III RC 161/25

Sygn. akt III RC 161/25

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 10 lutego 2026r.

Sąd Rejonowy w Mikołowie III Wydział Rodzinny i Nieletnich w składzie:

Przewodniczący: sędzia Dobrosława Skibińska

Protokolant: stażysta B. R.

po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 lutego 2026r. w N.

sprawy z powództwa małoletniej N. U. (2) reprezentowanej przez matkę B. D. (1)

przeciwko N. U. (1)

o alimenty

1. umarza postępowanie w przedmiocie zabezpieczenia;

2. zasądza od pozwanego N. U. (1) na rzecz małoletniej N. U. (2) alimenty w wysokości po 400 (czterysta) złotych miesięcznie za okres od 31 lipca 2025r. do 31 stycznia 2026 r., płatne z góry do rąk matki małoletniej powódki B. D. (1), do dnia 10-go każdego miesiąca z ustawowymi odsetkami w razie opóźnienia w terminie płatności poszczególnej raty, oddalając powództwo w pozostałej części;

3. zasądza od pozwanego N. U. (1) na rzecz małoletniej N. U. (2) alimenty w wysokości po 900 (dziewięćset) złotych miesięcznie, płatne z góry do rąk matki małoletniej powódki B. D. (1), do dnia 10-go każdego miesiąca z ustawowymi odsetkami w razie opóźnienia w terminie płatności poszczególnej raty, począwszy od 1 lutego 2026 r., oddalając powództwo w pozostałej części;

4. odstępuje od obciążania pozwanego obowiązkiem uiszczenia kosztów sądowych;

5. znosi wzajemnie między stronami koszty zastępstwa procesowego;

6. wyrokowi w punkcie 2 i 3 nadaje rygor natychmiastowej wykonalności.

Sygn. akt III RC 161/25

Z/:

1. odnotować;

2. odpis wyroku z klauzulą wykonalności doręczyć pełnomocnikowi powódki adw. X. Z.;

3. kal. 21 dni lub z wpływem.

N., 10 lutego 2026 r. Sędzia:

………………………………..

Sygn. akt III RC 161/25

wyroku Sądu Rejonowego w Mikołowie z dnia 10 lutego 2026 r.

Pozwem z 31 lipca 2025 r. B. D. (1) w imieniu małoletniej N. U. (2) domagała się zasądzenia od N. U. (1) alimentów w kwocie po 1600 zł miesięcznie, płatnych do rąk matki małoletniej, do 10-go dnia każdego miesiąca wraz z odsetkami ustawowymi w razie opóźnienia w terminie płatności którejkolwiek z rat, poczynając od 1 lipca 2025 r. Nadto wniosła o zasądzenie kosztów procesu. Jednocześnie wniosła o udzielenie zabezpieczenia roszczenia poprzez zobowiązanie pozwanego do alimentowani córki kwotą po 1600 zł miesięcznie.

Pozwany N. U. (1) uznał żądanie pozwu do kwoty po 500 zł miesięcznie wnosząc o oddalenie powództwa w pozostałej części oraz w całości wniosku o udzielenie zabezpieczenia i domagając się zasądzenia kosztów zastępstwa adwokackiego.

Sąd ustalił, co następuje:

Małoletnia N. U. (2), ur. (...) pochodzi ze związku partnerskiego B. D. (1) i N. U. (1). Rodzina wspólnie zamieszkiwała do czerwca 2025 r. Wówczas matka wraz z córką przeprowadziła się do N. do mieszkania babki macierzystej.

Małoletnia N. ma 8 lat, uczęszcza do 2 klasy szkoły podstawowej. Miesięczny koszt utrzymania córki matka określiła na kwotę 3900 zł miesięcznie, na którą składają się zmienne wydatki związane z: wyżywieniem, zakupem odzieży, rozrywką, leczeniem w czasie choroby, zajęciami dodatkowymi, kieszonkowym, wydatkami szkolnymi, wizytami psychologa, które odbywają się dwa razy w miesiącu, przy czym ojciec ponosi połowę kosztów związanych z terapią jak również zawozi córkę na spotkania w czwartki. Dziewczynka uczęszcza na dodatkowe zajęcia z matematyki oraz projektowania 3D, co generuje miesięczny wydatek w kwocie 500 zł.

