I C 1092/21

Sygn. akt: I C 1092/21

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 27 czerwca 2023 roku

Sąd Okręgowy w Rybniku I Wydział Cywilny

w składzie:

Przewodniczący:

Sędzia Agnieszka Westwal

Protokolant:

sekretarz sądowy Anna Mrozek

po rozpoznaniu w dniu 1 czerwca 2023 roku w Rybniku

sprawy z powództwa M. J., V. J.

przeciwko Bank (...) Spółce Akcyjnej w W.

o zapłatę i ustalenie

1. ustala nieistnienie pomiędzy stronami stosunku prawnego wynikającego z umowy Kredyt Hipoteczny nr KH/ (...) zawartej w dniu 4 kwietnia 2007 roku pomiędzy powodami jako kredytobiorcami a pozwaną jako kredytodawcą,

2. zasądza od pozwanej na rzecz powodów łącznie kwotę 91 125,88 zł (dziewięćdziesiąt jeden złotych sto dwadzieścia pięć złotych osiemdziesiąt osiem groszy) i kwotę 41 473,93 CHF (czterdzieści jeden tysięcy czterysta siedemdziesiąt trzy franki szwajcarskie dziewięćdziesiąt trzy centymy) z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od dnia 21 lutego 2023 roku do dnia zapłaty;

3. w pozostałym zakresie powództwo oddala;

4. zasądza od pozwanej na rzecz powodów kwotę 6 434 zł (sześć tysięcy czterysta trzydzieści cztery złote) wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od dnia uprawomocnienia się orzeczenia do dnia zapłaty tytułem zwrotu kosztów procesu.

Sygn. akt I C 1092/21

Powodowie M. J. i V. J. ostatecznie wnieśli o zasądzenie od pozwanej Bank (...) Spółki Akcyjnej z siedzibą w W. na ich rzecz kwoty 91 125,88 zł i kwoty 41 479,93 CHF wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie liczonymi od kwot i dat wskazanych szczegółowo w ich piśmie z dnia 31 stycznia 2023 roku k. 552verte, tytułem zwrotu nienależnie pobranych od nich rat kapitałowo – odsetkowych spełnionych na rzecz pozwanej w okresie od dnia 16 maja 2007 roku do dnia 16 grudnia 2022 roku w związku z wykonywaniem umowy kredytu hipotecznego nr KH/ (...) z dnia 4 kwietnia 2007 roku, wnieśli o ustalenie nieistnienia pomiędzy stronami stosunku prawnego kredytu w związku z nieważnością w/w umowy zawartej pomiędzy nimi a pozwaną, wnieśli o zasądzenie od pozwanej na ich rzecz kosztów postępowania według norm przepisanych, w tym dwukrotności kosztów zastępstwa procesowego wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie w zapłacie liczonymi od dnia uprawomocnienia się orzeczenia, którym je zasadzono do dnia zapłaty oraz opłaty skarbowej od pełnomocnictwa w wysokości 34 zł oraz wnieśli o zasądzenie od pozwanej na ich rzecz kosztów postępowania pojednawczego przed Sądem Rejonowym dla W. (1)o sygn. akt I Co 3600/18, w łącznej kwocie 194 zł, w tym, 40 zł tytułem opłaty sądowej, 120 zł tytułem kosztów zastępstwa procesowego oraz 34 zł tytułem opłat skarbowych. (pozew i jego modyfikacje k. 414 i k. 552).

Strona powodowa wskazywała, że istotą sporu pomiędzy stronami w niniejszej sprawie pozostawała kwestia oceny zgodności z prawem powstałego pomiędzy stronami stosunku prawnego, w tym ocena treści postanowień zawartych w Umowie i Regulaminie, w zakresie odnoszącym się do indeksacji kredytu. Spornymi postanowieniami były przede wszystkim: § 2 ust. 2 Umowy Kredytu, § 7 ust. 1 Umowy kredytu oraz § 8 ust. 3 Regulaminu, wszystkie dotyczące wprowadzenia klauzuli indeksującej świadczenia stron dwoma miernikami wartości określanymi dowolnie przez pozwaną. W/w postanowienia umowy, zdaniem powodów należało ocenić jako naruszające dobre obyczaje oraz prowadzące do powstania znaczącej nierównowagi praw i obowiązków ze szkodą dla konsumenta, a w konsekwencji bezskuteczne. Bezskuteczność kwestionowanych postanowień z kolei doprowadziła do nieważności całej umowy, ponieważ jej dalsze obowiązywanie w kształcie pozbawionym kwestionowanych postanowień nie było możliwe. Stąd powodowie wnieśli o ustalenie przez Sąd nieistnienia stosunku prawnego kredytu wynikającego z w/w umowy kredytu z dnia 4 kwietnia 2007 roku.

Na skutek nieważności umowy łączącej strony całość środków pobranych od nich przez pozwaną w wykonaniu w/w umowy kredytu stanowiło świadczenia nienależne, którego zwrotu domagali się na podstawie treści art. 405 k.c. w zw. z treścią art. 410 k.c., w pkt. I 1 zmodyfikowanego powództwa k. 552.

Pozwana Bank (...) Spółka Akcyjna z siedzibą w W. w odpowiedzi na pozew i zmodyfikowane powództwa wniosła oddalenie powództwa i o zasądzenie od powodów na jej rzecz zwrotu kosztów procesu.

Pozwana zakwestionowała roszczenia powodów co do zasady, a w zakresie roszczenia o zapłatę również co do wysokości. Zaprzeczyła aby umowa łącząca strony była nieważna, aby w treści umowy znajdowały się postanowienia abuzywne w tym dotyczące klauzuli indeksacyjnej, aby postanowienia umowy, w szczególności w zakresie dotyczącym indeksacji kredytu kursem CHF nie zostały indywidualnie uzgodnione przez strony, zaprzeczyła aby umowa nie mogła być dalej wykonywana, aby Bank mógł arbitralnie, dowolnie ustalać kursy publikowane w Tabeli Kursów Walut Obcych, aby umowa była sprzeczna z jakimkolwiek przepisem prawa oraz aby powodowie świadczyli na jej rzecz jakiekolwiek świadczenie nienależne. Dodatkowo pozwana podniosła zarzut przedawnienia roszczeń powodów o zapłatę w zakresie świadczeń spełnionych na jej rzecz w okresie wcześniejszym niż 3 lata przed podjęciem przez nich próby przerwania biegu przedawnienia w niniejszej sprawie. Umowa została zawarta ponadto 10 lat przed skutecznym wniesieniem przez powodów pozwu, a zatem zdaniem pozwanej w zakresie całości roszczeń wywodzonych przez powodów, upłynął także 10-letnmi okres przedawnienia.

