II K 146/24

Sygn. akt II K 146/24

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 10 marca 2026 roku

Sąd Okręgowy w C. Wydział II Karny

w składzie:

Przewodniczący: SSO Jarosław Poch

Protokolant: Justyna Huzar

przy udziale Prokuratora Krzysztofa Droździoka

po rozpoznaniu na rozprawie w dniach: 27 maja 2025r., 1 lipca 2025r., 16 września 2025r., 21 października 2025r., 13 stycznia 2026r., 27 lutego 2026r.

sprawy W. X. (X.)

syna S. i N. z domu C.

urodzonego (...) we I.

oskarżonego o to, że:

w dniach 10 i 11 kwietnia 2019r., a następnie 14 listopada 2019r., w S. i I., jako (...) (...) (...) działając w celu osiągnięcia korzyści majątkowej wyłudził:



w dniu 10 kwietnia 2019r., kredyt w rachunku bieżącym w kwocie (...)zł uzyskany na podstawie umowy nr (...) wprowadzając w błąd przedstawicieli- pełnomocników (...) (...) co do zamiaru i możliwości bieżącej obsługi kredytu i jego spłaty,



w dniu 11 kwietnia 2019r. kredyt elastyczny odnawialny w wysokości (...)zł uzyskany na podstawie umowy nr (...) wprowadzając w błąd przedstawicieli (...) (...) co do zamiaru i możliwości bieżącej obsługi kredytu i jego spłaty



a następnie w dniu 14 listopada 2019r. reprezentując jedynego udziałowca spółkę

(...) (...) z/s w V. zbył całość udziałów nieustalonej osobie podającej się za V. W., co w konsekwencji doprowadziło do zaniechania obsługi kredytów i powstania zadłużenia w kwocie (...) zł na szkodę B. (...) wynikającej z gwarancji kredytowych,

tj. o przestępstwo określone w art. 286 § 1 k.k. w zw. z art. 294 § 1 k.k. w zw. z art. 12 § 1 k.k.

orzeka:

1. uniewinnia oskarżonego W. X. od dokonania zarzucanego mu czynu;

2. na mocy art. 632 pkt 2 k.p.k. kosztami postępowania obciąża Skarb Państwa.

_________________________

/SSO Jarosław Poch/

Formularz UK 1

Sygnatura akt

II K 146/24

K. wniosek o uzasadnienie wyroku dotyczy tylko niektórych czynów lub niektórych oskarżonych, sąd może ograniczyć uzasadnienie do części wyroku objętych wnioskiem. Jeżeli wyrok został wydany w trybie art. 343, art. 343a lub art. 387 k.p.k. albo jeżeli wniosek o uzasadnienie wyroku obejmuje jedynie rozstrzygnięcie o karze i o innych konsekwencjach prawnych czynu, sąd może ograniczyć uzasadnienie do informacji zawartych w częściach 3–8 formularza.

USTALENIE FAKTÓW

Fakty uznane za udowodnione

Lp.

Oskarżony

Czyn przypisany oskarżonemu (ewentualnie zarzucany, jeżeli czynu nie przypisano)

1.1.1.

W. X.

Prokuratura Rejonowa w Lublińcu oskarżyła W. X. o to, że w dniach 10 i 11 kwietnia 2019 roku, a następnie 14 listopada 2019 roku w S. i I., jako Prezes Zarządu (...) (...) działając w celu osiągnięcia korzyści majątkowej wyłudził:

- w dniu 10 kwietnia 2019 roku, kredyt w rachunku bieżącym w kwocie (...)zł uzyskany na podstawie umowy nr (...) wprowadzając w błąd przedstawicieli – pełnomocników (...) (...) co do zamiaru i możliwości bieżącej obsługi kredytu i jego spłaty,

- w dniu 11 kwietnia 2019 roku kredyt elastyczny odnawialny w wysokości (...) zł uzyskany na podstawie umowy nr (...) wprowadzając w błąd przedstawicieli (...) (...). co do zamiaru i możliwości bieżącej obsługi kredytu i jego spłaty

- a następnie w dniu 14 listopada 2019 roku reprezentując jedynego udziałowca (...) (...)z/s w V. zbył całość udziałów nieustalonej osobie podającej się za V. W., co w konsekwencji doprowadziło do zaniechania obsługi kredytów i powstania zadłużenia w kwocie (...)zł na szkodę B. (...) wynikającej z gwarancji kredytowych,

tj. o przestępstwo określone w art. 286 § 1 k.k. w zw. z art. 294 § 1 k.k. w zw. z art. 12 § 2 k.k.