Przedstawicielka ustawowa małoletniej B. D. (1) liczy 35 lat, od 1 lipca 2024 r. zatrudniona jest w Państwowej Inspekcji Pracy Okręgowym Inspektoracie Pracy w R. za wynagrodzeniem 7050 zł netto miesięcznie. Nie leczy się specjalistycznie, nie posiada zadłużeń czy zobowiązań. Od 9 grudnia 2025 r. wraz z córką wynajmuje trzypokojowe mieszkanie w N. za kwotę 2100 zł + uiszcza zaliczkę na media w wysokości 200 zł miesięcznie.

B. D. (2) koszty własnego utrzymania określiła na kwotę 3680 zł miesięcznie, na które składają się: wyżywienie, połowa opłaty za czynsz najmu, środki higieniczne, fryzjer, paliwo, odzież i obuwie, leczenie stomatologiczne, kosmetyczka.

Pozwany N. U. (1) ma 38 lata, zatrudniony jest w (...) S.A. w R. na stanowisku st. specjalisty, za wynagrodzeniem 9428,22 zł brutto

miesięcznie, 6500 zł netto. Posiada oszczędności w kwocie 20 000 zł. Pozwany spłaca wspólny kredyt – miesięczna rata wynosi 1100 zł, rodziców małoletniej zaciągnięty na zakup mieszkania w H., w którym obecnie zamieszkuje wyłącznie on, oraz oddał matce małoletniej do użytkowania samochód marki Ł. rocznik 2014 r., który wspólnie zakupili w trakcie trwania relacji partnerskiej. Dodatkowo spłaca 4 kredyty zaciągnięte na: zakup własnego samochodu, telefonu, telewizora do pokoju córki oraz sprzętu komputerowego, łącznie rata wynosi 1400 zł miesięcznie. Pozwany koszty własnego utrzymania określił na kwotę 5800 zł miesięcznie, na którą składają się wydatki związane z: ratami kredytów, czynszem za mieszkanie, rachunkami za media, Internet, TV, paliwo, lekami – leczy się na nadciśnienie i dnę moczanową, zakup wyżywienia, odzieży, obuwia, środków czystości. Pozwany od lipca 2025 r. dobrowolnie przekazuje na rzecz małoletniej N. alimenty w kwocie po 500 zł miesięcznie, opłaca abonament medyczny dla córki w N. w wysokości 159,50 zł miesięcznie. Regularnie widuje się z córką co dwa tygodnie od piątku do niedzieli oraz w co drugi czwartek. Dodatkowo spędza z córką część wakacji, ferii, świąt, rodzice małoletniej porozumiewają się na bieżąco w sprawie kontaktów. Poza przekazywaną kwotą alimentów pozwany ponosi połowę kosztów związanych z terapią psychologiczną, zakupuje córce odzież, obuwie, przekazuje jej prezenty, organizuje wypoczynek czy urodziny, zabiera na wycieczki.

Rodzice małoletniej mają odmienne oczekiwania w przedmiocie wysokości świadczeń alimentacyjnych na rzecz córki, w tym jakie koszty ponoszone przez każdego w czasie kiedy córka jest pod jego opieką, są uzasadnione.

(dowód: odpis zupełny aktu urodzenia, k. 8, dokumenty fiskalne, k. 9-13, 35-44, 46-47, 51, 54-55, 60-62, 65-82, 85-92, 96-98, 138-139, 144-151, 174-177, 180, opinia, k. 99-101, zeznania B. D. (1), k. 200-202, zeznania N. U. (1), k. 205-206).

