POSTANOWIENIE

XXIV GWo 152/25

Sąd Okręgowy w Katowicach · XXIV Wydział Własności Intelektualnej · 5 maja 2025

Pobierz PDF

Data orzeczenia: 5 maja 2025
Data publikacji: 28 sierpnia 2026
Sąd / organ: Sąd Okręgowy w Katowicach — XXIV Wydział Własności Intelektualnej
Skład orzekający: Jarosław Antoniukprzewodniczący
Hasła tematyczne: Znaki towarowe
Podstawa prawna: art.479 113§1 , art. 479 116 pkt.1 k.p.c. , art. 296 ust.2 ustawy z dnia 30 czerwca 2000 r. Prawo własności przemysłowej

Sentencja

Sygn. akt XXIV GWo 152/25

POSTANOWIENIE

Dnia 5 maja 2025 r.

Sąd Okręgowy w Katowicach XXIV Wydział Własności Intelektualnej

w następującym składzie:

Przewodniczący: Sędzia Jarosław Antoniuk

po rozpoznaniu w dniu 5 maja 2025 r. w Katowicach na posiedzeniu niejawnym

sprawy z wniosku F. O. (2) (O.) i F. O. (3) (O.)

przy udziale (...) spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w L.

o wezwanie do udzielenia informacji oraz wyjawienie i wydanie środków dowodowych

postanawia:

I. zobowiązać obowiązaną (...) spółkę z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w L. do udzielenia uprawnionym F. O. (2) i F. O. (3) w terminie 1 (jednego) miesiąca od dnia doręczenia niniejszego postanowienia informacji o produktach w postaci:

a. żur na zakwasie niepasteryzowany (...) (...) o kodzie (...): (...) oraz wyglądzie: i etykiecie: ;

b. żur na zakwasie niepasteryzowany (...) (...) o kodzie (...): (...) oraz wyglądzie: i etykiecie: oraz ;

c. barszcz biały na zakwasie niepasteryzowany (...) (...) ml o kodzie (...): (...) oraz wyglądzie: i etykiecie: ;

d. O. G. G. na zakwasie (...) (...) ml o kodzie (...): (...) oraz wyglądzie: i etykiecie: ;

e. barszcz biały na zakwasie niepasteryzowany (...) (...) ml o kodzie (...): (...) oraz wyglądzie: i etykiecie: ;

f. barszcz czerwony kiszony szkło 500 ml o kodzie (...): (...) oraz wyglądzie: ;

g. barszcz czerwony kiszony szkło 500 ml o kodzie (...): (...) oraz wyglądzie: ;

h. żur grzybowy na zakwasie niepasteryzowany (...) (...) ml o kodzie (...): (...) oraz wyglądzie: i etykiecie: ;

i. chrzanówka (...) (...) ml o kodzie (...): (...) oraz wyglądzie: i etykiecie ;

j. O. Żur od O. na zakwasie (...) o kodzie (...): (...) oraz wyglądzie: i etykiecie: ;

k. Żur na zakwasie niepasteryzowany (...) 3 l o kodzie (...): (...) oraz wyglądzie: i etykiecie: ,

w zakresie mianowicie informacji o:

1. ilości wyprodukowanych oraz wprowadzonych do obrotu w/w produktów;

1. kwotach otrzymanych tytułem wprowadzenia do obrotu w/w produktów;

2. kosztach wytworzenia w/w produktów

w okresie od dnia 18 grudnia 2022 r. do dnia 19 marca 2025 r , z wyszczególnieniem tych informacji dla każdego produktu;

I. określić zasady zapoznania się przez uprawnionych F. O. (2) i F. O. (3) z udzielonymi informacjami w ten sposób, że zostaną one doręczone bezpośrednio uprawnionym lub ich należycie umocowanym przedstawicielom;

II. oddalić wniosek o wezwanie do udzielenia informacji w części co do żądania orzeczenia obowiązku złożenia dokumentacji potwierdzających żądane informacje;

III. odrzucić wniosek o wyjawienie i wydanie środków dowodowych.

sędzia Jarosław Antoniuk

Sygn. akt XXIV GWo 152/25

Uzasadnienie

postanowienia z dnia 5 maja 2025 r.

Uprawnieni F. O. (2) i F. O. (3) w skierowanym przeciwko obowiązanej (...) spółce z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w L. wniosku o wezwanie do udzielenia informacji wnieśli o:

1. zobowiązanie obowiązanej do udzielenia informacji o ilości wyprodukowanych oraz wprowadzonych do obrotu produktów o wskazanych cechach identyfikacyjnych, jak również kwotach otrzymanych w zamian za te produkty oraz kosztach wytworzenia tych produktów, a opatrzonych następującymi znakami towarowymi:

1) słowny O. R.(...);

1) słowno-graficzny O. (...) ;

2) słowno-graficzny R.(...) O. (...) :

a. (...) (...) ML (OPAKOWANIE WERSJA A) o kodzie (...): (...) oraz wyglądzie: i etykiecie: ;

a. (...) (...) ML (OPAKOWANIE WERSJA A) o kodzie (...): (...) oraz wyglądzie: i etykiecie: oraz ;

b. (...) (...) ML (OPAKOWANIE WERSJA A) o kodzie (...): (...) oraz wyglądzie: i etykiecie: ;

c. (...) (...) (...) ML (OPAKOWANIE WERSJA B) o:

- kodzie (...): (...) oraz wyglądzie: : i etykiecie:

- kodzie (...): (...) oraz wyglądzie: i etykiecie:

d. BARSZCZ (...) 500 ML (OPAKOWANIE WERSJA A) o kodzie (...): (...) oraz wyglądzie: ;

e. BARSZCZ (...) 500 ML (OPAKOWANIE WERSJA B) o kodzie (...): (...) oraz wyglądzie: ;

f. ŻUR (...) NA (...) (...) ML o kodzie (...): (...) oraz wyglądzie: i etykiecie: ;

g. (...) (...) ML o kodzie (...): (...) oraz wyglądzie: i etykiecie ;

h. O. od O. na zakwasie (...) o kodzie (...): (...) oraz wyglądzie: i etykiecie: ;

i. (...) (...) 3 l o kodzie (...): (...) oraz wyglądzie: i etykiecie:

tj. ,

z wyszczególnieniem tych informacji dla każdego wyżej wskazanego rodzaju produktu, za okres od dnia 18 grudnia 2022 r. do dnia wniesienia wniosku wraz z obowiązkiem złożenia dokumentacji potwierdzających wskazane w niniejszym punkcie informacje;

1. zobowiązanie obowiązanej do wyjawienia środków dowodowych w postaci przedstawienia:

a. listy wszystkich dokumentów, w tym umów, określających ilość oraz cenę sprzedaży towarów oznaczonych znakami towarowymi (...), oferowanych do sprzedaży przez obowiązaną w okresie od dnia 18 grudnia 2022 r. do dnia wniesienia wniosku oraz dokumentów finansowo-księgowych, będących w posiadaniu obowiązanej, tj. kopii wszystkich faktur i rachunków dotyczących sprzedaży (ex Factory) zamówień, stanu magazynowego, w szczególności dokumentów przyjęcia i wydania towaru z magazynu, a także dokumentów dotyczących ewidencji, wysyłki wyprodukowanych produktów określonych w punkcie 1 żądania wniosku za wskazany okres czasu oraz

a. dokumentów, będących w posiadaniu obowiązanej, dotyczących technicznych kosztów wytworzenia produktów określonych w punkcie 1 niniejszego wniosku, tj. kosztów surowca, opakowań, wynagrodzeń, energii, mediów, kosztów wydziałowych, za okres od dnia 18 grudnia 2022 r. do dnia wniesienia wniosku;

b. zobowiązanie obowiązanej do wydania środków dowodowych, o których mowa w punkcie 2 a i b powyżej;

2. obciążenie obowiązanej kosztami postępowania, w tym kosztami zastępstwa procesowego, według norm przepisanych.

(...) spółce z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w L. wniosła o:

1. oddalenie wniosku w całości;

1. zasądzenie od uprawnionych na rzecz obowiązanej kosztów postępowania według norm przepisanych.

Sąd ustalił następujący stan faktyczny.

F. O. (3), F. O. (2) i F. O. (1) przysługuje wspólne prawo ochronne na słowny znak towarowy (...) nr R.(...) dla produktów zaliczanych do klas 30, 32, 35 i 43 klasyfikacji nicejskiej, w tym m. in. dla następujących: żur, zakwas, żurek na zakwasie, barszcz czerwony na zakwasie, barszcz biały, wyroby piekarnicze, pieczywo pszenne i żytnie, chleb, chleb bezdrożdżowy, chlebki w formie miseczek do żurku, chleb na zakwasie, kwas chlebowy, zaczyn z drożdży, bułki na rozczynie, bułeczki słodkie, pieczywo imbirowe, wyroby cukiernicze, dekoracje cukiernicze do ciast, chałwa, piernik, wyroby cukiernicze na bazie owsa, napoje na bazie zakwasu, żywność na bazie mąki, mąka, kasze spożywcze, przyprawy, ocet piwny, miód, lody (dane o znaku (...).(...) w rejestrze znaków towarowych Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej – fakty, o których informacja jest powszechnie dostępna w rozumieniu art. 228 § 2 k.p.c.).