Sąd ustalił, następujący stan faktyczny:

V. J. i M. J. w 2007 roku pozostawali w związku małżeńskim, w którym obowiązywał ustrój wspólności majątkowej małżeńskiej. W tym czasie potrzebowali pieniędzy na budowę domu jednorodzinnego. Udali się do (...) Bank Spółki Akcyjnej w W.. Zamierzali wnioskować o udzielenie im kredytu w złotych polskich. Pracownik Banku jednak po przedstawieniu oferty kredytu w złotych polskich zaoferował im zaciągniecie zobowiązania w powiązanego z walutą obcą – CHF. Pracownik Banku polecał zaoferowany kredyt powodom jako kredyt bezpieczny i korzystny. Powiedział im, że kurs CHF nie zmienia się od dekad, że zaoferowany kredyt był popularny i wiele osób już taki kredyt podpisało. Powodowie nie wiedzieli na czym będzie polegała indeksacja ich kredytu, jaką rolę w ogóle w umowie będzie pełnił frank szwajcarski. Powodowie nie wiedzieli, że Bank sam ustala kursy walut, w oparciu o które dokonuje przeliczenia salda kredytu i rat kredytu, nie wiedzieli, że Bank zabezpieczył się przed zmianami kursów CHF i stopy procentowej, i że tylko oni nie zostali zabezpieczeni przed ryzykiem tj., że ponosić będą ryzyko zmiany kursów CHF i ryzyko zmiany stopy procentowej przez cały okres wykonywania umowy. Powodowie decydując się na zawarcie z pozwaną umowy nie rozmieli do końca postanowień wniosku o kredyt, postanowień umowy, jednakże działali w zaufaniu do pracowników pozwanej, że zawierając u pozwanej kredyt nic im nie grozi, że spokojnie będą go spłacali, w ogóle nie uważali że zawarcie umowy w zaoferowanej im postaci niesie z sobą jakiekolwiek ryzyko.

Dowód: przesłuchanie powód na rozprawie w dniu 1 czerwca 2023 roku, wstępna ocena zdolności kredytowej k. 240,

W dniu 5 marca 2007 roku powodowie podpisali wniosek kredytowy do (...) Bank Spółki Akcyjnej w K., na wzorze tego Banku. We wniosku powodowie zawnioskowali o udzielnie im kredytu w wysokości 230 000 zł plus prowizja Banku indeksowanego do CHF na okres 336 miesięcy. Tego samego dnia powodowie podpisali również druk z (...) Bank Spółki Akcyjnej w W. zatytułowany Informacja dla Wnioskodawców ubiegających się o produkty hipoteczne indeksowane kursem waluty obcej, oparte na zmiennej stopie procentowanej. W w/w druku znajdowała się informacja o ryzyku zmian kursów walutowych, o ryzyku zmiany stóp procentowych, przykłady wpływu zmiany stopy procentowej oraz kursu waluty na wysokość raty kredytu, przy czym symulacje te odnosiły się do kwoty kredytu 100 000 zł, waluta kredytu CHF, okres kredytowania 20 lat, spłata kredytu w systemie spłat równych, stopy procentowej dla kredytu w CHF 3%, stopy procentowej dla kredytu w PLN 5,5%. Podpisując druk powodowie oświadczyli również, albowiem to oświadczenie znajdowało się w treści druku przedstawionego im do podpisu, że zapoznali się z powyższą informacją oraz, że w pierwszej kolejności przedstawiono im ofertę kredytu w PLN, z której zrezygnowali.

Dowód: wniosek kredytowy k. 237-239, informacja k. 257.

W związku z wpływem wniosku kredytowego powodów do pozwanej zostały podjęte przez pracowników pozwanej czynności mające na celu weryfikację złożonego przez nich wniosku oraz czynności mające na celu zbadanie ich zdolności kredytowej. Po dokonaniu weryfikacji została podjęta w dniu 13 marca 2007 roku decyzja o udzieleniu powodom kredytu we wnioskowanej przez nich wysokości indeksowanej zgodnie z ich wnioskiem do CHF. Tego samego dnia została również przygotowana przez pracownika Banku symulacja obrazująca różnice między kredytem we wnioskowanej przez powodów wysokości gdzie kwota waluty została by wyrażona w złotych polskich i we frankach szwajcarskich w oprocentowaniu, prowizji za udzielenie kredytu, w wysokości raty, w kwocie ubezpieczenia na okres przejściowy i niskiego wkładu własnego, ubezpieczenia nieruchomości w (...), ubezpieczenia na życie w (...) oraz przykład wpływu zmiany stopy procentowej oraz kursu waluty na wysokość raty kredytu. Po przygotowaniu umowy kredytu powodowie zostali zaproszeni do podpisania umowy do (...) Bank Spółki Akcyjnej w W. na dzień 4 kwietnia 2007 roku.

Dowód: decyzja k. 241-245, symulacja k. 246.