Powyższy stan faktyczny Sąd ustalił na podstawie powołanych dowodów z dokumentów, których autentyczności i wiarygodności żadna ze stron nie kwestionowała oraz zeznań rodziców małoletniej. Jednocześnie należy mieć na uwadze, iż Sąd oceniając zgromadzony materiał w myśl art. 233 § 1 k.p.c. ocenia wiarygodność i moc dowodów według własnego przekonania na podstawie wszechstronnego rozważenia zebranego materiału, w tym wyjaśnień informacyjnych stron, oświadczeń, zarzutów przez nie zgłaszanych, jak i ich zachowania się w trakcie procesu (tak Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 24 marca 1999 roku, I PKN 632/98).

Zeznania rodziców małoletniej zostały przez Sąd uznane za wiarygodne w takim zakresie, w jakim pozostają one zgodne z zasadami logiki oraz doświadczenia zawodowego, a także – korelują z pozostałym materiałem dowodowym w sprawie.

Sąd nie dał wiary zeznaniom matki dziewczynki w zakresie w jakim wskazywała, iż koszty utrzymania córki to kwota 3900 zł miesięcznie. Wskazać należy na pewien relatywizm w stanowisku strony powodowej prezentowany w toku postępowania. Pierwotnie matka małoletniej wskazywała, iż koszty utrzymania córki to kwota 2200 zł miesięcznie. Następnie na rozprawie w dniu 3 lutego 2026 r. zeznała, iż „koszt utrzymania córki to kwota 3900 zł miesięcznie z uwagi na wynajem mieszkania który wynosi 2800 zł miesięcznie”. Tymczasem

jak wynika z dokumentów przedłożonych do akta sprawy czynsz za najem wynosi 2100 zł miesięcznie, a z tytułu zaliczek na media matka uiszcza dodatkowo kwotę 200 zł, co łącznie daje 2300 zł miesięcznie. Podkreślić jednak należy, iż jak wynika z orzeczenia Sądu Apelacyjnego w Krakowie „brak podstaw do wliczania do obowiązku alimentacyjnego kosztów mieszkania i jego utrzymania. W kwocie alimentów należy uwzględnić niejako ryczałtowo koszty zużycia wody, prądu, gazu do gotowania i ogrzania wody użytkowej dla dzieci. Jednak koszt utrzymania i ogrzania mieszkania obciąża rodzica któremu powierzono wykonywanie władzy rodzicielskiej i zobowiązany jest zapewnić dla siebie takie mieszkanie, które umożliwia pobyt z nim dzieci.” (por. Wyrok Sądu Apelacyjnego w Krakowie z dnia 23 marca 2016 r. w sprawie I (...)). Stanowisko to jest w pełni trafne. Zamieszkiwanie małoletniej powódki razem z matką wpływa co najwyżej na wysokość opłat związanych ze zużyciem wody czy prądu, ale z pewnością brak jest podstaw do wliczania do kosztów utrzymania powódki części opłaty uiszczanej przez jej matkę tytułem czynszu za mieszkanie, albowiem niezależnie od tego czy małoletnia powódka zamieszkiwałaby z matką czy nie, jest ona zobowiązana do uiszczania czynszu we wskazanej wysokości. Co więcej wskazać należy, iż matka małoletniej wynajęła trzypokojowe mieszkanie, co w kontekście jej sytuacji nie można uznać za decyzję racjonalną. Jeśli matka małoletniej uważa, że stać ją na finansowanie trzypokojowego mieszkania, to ma do tego pełne prawo. Nie sposób jednak wliczyć takich kosztów do usprawiedliwionych potrzeb małoletniej powódki.

Nie zasługuje także na aprobatę postawa matki małoletniej, która z jednej strony uważa, iż po rozstaniu z ojcem małoletniej, nie musi partycypować w spłacie kredytu hipotecznego na zakup wspólnej nieruchomości, bowiem od lipca 2025 r. pozwany samodzielnie spłaca zobowiązanie, i jednocześnie oczekuje, iż pozwany będzie partycypował w kosztach wynajmu mieszkania, które zajmuje ona z córką. Nie bez znaczenia jest również, iż pozwany oddał matce dziewczynki do wyłącznego użytkowania wspólny samochód, nie domagając się w zamian żadnej spłaty.