F. O. (3), F. O. (2) i F. O. (1) przysługuje wspólne prawo ochronne na słowno-graficzny znak towarowy (...) nr R.(...) dla produktów zaliczanych do klas 30, 35 i 43 klasyfikacji nicejskiej, w tym m. in. dla następujących: żur, zakwas, żurek na zakwasie, barszcz czerwony na zakwasie, barszcz biały, wyroby piekarnicze, pieczywo pszenne i żytnie, chleb, chleb bezdrożdżowy, chlebki w formie miseczek do żurku, chleb na zakwasie, kwas chlebowy, zaczyn z drożdży, bułki na rozczynie, bułeczki słodkie, pieczywo imbirowe, wyroby cukiernicze, dekoracje cukiernicze do ciast, chałwa, piernik, wyroby cukiernicze na bazie owsa, napoje na bazie zakwasu, żywność na bazie mąki, mąka, kasze spożywcze, przyprawy, ocet piwny, miód, lody. Znak ten ma następujący wygląd: (dane o znaku R.(...) w rejestrze znaków towarowych Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej – fakty, o których informacja jest powszechnie dostępna w rozumieniu art. 228 § 2 k.p.c.).

Dnia 28 lutego 2020 r. F. O. (3), F. O. (2) i F. O. (1) przyjęli regulamin znaku towarowego (...).(...), zgodnie z którym korzystać z w/w znaku towarowego mogą inne podmioty (przykładowo m. in. dystrybutorzy) współpracujące ze współuprawnionymi za zgodą wszystkich współuprawnionych wyrażoną na piśmie, przy czym korzystanie ze znaku przez innego użytkownika reguluje umowa licencyjna z nim zawarta (§ 4 ust. 1 i 2 regulaminu). Strony postanowiły ponadto, że użytkownik nie ma prawa udzielić sublicencji na korzystanie ze znaku towarowego ani przenosić jakichkolwiek praw i obowiązków wynikających z licencji lub regulaminu na osobę trzecią bez pisemnej zgody wszystkich współuprawnionych (§ 4 ust. 5 regulaminu). Według § 7 ust. 2 regulaminu każdy ze współuprawnionych może wystąpić samodzielnie na drogę postępowania sądowego w sprawie o naruszenie praw wyłącznych wynikających ze znaku towarowego i dochodzić roszczeń z tego tytułu, przy czym uzyskane odszkodowania przypadać będą współuprawnionym w równych częściach, po potrąceniu kosztów poniesionych w związku z dochodzeniem roszczeń (regulamin znaku towarowego R. (...) – k. 158-160).

Dnia 3 lipca 2020 r. F. O. (3), F. O. (2) i F. O. (1) przyjęli regulamin znaku towarowego (...).(...), zgodnie z którym korzystać z w/w znaku towarowego mogą inne podmioty (przykładowo m. in. dystrybutorzy) współpracujące ze współuprawnionymi za zgodą wszystkich współuprawnionych wyrażoną na piśmie, przy czym korzystanie ze znaku przez innego użytkownika reguluje umowa licencyjna z nim zawarta (§ 4 ust. 1 i 2 regulaminu). Strony postanowiły ponadto, że użytkownik nie ma prawa udzielić sublicencji na korzystanie ze znaku towarowego ani przenosić jakichkolwiek praw i obowiązków wynikających z licencji lub regulaminy na osobę trzecią bez pisemnej zgody wszystkich współuprawnionych (§ 4 ust. 5 regulaminu). Według § 7 ust. 2 regulaminu każdy ze współuprawnionych może wystąpić samodzielnie na drogę postępowania sądowego w sprawie o naruszenie praw wyłącznych wynikających ze znaku towarowego i dochodzić roszczeń z tego tytułu, przy czym uzyskane odszkodowania przypadać będą współuprawnionym w równych częściach, po potrąceniu kosztów poniesionych w związku z dochodzeniem roszczeń (regulamin znaku towarowego R. (...) – k. 152-154).

Dnia 27 lipca 2020 r. F. O. (3), F. O. (2) i F. O. (1) przyjęli regulamin znaku towarowego (...).(...), zgodnie z którym korzystać z w/w znaku towarowego mogą inne podmioty (przykładowo m. in. dystrybutorzy) współpracujące ze współuprawnionymi za zgodą wszystkich współuprawnionych wyrażoną na piśmie, przy czym korzystanie ze znaku przez innego użytkownika reguluje umowa licencyjna z nim zawarta (§ 4 ust. 1 i 2 regulaminu). Strony postanowiły ponadto, że użytkownik nie ma prawa udzielić sublicencji na korzystanie ze znaku towarowego ani przenosić jakichkolwiek praw i obowiązków wynikających z licencji lub regulaminy na osobę trzecią bez pisemnej zgody wszystkich współuprawnionych (§ 4 ust. 5 regulaminu). Według § 7 ust. 2 regulaminu każdy ze współuprawnionych może wystąpić samodzielnie na drogę postępowania sądowego w sprawie o naruszenie praw wyłącznych wynikających ze znaku towarowego i dochodzić roszczeń z tego tytułu, przy czym uzyskane odszkodowania przypadać będą współuprawnionym w równych częściach, po potrąceniu kosztów poniesionych w związku z dochodzeniem roszczeń (regulamin znaku towarowego R. (...) – k. 155-157).

Twórcą produktów z serii (...) był pradziadek F. O. (3), F. O. (2) i F. O. (1). Produkcję i wprowadzanie do obrotu tychże produktów kontynuował następnie ich dziadek, a następnie ojciec F., który prowadził piekarnię. Miał on zamiar, aby przekazanie rodzinnego przedsiębiorstwa nastąpiło na rzecz wszystkich jego synów w sposób równy i sprawiedliwy. Na pierwszym etapie prawa do znaków zostały darowane F. O. (1), zaś po osiągnięciu pełnoletności przez pozostałych synów również na ich rzecz. Podział ten został dokonany ostatecznie w roku 2020 poprzez podpisanie regulaminów wskazanych powyżej znaków towarowych (wyrok Sądu Okręgowego w Katowicach z dnia 25 listopada 2024 r., sygn. akt XXIV GW 649/23 wraz z uzasadnieniem – k. 46-73).

Podczas prowadzonych indywidualnych działalności gospodarczych F., N. i F. O. (3), na potrzeby oznaczenia prowadzonych przez siebie piekarni posługiwali się następującymi znakami towarowymi: znakiem graficznym nr R.(...) o wyglądzie: , znakiem słowno-graficznym nr R.(...) o wyglądzie: , znakiem słowno-graficznym nr R.(...) o wyglądzie: , znakiem słownym nr R.(...) o treści (...), znakiem słowno-graficznym nr R.(...) o wyglądzie: , znakiem słowno-graficznym nr R.(...) o wyglądzie: , znakiem słowno-graficznym nr R.(...) o wyglądzie: oraz znakiem słowno-graficznym nr R.(...) o wyglądzie: . W dniu 31 czerwca 2016 r. F. O. (2) za zgodą N. O. darował prawa ochronne na wskazane powyżej znaki towarowe swojemu synowi F. O. (1) (wyrok Sądu Okręgowego w Katowicach z dnia 25 listopada 2024 r., sygn. akt XXIV GW 649/23 wraz z uzasadnieniem – k. 46-73).

Ponadto na przestrzeni lat 1938-2014 działalność F., N. i F. O. (1) oraz ich przodków oznaczana była następującymi logami: , , , , , , i ( wyrok Sądu Okręgowego w Katowicach z dnia 25 listopada 2024 r., sygn. akt XXIV GW 649/23 wraz z uzasadnieniem – k. 46-73).

W latach 2016-2017 powodowie, F. O. (1), F. O. (2) i N. O. powołali pięć spółek. Mianowicie w dniu 24 maja 2016 r. powstała (...) spółka jawna z siedzibą w L. (KRS:(...)) prowadząca działalność gospodarczą w zakresie m. in. produkcji pieczywa, świeżych wyrobów ciastkarskich i ciastek. Wspólnikami założycielami tej spółki byli F. (ojciec) i N. O.. F. O. (2) nie jest jej wspólnikiem od dnia 8 lutego 2022 r., zaś w dniu 31 stycznia 2020 r. wspólnikami zostali dodatkowo F., F. i F. O. (2) (syn). W dniu 3 lutego 2016 r. doszło do powstania Piekarnia (...) spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w L. (KRS:(...)). Jej założycielami byli N., F. (ojciec) i F. O. (1). Z. 7 stycznia 2020 r. wspólnikami zostali dodatkowo F. i F. (syn) O.. W tym samym dniu rodzice przestali być wspólnikami tejże spółki. Jej działalność obejmuje zarządzanie i wynajem nieruchomości oraz doradztwo w zakresie prowadzenia działalności gospodarczej. Pozostaje ona jednocześnie komplementariuszem (...) spółka z ograniczoną odpowiedzialnością spółki komandytowej z siedzibą w L. (KRS:(...)), która powstała dnia 16 czerwca 2016 r. w wyniku przekształcenia spółki cywilnej (Pracownia (...) F. O. (2), N. O., F. O. (1) s.c.) w spółkę prawa handlowego. Komandytariuszami tej spółki pozostają F. O. (1) oraz powodowie. Prowadzi ona działalność w przeważającej części w zakresie produkcji pieczywa, świeżych wyrobów ciastkarskich i ciastek (wyrok Sądu Okręgowego w Katowicach z dnia 25 listopada 2024 r., sygn. akt XXIV GW 649/23 wraz z uzasadnieniem – k. 46-73).