W dniu 4 kwietnia 2007 roku powodowie i pozwana podpisali umowę o kredyt hipoteczny nr KH/ (...) według przedstawionego im przez Bank wzorca, bez jakichkolwiek zmian w treści tego wzorca. Dokonana czynność nie miała związku z działalnością gospodarczą ani zawodową powodów. Zawierając umowę działali w charakterze konsumentów. Zgodnie z zawartą umową Bank udzielił powodom kredytu w wysokości 231 610 zł. Kredyt był indeksowanego do CHF, po przeliczeniu wypłaconej kwoty zgodnie z kursem kupna CHF według Tabeli Kursów Walut Obcych obowiązującej w Banku (...) w dniu uruchomienia kredytu lub transzy (§ 2 ust. 2 umowy). Kredyt miał zostać przeznaczony na budowę domu metodą gospodarczą w J., refinansowanie kosztów poniesionych na cele mieszkaniowe oraz zapłatę kosztów wliczonych w kredyt w wysokości 1 610 zł (§ 2 ust. 3 umowy). Okres kredytowania wynosił 324 miesiące. Od kwoty udzielonego kredytu Bank miał pobrać od powodów jednorazową bezzwrotną prowizje w wysokości 1 610 zł przed uruchomieniem kredytu lub pierwszej transzy. Kwota ta miała zostać potrącona przez Bank z kwoty kredytu (§ 4 ust. 1 i 2 umowy). W przypadku zmiany waluty z obcej na PLN stosowany miał być kurs sprzedaży dewiz z dnia złożenia wniosku o przewalutowanie na podstawie obowiązującej w Banku Tabeli Kursów Walut Obcych (§ 4 ust. 4 pkt. 2 umowy). Oprocentowanie kredytu w całym okresie kredytowania miało być według zmiennej stopy procentowej. Na chwilę podpisania umowy oprocentowanie kredytu wynosiło 3.6450 % w stosunku rocznym, co stanowiło sumę stopy referencyjnej LIBOR 3 M (CHF) obowiązującą w dniu sporządzenia umowy oraz marży w wysokości 1.3500 p.p. stałej w całym okresie kredytowania. Powodowie zobowiązali się do spłaty kwoty kredytu udzielonego w CHF w złotych polskich z zastosowaniem kursu sprzedaży CHF obowiązującego w dniu płatności raty kredytu zgodnie z Tabelą Kursów Obcych Banku (...). Spłata kredytu miała następować poprzez bezpośrednie potrącanie przez Bank należnych mu kwot z prowadzonego na ich rzecz w związku z zawartą umową rachunku bankowego (§ 7 ust. 1 i 3 umowy). Jako prawne zabezpieczenie kredytu wskazano hipotekę kaucyjną do kwoty 393 737 zł oraz cesję na rzecz banku praw z umowy ubezpieczenia nieruchomości i z umowy na Życie kredytobiorców. Integralną częścią zawartej umowy był również Regulamin Kredytowania Osób Fizycznych w ramach usług Bankowości Hipotecznej w Banku (...) S.A. (§ 11 ust. 2 umowy). Zgodnie z § 8 pkt. 3 w/w Regulaminu w przypadku kredytu w walucie obcej kwota raty spłaty obliczona jest według kursu sprzedaży dewiz, obowiązującego w Banku na podstawie obowiązującej w Banku (...) z dnia spłaty. Zgodnie z § 8 pkt 4 w/w Regulaminu w przypadku kredytu w walucie obcej kredytobiorca mógł zastrzec w umowie kredytu, że Bank będzie pobierał ratę spłaty z rachunku w walucie, do jakiej kredyt jest indeksowany, o ile ten rachunek jest dostępny w aktualnej ofercie Banku. Zgodnie z § 9 ust. 4 w/w Regulaminu w przypadku kredytu w walucie obcej Bank w następnym dniu po upływie terminu wymagalności kredytu, dokonuje przewalutowania całego wymagalnego zadłużenia na PLN, z zastosowaniem aktualnego kursu sprzedaży dewiz, określonego przez Bank w Tabeli Kursów Walut Obcych. Od wymagalnego kapitału wyrażonego w PLN Bank nalicza dalsze odsetki w wysokości dwukrotności odsetek ustawowych. Zgodnie z § 10 ust. 4 i 5 w/w Regulaminu w przypadku kredytu w walucie obcej kwota wcześniejszej spłaty jest obliczana według kursu sprzedaży dewiz na podstawie obowiązującej w Banku (...) z dnia realizacji, wskazanego przez Kredytobiorcę w dyspozycji o dokonanie wcześniejszej spłaty (§ 10 ust. 4 Regulaminu) oraz prowizja za wcześniejszą spłatę ustalana jest od kwoty wcześniejszej spłaty, przeliczonej według kursu sprzedaży dewiz na podstawie obowiązującej w Banku (...) z dnia realizacji wcześniejszej spłaty (§ 10 ust. 5 Regulaminu). Zgodnie z kolei z § 11 ust. 4 i 5, 10, 11, 12 w/w Regulaminu przewalutowanie kredytu następuje według kursów kupna dewiz z dnia złożenia wniosku o przewalutowanie na podstawie obowiązującej w Banku (...) w przypadku zmiany waluty z PLN na walutę obcą, według kursów sprzedaży dewiz z dnia złożenia wniosku o przewalutowanie na podstawie obowiązującej w banku (...) w przypadku zmiany waluty z waluty obcej na PLN. W przypadku zmiany waluty obcej na inną walutę obcą saldo kredytu miało zostać obliczone na podstawie obowiązujących w Banku w dniu złożenia wniosku o przewalutowanie kursów walut dewiz. Bank miał prawo pobrać prowizję za zmianę waluty kredytu od salda kredytu sprzed przewalutowania w wysokości określonej w cenniku obowiązującym w dniu złożenia wniosku o przewalutowanie, przy czym w przypadku kredytu w walucie obcej prowizja za przewalutowanie ustalana miała być od kwoty sprzed przewalutowania, przeliczonej według kursów sprzedaży dewiz na podstawie obowiązującej w Banku (...) z dnia dokonania przewalutowania, przed podjęciem decyzji o przewalutowaniu Bank zastrzega sobie prawo do dokonania weryfikacji zdolności kredytowej kredytobiorcy oraz żądania aktualnych dokumentów dotyczących jego dochodów, wartości ustanowionych zabezpieczeń. Zgodnie z § 12 ust. 3 w/w Regulaminu w przypadku kredytu w walucie obcej prowizja za podwyższenie kwoty kredytu ustalana jest od kwoty podwyższenia przeliczonej według kursu sprzedaży dewiz na podstawie obowiązującej w Banku (...) z dnia sporządzenia aneksu. Zgodnie z § 13 ust. 4 w/w Regulaminu dla odnawiania zabezpieczeń kredytu stosuje się kurs sprzedaży dewiz obowiązujący w dniu odnawiania zabezpieczenia na podstawie obowiązującej w Banku (...). (§ 13 ust. 4 Regulaminu).

Dowód: umowa k. 31-36, regulamin, 38-47, cennik k. 234-235, pełnomocnictwo k. 236, wydruk z księgi wieczystej k. 48-52.

Kredyt został wypłacony powodom w dwóch transzach tj. w dniu 16 kwietnia 2007 roku w wysokości 131 610 zł i w dniu 18 października 2007 roku w wysokości 100 000,01 zł. Przy wypłacie pierwszej transzy zgodnie z umową pozwana pobrała z kwoty transzy prowizję w wysokości 1 610 zł.

Dowód: zaświadczenie k. 67, umowa k. 31-36, dyspozycja wypłaty k. 264.