Przy każdym czynie wskazać fakty uznane za udowodnione

Dowód

Numer karty

Oskarżony W. X. pozostawał prezesem i zarazem jedynym członkiem zarządu spółki (...) Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością. Przedmiotem jej działalności był m.in. transport drogowy towarów, przeładunek towarów w punktach przeładunkowych, magazynowanie i przeładowywanie towarów, działalność usługowa związana z przeprowadzkami. Spółka została wpisana do KRS z dniem 05.01.2017 roku. Ponadto W. X. był wspólnikiem – komplementariuszem - spółki (...) (...) z siedzibą w V.. W/w (...) posiadała całość udziałów w kapitale zakładowym Spółki (...) (...)o kapitale zakładowym w wysokości (...)złotych.

Ponadto W. X. figurował we wpisach łącznie (...)podmiotów gospodarczych:

⚫

(...) (...) z/s M., jako prezes zarządu

⚫

(...) (...) z/s w E., jako prezes zarządu, posiadający całość udziałów spółki

⚫

(...) (...) z siedzibą w V. – jak jej komplementariusz, uprawniony do reprezentacji

⚫

(...) (...) z/s w M.

⚫

(...) (...) z/s w S., jak prezes zarządu posiadający całość udziałów spółki

Do spółki (...) były przypisane cztery rachunki bankowe prowadzone z złotówkach w banku (...) (...) o numerach:

(...) (rachunek bieżący VAT) otwarty w dniu 05.06.2018 r.

(...) otwarty 30.01.2017

(...)otwarty 30.01.2017

(...)otwarty 11.12.2017

Oraz jeden rachunek prowadzony w walucie (...)

(...) otwarty 30.01.2017,

z których wszystkie zostały zamknięte w dniu 20.11.2020 roku. Osobą umocowaną do prowadzenia wszystkich kont był W. X.

Dla firmy (...) (...) prowadzone były rachunki bankowe w (...) (...).:

(...)

(...)

(...)

(...)

(...)

Dla firmy (...) (...) prowadzone były rachunki bankowe w (...) (...)..:

(...)

(...)

(...)

(...)

Oskarżony W. X. był powiązany osobowo i biznesowo z Ł. W., A. M., B. M. i księgowym Ł. B.. Te osoby konsultowały ze sobą w miarę potrzeby aktualną sytuację, jak i pomysły w zakresie zmiany czy modyfikacji przedsięwzięć gospodarczych.

Ze zgodnych relacji zarówno osób zarządzających firmą, jak i jej pracowników wynikało, że (...) (...) funkcjonowała na rynku dobrze, było dużo zleceń, nie było opóźnień w wypłacie wynagrodzeń dla pracowników. Kontrahenci byli zadowoleni z jakości świadczonych usług i nie wystawiali spółce jako partnerowi gospodarczemu negatywnych opinii. Wręcz przeciwnie spółka miała dobrą renomę oraz bardzo dobrą opinię na rynku.

Wydruk z KRS dot. (...) (...)

k. 27- 30v

zeznania świadka Ł. A.

k. 237 – 238v, 722v-723

Zeznania świadka B. M.

316-318, 723-724

wyjaśnienia oskarżonego W. X.

k. 346-349v, 820v-822

Informacje o spółkach

k. 104 - 110

Umowa o prowadzenie rachunków (...) B. (...)