Uprawniony F. O. (3) i F. O. (1) są wspólnikami (...) spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w upadłości z siedzibą w L., będąc jednocześnie członkami jej zarządu. Do składania oświadczeń w imieniu spółki upoważniony jest każdy z członków zarządu samodzielnie. Z kolei spółka ta jest komplementariuszem (...) spółka z ograniczoną odpowiedzialnością spółki komandytowej w upadłości z siedzibą w L., do reprezentowanie której uprawnieni są samodzielnie F. O. (3) i F. O. (1), jako członkowie zarządu komplementariusza. Powyższa spółka pozostaje w stanie upadłości od dnia 27 maja 2024 r. (dane o (...) spółce z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w L. i o (...) spółka z ograniczoną odpowiedzialnością spółce komandytowej z siedzibą w L. w rejestrze przedsiębiorców Krajowego rejestru Sądowego – fakty, o których informacja jest powszechnie dostępna w rozumieniu art. 228 § 2 k.p.c.).

(...) spółka z ograniczoną odpowiedzialnością spółka komandytowa w upadłości z siedzibą w L. w ramach prowadzonej działalności gospodarczej produkowała, reklamowała i wprowadzała do obrotu produkty opatrzone znakami towarowymi o numerach R.(...), R.(...) i R.(...). W gronie produktów tych znajdowały się ,,(...)” o wyglądzie: , ,,(...)”, ,,(...)” o wyglądzie: , ,,Żur na zakwasie niepasteryzowany” i ,,Barszcz czerwony kiszony” o wyglądzie: . Uzyskały one nagrody i wyróżnienia, w tym certyfikat znaku (...) oraz znak (...) (certyfikaty – k. 76-77, katalog reklamowy – k. 78-82, faktury VAT – k. 100-111).

F. O. (1) samodzielnie reprezentując (...) spółka z ograniczoną odpowiedzialnością spółkę komandytową z siedzibą w L. dokonał zbycia jej majątku, w tym sprzętu służącego do produkcji żurów i barszczu, na rzecz obowiązanej po rynkowo nieopłacalnych cenach. Zawarł w imieniu w/w spółki umowy najmu lokali, w których miała miejsce produkcja, oraz umowy najmu domen, których trzonem były sformułowania ,,(...)” i ,,(...)”. Uniemożliwiło to w/w spółce dalsze prowadzenie dotychczasowej działalności powodując jej upadłość (wyrok Sądu Okręgowego w Katowicach z dnia 25 listopada 2024 r., sygn. akt XXIV GW 649/23 wraz z uzasadnieniem – k. 46-73).

Obowiązana (...) spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w L. prowadzi działalność gospodarczą w zakresie m. in, sprzedaży hurtowej żywności i napojów (dane o obowiązanej w rejestrze przedsiębiorców Krajowego rejestru Sądowego – fakty, o których informacja jest powszechnie dostępna w rozumieniu art. 228 § 2 k.p.c.).

Obowiązana produkuje, reklamuje i wprowadza do obrotu produkty w postaci żurów i barszczu o następujących nazwach i wyglądzie:

a. ,,Żur na zakwasie niepasteryzowany” (kod (...): (...)) w butelce o pojemności (...) ml i wyglądzie: i ;

a. ,,Barszcz biały na zakwasie niepasteryzowany” (kod (...): (...)) w butelce o pojemności (...) ml i wyglądzie: i ;

b. (...) (kod (...): (...)) w butelce o pojemności (...) ml i wyglądzie: ;

c. ,,Żur grzybowy na zakwasie niepasteryzowany” (kod (...): (...)) w butelce o pojemności (...) ml i wyglądzie: ;

d. ,,Żur na zakwasie niepasteryzowany” (kod (...): (...)) w butelce o pojemności (...) ml i wyglądzie: i ;

e. ,,Barszcz biały na zakwasie niepasteryzowany” (kod (...): (...)) w butelce o pojemności (...) ml i wyglądzie: i ;

f. ,,Barszcz czerwony kiszony” (kod (...): (...)) w butelce o pojemności (...) ml i wyglądzie: i ;

g. ,,Żur na zakwasie niepasteryzowany (...)” (kod (...): (...)) w butelce o pojemności 3 litrów i wyglądzie: ;

h. ,,Barszcz biały na zakwasie niepasteryzowany (...)” (kod (...): (...)) w butelce o pojemności 3 litrów i wyglądzie: .

Wyrokiem z dnia 25 listopada 2024 r. wydanym w sprawie o sygn. akt XXIV GW 649/23 Sąd Okręgowy w Katowicach nakazał obowiązanej zaniechania produkowania, oferowania, reklamowania, rozpowszechniania w jakiejkolwiek formie oraz wprowadzania do obrotu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej produktów w postaci żurów i barszczu w opakowaniu posiadającym etykiety zawierające oznaczenie słowne (...), w tym oznaczenie słowne (...) przedstawione w formie słowno-graficznej o następujących postaciach: , , , , , , , , , , , , i . Ponadto Sąd nakazał obowiązanej wycofanie z obrotu i zniszczenie, stanowiących jej własność, produktów w postaci żurów i barszczu w opakowaniu posiadającym etykiety zawierające oznaczenie słowne (...), w tym oznaczenie słowne (...) przedstawione w formie słowno-graficznej oraz słowno-graficznej , w szczególności wskazanych powyżej. Wydając to orzeczenie Sąd przyjął, że produkcja, wprowadzanie do obrotu, reklamowanie i składowanie powyższych produktów, opatrzonych w/w emblematami, stanowi naruszenie praw ochronnych na znaki towarowe nr R.(...), R.(...) i R.(...) (wyrok Sądu Okręgowego w Katowicach z dnia 25 listopada 2024 r., sygn. akt XXIV GW 649/23 wraz z uzasadnieniem – k. 46-73, wydruk strony internetowej o domenie (...) – k. 166-168, informacje o produktach obowiązanej na wykorzystywanej przez nią stronie internetowej o domenie (...) zarejestrowanej na rzecz F. O. (1) – fakty, o których informacja jest powszechnie dostępna w rozumieniu art. 228 § 2 k.p.c.).

Uprawnieni poinformowali niektórych kontrahentów obowiązanej, dystrybuujących produkty w postaci żurów i barszczu, w tym podmiot oznaczony jako ,,(...).PL”, F. Z. prowadzącego działalność gospodarczą pod firmą (...).H.U. (...), (...) spółkę z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w N. oraz (...) spółkę z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w L. o możliwej dystrybucji przez te podmiotu produktów z naruszeniem praw ochronnych na znaki towarowe uprawnionych. Pisma zawierały wskazanie nazwy i wyglądu poszczególnych produktów, których dystrybucja mogła odbywać się z naruszeniem praw ochronnych na znaki towarowe uprawnionych (pisma informacyjne z dnia 3 kwietnia 2024 r. – k. 128-139).

Obowiązana złożyła apelację od tego wyroku, która do tej pory nie została rozpoznana. Z uwagi na brak prawomocności tego wyroku obowiązana kontynuuje produkcję, reklamę i wprowadzanie do obrotu spornych produktów. O fakcie nieprawomocności wyroku obowiązana informuje swoich kontrahentów (oświadczenie z dnia 18 grudnia 2024 r. złożone w imieniu obowiązanej przez F. O. (1) – k. 126, apelacja z dnia 8 stycznia 2025 r. – k. 180-202).

Sąd zważył, co następuje.

Wniosek o wezwanie do udzielenia informacji zasługiwał na uwzględnienie w części, a wniosek o wyjawienie środków dowodowych podlegał odrzuceniu.

Zgodnie z art. 479 113 § 1 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. – Kodeks postępowania cywilnego (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1568 ze zm., określanej dalej jako ,,k.p.c.”), na wniosek uprawnionego, jeżeli wykaże on w sposób wiarygodny okoliczności wskazujące na naruszenie, sąd może przed wszczęciem postępowania w sprawie o naruszenie lub w jego toku aż do zamknięcia rozprawy w pierwszej instancji wezwać naruszającego do udzielenia informacji o pochodzeniu i sieciach dystrybucji towarów lub usług, jeżeli jest to niezbędne dla dochodzenia roszczenia.

Norma art. 479 118 § 1 k.p.c. stanowi, że sąd, uwzględniając wniosek, określa termin udzielenia informacji, ich rodzaj i zakres, a także zasady zapoznania się z nimi przez uprawnionego. Informacji udziela się pod rygorem odpowiedzialności karnej.

Według art. 479 115 § 1 k.p.c., wezwanie do udzielenia informacji, o których mowa w art. 479 113 , dotyczy wyłącznie:



informacji o firmie, miejscu zamieszkania lub siedzibie i adresie producentów, wytwórców, dystrybutorów, dostawców oraz innych poprzednich posiadaczy, od których lub na rzecz których nastąpiło nabycie lub zbycie towarów, korzystanie z usług lub ich świadczenie, jak również przewidywanych hurtowników i detalistów tych towarów lub usług;



informacji o ilości wyprodukowanych, wytworzonych, wysłanych, otrzymanych lub zamówionych towarów lub świadczonych usług, jak również cenach otrzymanych w zamian za towary lub usługi;



w szczególnie uzasadnionych okolicznościach innych informacji, które są niezbędne do wykazania wysokości roszczenia.

Wniosek o udzielenie informacji stanowi odrębne sui generis żądanie procesowe, które ze swej istoty nie ma charakteru materialnoprawnego, zaś jego celem jest ułatwienie uprawnionego dochodzenia przysługujących mu roszczeń w zakresie ustalenia rozmiaru doznanej przez niego szkody lub też bezpodstawnie pobranych przez naruszyciela korzyści (por. J.R. Antoniuk, Postępowanie o udzielenie informacji w związku z naruszeniem własności intelektualnej jako rodzaj postępowania cywilnego, PS 2014, nr 11-12, s. 144-163).

