015 [ jedn. tekst DzU z 2018 poz. 265 ] DzU z 2015 poz. 1800].

Suma z tytułu rozliczeń kosztowych należna T. Z. i M. Z. po połowie ,została zasądzona , po myśli art. 98 §1 1kpc , wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie , o których Sąd II instancji był obowiązany orzec z urzędu. /pkt 3 sentencji uzasadnianego wyroku/.