W dniu 13 stycznia 2014 roku powodowie zawarli z pozwaną Aneks nr (...) do Umowy o Kredyt Hipoteczny nr KH/ (...) sporządzonej w dniu 4 kwietnia 2007 roku na mocy którego powodowie zobowiązali się spłacać kwotę kredytu w walucie, do której kredyt był indeksowany.

Dowód: aneks k. 37

W okresie od dnia 16 maja 2007 roku do 16 grudnia 2022 roku powodowie w wykonaniu umowy kredytu z dnia 4 kwietnia 2007 roku uiścili na rzecz pozwanej łącznie kwotę 91 125,88 zł i kwotę 41 473,93 CHF.

Dowód: zaświadczenie k. 68-77, k. 561-564, zestawienie k. 258-263, k. 424-430, k. 587-589.

Pismem z 29 października 2018 roku zatytułowanym Reklamacja powodowie wezwali pozwaną do uiszczenia nienależnie pobranych przez nią rat kapitałowo-odsetkowych w kwocie 59 766,20 zł w okresie od dnia 17 listopada 2008 roku do 17 września 2018 roku związku z zawarciem w treści umowy niedozwolonych postanowień umownych. W odpowiedzi na reklamację powodów pozwana w piśmie z dnia 27 listopada 2018 roku zakwestionowała zgłoszone przez powodów żądania.

Dowód: pisma k. 53-60.

Pismem z dnia 31 października 2018 roku powodowie działając przez pełnomocnika złożyli do Sądu Rejonowego dla Warszawy – Mokotowa w W. wniosek o zawezwanie do próby ugodowej, wnosząc o zapłatę przez pozwaną na ich rzecz solidarnie kwoty 59 766,20 zł z tytułu nienależnie pobranych świadczeń z umowy kredytowej nr (...) w okresie od dnia 17 listopada 2008 roku do dnia 17 września 2018 roku wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie liczonymi od dnia 31 października 2018 roku do dnia zapłaty w związku z zastosowaniem w umowie niedozwolonych klauzul umownych, o ustalenie, że postanowienia umowne zawarte w treści § 2 ust. 2, § 7 ust. 1 umowy i § 8 ust. 3 regulaminu nie wiążą stron w rozumieniu art. 385 1 k.c. i strony nie będą nimi związane w przyszłości. Sprawa została zarejestrowana pod sygnaturą akt I Co 3600/18. W dniu 25 kwietnia 2019 roku został wyznaczony termin posiedzenia w sprawie. Na posiedzenie w przedmiocie rozpoznania wniosku o zawezwanie do próby ugodowej stawi się pełnomocnik powodów, pełnomocnik pozwanej nie stawiła się, przedstawił swoje stanowisko w piśmie procesowym z dnia 22 marca 2019 roku. Wobec powyższego Przewodniczący w sprawie I Co 3600/18 stwierdził, że ze względu na niestawiennictwo oraz stanowisko pozwanej do zawarcia ugody nie doszło.

Dowód: wniosek k. 61-64, zawiadomienie k. 65, protokół k. 66.

Pismem z 29 grudnia 2021 roku zatytułowanym Reklamacja powodowie wezwali pozwaną do uiszczenia nienależnie pobranych przez nią rat kapitałowo-odsetkowych w kwocie 91 125,88 zł i w kwocie 36 665,44 CHF w okresie od dnia 16 maja 2007 roku do 17 grudnia 2021 roku związku z zawarciem w treści umowy niedozwolonych postanowień umownych. W odpowiedzi na reklamację powodów pozwana w piśmie z dnia 21 stycznia 2022 roku zakwestionowała zgłoszone przez powodów żądania.

Dowód: pisma k. 565-571.

Pismem, które wpłynęło do Sądu w dniu 30 września 2022 roku powodowie, po otrzymaniu pouczenia z Sądu, złożyli oświadczenie, że akceptują skutki uznania przez Sąd nieistnienia łączącej ich z pozwaną umowy kredytu z dnia 4 kwietnia 2007 roku. Pozwana otrzymała oświadczenia powodów w dniu 26 października 2022 roku.

Dowód: oświadczenie k. 522-524, zwrotne potwierdzenie odbioru k. 534.

Ustalenia faktyczne w niniejszej sprawie Sąd poczynił w oparciu o zgromadzone w aktach sprawy dokumenty szczegółowo wypisane w stanie faktyczny ustalonym w sprawie. Sąd ocenił dowody te jako wiarygodne. Strony postępowania nie kwestionowały, że oświadczenia w nich zawarte zostały złożone przez osoby, które podpisały te dokumenty. Nie podważały ich prawdziwości i autentyczności. Sąd nie miał podstaw, aby z urzędu powziąć wątpliwości odnośnie ich wiarygodności i mocy dowodowej.

Stan faktyczny Sąd ustalił również w oparciu o częściowe zeznania powodów złożone na rozprawie w dniu 1 czerwca 2023 roku. Zeznania te znalazły potwierdzenie w treści dokumentów, na podstawie których Sąd ustalił stan faktyczny w sprawie, z wyjątkiem tej części zeznań powodów, w której twierdzili, że powiedziano im, że nie posiadali zdolności kredytowej do zaciągnięcia zobowiązania w złotych polskich. Z dołączonych do akt dokumentów wynikało bowiem, że powodowie posiadali zdolność kredytową do zaciągnięcia zobowiązań w złotych polskich k. 240 i k. 241-245 i k. 246. Wśród dołączonych do akt dokumentów przez pozwaną na k. 246 znajdowała się symulacja kredytu w złotych polskich i indeksowanego do CHF oraz przykład wpływu zmiany stopy procentowej oraz kursu waluty na wysokość raty kredytu z dnia 13 marca 2007 roku. Z dokumentu tego jednak nie wynikało aby został on przedstawiony powodom czy tylko był to dokument na użytek pracownika Banku. Nie znajdują się bowiem na tym dokumencie żadne podpisy czy to powodów czy pracownika Banku. To samo dotyczyło informacji przedłożonej przez pozwaną na k. 257.

Sąd nie ustalił stanu faktycznego w oparciu o zeznania świadka J. R., M. D. albowiem w/w świadek nie brał udziału w oferowaniu umowy z dnia 4 kwietnia 2007 roku powodom, nie brał udziału w podpisywaniu tej umowy, z koeli świadek Z. M. nie pamiętała powodów, nie pamiętała w jaki sposób zaoferowała im kredyt, jakie informacje im przekazywała podczas spotkania, na którym doszło do podpisania przez nich wniosku o udzielenie kredytu, a następnie przy podpisaniu umowy z dnia 4 kwietnia 2007 roku. Ogólne wiadomości na temat funkcjonowania kredytów i procedury ich zawierania nie miały znaczenia dla rozpoznania sprawy.