Prawo do informacji w dziedzinie własności intelektualnej ma zasadnicze znaczenie dla zapobiegawczego oddziaływania prawa, ponieważ efekt prewencyjny zależy w dużej mierze od tego, jak potencjalny naruszyciel ocenia ryzyko wykrycia naruszenia. Dostęp do informacji niewątpliwie zwiększa to ryzyko. W przypadku sporów dotyczących naruszeń praw własności intelektualnej dla zapewnienia równowagi stron w procesie konieczne jest odejście od zasad ogólnych dostarczania dowodów i współdziałania stron, dopiero bowiem współdziałanie pozwanego w zakresie dostarczania informacji może wprowadzić równowagę sił stron występujących w procesie i uczciwe postępowanie (por. A. Tischner, Odpowiedzialność majątkowa za naruszenie prawa do znaku towarowego, Warszawa 2008, s. 265).

Norma art. 479 116 k.p.c. stanowi, że wniosek o udzielenie informacji powinien odpowiadać wymaganiom przepisanym dla pisma procesowego, a ponadto zawierać:



wykazanie w sposób wiarygodny okoliczności wskazujących na naruszenie prawa własności intelektualnej;



określenie informacji, które są przedmiotem wezwania;



określenie obowiązanego oraz wskazanie okoliczności, z których może wynikać, że dysponuje on informacjami objętymi wnioskiem;



wykazanie, że informacje są konieczne do określenia źródła lub zakresu naruszenia prawa.

Sąd nie podziela zarówno wyrażonego w doktrynie poglądu, zgodnie z którym wiarygodne wykazanie okoliczności to nic innego jak jego uprawdopodobnienie, a wiarygodność nie oznacza pewności zaistnienia faktu, pewność ta wynika dopiero z udowodnienia faktu, jeżeli więc w art. 479 113 § 1 k.p.c. jest mowa o wykazaniu w wiarygodny sposób okoliczności wskazujących na naruszenie prawa, to znaczy, że ustawa zadowala się uprawdopodobnieniem tychże okoliczności w miejsce ich udowodnienia (por. A. Jakubecki, Wezwanie do udzielenia informacji w postępowaniu odrębnym w sprawach własności intelektualnej, PPC 2020, nr 3, s. 490), jak i poglądu, zgodnie z którym zawarty w art. 479 113 § 1 k.p.c. wymóg wykazania w sposób wiarygodny okoliczności wskazujących na naruszenie prawa własności intelektualnej, wymaga ich udowodnienia, nie zaś ich uprawdopodobnienia (tak m.in. E. Stefańska [w:] Kodeks postępowania cywilnego. Komentarz. Tom II. Art. 478-1217, wyd. IV, red. M. Manowska, Warszawa 2021, art. 479 116, LEX).

Prawidłowej interpretacji pojęcia wykazania w sposób wiarygodny okoliczności wskazujących na naruszenie prawa własności intelektualnej należy dokonywać, odwołując się do brzmienia dyrektywy 2004/48/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie egzekwowania praw własności intelektualnej (Dz. U. UE. L. z 2004 r. Nr 157, str. 45, zwanej dalej „dyrektywa”), która w art. 8 ust. 1 stanowi, iż państwa członkowskie zapewniają, że w kontekście postępowania sądowego dotyczącego naruszenia prawa własności intelektualnej oraz w odpowiedzi na uzasadnione żądanie powoda właściwe organy sądowe mogą nakazać przedstawienie informacji o pochodzeniu i sieciach dystrybucji towarów lub usług naruszających prawo własności intelektualnej przez naruszającego i/lub jakąkolwiek inną osobę. Zgodnie z tezą 14 preambuły dyrektywy prawo do informacji ma być stosowane do naruszeń dokonywanych na skalę handlową, a więc działań podejmowanych w celu czerpania bezpośredniego lub pośredniego zysku gospodarczego.

Wskazać także należy, że ustawodawca w przypadkach, właściwych wyłącznie postępowaniu w sprawach własności intelektualnej, zabezpieczenia środka dowodowego (art. 479 98 § 1 k.p.c.) oraz wyjawienia lub wydania środka dowodowego (art. 479 106 k.p.c.) wymaga uprawdopodobnienia roszczenia i okoliczności leżących u jego podstawy. Przyjmując paradygmat racjonalnego ustawodawcy, nie można dojść do wniosku, że prawodawca zrównuje pojęcie wykazania z uprawdopodobnieniem, gdyby tak bowiem było, nie istniałaby potrzeba sięgania po pojęcie wykazania, na co wskazuje § 10 rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 20 czerwca 2002 r. w sprawie „Zasad techniki prawodawczej” (t.j. Dz. U. z 2016 r. poz. 283), który stwierdza, że do oznaczenia jednakowych pojęć używa się jednakowych określeń, a różnych pojęć nie oznacza się tymi samymi określeniami.

Ponadto zawarty w art. 8 ust. 1 Dyrektywy 2004/48/WE wymóg „uzasadnionego żądania” warunkującego jego uwzględnienie odbiega od warunków jakie, w świetle Dyrektywy 2004/48/WE, konieczne są dla uwzględnienia wniosku o wyjawienie lub wydanie środka dowodowego oraz zabezpieczenia środka dowodowego. Dla tych żądań wymagane jest aby strona „przedstawiła należyte dostępne dowody wystarczające do poparcia jej roszczeń” w odniesieniu do pierwszego z nich (art. 6 Dyrektywy 2004/48/WE) oraz „przedstawiła należyte dostępne dowody uzasadniające jej roszczenie z tytułu naruszenia jej prawa własności intelektualnej lub zagrożenia naruszeniem tego prawa” w odniesieniu do drugiego (art. 7 Dyrektywy 2004/48/WE). O ile zatem wymogi uwzględnienia wniosku o wyjawienie lub wydanie środka dowodowego oraz zabezpieczenia środka dowodowego w świetle Dyrektywy 2004/48/WE uznać można za tożsame, podobnie jak czyni to polski ustawodawca, to uwzględnienie wniosku o wezwanie do udzielenia informacji uzależnione jest od spełnienia innych wymogów, podobnie jak ma to miejsce w przypadku polskiej regulacji.

Pojęcie wykazania pojawia się w k.p.c. m.in. na gruncie art. 126 § 1 pkt 5 k.p.c., zgodnie z którym każde pismo procesowe powinno zawierać w przypadku gdy jest to konieczne do rozstrzygnięcia co do wniosku lub oświadczenia – wskazanie faktów, na których strona opiera swój wniosek lub oświadczenie, oraz wskazanie dowodu na wykazanie każdego z tych faktów, art. 235 1 k.p.c. stanowiącego, że we wniosku o przeprowadzenie dowodu strona jest obowiązana oznaczyć dowód w sposób umożliwiający przeprowadzenie go oraz wyszczególnić fakty, które mają zostać wykazane tym dowodem, art. 235 2 § 1 pkt 2 i 3 k.p.c., według którego sąd może w szczególności pominąć dowód mający wykazać fakt bezsporny, nieistotny dla rozstrzygnięcia sprawy lub udowodniony zgodnie z twierdzeniem wnioskodawcy lub też nieprzydatny do wykazania danego faktu, art. 236 k.p.c. stwierdzającego, iż w postanowieniu o dopuszczeniu dowodu sąd oznaczy środek dowodowy i fakty, które mają nim zostać wykazane, a w miarę potrzeby i możliwości – także termin i miejsce przeprowadzenia dowodu, na gruncie art. 458 9 § 7 zd. 1 k.p.c., według którego fakty, które miałyby zostać wykazane dowodami wyłączonymi przez umowę dowodową, sąd może ustalić na podstawie twierdzeń stron, biorąc pod rozwagę całokształt okoliczności sprawy, czy też art. 479 116 pkt 4 k.p.c., zgodnie z którym w przypadku wniosku o wezwanie do udzielenia informacji konieczne jest wykazanie, że żądane informacje są konieczne do określenia źródła lub zakresu naruszenia prawa.

Posłużenie się przez ustawodawcę pojęciem „wykazania” tak w treści art. 479 113 § 1 k.p.c., jak i w treści art. 479 116 pkt 1 k.p.c., sugerować by mogło zatem, że zamiarem ustawodawcy było wprowadzenie wymogu „udowodniania”. Z drugiej jednak strony dodanie określenia „w sposób wiarygodny” sugeruje, że wymóg ten nie jest jednak tożsamy z wymogami zawartymi w innych regulacjach posługujących się terminem „wykazanie”. W przeciwnym bowiem razie jego umieszczenie w treści art. 479 113 § 1 k.p.c. jak i w treści art. 479 116 pkt 1 k.p.c., byłoby bezcelowe.