k. 191

Informacje przekazane przez (...) wraz płytą CD z historią transakcji

k. 288 - 290

Informacje przekazane przez (...) (...). wraz z płytą CD

k. 286 - 287

W dniu 10 kwietnia 2019 roku w S. między (...) (...) z/s w I., a (...) (...) zawarto umowę kredytową nr (...) o kredyt na rachunku bieżącym. Zgodnie z postanowieniami umowy kredytobiorca miał przeznaczyć wszelkie kwoty wypłacone z tytułu umowy kredytu w rachunku na finansowanie swojej bieżącej działalności gospodarczej. Kwota kredytu wynosiła (...) złotych, a okres kredytowania był równy (...) miesiącom. Dzień ostatecznej spłaty wyznaczono na 9.04.2020 roku. W umowie kredytowej zawarte były informacje o zabezpieczeniu wykonania zobowiązania w postaci gwarancji (...) . Na ich podstawie w przypadku braku spłaty kredytu B. (...) obowiązany był do wypłaty (...) kwoty kredytu, bankowi udzielającemu kredytu. Ponadto w umowie kredytobiorca tj. (...) (...) oświadczył, że poza tokiem zwykłej działalności nie dokona zbycia, nie wynajmie, ani w inny sposób nie rozporządzi oraz nie obciąży istotnego składnika swojego mienia tytułem zabezpieczenia wierzytelności osób trzecich. Ponadto z Regulaminu stanowiącego integralną część umowy kredytu wynika, że kredytobiorca ma obowiązek zawiadamiania B. m.in. o sytuacji faktycznej i prawnej mającej lub mogącej mieć znaczenie dla sytuacji finansowej, jego działalności oraz wykonywania postanowień umowy, w tym w szczególności o strukturze własnościowej klienta. (...) (...) miało obowiązek informować B. o decyzjach i faktach mających wpływ na jej sytuację prawną, ekonomiczną i finansową, szczególnie o zmianach struktury własnościowej, powiązań własnościowych lub/i organizacyjnych lub właścicielskich lub gospodarczych z innymi podmiotami, w tym także z Bankiem, zmianach struktury kapitałowej, powiązań kapitałowych lub i organizacyjnych z innymi podmiotami, w tym, także z Bankiem jeśli takie powiązania wystąpią.

Umowa kredytowa nr (...) o kredyt na rachunku bieżącym

k. 6 -9v

Regulamin świadczenia usług kredytowych (...) (...). wraz z załącznikiem

k. 10 -22

zeznania świadka K. M.

k. 177-178v, 721v-722

W dniu 11.04.2019 roku oskarżony W. X. zawarł umowę elastycznego kredytu odnawialnego nr (...)/(...)z (...) (...). na kwotę (...)złotych. Wskazana umowa zabezpieczona była gwarancjami spłaty kredytu w ramach portfelowej linii gwarancyjnej z regwaracją udzielaną przez (...) w ramach programu (...) nr (...) (...). Na ich podstawie w przypadku braku spłaty kredytu B. (...) obowiązany był do wypłaty (...)kwoty kredytu, bankowi udzielającemu kredytu.

wezwanie do zapłaty od banku (...)

k. 157

wyjaśnienia oskarżonego W. X.

k. 346-349v, 820v-822

umowa portfelowej linii gwarancyjnej z regwarancją udzielaną przez (...) w ramach programu (...) nr (...) (...) z 29.10.2015 roku zawarta z (...)

k. 147 - 156

Partner biznesowy oskarżonego - Ł. W., zajmujący się przede wszystkim prowadzeniem firmy (...) (...) w latach 2018-2019 wpadł na pomysł dalszego rozwijania działalności o nowe przedsięwzięcia. Spółka (...) (...) powstała w roku 2017. Od początku jej funkcjonowania przedmiotem działalności był transport do (...) realizowany w praktyce wyłącznie samochodami typu „bus”. Ł. W. wraz z A. M. zajmowali się świadczeniem na giełdzie usług spedycji przy wykorzystaniu busów. Firma z roku na rok osiągała coraz większe obroty. Jeśli chodzi o podział obrotów w ramach spółki, to A. M. „robił” (...) obrotu, a Ł. W. w granicach (...) Spółka bardzo dobrze się rozwijała, w 2017 roku lub 2018 roku „wzięto” w leasing nowe samochody w liczbie (...)sztuk. Firma w 2018 roku osiągała (...) zł. obrotu rocznie.