To samo dotyczyło dokumentów przedstawionych przez pozwaną, a to wyciągu k. 247250, wniosku k. 251-256, wydruku k. 265-267, symulacji k. 268, opinii k. 269-276, 296-298, k. 299-303, 304-306, k. 467 -475, ekspertyzy k. 277-288, dokumentów zabezpieczonych na płycie CD k. 317 wszystkie w/w dokumenty powstały po dniu podpisania przez powodów umowy kredytu hipotecznego u pozwanej, nie wynikało z nich aby pozwana w sposób należyty poinformowała powodów o wiążących się z zawartą umową ryzykach, w jaki sposób tworzone były kursy walut u pozwanej. Nie mogło mieć znaczenia również to, że kursy stosowane u pozwanej, o czym będzie mowa w późniejszej części uzasadnienia nie odbiegały znacząco od kursów stosowanych w innych Bankach czy w NBP. Okoliczności te nie zmieniają bowiem faktu, że kursy walut były kształtowane jednostronnie przez pozwany Bank. Przedmiotem sprawy były przede wszystkim zapisy łączącej strony umowy pod kątem jej ważności, a te ocenia się w dniu zawarcia umowy.

Sąd nie ustalił stanu faktycznego w oparciu o zestawiania powodów k. 83-86 albowiem Sąd uznał, że z uwagi na nieważność całej umowy z dnia 4 kwietnia 2007 roku wszelkie rozliczenia pomiędzy stronami zgodnie z powszechną linią orzeczniczą opierają się o teorię dwu kondykcji.

Sąd pominął dowód z opinii biegłego wnioskowany przez strony na podstawie przepisu art 235 2 § 1 pkt 2 k.p.c., jako mający dotyczyć okoliczności nieistotnych dla rozstrzygnięcia w sprawie. W związku bowiem z uznaniem przez Sąd nieistnienia umowy łączącej strony w związku z jej nieważnością wszelkie rozliczenia pomiędzy stronami zgodnie z powszechną linią orzeczniczą opierają się o teorię dwu kondykcji. A zatem strony mają obowiązek zwrócić wzajemne świadczenia. Ustalenie wysokości tych świadczeń nie wymagało wiadomości specjalnych i wynikało z zaświadczenia sporządzonego przez samą pozwaną na k. 41-44. Sąd pominął również na podstawie w/w art. dowód z zeznań świadka J. C. i świadka K. M. albowiem świadkowie nie brali udziału w oferowaniu powodom umowy kredytu, nie byli również obecni przy podpisaniu umowy kredytu z powodami. Obaj świadkowie nie uczestniczyli w procesie sprzedażowym. Nie mieli zatem wiedzy jakie informacje zostały udzielone powodom przy zawieraniu z nimi umowy, czy przy oferowaniu jej.

Sąd zważył:

Powództwo zasługiwało na uwzględnienie niemalże w całości. Sąd oddalił jedynie roszczenie powodów o zapłatę w zakresie odsetek, o czym w dalszej części uzasadnienia.

Powodowie wnieśli o ustalenie nieistnienia stosunku prawnego tj. łączącej strony umowy między innymi w związku z zastosowaniem w umowie przygotowanej przez pozwaną na wzorcu umownym niedozwolonych klauzul umownych i braku możliwości dalszego trwania umowy pomiędzy stronami po eliminacji tychże postanowień. Niedozwolone klauzule umowne przy tym dotyczyły w szczególności zastosowanego w umowie mechanizmu waloryzacji tj. § 2 ust. 2, § 7 ust. 1 umowy kredytu oraz § 8 ust. 3 Regulaminu, zdaniem Sądu również dotyczyły dodatkowo § 4 ust. 1, 2 i 4 umowy oraz § 9 ust. 4 Regulaminu, § 10 ust. 4 i 5 Regulaminu, § 11 ust. 4 i 5 Regulaminu, § 12 ust. 3 Regulaminu oraz § 13 ust. 4 Regulaminu.

Zgodnie z art. 358 1 § 1 k.c. postanowienia umowy zawieranej z konsumentem nieuzgodnione indywidualnie nie wiążą go, jeżeli kształtują jego prawa i obowiązki w sposób sprzeczny z dobrymi obyczajami, rażąco naruszając jego interesy. Nie dotyczy to postanowień określających główne świadczenia stron, w tym cenę lub wynagrodzenie, jeżeli zostały sformułowane w sposób jednoznaczny (§ 2). Kwestionowane przez powodów w/w postanowienia umowne zaczerpnięto ze wzorca umowy i nie podlegały one negocjacjom. Możliwa byłaby więc kontrola incydentalna tych postanowień w zakresie, czy wzorzec zawierał niedozwolone postanowienia umowne. Kwestionowane postanowienia dotyczyły wprawdzie głównych świadczeń stron ale ze względu na sformułowanie ich w sposób niejednoznaczny umożliwiały Sądowi ich kontrolę.

Zdaniem Sądu klauzule indeksacyjne w/w § umowy i Regulaminu zostały sformułowane w sposób niejednoznaczny. Jednoznaczność oznacza, że postanowienie może być rozumiane tylko w jeden sposób, a taki stan rzeczy istnieje, gdy nie zachodzi wątpliwość co do desygnatu pojęć i całokształtu postanowień wzorca. W wypadku kwestionowanych postanowień użyto pojęcia „Tabela Kursów Walut Obcych obowiązująca w Banku (...)”, która nie została w żaden sposób zdefiniowana w umowie oraz w stanowiącym integralną cześć umowy Regulaminie. W umowie oraz w Regulaminie nie tylko zatem nie zdefiniowano pojęcia „Tabela Kursów Walut Obcych obowiązująca w Banku (...)” ale i również nie podano żadnego mechanizmu ustalania tych kursów w tabeli, jak i również, że były one tworzone przez bank. Powodowie zatem nie mieli jakiejkolwiek możliwości zrekonstruowania mechanizmu ustalania kursów przez pozwaną, to zaś czyniło wyżej wymienione postanowienia niejednoznacznymi.