Podnieść dalej należy, iż matka do kosztów utrzymania córki wliczyła wydatki związane z wizytami u psychologa, a te – co potwierdziła na rozprawie w dniu 3 lutego 2026 r., w połowie ponosi ojciec dziecka. W świetle zasad doświadczenia zawodowego uznać za niewiarygodne należało, iż na wyżywienie dla córki matka przeznacza kwotę 900 zł miesięcznie, w sytuacji gdy małoletnia nie wymaga stosowania specjalistycznej diety, a ponadto korzysta z obiadów szkolnych.

W ocenie Sądu powyższe jednoznacznie świadczy o tym, iż znaczna część wydatków została wygenerowana przez matkę małoletniej powódki niejako sztucznie na potrzeby niniejszego postępowania w celu zawyżenia kosztów jej utrzymania.

Zeznania pozwanego w zakresie partycypowania w kosztach utrzymania małoletniej powódki, Sąd uznał za wiarygodne, albowiem zeznania te były logiczne i spójne, a ponadto silnie korespondowały z pozostałym materiałem dowodowym zebranym w sprawie. Okoliczności te zostały także przyznane przez B. D. (1).

Ustalając przeciętny miesięczny koszt utrzymania małoletniej N. U. (2), Sąd oparł się częściowo na twierdzeniach matki powódki, które zweryfikował w oparciu o zasady doświadczenia życiowego jak również biorąc pod uwagę przedłożone do akt sprawy

dokumenty. Mając dodatkowo na względzie wiek dziecka, konieczność zapewnienia dziewczynce właściwych warunków rozwoju zarówno pod względem fizycznym, psychicznym, jak i ogólnopoznawczym, oraz biorąc pod uwagę całokształt zebranego w sprawie materiału dowodowego, a nadto kierując się zasadami logiki, Sąd przyjął za uzasadnione koszty utrzymania małoletniej na poziomie około 2000 zł miesięcznie.

Sąd zważył, co następuje:

W związku z tym, że Sąd wydał orzeczenie kończące, które ze względu na uprzywilejowany charakter podlega natychmiastowemu wykonaniu, wniosek o udzielenie zabezpieczenia na czas toczącego się postępowania jako bezprzedmiotowy podlegał umorzeniu, o czym orzeczono w punkcie 1. wyroku na podstawie art. 355 k.p.c.

Podstawą roszczenia alimentacyjnego małoletniej powódki jest treść art. 133 § 1 kro, zgodnie z którym obydwoje rodzice obowiązani są do świadczenia alimentacyjnego względem dziecka, które nie jest w stanie samodzielnie się utrzymać, chyba że dochody z majątku dziecka wystarczają na pokrycie jego kosztów utrzymania. Z dyspozycji tego przepisu wynika, że rodzice mogą być zwolnieni od świadczeń alimentacyjnych w stosunku do dziecka tylko wtedy, gdy dziecko posiada własny majątek, a dochody z tego majątku wystarczają na całkowite pokrycie kosztów jego utrzymania i wychowania. We wszystkich innych wypadkach na rodzicach ciąży stanowczy obowiązek dostarczania dziecku środków utrzymania i wychowania. Z powyższego wynika, że czas trwania tego obowiązku nie jest ograniczony terminem, a jedynie okolicznością czy ze względu na poziom rozwoju i stopień wykształcenia uprawniony może utrzymać się samodzielnie.