Ł. W. w 2018 roku wpadł na pomysł produkcji domków mobilnych, obecnie bardzo popularnych na rynku. Produkcja początkowo miała miejsce w V. przy ulicy (...), jednakże z biegiem czasu liczba zamówień się zwiększyła i gałąź domków mobilnych przynosiła coraz większy zysk. Pod koniec 2018 roku Ł. W. wpadł na pomysł dalszego rozwoju działalności, tym razem w zupełnie innej dziedzinie. Mianowicie zaczął prowadzić rozmowy z mężczyzną o nazwisku E., który był właścicielem bardzo dużego obiektu o nazwie (...) w V.. Ponieważ właściciel sygnalizował możliwość wyzbycia się tej nieruchomości, R. M.zaczął rozważać wybudowanie w miejscu hal w środku parku trampolin, „dmuchańców” i restauracji bistro oraz dobudowanie jednego kortu tenisowego, który po przejęciu wszystkich klientów z trzech kortów oraz szkółek miałby bardzo dobre obłożenie i przynosiłby dochód. Ł. W. w trakcie spotkania w którym uczestniczyli jego partnerzy podzielił się swoim pomysłem, zaznaczając, że według jego wyliczeń należy „włożyć w ten obiekt” ponad (...)złotych. W. X. zaakceptował ten plan pod warunkiem, że księgowy „poukłada to wszystko i wymyśli finansowanie”. R. M.i Ł. B. zastanawiali się jakie należy podjąć działania aby inwestycja mogła w zakładany sposób zostać zrealizowana i przynosić zyski.

W toku prowadzonych negocjacji ostatecznie R. M.zaproponował właścicielowi kwotę (...) złotych za nabycie tej nieruchomości, zaznaczając, że nie jest w stanie jednorazowo uiścić takiej kwoty. W konsekwencji strony podpisały umowę wynajmu obiektu na okres 3 lat za określoną kwotę z prawem zakupu tej nieruchomości w okresie 3 lat za ustaloną cenę, czyli za (...) złotych. W umowie był zapis, że jeśli w ciągu 3 lat wynajmujący nie odkupią tej nieruchomości, to wszelkie poniesione nakłady nie będą podlegać zwrotowi i właściciel obiektu będzie mógł je zatrzymać. Była to dość ryzykowna umowa, ponieważ R. M. i jego partnerzy nie dysponowali w tamtym czasie środkami pozwalającymi na dokonanie zakupu tej nieruchomości.

Na marginesie, ostatecznie ta inwestycja została zrealizowana i funkcjonuje w V. do dnia dzisiejszego pod nazwą V..

Tymczasem zastanawiając się nad sposobem sfinansowania inwestycji dokonano przeglądu prowadzonych pod różnymi firmami przedsięwzięć gospodarczych. W tamtym czasie firma R. M. (...) zajmowała się tylko transportem do (...), miała jak zaznaczono wyrobioną markę na giełdzie trans i bardzo dobre rekomendacje. Dodatkowo w 2019 roku przedmiot działalności poszerzył się o produkcję domków, która pod koniec tegoż roku przyniosła na tyle duże zamówienia, że koniecznym stało się wynajęcie większej hali w miejscowości V., gdzie do chwili obecnej te domki są produkowane.

Drugą gałęzi biznesu, który łączył wspólników (aczkolwiek nie wszystkich w sensie formalnym) była spółka (...) (...). Ta spółka zajmowała się tylko i wyłącznie spedycją. Zajmując się tego typu działalnością, zwraca się przede wszystkim uwagę na przewoźników, to znaczy na ocenę ich usług, na historię, na referencje i tym podobne kwestie.

Księgowy Ł. B. stwierdził, że aby spółka (...) mogła w przyszłości dokonać zakupu tej hali na kredyt, nie może być obciążona żadnymi zobowiązaniami z tytułu leasingu, ponieważ to wpływa na ocenę zdolności kredytowej. Tymczasem firma miała takie obciążenia z tytułu zakupu busów. Do tego prowadząc transport do (...) w praktyce należy oferować kontrahentom bardzo długie terminy płatności należności, nawet do (...) dni, co wynikało ze specyfiki uregulowanych umownych, a jednocześnie mogło stanowić utrudnienie dla zaciągnięcia kredytu.

Z tego też względu Ł. B. zaproponował oskarżonemu i jego partnerowi zakupienie nowej spółki, tzw.(...)w stosunku do której on gwarantował, że ta spółka nie ma żadnych należności ani zobowiązań i z tego tytułu jest „czysta”. Oskarżony i Ł. W. dokonali zakupu udziałów spółki (...), której zmieniono nazwę na (...). W dalszej kolejności Ł. B. doradził podzielenie dotychczasowej działalności na trzy gałęzie. Pierwotnie partnerzy biznesowi zajmowali się transportem i spedycją. Następnie „doszła im” produkcja domków i rozrywka. W konsekwencji ta produkcja domków i rozrywka miała być i jest realizowana w ramach Ł. (...) (...). Drugą gałęzią działalności pozostała spedycja, przy czym ona jest realizowana pod nazwą (...). Ze spółki (...) postanowiono „przerzucić” transport do (...) co też uczyniono w drodze cesji umów leasingu busów na (...) od maja do września 2019 roku. Każda z tych cesji została poręczona wekslem przez spółkę (...).

Jeśli chodzi o działalność transportową, to jak zaznaczono większość ok. (...) obrotu „robił” A. M., który początkowo się zgadzał, że będzie sam prowadził spółkę (...). Niestety za jakiś czas zmienił zdanie, oświadczając, że nie chce już prowadzić tego transportu. Wówczas oskarżony i Ł. W. zdecydowali się na sprzedaż spółki (...), jako, że ten ostatni z uwagi na nadmiar zajęć nie był fizycznie w stanie jeszcze prowadzić tej dodatkowej gałęzi biznesu w ramach firmy (...).

W konsekwencji partnerzy biznesowi zdecydowali się sprzedać z ich perspektywy gotowy biznes, podmiot funkcjonujący z dobrą historią na giełdzie, pozytywnymi opiniami kontrahentów oraz flotą busów wziętych w leasing, dodatkowo poręczonych przez firmę (...). Co więcej, na rachunkach bankowych spółki pozostawały znaczące środki pieniężne w postaci kredytów obrotowych, które zdecydowanie ułatwiały potencjalnemu nabywcy prowadzenie tej działalności. W efekcie spodziewali się uzyskać z tytułu sprzedaży udziałów spółki kwotę ok. (...) zł.

Niestety z ich pola widzenia zupełnie umknął fakt, iż oskarżony jako prezes zarządu spółki, która zaciągnęła kredyty miał obowiązek informować Banki o decyzjach i faktach mających wpływ na jej sytuację prawną, ekonomiczną i finansową, szczególnie o zmianach struktury własnościowej, powiązań własnościowych lub/i organizacyjnych lub właścicielskich lub gospodarczych z innymi podmiotami, w tym także z Bankiem, zmianach struktury kapitałowej, powiązań kapitałowych lub i organizacyjnych z innymi podmiotami.

Zeznania świadka Ł. W.

k.763v-767

Zeznania świadka B. M.

k. 316-318, 723-724

wyjaśnienia oskarżonego W. X.

k. 346 – 349v, 820v-822

Spółka (...) (...) zatrudniała kilkunastu pracowników. Na przełomie sierpnia/września 2019 roku z większością z nich zaczęto rozwiązywać umowy o pracę. Była to konsekwencja wcielenia w życie planów biznesowych związanych ze zmianą przedmiotu działalności spółki (...) (...), połączonych z decyzją o częściowej zmianie profilu działalności (...) (...) oraz przeniesieniu działalności spedycyjnej do zakupionej w tym celu spółki (...) (...) z/s w E.. Oczywiście pracownicy spółki (...) nie byli informowani o planach biznesowych ich pracodawców. W praktyce ci sami pracownicy z którymi rozwiązano umowę o pracę w (...) (...), znaleźli zatrudnienie w spółce (...) (...) z/s w E.. Tytułem przykładu należy wskazać, że umowa o pracę na czas nieokreślony Ł. A. z firmą (...) (...) z dnia 06.06.2019 roku uległa rozwiązaniu z dniem 09.09.2019 roku na mocy porozumienia stron, a od dnia 10.09.2019 roku, na podstawie umowy na czas nieokreślony został on pracownikiem spółki (...) (...) na tym samym stanowisku. Z relacji pozostałych pracowników wynikało, że rozwiązywanie umów o pracę za porozumieniem stron było narzucane przez pracodawcę i miało na celu zawarcie nowych umów między pracownikami, a nowym podmiotem gospodarczym. Umowa o pracę D. A. z (...) (...) została rozwiązana 31.08.2019 roku, a nowa umowa z (...) (...) została podpisana 02.09.2019 roku. W. M. była zatrudniona w (...) na stanowisku specjalisty ds. administracji, a następnie od września 2019 roku pracuje na tym samym stanowisku w (...) (...) Według jej wiedzy z wszystkimi pracownikami spółki w tym okresie rozwiązano umowy, a następnie zawarto nowe umowy, z wyjątkiem kobiet, które pozostały na urlopach związanych z macierzyństwem. Na przełomie sierpnia i września 2019 roku spedytorzy, którzy zmienili zatrudnienie mieli wprowadzać do użytku nową nazwę firmy, w celu wyrobienia sobie rozpoznawalności na rynku. Jedynym pracownikiem z którym nie rozwiązano umowy o pracę i nie zatrudniono w firmie (...) (...) była P. M., która jednak przez większość roku 2019 pozostawała na urlopie macierzyńskim, a następnie wychowawczym. Z relacji wszystkich pracowników wynikało, że zmiana pracodawcy z firmy (...) (...) na (...) z/s w E. nie wywołała w praktyce żadnych widocznych z ich perspektywy zmian. Posiadali taki sam zakres obowiązków, te same numery telefonów służbowych, posługiwali się też tym samym sprzętem. Co więcej początkowo pracowali w tych samych pomieszczeniach, a późniejsza ich zmiana, wynikała ze zmniejszenia ilości pracowników, dalej jednak pracowali na terenie tego samego budynku.

Na podstawie Raportu z oceny ksiąg rachunkowych sporządzonych przez biegłego rewidenta za okres 01.01.2019 roku – 31.10.2019 roku należy uznać, że sytuacja spółki była dobra, choć wynik finansowy netto za analizowany okres (do października 2019 roku) był niższy o (...) zł w porównaniu do roku poprzedniego. W porównaniu do stanu na grudzień 2018 roku, zwiększył się natomiast kapitał zapasowy ze (...)złotych do (...)złotych.

Od dnia 20 września 2019 roku oskarżony oraz jego pełnomocnik prowadzili korespondencję za pomocą wiadomości e- mail z osobą o danych G. B., posługującą się adresem (...), która dotyczyła ofert sprzedaży udziałów spółki (...) (...). Ta korespondencja była rezultatem wystawionej przez W. X. na portali (...) (...)oferty sprzedaży udziałów spółki. Korespondencja dotyczyła szczegółów potencjalnej transakcji. Od listopada wiadomości były kierowane również na adres (...) należący do adwokata E. E..

Jak się w późniejszym czasie okazało z informacji przekazanej przez adwokata E. E., Kancelaria (...) posługuje się wyłącznie adresem e - mail kończącymi się domeną(...)natomiast nigdy nie posługiwali się adresem e-mail (...) a osoba o danych G. B. nie była u nich zatrudniona. Kancelaria faktycznie świadczyła usługi prawne na rzecz osoby o mieniu i nazwisku V. W., jednak jej zakres objęty jest tajemnicą adwokacką.

Ostatecznie prowadzone w drodze mailowej negocjacje zakończyły się porozumieniem w wyniku którego strony umówiły się na zawarcie umowy kupna sprzedaży udziałów spółki (...) (...) w C. w Kancelarii (...) (...).

zeznania Ł. A.

k. 237-238v, 722v-723

Zeznania świadka Ł. W.

k.763v-767

Rozwiązanie umowy o pracę na mocy porozumienia stron z dnia 09.09.2019 r.

k. 241

Umowa o pracę 09.09.2019 r.

k. 242

Zeznania X. Z.

k. 254-255v

Zeznania P. M.

k. 259-260v, 670-672

Zeznania W. M.

k. 390-391, 672-673

Zeznania D. A.

k.276-277, 674-675

Raport z oceny działalności spółki sporządzony przez biegłego rewidenta

k. 41 - 52

Wydruk z korespondencji e-mail

k. 56 – 79v

Informacja z kancelarii (...)

k. 96

W dniu 19.11.2019 roku w C. między (...) (...), reprezentowaną przez oskarżonego W. X., który był wspólnikiem uprawnionym do reprezentacji spółki, a obywatelem L. V. W. zawarto umowę zbycia udziałów w spółce z ograniczoną odpowiedzialnością. Spółka zbyła na rzecz nabywcy całość udziałów w kapitale zakładowym spółki (...) (...), tj. (...)udziałów o wartości nominalnej (...)zł każdy, łącznie (...)złotych. Wskazane udziały zostały zakupione za kwotę (...) złotych. Zgodnie z postanowieniami umowy pierwsza część kwoty – (...)złotych – miała zostać zapłacona przelewem przed zawarciem umowy z dnia 19.11.2019 roku, druga część –(...)złotych miała być zapłacona gotówką w dniu zawarcia umowy. Tak też się stało.

Umowa została zawarta przed notariuszem, który poświadczył jej podpisanie w dniu 19.11.2019 roku, poświadczył tożsamość oskarżonego oraz tożsamość V. W. na podstawie okazanych dowodów osobistych oraz zgodność ich podpisów. Nabywca V. W. okazał (...) dowód osobisty nr (...), ważny do 30 maja 2022 roku, z którego wynikało, że urodził się (...). Jako adres do doręczeń wskazał: (...) – (...), ul. (...). W toku postępowania ustalono jednak, że nie przebywa pod wskazanym adresem, a mieszkańcy nie znają takiej osoby. W umowie znalazł się ponadto zapis, iż V. W., posługuje się językiem p.w stopniu umożliwiającym mu pełne zrozumienie treści umowy oraz ma świadomość skutków podejmowanych czynności w związku z jej zawarciem. W dniu 16.04.2020 roku dokonano w rejestrze KRS zmiany danych na podstawie których V. W. został ujawniony jako jedyny udziałowiec oraz prezes zarządu (...).

Uchwałą nr 1 z dnia 19.11.2019 roku zmieniono siedzibę spółki (...) z V. na M., uchwałą nr (...) odwołano zarząd spółki w osobie prezesa zarządu W. X., a następnie uchwałą nr (...)powołano nowy zarząd spółki w osobie V. W. – jako nowego prezesa spółki. Protokół obrady nadzwyczajnego zgromadzenia wspólników spółki został sporządzony w formie aktu notarialnego dnia 19.11.2019 roku. Do akt sprawy, wraz z umową zbycia udziałów spółki, załączono protokół przekazania rzeczy, zgodnie z którym m.in. karta bankomatowa do konta prowadzonego w banku (...) B. (...) oraz loginy, kody, tokeny do kont w (...) (...)., (...) B. (...) oraz (...) (...). zostały przekazane V. W.. Na wskazanym protokole brakuje jednak jakichkolwiek podpisów, mimo notarialnego poświadczenia.

Umowa zbycia udziałów w spółce z dnia 19.11.2019 roku

k. 23 - 24

Informacja o zawarciu umowy od notariusza

k. 25

Protokół obrady nadzwyczajnego zgromadzenia wspólników spółki z 19.11.2019 roku

k. 53 - 55

zeznania świadka K. M.

k. 177-178v, 721v-722

Wydruk z KRS dot. (...) (...)

k. 27-30v

Protokół przekazania rzeczy

k. 26

Zeznania świadka A. S.

k.819-820

W dniach 20-26.11.2019, a więc w czasie tygodnia od zawarcia umowy zbycia udziałów spółki, w Kantorze (...) z/s w M. dokonano szeregu transakcji o znaczących kwotach polegającej na wymianie waluty p. na walutę e.