Z przepisu art. 358 1 k.c. wynika, że uznanie konkretnej klauzuli za niedozwolone postanowienie umowne, wymaga łącznego stwierdzenia obu wymienionych tam przesłanek, tj. „sprzeczności z dobrymi obyczajami” oraz „rażącego naruszenia interesów konsumenta” (wyrok Sądu Najwyższego z 27 października 2016 roku, sygn. akt I CSK 173/06), przy czym ocena czy zaistniały te przesłanki należało dokonać na chwilę zawierania umowy.

W tym miejscu przywołać należy stanowisko Sądu Najwyższego zawarte w uzasadnieniu wyroku z 15 listopada 2019 roku w sprawie V CSK 347/18, które Sąd Okręgowy w całości podziela. „Postanowienia umowy lub wzorca, ustalone jednostronnie przez bank, i przyznające mu uprawnienie do jednostronnego, samodzielnego ustalania kursu kupna i sprzedaży CHF w stosunku do PLN bez wskazania reguł kształtowania tego kursu stanowią postanowienia naruszające dobre obyczaje, godzą bowiem w istotę równowagi kontraktowej stron. Polityka kursowa banku i decyzje władz banku nie mogą w sposób nie poddany kontroli kontraktowej wpływać na obowiązki kredytobiorców. Ocena taka jest wystarczająca do podjęcia przez Sąd meriti ustaleń co do tego, czy w konkretnej sprawie doszło w konsekwencji stosowania takiego postanowienia do rażącego naruszenia interesu konsumenta jako strony umowy kredytowej, nawet wówczas, gdy - w ocenie Sądu - sam konsument w toku postępowania nie przedstawił dowodów wskazujących na takie naruszenie. Wynika to z nakazu wykładni przepisów prawa konsumenckiego (w niniejszej sprawie Kodeksu cywilnego o niedozwolonych postanowieniach umownych) w sposób zgodny z wymaganiami prawodawstwa europejskiego, w sposób ukształtowany m.in. w orzecznictwie TSUE, a także mając na uwadze zasadniczy cel tych regulacji, jakim jest zapewnienie odpowiedniego poziomu ochrony konsumentów. Ten kierunek wykładni potwierdzał także art. 76 Konstytucji RP, zgodnie z którym ochrona przed nieuczciwymi praktykami rynkowymi jest konstytucyjnym zadaniem władzy publicznej (art. 76 Konstytucji). Nakaz wynikający z tego przepisu jest kierowany przede wszystkim do ustawodawcy, którego obowiązkiem jest zapewnienie odpowiedniego, minimalnego poziomu ochrony słabszego uczestnika rynku. Nie oznacza to jednak, iż art. 76 Konstytucji pozostaje bez wpływu na wykładnię przepisów prawa materialnego i procesowego; w procesie jego stosowania przez sądy. Przeciwnie, także Sądy jako organy władzy publicznej, powinny w odniesieniu do przepisów mających na celu ochronę konsumentów stosować ich wykładnię, która umożliwi jak najpełniejsze urzeczywistnienie tej ochrony.”

W doktrynie i orzecznictwie powszechnie już przyjmuje się, że odwołanie się do kursów walut zawartych w tabeli kursów i ogłaszanych w siedzibie banku narusza równorzędność stron umowy przez nierównomierne rozłożenie uprawnień i obowiązków między partnerami stosunku obligacyjnego oraz, że prawo banku do ustalania kursu waluty nieograniczone skonkretyzowanymi, obiektywnymi kryteriami zmian stosowanych kursów walutowych świadczy o braku właściwej przejrzystości i jasności postanowienia umownego, które uniemożliwia konsumentowi przewidzieć, na podstawie transparentnych i zrozumiałych kryteriów, wynikających dla niego z umowy konsekwencji ekonomicznych. Abuzywnego charakteru tych klauzul nie ujmuje, że stosowane przez kursy walut kalkulowane były w oparciu o czynniki obiektywne, ani ustalenie, że kursy CHF stosowane przez pozwaną nie odbiegały istotnie od kursów stosowanych przez inne Banki komercyjne i od średniego kursu NBP, ani nawet ustalenie, że ogólny koszt kredytu udzielonego na warunkach przewidzianych w umowie nie odbiegał od kosztów kredytu w tożsamej wysokości, który udzielony byłby według warunków przewidzianych dla kredytów złotówkowych. Okoliczności te nie zmieniają bowiem faktu, że kursy walut były kształtowane jednostronnie przez pozwany Bank.

Nie można zgodzić się z argumentami pozwanej, że zawarte w umowie klauzule indeksacyjne zostały indywidualnie uzgodnione z powodami. Za indywidualnie uzgodnione można uznać bowiem jedynie te postanowienia, które były przedmiotem negocjacji, bądź są wynikiem porozumienia lub świadomej zgody co do ich zastosowania. Te zaś okoliczności nie zostały wykazane. W wyrokach z 29 października 2019 roku, sygn. akt IV CSK 309/18 i z 27 listopada 2019 roku, sygn. akt II CSK 438/18 Sąd Najwyższy stwierdził, że wprowadzenie do umowy kredytowej zawieranej na wiele lat, mającej daleko idące konsekwencje dla egzystencji konsumenta, mechanizmu działania kursowego wymaga szczególnej staranności Banku w zakresie wyraźnego wskazania zagrożeń wiążących się z oferowanym kredytem, tak by konsument miał pełne rozeznanie konsekwencji ekonomicznych zawieranej umowy w związku z czym obowiązek informacyjny w zakresie ryzyka kursowego powinien zostać wykonany w sposób jednoznacznie i zrozumiale unaoczniający konsumentowi, który z reguły posiada elementarną znajomość rynku finansowego, że zaciągnięcie tego rodzaju kredytu jest bardzo ryzykowne, a efektem może być obowiązek zwrotu wielokrotnie wyższej od pożyczonej, mimo dokonywanych regularnych spłat. Obowiązek informacyjny określany jest nawet jako „ponadstandardowy”, mający dać konsumentowi pełne rozeznanie co do istoty transakcji.

Konstatacje te są równoznaczne ze stwierdzeniem, że ukształtowana przez pozwany Bank treść łączącej strony umowy kredytu i niepełne wypełnienie przez Bank obowiązków informacyjnych o możliwej rażącej dysproporcji świadczeń przemawia za przyjęciem abuzywnego charakteru zawartych w umowie klauzul indeksacyjnych tj. w § 2 ust. 2, § 4 ust. 4 pkt. 2, § 7 ust. 1 umowy kredytu oraz § 8 ust. 3 Regulaminu, § 9 ust. 4 Regulaminu, § 10 ust. 4 i 5 Regulaminu, § 11 ust. 4, 5 i 11 Regulaminu, § 12 ust. 3 Regulaminu oraz § 13 ust. 4 regulaminu, z uwagi na ich sprzeczność z dobrymi obyczajami i rażące naruszenie interesów powodów.