Granice tego obowiązku – zgodnie z treścią art. 135 § 1 kro – wyznaczone są z jednej strony potrzebami uprawionego oraz możliwościami zarobkowymi i majątkowymi zobowiązanego, przy czym należy zaznaczyć, że dziecko ma prawo do równej stopy życiowej co jego rodzice – in concreto oznacza to, że stopień zaspakajania jego potrzeb nie powinien być niższy niż poziom życia jego rodziców. Realizacja obowiązku alimentacyjnego względem dziecka może polegać także w całości lub części na osobistych staraniach o jego utrzymanie lub wychowanie (art. 135 § 2 kro).

W niniejszej sprawie bezspornym jest, że oboje rodzice małoletniej

N. zobowiązani są dostarczać jej środków utrzymania i dbać o jej wychowanie, łożąc na ten cel stosowne środki, przy czym obowiązek ten może być realizowany dobrowolnie przez obojga rodziców, którzy będą zaspakajać usprawiedliwione potrzeby córki, bądź też przez łożenie przez jednego z rodziców do rąk drugiego rodzica określonej kwoty pieniężnej na zaspokojenie tych potrzeb. Podkreślić należy, iż chodzi tu o zaspokojenie usprawiedliwionych potrzeb osoby uprawnionej.

Jednocześnie przez możliwości zarobkowe należy rozumieć nie tylko rzeczywiście osiągane przez zobowiązanego dochody lecz także wszystkie te, które jest w stanie uzyskać przy właściwym wykorzystaniu wszystkich zdolności i sposobności legalnego zarobkowania.

Małoletnia po rozstaniu rodziców mieszka wspólnie z matką, na której spoczywa zasadniczy ciężar opieki i wychowania córki. Przeprowadzone zaś postępowanie dowodowe

jednoznacznie wykazało jakie są potrzeby N., jej koszty utrzymania spowodowane wiekiem, uczestnictwem w zajęciach dodatkowych.

W tej sytuacji, jak również mając na uwadze, iż na ojcu małoletniej spoczywają obowiązki rodzicielskie, oraz uwzględniając usprawiedliwione bieżące potrzeby dziewczynki, udział pozwanego w życiu córki, fakt, że pozwany poza przekazywaniem alimentów partycypuje w dodatkowych kosztach utrzymania dziewczynki, a nadto biorąc pod uwagę możliwości zarobkowe i płatnicze pozwanego, Sąd doszedł do przekonania, iż wysokość alimentów zasądzonych od pozwanego na rzecz małoletniej N. winna opiewać na kwotę po 900 zł miesięcznie. Tak ustalone świadczenie nie jest wygórowane i odzwierciedla podstawowe potrzeby dziecka w wieku powódki. Mając na uwadze – co przyznała strona powodowa, iż pozwany od lipca 2025 r. regularnie alimentuje córkę kwotą po 500 zł miesięcznie, za okres od 31 lipca 2025 r. do 31 stycznia 2026 r. Sąd zasądził alimenty po 400 zł miesięcznie, natomiast za okres od lutego 2026 r. – w pełnej wysokości po 900 zł miesięcznie.

W pozostałym zakresie powództwo jako nieuzasadnione podlegało oddaleniu.

Podkreślić należy, że obowiązek alimentacyjny matki małoletniej nie może wyczerpywać wyłącznie starania o bieżące sprawy związane z wychowaniem i utrzymaniem córki, ale także winna ona ponosić finansowy udział w tym zakresie.

Na podstawie art. 102 k.p.c. Sąd nie obciążył pozwanego kosztami sądowymi.

O kosztach zastępstwa procesowego orzeczono po myśl art. 100 k.p.c., ustalając, iż małoletnia powódka utrzymała się ze swoim żądaniem w części, tj. w 56 %.

Zgodnie z treścią art. 333 § 1 pkt 1 k.p.c. Sąd z urzędu nadał wyrokowi w punkcie 2. i 3. rygor natychmiastowej wykonalności.

Z/:

1. odnotować uzasadnienie;

2. odpis wyroku wraz z uzasadnieniem doręczyć pełnomocnikom stron;

3. kal. 21 dni lub z wpływem.

N., 27 lutego 2026 r. Sędzia: