III Ca 591/25

Sygn. akt III Ca 591/25

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 15 kwietnia 2026 r.

Sąd Okręgowy w Gliwicach III Wydział Cywilny Odwoławczy w składzie:

Przewodniczący – Sędzia Sądu Okręgowego Magdalena Balion-Hajduk

Protokolant Marzena Makoś

po rozpoznaniu w dniu 15 kwietnia 2026 r. w R.

na rozprawie

sprawy z powództwa X. C.

przeciwko K. E.

o zapłatę

na skutek apelacji pozwanego

od wyroku Sądu Rejonowego w Tarnowskich Górach

z dnia 23 października 2024 r., sygn. akt I C 485/24

1. oddala apelację;

2. zasądza od pozwanego na rzecz powódki 1800 zł (tysiąc osiemset złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania odwoławczego z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od dnia uprawomocnienia się rozstrzygnięcia zasądzającego tę należność.

SSO Magdalena Balion-Hajduk

Sygn. akt: III Ca 591/25

Sąd Rejonowy w Tarnowskich Górach wyrokiem z 23 października 2024 roku zasądził od pozwanego K. E. na rzecz powódki X. C. 20 000 złotych z odsetkami ustawowymi za opóźnienie:

- od kwoty 1 250 złotych od dnia 21 kwietnia 2022 roku

- od kwoty 1 750 złotych od dnia 17 maja 2022 roku

- od kwoty 3 000 złotych od dnia 8 czerwca 2022 roku

- od kwoty 3 000 złotych od dnia 13 lipca 2022 roku

- od kwoty 1 700 złotych od dnia 4 sierpnia 2022 roku

- od kwoty 1 000 złotych od dnia 19 października 2022 roku

- od kwoty 1 000 złotych od dnia 25 listopada 2022 roku

- od kwoty 1 000 złotych od dnia 26 kwietnia 2023 roku

- od kwoty 2 300 złotych od dnia 20 maja 2023 roku

- od kwoty 2 000 złotych od dnia 17 czerwca 2023 roku

- od kwoty 2 000 złotych od dnia 24 czerwca 2023 roku.

Sąd zasądził też od pozwanego na rzecz powódki 3 617 złotych tytułem zwrotu kosztów procesu oraz nakazał pobrać od pozwanego na rzecz Skarbu Państwa nieuiszczone koszty sądowe.

Sąd Rejonowy ustalił, że powódka X. C. oraz pozwany K. E. pozostawali w nieformalnym związku partnerskim w okresie od 2010 roku do 2014 roku.

K. E. nakłonił X. C., aby ta zawarła umowę pożyczki, a środki pieniężne przekazała mu na jego potrzeby, w szczególności na remont mieszkania i prowadzenie własnego biznesu. Strony umówiły się, że środki pobrane przez K. E. będą zwracane przez niego bezpośrednio do Banku (...) S.A z siedzibą w H., w miesięcznych ratach odpowiadających harmonogramowi spłaty pożyczki nr (...).

W dniu 4 lutego 2013 roku powódka zawarła z Bankiem (...) Spółką Akcyjną w H. umowę pożyczki nr (...). Zgodnie z jej treścią bank udzielił pożyczkobiorcy pożyczki w kwocie 84 745,76 zł. Okres kredytowania wynosił 7 lat i obowiązywał od 4 lutego 2013 roku do dnia 3 lutego 2020 roku. Zgodnie z umową kwota pożyczki została przekazana na rachunek pożyczkobiorcy o nr 34 (...). Umowa pożyczki została podpisana własnoręcznie przez powódkę. Całkowita kwota do zapłaty wynosiła 125 397,19 zł. W ramach zawartej umowy pożyczki, z kwoty pożyczki, została odprowadzona składka z tytułu ubezpieczenia spłaty pożyczki na wypadek utraty pracy w kwocie 21 355,93 zł.

W dniu 24 czerwca 2014 roku pozwany działający jako pełnomocnik powódki, zawarł z Bankiem (...) Spółką Akcyjną w H. Aneks nr (...) do umowy pożyczki gotówkowej nr (...) z dnia 4 lutego 2013 roku. Zgodnie z treścią aneksu strony potwierdziły, że aktualne zadłużenie z tytułu umowy pożyczki wynosi 93 310,24 zł. Strony zgodnie ustaliły, że zmieniają warunki spłaty ww. umowy pożyczki w ten sposób, że wydłużono okres kredytowania do dnia 1 marca 2025 roku oraz ustalono, że spłaty będą dokonywane w 129 równych ratach, płatnych do 1 dnia każdego miesiąca poczynając od 1 lipca 2014 roku. Wysokość raty ustalono na kwotę 1 091,59 zł. Jednocześnie K. E. działający jako pełnomocnik powódki złożył oświadczenie o poddaniu się egzekucji.

W dniu 5 stycznia 2014 roku K. E. złożył oświadczenie z podpisem notarialnie poświadczonym, w którym wskazał, że uznaje dług wobec X. C. w wysokości 100 000 zł wynikający z umowy pożyczki zawartej z Bankiem (...) Spółką Akcyjną w H. Aneks nr (...) z dnia 4 lutego 2013 roku. Jednocześnie K. E. zobowiązał się spłacić powyższy dług na rachunek kredytowy (...) Banku S.A. w miesięcznych ratach. Dodatkowo pozwany poddał się dobrowolnie egzekucji w przypadku braku spłaty powyższego długu.

Rachunek bankowy nr (...) należał do powódki, która udzieliła wszelkich dostępów i pełnomocnictw pozwanemu do korzystania i zarządzania tym kontem. Środki pieniężne z zaciągniętej umowy pożyczki zostały przelane na ww. rachunek bankowy w kwocie 63 389,83 zł. Udostępnione środki pieniężne zostały rozdysponowane przez pozwanego.

Rachunek bankowy nr (...) należał do powódki X. C. i był rachunkiem technicznym do rozliczania rat pożyczki. Powódka udzieliła wszelkich dostępów i pełnomocnictw pozwanemu do korzystania i zarządzania tym kontem.

Pozwany dokonywał spłat rat z tytułu zawartej umowy pożyczki z dnia 4 lutego 2013 roku do grudnia 2021 roku w ten sposób, że zasilał techniczny rachunek bankowy nr (...) środkami pieniężnymi przelewanymi z jego własnego rachunku bankowego nr (...). Dokonywane spłaty nie były realizowane terminowo, dlatego też powódka wielokrotnie ponaglała mailowo pozwanego o dokonanie spłat zaległych rat pożyczki oraz domagała się terminowego realizowania płatności w przyszłości. W związku z brakiem regulowania rat pożyczki przez K. E., Bank (...) S.A. z siedzibą w H. skierował do X. C. wezwanie do zapłaty z dnia 25 maja 2022 roku.

Pismem z dnia 29 kwietnia 2022 roku powódka złożyła oświadczenie o odwołaniu pełnomocnictwa pozwanemu we wszystkich sprawach dotyczących umowy pożyczki zawartej z Bankiem (...) Spółką Akcyjną w H. nr (...) w dniu 4 lutego 2013 roku.

Powódka dokonała zasilenia konta technicznego nr (...) następującymi kwotami:

- w dniu 20 kwietnia 2022 roku kwotą 1 250 zł,

-w dniu 16 maja 2022 roku kwotą 1 750 zł,

- w dniu 7 czerwca 2022 roku kwotą 3 000 zł,

-w dniu 12 lipca 2022 roku kwotą 3 000 zł,

-w dniu 3 sierpnia 2022 roku kwotą 1 700 zł,

- w dniu 18 października 2022 roku kwotą 1 000 zł,

-w dniu 24 listopada 2022 roku kwotą 1 000 zł ,

-w dniu 25 kwietnia 2023 roku kwotą 1 000 zł,

- w dniu 19 maja 2023 roku kwotą 2 300 zł,

- w dniu 16 czerwca 2023 roku kwotą 2 000 zł,

- w dniu 23 czerwca 2023 roku kwotą 2 000 zł,

środki te zostały przeksięgowane przez Bank (...) Spółkę Akcyjną w H. na spłatę pożyczki nr (...).

Pismem z dnia 28 października 2022 roku powódka wezwała pozwanego do zapłaty kwoty 11 700 zł, w terminie do dnia 4 listopada 2022 roku, tytułem rat pożyczki które spłaciła powódka za pozwanego. Korespondencja skierowana do K. E. nie została przez niego odebrana. Do wezwania dołączono potwierdzenia wpłat dokonanych przez X. C..

Pismem z dnia 4 kwietnia 2023 roku powódka wezwała pozwanego do zapłaty kwoty 1 000 zł, w terminie do dnia 12 kwietnia 2023 roku, tytułem rat pożyczki które spłaciła powódka za pozwanego. Korespondencja skierowana do K. E. nie została przez niego odebrana. Do wezwania dołączono potwierdzenia wpłat dokonanych przez X. C..

Pismem z dnia 7 lipca 2023 roku powódka wezwała pozwanego do zapłaty kwoty 7 300 zł, w terminie do dnia 21 lipca 2023 roku, tytułem rat pożyczki które spłaciła powódka za pozwanego. Korespondencja skierowana do K. E. nie została przez niego odebrana. Do wezwania dołączono potwierdzenia wpłat dokonanych przez X. C..

Sąd Rejonowy, uwzględniając powództwo w całości jako podstawę rozstrzygnięcia powołał art. 720 § 1 i 2 k.c. Strony zawarły umowę pożyczki. Środki na tę pożyczkę (druga pożyczka) zostały uzyskane z wcześniejszej pożyczki, jaką zaciągnęła powódka w Banku (...) Spółce Akcyjnej w H. na prośbę pozwanego (pierwsza pożyczka). Strony ustaliły, że skoro pożyczka w (...) Banku została zaciągnięta na potrzeby K. E., ale pożyczkobiorcą będzie X. C. to K. E. będzie spłacać całość pożyczki (zawartej pomiędzy stronami) w terminach i na zasadach wynikających z umowy pożyczki nr (...).

Sąd I instancji podkreślił, że pozwany w istocie nie przeczył tym okolicznościom i faktom. Był zatem zobowiązany do spłaty całości pożyczki (zawartej pomiędzy stronami) w terminach i ratach obowiązujących do czasu zakończenia obowiązywania pożyczki nr (...) (zawartej przez powódkę w (...) Banku).

Sąd wskazał, że podstawą dochodzonego przez powódkę roszczenia jest zawarta pomiędzy stronami - ustna umowa pożyczki. Wbrew twierdzeniom pozwanego podstawy takiej nie stanowi oświadczenie złożone przez pozwanego o uznaniu długu. Oświadczenie to jest dowodem wykazującym, że do zawarcia umowy pożyczki pomiędzy stronami doszło, natomiast nie stanowi ono samodzielnej podstawy dochodzenia roszczenia.

Sąd Rejonowy ocenił, że fakt złożenia powyższego oświadczenia przez pozwanego, jak również to, że pomimo rozstania stron (w 2014 roku), pozwany przelewał na techniczny rachunek bankowy X. C. określone środki pieniężne do końca 2021 roku, świadczy o tym, że pożyczka nr (...) nie została zaciągnięta na potrzeby wspólne stron lecz li tylko na rzecz pozwanego. Pozwany dokonywał określonych spłat na rzecz powódki już po zakończeniu ich związku, właśnie z uwagi na fakt istnienia podstawy faktycznej i prawnej w postaci ustnej umowy pożyczki, która łączyła strony postępowania.

Z tej przyczyny Sąd Rejonowy za niezasadny uznał zarzut pozwanego, w którym wskazał on na spełnienie względem powódki świadczenia w postaci wpłat na kwotę przekraczającą 100 000 zł, czego nie wykazał, a ponadto wysokość zobowiązania była powiązana i wynikała z umowy pożyczki jaką dla K. E. zaciągnęła X. C. w Banku (...) Spółce Akcyjnej w H..

Sąd nie uwzględnił także zarzutu przedawnienia. Wymagalność każdej z rat pożyczki następuje oddzielnie. Powódka domaga się zasądzenia należności z tytułu rat pożyczki od dnia 21 kwietnia 2022 roku (najdalej wymagalna rata pożyczki). Pozew w niniejszej sprawie został złożony w dniu 3 października 2023 roku.

Pozwany wniósł apelację, w której zarzucił naruszenie prawa materialnego, to jest:

- art. 6 k.c. przez przyjęcie, że powódka wykazała fakt zawarcia umowy pożyczki oraz jej warunki, mimo że ciężar dowodu spoczywał na niej, a nie została przedłożona żadna pisemna umowa, dowód przelewu, pokwitowania czy inny dokument wskazujący na przekazanie środków na rzecz pozwanego,

-art. 720 § 1 i 2 k.c. przez błędne przyjęcie, że pomiędzy stronami doszło do zawarcia ustnej umowy pożyczki, pomimo braku dowodów na jej zawarcie jak i braku dowodów na wydanie przez powódkę środków pieniężnych pozwanemu,

- art. 117 § 2 i art. 118 k.c. przez nieuzasadnione oddalenie zarzutu przedawniania mimo że roszczenie uległo przedawnieniu najpóźniej z końcem 2021 roku. ,

-art. 481 § 1 k.c. przez zasądzenie odsetek ustawowych za opóźnienie od każdej wpłaconej przez powódkę kwoty, mimo że pozwany nie był zobowiązany wobec niej do zwrotu określonych kwot w tych terminach,

- art. 328 § 2 k.p.c. przez brak należytego uzasadnienia istotnych fragmentów rozstrzygnięcia, w tym braku precyzyjnego wyjaśnienia przyczyn oddalenia zarzutu przedawnienia, nie uwzględnienia faktu wieloletniego wykonywania zobowiązania przez pozwanego.

Pozwany zarzucił również naruszenia art. 233 § 1 k.p.c. przez dokonanie dowolnej, a nie swobodnej oceny dowodów z pominięciem twierdzeń pozwanego i niezasadne przyznanie pełnej wiarygodności zeznaniom powódki i uznanie, że doszło do zawarcia umowy pożyczki, kiedy do zawarcia takiej umowy nie zaszło, a także pominięcie istotnych dowodów z dokumentów, które jednoznacznie wykazują, że pozwany spłacił całość zobowiązania.

Pozwany wniósł o zmianę wyroku przez oddalenie powództwa i zasądzenie na swoją rzecz kosztów postępowania ewentualnie o uchylenie wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania sądowi pierwszej instancji.

Powódka wniosła o oddalenie apelacji i zasądzenie na swoją rzecz kosztów postepowania, podkreślając iż pozwany przyznał zawarcie takiej umowy, swoje zadłużenie spłacał, a powódka żąda od niego zwrotu tych świadczeń, która spłaciła, za niego.

Sąd Okręgowy zważył, co następuje:

Apelacja nie zasługiwała uwzględnienia w jakiejkolwiek części.

Sąd Okręgowy w całości podziela ustalenia faktyczne poczynione przez Sąd pierwszej instancji, a także przyjętą podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz ocenę zebranego w sprawie materiału dowodowego i unikając zbędnych powtórzeń przyjmuje za własne.

Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 233 k.p.c. zwrócić należy uwagę, że ramy swobodnej oceny dowodów wyznaczone są wymogami prawa procesowego, doświadczeniem życiowym oraz regułami logicznego myślenia, według których Sąd w sposób bezstronny, racjonalny i wszechstronny rozważa materiał dowodowy jako całość, dokonując wyboru określonych środków dowodowych i ważąc ich moc oraz wiarygodność, odnosi je do pozostałego materiału dowodowego (wyrok Sądu Apelacyjnego w Lublinie z dnia 14 sierpnia 2012r. III AUa 620/12). Stawiając zarzut naruszenia art. 233 § 1 kpc należy wykazać, że Sąd uchybił zasadom logicznego rozumowania lub doświadczenia życiowego. Z tych względów za niewystarczające należy uznać przekonanie strony o innej niż przyjęta przez Sąd wadze (doniosłości) poszczególnych dowodów i o ich odmiennej ocenie niż ocena dokonana przez Sąd (Sąd Apelacyjny we Wrocławiu w wyrokach: z dnia 1 marca 2012r. I ACa 111/12; z dnia 3 lutego 2012r., I ACa 1407/11). Jeżeli zatem Sąd, ze zgromadzonego materiału dowodowego, wyprowadza wnioski logicznie poprawne i zgodne z doświadczeniem życiowym, to ocena Sądu nie narusza reguł swobodnej oceny dowodów i musi się ostać, chociażby w równym stopniu, na podstawie tego materiału dowodowego, dawały się wysnuć wnioski odmienne (wyrok Sądu Apelacyjny we Wrocławiu z dnia 8 lutego 2012r.; I ACa 1404/11). Co więcej dla skuteczności tak podniesionego zarzutu nie można poprzestać na stwierdzeniu, że dokonane ustalenia faktyczne są wadliwe, odnosząc się do stanu faktycznego, który w przekonaniu skarżącego odpowiada rzeczywistości. Niezbędne jest wskazanie przyczyn, które dyskwalifikują postępowanie Sądu w zakresie ustaleń. Skarżący powinien zwłaszcza wskazać, jakie kryteria oceny zostały naruszone przez Sąd przy analizie konkretnych dowodów, uznając brak ich wiarygodności i mocy dowodowej lub niesłuszne im taką moc przyznając.

Biorąc pod uwagę wskazane wyżej kryteria nie sposób przypisać Sądowi Rejonowemu uchybień, które pozwalałyby na korygowanie poczynionych przez ten Sąd ustaleń faktycznych.

Należy wskazać, że zawarte w aktach dowody w postaci korespondencji elektronicznej potwierdzają zawarcie przez strony ustnej umowy pożyczki, tak jak to ustalił Sąd pierwszej instancji. Pozwany wielokrotnie odpowiadał na maile powódki, ponaglające go o spłatę kolejnej raty pożyczki do banku, nie negował zawartej umowy, wskazywał w treści korespondencji mailowej, że zapłacił, że zawsze płaci w terminie ,wskazywał że realizuje swoje płatności na rzecz banku np. w mailu z 20 marca 2017 r. napisał: „skora ja zaciągnąłem zobowiązanie, to ja je będę spłacał. Ty nic nigdy nie będziesz spłacać.” czy w mailu z 31 stycznia 2019 roku pisze: „wyślę potwierdzenie wpłaty jutro. Tam nie ma terminu. Płatności dokonuję zawsze” , w mailu z 5 listopada 2019 roku pisze : „w załączeniu potwierdzenie. Dziś dowiem się, jaka jest zaległość. Nie idź do sądu, proszę, to jest niepotrzebne. Nie lubię takiej sytuacji w sądzie też będę musiał się bronić”. W mailu z c9 maja 2201 roku pozwany pisze „ przesyłam potwierdzenie i działam dalej . Spłacał będę jak obiecałem”.

Pozwany nie wyjaśnił tych kwestii, nie odniósł się do nich, wezwany przez Sąd Rejonowy do podania wszystkich twierdzeń i dowodów istotnych dla sprawy, nie stawił się także na rozprawie pomimo wezwania celem przesłuchania w charakterze strony. Nieuzasadniony jest również zarzut nieuwzględnienia upływu biegu terminu przedawnienia, albowiem powódka dochodzi zwrotu wpłat, których dokonywała od 21 kwietnia 2022 roku - jest to data wymagalności. Przedawnienie w tym wypadku zgodnie z art. 118 % wynosi 6 lat, zaś pozew został wniesiony 3 października 2023 roku, stąd Sąd Rejonowy prawidłowo ocenił, że do przedawnienia nie doszło.

Jeżeli chodzi o zarzut naruszenia art. 481 k.c. sąd zasądził odsetki od daty przelewu środków na raty pożyczki, którą wcześniej miał spłacać pozwany. Zgodnie z art. 720 § 1 k.c. Przez umowę pożyczki dający pożyczkę zobowiązuje się przenieść na własność biorącego określoną ilość pieniędzy albo rzeczy oznaczonych tylko co do gatunku, a biorący zobowiązuje się zwrócić tę samą ilość pieniędzy albo tę samą ilość rzeczy tego samego gatunku i tej samej jakości.

§ 2. Umowa pożyczki, której wartość przekracza tysiąc złotych, wymaga zachowania formy dokumentowej.

Zastrzeżenie zawarcia umowy w formie dokumentowej nie wskazuje rygoru zachowania formy, a więc zgodnie z art. 73 § 1 k.c. będzie to zastrzeżenie jedynie dla celów dowodowych. Jak już wyżej wskazano skuteczność zawartej pomiędzy stronami umowy ustnej umowy pożyczki została w sposób dostateczny wykazana przez powódkę, a także samymi dowodami wpłat, które czynił pozwany.

Sąd Okręgowy, mając powyższe na uwadze na mocy art. 385 k.p.c. oddalił apelację jako nie uzasadnioną. O kosztach postępowania odwoławczego orzeczono na podstawie art. 98 k.p.c. zgodnie z tą zasadą odpowiedzialności za wynik procesu, a złożyły się na nie koszty zastępstwa procesowego w postępowaniu odwoławczym pełnomocnika powódki wynoszące 1800 zł.

SSO Magdalena Balion-Hajduk