Zgodnie z art. 385 1 §1 k.c. konsekwencją uznania za abuzywne klauzul indeksacyjnych zawartych w umowie stron jest, stan niezwiązania powodów (kredytobiorców - konsumentów) zakwestionowanymi postanowieniami. Stosownie do art. 385 1 § 2 k.c. , jeżeli postanowienie umowy zgodnie z jego § 1 nie wiąże konsumenta, strony są związane umową w pozostałym zakresie.

Przepis ten wraz z pozostałymi dotyczącymi nieuczciwych postanowień umownych stanowi implementację do krajowego systemu prawnego Dyrektywy Rady 93/13/EWG z 5 kwietnia 1993 roku w sprawie nieuczciwych warunków w umowach konsumenckich, z uwzględnieniem jej treści podlegał przeto zastosowaniu w sprawie wobec stwierdzenia w umowie zawartej przez strony niedozwolonych postanowień. Art. 6 ust. 1. Dyrektywy nałożył na Państwa Członkowskie obowiązek zapewnienia, że na mocy prawa krajowego nieuczciwe warunki w umowach zawieranych przez sprzedawców lub dostawców z konsumentami nie będą wiążące dla konsumenta, a umowa w pozostałej części będzie nadal obowiązywała strony, jeżeli jest to możliwe po wyłączeniu z niej nieuczciwych warunków. Jak wskazał Sąd Najwyższy w wyroku z 27 listopada 2019 roku, sygn. akt II CSK 483/18, obowiązywanie umowy w dalszym ciągu, po wyłączeniu z niej nieuczciwych postanowień umownych jest pomyślane jako ochrona interesu konsumenta, a nie jego kontrahenta i przywołał wyrok Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z 3 października 2019 roku C-260/18 zapadły na gruncie sprawy bezpośrednio odnoszącej się do polskiego systemu prawnego, według którego, jeżeli Sąd krajowy uzna, że zgodnie z odpowiednimi przepisami obowiązującego prawa utrzymanie w mocy umowy bez zawartych w niej nieuczciwych postanowień nie jest możliwe, art. 6 ust. 1 dyrektywy 93/13 nie stoi na przeszkodzie stwierdzeniu, że ta umowa nie może dalej obowiązywać bez takich warunków i wtedy Sąd powinien orzec jej unieważnienie, wykluczona jest możliwość uzupełnienia luk w umowie, spowodowanych usunięciem z niej nieuczciwych warunków, które w niej się znajdowały, wyłącznie na podstawie przepisów krajowych o charakterze ogólnym, przewidujących, że treść czynności prawnej jest uzupełniana przez skutki wynikające z zasad słuszności lub ustalonych zwyczajów, które nie są zatem przepisami o charakterze dyspozytywnym lub przepisami mającymi zastosowanie, jeżeli strony umowy wyrażą na to zgodę, art. 6 ust. 1 Dyrektywy nie stoi na przeszkodzie zastąpieniu nieuczciwego postanowienia umownego wspomnianym przepisem dyspozytywnym albo przepisem mającym zastosowanie w razie wyrażenia na to zgody przez strony, jednak możliwość ta jest ograniczona do przypadków, w których usunięcie nieuczciwego postanowienia umownego zobowiązywałoby sąd do unieważnienia umowy jako całości, wbrew woli konsumenta, narażając go tym samym na szczególnie szkodliwe skutki. Podobnie wypowiedział się Sąd Najwyższy w uzasadnieniu uchwały z 7 maja 2021 roku w sprawie III CZP 6/21.

Po usunięciu z umowy zawartej przez strony niedozwolonych postanowień obowiązywanie jej w dalszym ciągu nie jest możliwe. Wyłączenie mechanizmu waloryzacji i pominięcie odesłania do gotówkowego kursu kupna franka czyni niemożliwym określenie w walucie obcej równowartości kwoty kredytu udzielonego w złotych kredytobiorcy, tym samym odpada realizacja funkcji umowy o kredyt w złotych indeksowany kursem franka. Bez zastosowania przewidzianego w umowie narzędzia indeksacji i gotówkowego kursu sprzedaży franka nie da się też określić wysokości zobowiązań kredytobiorcy płatnych w złotych jako równowartość raty w walucie obcej, ani ustalić salda jego zobowiązań wobec banku w przypadku przewalutowania kredytu. Powodowie nie wyrazili zgody na zastąpienie niedozwolonych klauzul umownych innymi postanowieniami. Dlatego też Sąd w punkcie pierwszym wyroku uznając, że bez niedozwolonych postanowień dotyczących sposobu indeksacji kredytu umowa nie może dalej funkcjonować w obrocie prawnym ze względu na brak istotnych elementów, ustalił jej nieistnienie z uwagi na nieważność zawartej pomiędzy stronami umowy, w oparciu o art. 58 § 1 k.c.

Stwierdzenie nieistnienia stosunku prawnego wynikającego z umowy kredytu z uwagi na jej nieważność uprawniało powodów do wystąpienia z roszczeniem o zwrot świadczeń dokonanych w wykonaniu umowy kredytu, jako nienależnych - w oparciu o art. 410 § 1 i 2 k.c. Tak też Sąd Najwyższy w uzasadnieniu Uchwały składu siedmiu Sędziów z 7 maja 2021 roku. Stronie, która w wykonaniu umowy kredytu, dotkniętej nieważnością, spłaca kredyt, przysługuje roszczenie o zwrot spełnionych środków pieniężnych jako świadczenia nienależnego niezależnie od tego, czy i w jakim zakresie jest dłużnikiem banku z tytułu zwrotu nienależnie otrzymanej kwoty kredytu.

Powodowie domagali się zwrotu uiszczonego na rzecz pozwanego w okresie od 16 maja 2007 roku do dnia 16 grudnia 2022 roku świadczenia w kwocie 91 125,88 zł i 41 473,93 CHF. Powyższa wysokość dokonywanych wpłat wynikała z dołączonych przez powodów zaświadczeń wystawionych przez samą pozwaną na k. 68-77, k. 561-564 oraz dołączonych przez pozwaną zestawień k. 258-263, k. 424-430, k. 587-589. Wpłacone we wskazanym okresie przez powodów kwoty należało zakwalifikować jako świadczenie nienależne pozwanej.