Odrzucenie koncepcji zarówno o uprawdopodobnieniu, jak i udowodnieniu, jako wymaganemu stopniowi poznania sędziowskiego prowadzi do wniosku, że pod sfomułowaniem ustawodawcy „wykazać w sposób wiarygodny” użytym w treści art. 479 113 § 1 k.p.c. i art. 479 116 pkt 1 k.p.c. kryje się stopień dowodu zwany wysokim prawdopodobieństwem (zob. J.R. Antoniuk, Uwagi na tle regulacji postępowania o wezwanie do udzielenia informacji [w:] Reforma prawa własności intelektualnej. Część II, red. A. Adamczak, Kielce 2022, s. 159-163; tenże, Wysokie prawdopodobieństwo naruszenia własności intelektualnej jako przesłanka uwzględnienia wniosku o wezwanie do udzielenia informacji, Monitor Prawniczy 2024, nr 3, s. 138-143). Podzielić tym samym należy stanowisko Sądu Apelacyjnego w Warszawie zawarte w postanowieniu z dnia 13 sierpnia 2021 r. (VII AGz 265/21, nie publ.), w którym sąd ten stanął na stanowisku, że „przesłanka wykazania w sposób wiarygodny okoliczności wskazujących na naruszenie jest spełniona wówczas, gdy na podstawie materiału dowodowego znajdującego się w aktach sprawy możliwe jest z wysokim stopniem prawdopodobieństwa przyjęcie, że doszło do naruszenia praw uprawnionego”. Stanowisko to podzielił Sąd Apelacyjny w Poznaniu w postanowieniu z dnia 22 lutego 2023 r. (I AGz 183/22, nie publ.).

Przyjąć zatem należy, że art. 479 113 § 1 i art. 479 116 pkt 1 k.p.c. wymaga od uprawnionego zaoferowania sądowi takich dowodów naruszenia konkretnego prawa własności intelektualnej, które w wysokim stopniu uprawdopodobnią, że naruszenie to miało miejsce. Przepis art. 479 116 pkt 1 k.p.c. wymaga zatem od uprawnionego wiarygodnego wykazania okoliczności, które to okoliczności wskazywać muszą na naruszenie konkretnego prawa własność intelektualnej.

Pojęcie „prawo własności intelektualnej” interpretować należy w świetle art. 479 89 k.p.c., co oznacza, iż do praw własności intelektualnej w rozumieniu art. 479 116 pkt 1 k.p.c. zaliczają się m.in. prawa autorskie i pokrewne, prawa własności przemysłowej oraz inne prawa na dobrach niematerialnych.

Nie ulega przy tym wątpliwości, że prawa ochronne na znaki towarowe, których dotyczy niniejsze postępowanie stanowią prawa własności intelektualnej.

Przed przystąpieniem do meritum należy wskazać, że zgormadzony w sprawie materiał dowodowy pozwala na przyjęcie, że uprawnieni w całości uprawdopodobnili i to w wysokim stopniu fakty, na których oparli wniosek o wezwanie do udzielenia informacji. Fakty uprawdopodobnione w całości pokrywają się z ustalonym w niniejszej sprawie stanem faktycznym, stąd nie zachodzi potrzeba ponownego ich przytaczania.

W tym kontekście zauważyć należy, że wyrok Sądu Okręgowego w Katowicach z dnia 25 listopada 2024 r. wydany w sprawie o sygn. akt XXIV GW 649/23 stanowił dowód uprawdopodabniający w wysokim stopniu fakty produkcji, reklamy i wprowadzania do obrotu przez obowiązaną jej produktów w postaci żurów i barszczu, w tym tych, co do których uprawnieni domagają się zobowiązania obowiązanej do udzielenia informacji.

Wyroki sądów, jak również uzasadnienia tych wyroków, są dokumentami urzędowymi w rozumieniu art. 244 k.p.c. i stanowią dowód tego, co zostało w nich urzędowo zaświadczone, w związku z czym Sąd jest uprawniony do dokonania ustaleń faktycznych na podstawie tych dokumentów przy uwzględnieniu całości zgromadzonego materiału dowodowego zgodnie z zasadą swobodnej oceny dowodów (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 20 lutego 2024 r., I CSK 6432/22, LEX nr 3687612).

Sąd Okręgowy w Katowicach wskazał w uzasadnieniu powyższego wyroku, że obowiązana produkuje, reklamuje i wprowadza do obrotu produkty w postaci żurów i barszczu, w tym te o wyglądzie . Jednocześnie obowiązana podniosła, że od wyroku tego wniosła apelację nie przedstawiając jednak dowodów wskazujących, że stan faktyczny w niniejszej sprawie kształtował się w sposób odmienny niż taki jaki ustalono przy rozpoznawaniu sprawy o sygn. akt XXIV GW 649/23, w szczególności nie zaoferowała ona dowodów przesądzających o tym, że obowiązana nie produkuje, nie reklamuje i nie wprowadza do obrotu wskazanych powyżej żurów i barszczu.

Biorąc z kolei pod uwagę, że przepis art. 252 k.p.c. nakłada na stronę zaprzeczającą prawdziwości dokumentu urzędowego oraz zgodności z prawdą zawartych w dokumencie urzędowym oświadczeń obowiązek udowodnienia tych okoliczności, Sąd uznał, że brak było podstaw od podważenia wiarygodności dowodu z dokumentu urzędowego w postaci wyroku Sądu Okręgowego w Katowicach z dnia 25 listopada 2024 r. wydanego w sprawie o sygn. akt XXIV GW 649/23 wraz z jego uzasadnieniem.

Należy wskazać, że podstawową funkcją znaku towarowego jest gwarantowanie konsumentowi lub końcowemu odbiorcy możliwości określenia pochodzenia towaru lub usługi nim oznaczonych, odróżnienia go (bez ewentualności wprowadzenia w błąd) od towarów lub usług innego pochodzenia (por. wyrok Trybunału Sprawiedliwości z dnia 8 maja 2008 r. w sprawie C-304/06 P U. F., (...) 2008/5/I-(...)).

Prawo wyłączne zostało przyznane, aby umożliwić właścicielowi znaku towarowego ochronę jego szczególnych interesów, zadbanie o to, aby znak ten mógł spełniać właściwe mu funkcje wskazywania konsumentom pochodzenia towaru lub usługi oraz gwarantowania ich jakości, a także funkcje komunikacyjną, reklamową i inwestycyjną. Wykonywanie prawa wyłącznego jest zastrzeżone dla przypadków, w których używanie przez osoby trzecie określonego oznaczenia wpływa lub może negatywnie wpływać na pełnione przez znak funkcje (por. wyrok Trybunału Sprawiedliwości z dnia 22 września 2011 r. w sprawie C-482/(...) G. G., D. O. v. (...) Inc., (...)8-9B/I-(...)-(...)).

Z art. 153 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 30 czerwca 2000 r. – Prawo własności przemysłowej (t.j. Dz. U. z 2023 poz. 1170, określanej dalej jako ,,p.w.p.”), wynika, że prawo ochronne na znak towarowy jest bezwzględnym prawem podmiotowym o czasowo i terytorialnie ograniczonej skuteczności. Przepis ten stanowi podstawę do wyodrębnienia strony pozytywnej, obejmującej swym zakresem prawo wyłącznego używania znaku w sposób zarobkowy lub zawodowy na całym terytorium Polski oraz strony negatywnej obejmującej roszczenia służące uprawnionemu na wypadek wkroczenia przez naruszyciela w zakres przysługującego mu prawa wyłącznego.

Według art. 296 ust. 1 p.w.p., osoba, której prawo ochronne na znak towarowy zostało naruszone, lub osoba, której ustawa na to zezwala, może żądać od osoby, która naruszyła to prawo, zaniechania naruszania, wydania bezpodstawnie uzyskanych korzyści, a w razie zawinionego naruszenia również naprawienia wyrządzonej szkody na zasadach ogólnych albo poprzez zapłatę sumy pieniężnej w wysokości odpowiadającej opłacie licencyjnej albo innego stosownego wynagrodzenia, które w chwili ich dochodzenia byłyby należne tytułem udzielenia przez uprawnionego zgody na korzystanie ze znaku towarowego.

Przepis art. 296 ust. 2 p.w.p. przyznaje zaś uprawnionemu z prawa ochronnego na znak towarowy, na który udzielono prawa ochronnego z wcześniejszym pierwszeństwem, prawo do zakazania innej osobie bezprawnego używania w obrocie gospodarczym znaku identycznego:



ze znakiem towarowym, na który udzielono prawa ochronnego z wcześniejszym pierwszeństwem na rzecz tego uprawnionego w odniesieniu do identycznych towarów (art. 296 ust. 2 pkt 1 p.w.p.);



lub podobnego do znaku towarowego, na który udzielono prawa ochronnego z wcześniejszym pierwszeństwem na rzecz tego uprawnionego w odniesieniu do towarów identycznych lub podobnych, jeżeli zachodzi ryzyko wprowadzenia odbiorców w błąd, które obejmuje w szczególności ryzyko skojarzenia znaku ze znakiem towarowym, na który udzielono prawa ochronnego z wcześniejszym pierwszeństwem na rzecz tego uprawnionego (art. 296 ust. 2 pkt 2 p.w.p.);

- lub podobnego do renomowanego znaku towarowego, na który udzielono prawa ochronnego z wcześniejszym pierwszeństwem na rzecz tego uprawnionego w odniesieniu do jakichkolwiek towarów, jeżeli używanie tego znaku bez uzasadnionej przyczyny przynosi nienależną korzyść lub jest szkodliwe dla odróżniającego charakteru lub renomy znaku wcześniejszego (art. 296 ust. 2 pkt 3 p.w.p.).

Zgodnie z art. 286 p.w.p., sąd, rozstrzygając o naruszeniu prawa, może orzec, na wniosek uprawnionego, o będących własnością naruszającego bezprawnie wytworzonych lub oznaczonych wytworach oraz środkach i materiałach, które zostały użyte do ich wytworzenia lub oznaczenia. W szczególności sąd może orzec o ich wycofaniu z obrotu, przyznaniu uprawnionemu na poczet zasądzonej na jego rzecz sumy pieniężnej albo zniszczeniu. Orzekając, sąd uwzględnia wagę naruszenia oraz interesy osób trzecich.