W konsekwencji, Sąd w pkt. 2 wyroku zasądził od pozwanej na rzecz powodów w/w kwoty.

Sąd w niewielkim zakresie oddalił roszczenie powodów o zapłatę, tj. w zakresie odsetek ustawowych za opóźnienie w pkt. 3 wyroku. Powodowie domagali się odsetek ustawowych za opóźnienie od kwot i dat wskazanych w piśmie zawierającym ostatnią modyfikację pozwu k. 552. W ocenie Sądu wymagalność roszczeń przysługującym obu stronom, przedawnienie takich roszczeń, należy wiązać z momentem złożenia przez powodów świadomej, wyraźnej i swobodnej decyzji co do nieistnienia stosunku prawnego wynikającego z umowy kredytu. Powodowie złożyli oświadczenia w tym przedmiocie w dniu we wrześniu 2022 roku, a zatem od tego momentu rozpoczął bieg termin przedawnienia. Natomiast w dniu 20 lutego 2023 roku oświadczenia powodów odebrała strona pozwana. Dlatego też Sąd uznał, iż odsetki ustawowe za opóźnienie należne powodom powinny zostać zasądzone od dnia następnego od doręczenia pozwanej oświadczeń powodów, tj. od dnia 21 lutego 2023 roku. W pozostałym zakresie roszczenie odsetkowe Sąd oddalił, co znalazło wyraz w punkcie 3 wyroku.

Zasądzając na rzecz powodów dochodzone przez nich roszczenie jak w pkt. 2 wyroku Sąd uznał zgłoszony przez pozwaną zarzut przedawnienia za bezzasadny. Sąd w pełni podziela w zakresie liczenia biegu terminu przedawnienia stanowisko wyrażone w uzasadnieniu uchwały z dnia 07 maja 2021 roku w sprawie III Czp 6/21 przez Sąd Najwyższy, który stwierdził, że bieg terminu przedawnienia roszczeń restytucyjnych konsumenta nie może się rozpocząć zanim dowiedział się on lub, rozsądnie rzecz ujmując, powinien dowiedzieć się o niedozwolonym charakterze postanowienia. Należy bowiem uznać, że dopiero wówczas mógł wezwać przedsiębiorcę do zwrotu świadczenia (art. 455 k.c.), tj. podjąć czynność, o której mowa w art. 120 § 1 k.c. Kredytobiorca - konsument nie może zakładać, iż roszczenie Banku uległo przedawnieniu w terminie liczonym tak, jakby wezwanie do zwrotu udostępnionego kredytu było możliwe już w dniu jego udostępnienia (tak w uzasadnieniu uchwały z dnia 16 lutego 2021 roku w sprawie III CZP 11/20 Sąd Najwyższy). Termin przedawnienia roszczenia powodów o zapłatę wynosił lat 10. Do roszczeń powodów o zapłatę ma bowiem zastosowanie 10 – letni termin przedawnienia, jako roszczeń z tytułu nienależnego świadczenia (art. 118 k.c.). Dodatkowo zmiany okresów przedawnienia nie mogą dotknąć konsumenta, którym są powodowie, na co wskazuje art. 5 ust. 3 ustawy z dnia 13 kwietnia 2018 roku o zmianie ustawy - Kodeks cywilny oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. 2018, poz. 1104) stanowiący, że do przysługujących konsumentowi roszczeń powstałych przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy i w tym dniu jeszcze nieprzedawnionych, których terminy przedawnienia są określone w art. 118 k.c. i art. 125 § 1 k.c., stosuje się przepisy ustawy kodeks cywilny, w brzmieniu dotychczasowym. Przy tym zdaniem Sądu termin przedawnienia w stosunku do powód rozpoczął bieg od dnia, o czym była mowa we wcześniejszej części uzasadnienia we wrześniu 2022 roku albowiem wówczas złożyli świadomą, wyraźną i swobodną decyzję co do nieistnienia stosunku prawnego wynikającego z umowy kredytu z dnia 4 kwietnia 2007 roku.

O kosztach procesu Sąd orzekł na podstawie art. 100 zdanie drugie k.p.c., obciążając nimi w całości stronę pozwaną albowiem powodowie jedynie w niewielkim zakresie przegrali proces. Na zasądzoną od strony pozwanej na rzecz powodów kwotę 6 434 zł złożyła się: opłata sądowa od pozwu w wysokość 1000 zł, wynagrodzenie pełnomocnika procesowego powodów w wysokości 5 400 zł oraz opłaty skarbowe od pełnomocnictwa w wysokości 34 zł. Na podstawie art. 98 § 1 ( 1 )k.p.c. od zasądzonych kosztów procesu Sąd zasądził również odsetki ustawowe za opóźnienie, liczone od prawomocności wyroku do dnia zapłaty. W ocenie Sąd, wbrew stanowisku powodów, brak jest podstaw do podwyższenia wynagrodzenia pełnomocnika procesowego. W niniejszej sprawie bowiem nie wystąpiły żadne nadzwyczajne okoliczności, charakter sprawy nie odznaczał się szczególnym stopniem skomplikowania tak pod względem prawnym jak i faktycznym, a skala aktywności pełnomocnika pozostała na przeciętnym poziomie. Sąd nie doliczył do kosztów procesu kosztów posiedzenia pojednawczego toczącego się pomiędzy stronami przed Sądem Rejonowym dla W. (1) o sygn. akt I Co(...) albowiem z protokołu posiedzenia wynikało, że do zawarcia ugody nie doszło z uwagi na stanowisko pozwanej wyrażone w jej piśmie procesowym z dnia 22 marca 2019 roku oraz jej niestawiennictwo. Zgodnie z art. 186 § 2 k.p.c. Sąd na żądanie wzywającego uwzględni koszty wywołane próbą ugodową w orzeczeniu kończącym postępowanie w sprawie, jeżeli przeciwnik bez usprawiedliwiania nie stawił się na posiedzenie. W realiach niniejszej sprawy pozwana nie stawiła się na posiedzenie pojednawcze ale jej niestawiennictwo nie było nieusprawiedliwione wobec przedstawienia przez nią stanowiska w piśmie z dnia 22 marca 2019 roku.

R., dn. 17 lipca 2023 roku