Zdefiniowane przez ustawodawcę typy naruszeń wiążą się co do zasady z negatywnym wpływem działania osoby nieuprawnionej na możliwość pełnienia przez znak towarowy przynależnych mu funkcji (w szczególności oznaczenia pochodzenia). Nie w każdej zatem sprawie uprawniony zmuszony jest do odrębnego wykazywania spełnienia tej przesłanki. Wydaje się jednak celowe i przydatne wyjaśnienie tej kwestii, by wyeliminować wszelkie mogące powstać na gruncie stanu faktycznego wątpliwości co do charakteru działania pozwanego i jego potencjalnych skutków na wykonywanie przez powoda prawa do znaku towarowego. Kwalifikacja naruszenia prawa ochronnego na znak towarowy na tle art. 296 ust. 2 p.w.p. powinna być dokonywana według zasad wypracowanych w orzecznictwie Trybunału Sprawiedliwości i Sądu Unii Europejskiej na tle Pierwszej Dyrektywy Rady nr 89/104/EWG z dnia 21 grudnia 1989 r. mającej na celu zbliżenie ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do znaków towarowych (zmienionej Dyrektywą Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/95/WE z dnia 22 października 2008 r. mającą na celu zbliżenie ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do znaków towarowych) oraz rozporządzenia Rady (WE) nr 207/2009 z dnia 26 lutego 2009 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego.

Ocena identyczności lub podobieństwa znaku zarejestrowanego i przeciwstawianego mu oznaczenia pozwanego opiera się na ich zgodności wizualnej, fonetycznej i koncepcyjnej. Znaki należy porównywać całościowo, a decydujące znaczenie mieć będą elementy odróżniające (dominujące), a nie opisowe. Oznaczenie może być uznane za identyczne ze znakiem, tylko wtedy, gdy powtarza – bez dokonywania zmian lub uzupełnień – wszystkie jego elementy lub, gdy rozpatrywane jako całość, wykazuje nieznaczne różnice, które nie zostaną dostrzeżone przez przeciętnego konsumenta (tak wyrok Trybunału z dnia 20 marca 2003 r., C-291/00 (...) ). Dwa znaki towarowe są do siebie podobne jeżeli, z punktu widzenia określonego kręgu odbiorców, są one przynajmniej częściowo identyczne w jednym lub kilku istotnych aspektach (tak wyrok Sądu z dnia 23 października 2002 r. w sprawie T-6/01 P. ).

Dla stwierdzenia, czy w konkretnym przypadku znaki są identyczne, czy też można mówić zaledwie o podobieństwie, konieczne jest dokonanie oceny wizualnych, fonetycznych i znaczeniowych cech znaków i ich całościowego oddziaływania na percepcję należycie poinformowanego, dostatecznie uważnego i rozsądnego przeciętnego konsumenta (tak wyroki Trybunału z dnia 20 marca 2003 r. w sprawie C-291/00 (...) , z dnia 8 maja 2014 r. w sprawie C-591/12 P (...) SA).

Dokonując oceny podobieństwa towarów i usług należy brać pod uwagę wszystkie czynniki charakteryzujące zachodzące między nimi relacje (zależności), szczególnie ich rodzaj i przeznaczenie, sposób używania lub korzystania z nich, warunki w jakich są sprzedawane, a także ich wzajemny, konkurencyjny lub komplementarny charakter. (tak wyroki Sądu z dnia 23 października 2002 r. w sprawie T-388/00 (...) , z dnia 4 listopada 2003 r. w sprawie T-85/02 W. ). Całościowa ocena zakłada pewną współzależność między branymi pod uwagę czynnikami, w szczególności podobieństwem znaków oraz podobieństwem towarów/usług, których one dotyczą, przy czym niski stopień podobieństwa towarów i usług może być zrównoważony znaczącym stopniem podobieństwa znaków i odwrotnie. (zasada wzajemnej zależności – tak wyroki Trybunału z dnia 23 października /2002 r. w sprawie T-6/01 P. , z dnia 13 września 2007 r. w sprawie C-234/06 Ż. M. , z dnia 18 grudnia 2008 r. w sprawie C-16/06 P. ).

W myśl utrwalonego orzecznictwa, prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd istnieje, gdy znaczna część właściwego kręgu odbiorców mogłaby zostać skłoniona do omyłkowego zakupu towaru pozwanego, myśląc, że jest to towar uprawnionego (uznając, że dane towary lub usługi pochodzą z tego samego przedsiębiorstwa), ewentualnie mogłaby uznać, że dane towary lub usługi pochodzą z przedsiębiorstw powiązanych ze sobą gospodarczo. (tak wyroki Trybunału z dnia 29 września 1998 r. w sprawie C-39/97 W. , z dnia 4 maja 1999 r. w sprawach połączonych C-108/97, C-109/97 Windsurfing W. O. , z dnia 22 czerwca 1999 r. w sprawie C-342/97 N. P. , z dnia 2 września 2010 r. w sprawie C-254/09 CK L. L. i wyrok Sądu z dnia 9 grudnia 2010 r. w sprawie T-303/08 S. (...) ) Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd powinno być oceniane w sposób całościowy, według sposobu postrzegania określonego konsumenta, przy uwzględnieniu wszystkich istotnych okoliczności konkretnego przypadku, szczególnie wzajemnej zależności między podobieństwem oznaczeń i towarów lub usług, których one dotyczą. (tak wyroki Trybunału z dnia 11 listopada 1997 r. w sprawie C-251/95 E. , z dnia 23 marca 2006 r. w sprawie C-206/04 P. , z dnia 18 grudnia 2008 r. w sprawie C-16/06 P. , z dnia 8 maja 2014 r. w sprawie C-591/12 P G. oraz wyroki Sądu z dnia 9 lipca 2003 r. w sprawie T-162/01 S. i z dnia 20 stycznia 2010 r. w sprawie T-460/07 N. ). Właściwy krąg odbiorców składa się z przeciętnych konsumentów, należycie poinformowanych, dostatecznie uważnych i rozsądnych, przy czym poziom uwagi konsumentów może się różnie kształtować w zależności od kategorii towarów lub usług. (tak wyroki Trybunału z dnia 22 czerwca 1999 r. w sprawie C-342/97 N. P. , z dnia 6 maja 2003 r. w sprawie C-104/01 N. i z dnia 12 stycznia 2006 r. w sprawie C-361/04 K. O. ).

Przeciętny konsument rzadko ma możliwość przeprowadzenia bezpośredniego porównania różnych znaków towarowych, musi zazwyczaj zdać się na zachowany w pamięci niedoskonały ich obraz. Ryzyko konfuzji jest tym większe, im silniejszy jest charakter odróżniający znaku towarowego, który wynika z jego samoistnych cech lub renomy (znajomości, rozpoznawalności na rynku) (tak wyroki Trybunału z Dnia 22 czerwca 1999 r. w sprawie C-342/97 N. P. , z dnia 11 listopada 1997 r. w sprawie C-251/95 E. i z dnia 29 września 1998 r. w sprawie C-39/97 W. ). Istnieje pewna współzależność pomiędzy znajomością znaku wśród odbiorców a jego charakterem odróżniającym, tym bardziej wzmocnionym, im bardziej znak jest znany. Przy ocenie, czy znak cieszy się wysoce odróżniającym charakterem wynikającym z jego znajomości wśród odbiorców należy rozpatrzyć wszystkie istotne okoliczności danego przypadku, w szczególności udział znaku w rynku, natężenie, zasięg geograficzny i długość okresu jego używania, wielkość inwestycji dokonanych przez przedsiębiorstwo w celu jego promocji, udział procentowy zainteresowanych grup odbiorców, którym znak umożliwia zidentyfikowanie towarów jako pochodzących z określonego przedsiębiorstwa, jak również oświadczenia izb handlowych i przemysłowych. (tak wyrok Sądu z dnia 12 lipca 2006 r. w sprawie T-277/04 X.-I. ) Ciężar udowodnienia siły znaku towarowego i jego odróżniającego charakteru, spoczywa na powodzie (por. postanowienie Sądu Okręgowego w Warszawie z dnia 11 lipca 2016 r., sygn. akt XXII GWo 67/16, LEX nr 2246411).

Przekładając powyższe rozważania stan faktyczny niniejszej sprawy, przy identyczności produktów, na rzecz których zarejestrowano znaki towarowe uprawnionych (żur, zakwas, żurek na zakwasie, barszcz czerwony na zakwasie, barszcz biały i napoje na bazie zakwasu – objęte klasą 30 klasyfikacji nicejskiej oraz handel detaliczny i hurtowy zupami na bazie zakwasu, w tym żurku – objęte klasą 25 klasyfikacji nicejskiej), i produktów wprowadzanych do obrotu przez obowiązaną pod spornymi oznaczeniami (żur, barszcz biały i barszcz czerwony), w pierwszej kolejności należy dokonać porównania w/w znaków i oznaczeń obowiązanej pod kątem ich podobieństwa.

Należy zauważyć, że znak towarowy R.(...) jest znakiem słownym o treści (...), natomiast znaki R.(...) i R.(...) są znakami słowno-graficznymi o wyglądzie odpowiednio i . Z kolei obowiązana posługuje się oznaczeniami: słownym (...) i słowno-graficznymi o wyglądzie , , ,, , , , , , , , , , , , , , i .

Wskazane powyżej oznaczenia obowiązanej łączy ze znakiem towarowym słownym (...) występowanie słowa (...) w treści umieszczonego na nich logotypu. Słowo to jest identyczne z zarejestrowanym znakiem uprawnionych, stąd też posługiwanie się przez obowiązaną jej oznaczeniami w okolicznościach wskazanych powyżej należało uznać za naruszenie prawa ochronnego przysługującego wnioskodawcom. Za oczywiste uznać bowiem należy, że oznaczenia obowiązanej posiadają wszystkie odróżniające elementy znaku uprawnionych, a także że cechuje je pełna zgodność na płaszczyźnie fonetycznej i koncepcyjnej, albowiem ich wymowa jest dokładnie taka sama oraz odwołują się one do nazwiska O., co świadczy o pełnej zgodności na płaszczyźnie koncepcyjnej. W kontekście zgodności wizualnej, co prawda oznaczenie obowiązanej napisane jest małymi literami (z wyjątkiem litery ,,P”), zaś znak w całości wielkimi, jednakże Sąd uznał, że te różnice nie mają jakiegokolwiek przełożenia na postrzeganie produktów przez przeciętnego konsumenta. Co więcej znak uprawnionych jest znakiem słownym, który chroni określone słowo niezależnie od sposobu jego przekazu, w związku z czym należało uznać w/w różnice za nieznaczne. Tym samym Sąd stwierdził, że obowiązana posługując się swoimi oznaczeniami dopuściła się naruszenia prawa ochronnego na znak towarowy R.(...).

Wskazane powyżej oznaczenie obowiązanej łączy ze znakiem R. (...) występowanie elementu graficznego w postaci logotypu . Logotyp ten jest stosowany dla oznaczenia produktów w postaci żuru na zakwasie, barszczu białego i barszczu czerwonego, będąc jednocześnie identycznym jak zarejestrowany znak towarowy słowno-graficzny uprawnionych o wyglądzie , co też musiało skutkować stwierdzeniem naruszenia przez obowiązaną prawa ochronnego na znak towarowy uprawnionych nr R.(...).

Jednocześnie, stosowane przez obowiązaną oznaczenia i łączy ze znakiem towarowym R.(...) występowanie logotypu O., zarysy kwiatka w środkowej części oraz kształt i kolor. Z kolei oznaczenia , i cechuje analogiczna tożsamość, z tym, że posiadają one białe tło. W związku z tym należało dokonać ich analizy pod kątem możliwości wprowadzenia przeciętnego klienta w błąd.

Przeciętnym konsumentem barszczu i żuru jest osoba zamierzająca przygotować posiłek na własne potrzeby. Osoba taka robiąc zakupy żywności działa rutynowo i nie pochyla się dogłębnie nad wyglądem opakowania podejmując decyzje co do zakupu w oparciu o spostrzeżenie poczynione na pierwszy rzut oka. Tym samym w odniesieniu do znaku towarowego przeciętny konsument dokona identyfikacji produktu nim oznaczonego biorąc pod uwagę przede wszystkim kształt etykiety oraz umieszczenie w jej treści logotypu , które dominują w ogólnym wrażeniu. Drugorzędne znaczenie będą miały cechy etykiety takie jak jej kolor i treść umieszczonego na niej tekstu, co też pozwala na stwierdzenie, że elementy te nie mają odróżniającego charakteru i w konsekwencji nie wywierają wpływu na kształtowanie postrzegania znaku w percepcji przeciętnego konsumenta.

Tym samym należało stwierdzić, że oznaczenia obowiązanej o wyglądzie: , , , i zawierają wszystkie elementy odróżniające znaku towarowego uprawnionych, zaś te elementy, które je różnią, w tym biały kolor oznaczeń barszczu białego, nie mają wpływu na proces dokonania identyfikacji produktu z jego producentem. W związku z tym Sąd uznał, że w realiach niniejszej sprawy zachodzi ryzyko wprowadzenia przeciętnego konsumenta w błąd w taki sposób, że za producenta barszczy i żuru obowiązanej uzna on uprawnionych.

Co więcej konsument taki może znaleźć się również w przeświadczeniu, że produkty obowiązanej pochodzą z przedsiębiorstwa gospodarczo powiązanego z uprawnionymi, zwłaszcza wobec skonstruowania firmy obowiązanej z wykorzystaniem ich nazwiska oraz istnienia co najmniej pięciu spółek powiązanych z uprawnionymi pozostających w jednej grupie kapitałowej.

W oparciu o powyższe Sąd uznał, że obowiązana wprowadzając do obrotu barszcze i żury oznaczone wskazanymi powyżej etykietami dopuściła się naruszenia prawa ochronnego na słowno-graficzny znak towarowy nr (...).(...).

W ocenie Sądu nie okazały się trafne podniesione przez obowiązaną argumenty, jakoby była ona uprawniona do korzystania ze znaków, do których współuprawniony jest jej wspólnik F. O. (1), który z kolei uprawniony jest do korzystania w toku działalności gospodarczej ze swojego nazwiska.

Stosownie do art. 156 ust. 1 pkt. 1 p.w.p. prawo ochronne na znak towarowy nie daje uprawnionemu prawa zakazywania używania w obrocie przez inne osoby ich nazwisk lub adresów, w przypadku gdy osoby te są osobami fizycznymi. Literalne rozumienie powyższego przepisu wskazuje, że uprawniony z prawa ochronnego na znak towarowy nie może zabronić innemu przedsiębiorcy używania jego nazwiska jedynie, gdy przedsiębiorca ten jest osobą fizyczną. Tymczasem w realiach niniejszej sprawy obowiązana jest spółką z ograniczoną odpowiedzialnością, a więc osobą prawną, co też eliminuje możliwość powołania się przez nią na dozwolony użytek z art. 156 ust. 1 pkt. 1 p.w.p.

Ponadto zgodnie z art. 156 ust. 2 p.w.p. używanie oznaczeń wskazanych w ust. 1 jest dozwolone tylko wówczas, gdy jest zgodne z uczciwymi praktykami w przemyśle i handlu.

Zgodnie ze stanowiskiem doktryny i orzecznictwa użycie znaku towarowego jest niezgodne z uczciwymi praktykami w handlu i przemyśle w szczególności, gdy

jest dokonywane w taki sposób, że może sprawiać wrażenie istnienia powiązań gospodarczych między osobą trzecią a właścicielem znaku towarowego i osoba trzecia przedstawia swój towar jako imitację lub replikę towaru oznaczonego znakiem towarowym, którego nie jest właścicielem (tak M. Kondrat [w:] H. Fedorowicz, M. Jezierska-Zięba, A. Przytuła, J. Stefańczyk-Kaczmarzyk, M. Kondrat, Prawo własności przemysłowej. Komentarz, Warszawa 2021, art. 156; Ł. Żelechowski [w:] Prawo własności przemysłowej. Komentarz, K. Osajda (red. serii), Ł. Żelechowski (red. tomu), Legalis 2022, Art. 156 PrWłPrzem, teza 60-67).

W pierwszej kolejności należy wskazać, że wspólne znaki towarowe uprawnionych i F. O. (1) stanowią kontynuację rodzinnej tradycji w zakresie produkcji wyrobów piekarniczych i powstały częściowo w wyniku drobnego przekształcenia istniejących już oznaczeń wykorzystywanych przez ich przodków co najmniej od 40 lat. Współuprawnienie tych osób do znaku jest wynikiem realizacji woli ich ojca F. O. (2), którego zamiarem była kontynuacja rodzinnej tradycji poprzez stworzenie grupy kapitałowej, w której uczestniczyliby wszyscy jego synowie będący władni używać wypracowanych oznaczeń wspólnie i na równych prawach.

Początkowo doszło do powstania pięciu spółek prawa handlowego ((...) sp. j., Piekarnia (...) sp. z o.o., Piekarnia (...) sp. z o.o. sp. k., (...) sp. z o.o. i (...) sp. z o.o. sp. k.), zarządzanych przez N. O., F. O. (2) (ojca) i F. O. (1) jako najstarszego syna. Stopniowo do prowadzenia tych spółek mieli być dopuszczani pozostali bracia. Wraz z osiągnięciem przez nich pełnoletności doszło do zawarcia regulaminów spornych wspólnych znaków towarowych.

Tymczasem w roku 2022 F. O. (1) doprowadził do nabycia przez swoją żonę Ż. O. udziałów w obowiązanej (...) spółce z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w L.. Spółka ta zaczęła korzystać ze wspólnych znaków poprzez oznaczenie nimi tożsamych względem tych oferowanych przez (...) sp. z o.o. sp. k. produktów nabywając jednocześnie majątek tej spółki konieczny do prowadzenia działalności, czym spowodowała ogłoszenie jej upadłości na skutek niewypłacalności. Działanie F. O. (1) jako sprzeczne z regulaminami znaków, wolą F. O. (2) (ojca) i zmierzające do doprowadzenia powołanych w ramach rodzinnego porozumienia spółek do upadłości, rażąco koliduje z dobrymi obyczajami w działalności gospodarczej, przez co – nawet gdyby znaki te były wykorzystywane przez niego osobiście, a nie przez obowiązaną spółkę – nie mógłby on skorzystać z dobrodziejstwa art. 156 ust. 1 pkt 1 p.w.p.

Zauważyć również należało, że zgromadzony materiał dowodowy nie wskazuje w żaden sposób, aby obowiązana spółka uzyskała zgodę na korzystanie ze wskazanych powyżej znaków towarowych. Ponadto przyjęte przez uprawnionych i F. O. (1) regulaminy znaków towarowych wyraźnie przewidywały, że do udzielenia licencji i sublicencji konieczna była zgoda wszystkich współuprawnionych, w związku z czym F. O. (1) nie mógł samodzielnie wyrazić zgody na korzystanie przez obowiązaną z tych znaków. Zatem niezależnie od podjętych przez niego działań i tak nie mogłyby one spowodować skutecznego uzyskania przez obowiązaną prawa do używania tych znaków.

W związku z powyższym należało uznać, że uprawniona zdołała uprawdopodobnić w wysokim stopniu, że obowiązana naruszyła prawa ochronne na znaki towarowe nr (...), (...).(...) i R. (...).

Uprawnieni zgodnie z art. 479 116 pkt 3 k.p.c. określili obowiązanego oraz wskazali okoliczności, z których może wynikać, że dysponuje ona informacjami objętymi wnioskiem.

Uprawnieni wykazali również, iż żądane informacje są konieczne do określenia zakresu naruszenia prawa, gdyż ich żądanie wiąże się z dochodzeniem roszczeń wynikających z p.w.p., w tym roszczenia o wydanie uzyskanych korzyści i roszczenia o zapłatę odszkodowania, i służy ustaleniu pełnego zakresu i rozmiaru naruszenia oraz precyzyjnemu wskazaniu wysokości roszczeń pieniężnych, której ustalenie bez informacji objętych wnioskiem nie będzie możliwe.

Wskazać także należy, że art. 479 113 § 1 k.p.c. nie określa, ani nie wskazuje charakteru roszczenia, dla dochodzenia którego niezbędne jest wezwanie do udzielenia informacji. Stwarza to podstawę do przyjęcia, że chodzi tu o wszystkie roszczenia powstałe na skutek naruszenia praw własności intelektualnej, w tym roszczenia pieniężne o zapłatę tytułem odszkodowania lub wydania uzyskanych korzyści, a nie jak twierdziła obowiązana wyłącznie o roszczenia niepieniężne kreujące w jej mniemaniu sprawę ,,o naruszenie”, czyli roszczenia o zaniechanie, wycofanie z obrotu czy zniszczenie.

Także doktryna wskazuje, że wymóg niezbędności informacji dla dochodzonego roszczenia oznacza, że uzyskanie wnioskowanych informacji jest konieczne w tym celu, aby dochodzić roszczeń z tytułu naruszenia praw własności intelektualnej. Jest to taki rodzaj związku między roszczeniem a informacjami, że bez udzielenia informacji skuteczne dochodzenie roszczenia będzie niemożliwe lub nadmiernie utrudnione. Przesłanka ta najczęściej realizowała się będzie w ustaleniu zakresu naruszenia, tj. stopnia bezprawnej eksploatacji chronionego dobra, chociaż na etapie przedprocesowym może także odnosić się do ustalenia danych osoby, która dopuszcza się naruszenia (tak A. Gołaszewska [w:] Kodeks postępowania cywilnego. Komentarz. Art. 506–1217. Tom II, red. T. Szanciło, Legalis 2023, art. 479 113 KPC, teza 6).

Uprawnieni określili także informacje, które mają być przedmiotem wezwania (art. 479 116 pkt 2 k.p.c.), a zakres ten jedynie częściowo mieści się w katalogu informacji sformułowanym w art. 479 115 § 1 k.p.c.

Jak wynika z powszechnie dostępnych źródeł wiedzy pod pojęciem informacji należy rozumieć ,,to, co powiedziano lub napisano o kimś lub o czymś, także zakomunikowanie czegoś” lub ,, dane przetwarzane przez komputer” (https://sjp.pwn.pl/szukaj/informacja.html). Biorąc to pod uwagę za oczywiste należy uznać, że w oparciu o art. 479 113 i n. k.p.c. możliwe jest domaganie się udzielenie określonych danych, wiadomości, wiedzy w postaci komunikatu stanowiącego ich przekaz. A contario nie jest dopuszczalne domaganie się udzielenia nośników takich informacji, przykładowo dokumentów.

W realiach niniejszej sprawy wniosek podlegał więc uwzględnieniu jedynie w zakresie udzielenia informacji w postaci danych o ilości wyprodukowanych oraz wprowadzonych do obrotu produktów, kwotach otrzymanych tytułem wprowadzenia do obrotu produktów oraz kosztach ich wytworzenia.

W pozostałej części, tj. w zakresie żądania przedłożenia dokumentów potwierdzających informacje, które mają zostać udzielone, wniosek podlegał oddaleniu, albowiem wskazany powyżej przedmiot żądania nie stanowił informacji, a jedynie dokumenty będące ich nośnikiem.

Sąd określił termin udzielenia informacji na podstawie art. 479 118 § 1 k.p.c., przyjmując termin miesięczny ze względu na szeroki zakres udzielanych informacji.

Wniosek został uwzględniony z zachowaniem zasady proporcjonalności, o której mowa w art. 479 95 k.p.c. Informacje, których udzieli obowiązana zapewnią należytą ochronę praw uprawnionych, a obowiązanej nie obciążą w sposób nieuzasadniony i nie naruszą tajemnicy jej przedsiębiorstwa ponad potrzebę wynikającą z wyważenia interesów stron, wskazać bowiem należy, że informacje te dotyczą wyłącznie naruszenia praw ochronnych na znaki towarowe przysługujących uprawnionym.

Z tych też powodów Sąd orzekł jak w pkt. I postanowienia.

W pkt. II postanowienia Sąd na podstawie art. 479 118 § 1 k.p.c. określił zasady zapoznania się z udzielonymi informacjami.

W pkt. III postanowienia Sąd oddalił wniosek o wezwanie do udzielenia informacji w części co do żądania orzeczenia obowiązku złożenia dokumentacji potwierdzających żądane informacje.

Zgodnie z art. 479 106 k.p.c. w sprawie o naruszenie prawa własności intelektualnej powód, który uprawdopodobnił roszczenie, może żądać, aby pozwany wyjawił lub wydał środek dowodowy, którym dysponuje, w szczególności dokumenty bankowe, finansowe lub handlowe, służące ujawnieniu i udowodnieniu faktów.

W kontekście wniosku o wyjawienie środków dowodowych należy zauważyć, że art. 479 106 k.p.c., w przeciwieństwie do art. 479 113 § 1 k.p.c., nie wskazuje wprost, że z wnioskiem o wyjawienie środka dowodowego można wystąpić przed wszczęciem postępowania, co sugeruje, że ustawodawca wykluczył taką możliwość, gdyż w przeciwnym razie – analogicznie jak w przypadku instytucji wezwania do udzielenia informacji – wprost określiłby to w przepisie.

Także doktryna wskazuje, że wyjawienie lub wydanie środka dowodowego to instytucja, której wykorzystanie nie jest możliwe przed wszczęciem postępowania w sprawie o naruszenie prawa własności intelektualnej. Wniosek o wyjawienie lub wydanie środka dowodowego nie ma charakteru autonomicznego (samodzielnego) i może być złożony dopiero równocześnie z wniesieniem pozwu, wobec czego środek ten jest możliwy do wykorzystania tylko w toku trwającego procesu, przez co w istocie służy uzupełnianiu materiału dowodowego (tak np. A. Gołaszewska [w:] Kodeks postępowania cywilnego. Komentarz. Art. 506–1217. Tom II, red. T. Szanciło, Legalis 2023, art. 479 106 KPC, teza 5; A. Sadza [w:] Kodeks postępowania cywilnego. Komentarz, red. P. Rylski, A. Olaś, Legalis 2024, art. 479 106 KPC, teza 6; B. Karolczyk [w:] L. Marcinoska-Boulangé, D. Sierżant, S. Stepaniuk, M. Sznajder, B. Karolczyk, Postępowanie cywilne w sprawach własności intelektualnej. Komentarz dla pełnomocników procesowych i sędziów, Warszawa 2021, art. 479(106)).

Chodzi w tym przypadku o to, że celem przepisów o wyjawieniu lub wydaniu środka dowodowego jest zgromadzenie materiału dowodowego na potrzeby konkretnego procesu cywilnego, stąd nie byłoby uzasadnione wezwanie domniemanego naruszyciela praw własności intelektualnej do dostarczenia dowodów świadczących o dokonanych przez niego naruszeniach jeszcze przed wszczęciem postępowania rozpoznawczego. Dowody te nie są bowiem potrzebne do uruchomienia postępowania cywilnego, zaś wnioskodawca w pozwie powinien uprawdopodobnić wiarygodność dochodzonego przez siebie roszczenia i może – jednocześnie z wniesieniem pozwu – wystąpić z wnioskiem o wyjawienie lub wydanie środków dowodowych (tak E. Stefańska [w:] Kodeks postępowania cywilnego. Komentarz aktualizowany. Tom II. Art. 478-1217, red. M. Manowska, LEX/el. 2022, art. 479(106)).

W związku z powyższym Sąd uznał za niedopuszczalny wniosek uprawnionych w wyjawienie środka dowodowego, albowiem złożono go jeszcze przed wniesieniem pozwu, podczas gdy – jak już wskazano – z wnioskiem takim można wystąpić dopiero jednocześnie z wniesieniem pozwu.

Stwierdzenie niedopuszczalności wystąpienia z wnioskiem o wyjawienie środka dowodowego w wybranym przez uprawnionych trybie tj. przed wniesieniem pozwu skutkowało odrzuceniem wniosku na podstawie art. 199 § 1 pkt 1 w zw. z art. 13 § 2 k.p.c., o czym orzeczono w pkt. IV postanowienia.

sędzia Jarosław Antoniuk