Na konto Kantoru wpłynęły kwoty w wysokości:

⚫

(...)złotych – w wykonaniu przelewu z dnia 20 listopada 2019

⚫

(...)złotych – w wykonaniu przelewu z dnia 21 listopada 2019

⚫

(...)złotych oraz (...)złotych – w wykonaniu przelewu z dnia 25 listopada 2019 roku

Osobą wpłacającą w/w kwoty w celu zakupu waluty (...), w imieniu (...) (...) był mężczyzna legitymujący się l. dowodem osobistym na nazwisko V. W.. Wpłacający przedłożył protokół, w formie aktu notarialnego, z obrad nadzwyczajnego zgromadzenia wspólników spółki (...) (...), z którego wynika, że od dnia 19.11.2019 roku jest członkiem jednoosobowego zarządu spółki i pełni funkcję jej prezesa. Ponadto załączył skan l. dowodu osobistego, o numerze (...), na potwierdzenie swoich danych. Na dowodach sprzedaży walut obcych widnieje numer jego dowodu osobistego (wskazanego powyżej), a także podpisy własnoręczne V. W., potwierdzające odbiór gotówki.

Zeznania A. Ł.

k. 214-215, 668-670

Zeznania świadka I. Ł.

k.762v-763

Potwierdzenia przelewów

k. 220

Dowody sprzedaży walut obcych z dnia 21.11.2019, 20.11.2019, 22.11.2019, 25.11.2019, 26.11.2019

k. 220

Postanowieniem z dnia 10 maja 2022 roku V. W. postawiono zarzut popełnienia czynu z art. 286 § 1 kk w zw. z art. 294 § 1 kk w zw. z art. 12 § 1 kk wspólnie i w porozumieniu z W. X.. W toku postępowania przygotowawczego został przesłuchany w charakterze podejrzanego w wykonaniu e. d.. Postanowieniem z dnia 14 sierpnia 2024 roku częściowo umorzono śledztwo w zakresie zarzutu wobec V. W. wobec braku danych dostatecznie uzasadniających podejrzenie przestępstwa.

Zgodnie z opinią biegłego grafologa powołanego w toku postępowania przygotowawczego podpisy pod umową zbycia udziałów spółki (...) (...) nakreślone przez osobę podającą się za V. W. nie są tożsame pod kątem wykonawstwa z podpisami, które V. W. składał podczas procedury e. d.. Należy więc uznać, że to nie V. W., przesłuchany w toku postępowania przygotowawczego, był osobą, która podpisała z W. X. umowę zbycia udziałów spółki. W kontekście wyżej ujawnionych okoliczności należy wręcz stwierdzić, że V. W. nie wiedział, że został ujawniony jako nowy właściciel udziałów oraz prezes zarządu spółki (...). Świadek oświadczył, że nie zna osoby oskarżonego, nie prowadził nigdy działalności w P., tym bardziej nie ma nic wspólnego ze spółką (...), a w P. przebywał jedynie na terytorium wojewódzka (...). Wobec powyższego należy stwierdzić, że świadek nie był osobą, która złożyła własnoręczne podpisy na dowodach sprzedaży walut obcych przy dokonywaniu transakcji w kantorze wymiany walut. Należy wskazać, że w/w transakcje miały mieć miejsce w dniach 20.11. – 25.11.2019 roku, a więc zaledwie kilka dni po zawarciu umowy sprzedaży spółki.

Powyższe daje asumpt do stwierdzenia, że dane V. W. zostały wykorzystane jedynie w celu podpisania umowy zbycia udziałów spółki, a następnie ujawnienia w rejestrze KRS V. W. jako prezesa zarządu spółki (...). W dalszej kolejności osoba legitymująca się l. dowodem osobistym na nazwisko V. W. wyprowadziła środki finansowe z rachunków bankowych spółki (...), przelała je na rachunek Kantoru (...) z/s w M. w celu dokonania zakupu waluty (...) i po fizycznym wypłaceniu gotówki w tej walucie opuściła granice (...) Nowy nabywca udziałów spółki (...) nie miał, jak się okazało najmniejszego zamiaru prowadzenia działalności gospodarczej pod w/w firmą.

Zeznania V. W.

k. 450-451

Przetłumaczone oświadczenie V. W.

k. 379

Postanowienie o przedstawieniu zarzutów

k. 374

Postanowienie o częściowym umorzeniu postępowania w zakresie zarzutu wobec V. W.

k. 625 - 626

Opinia biegłego grafologa

k. 492 - 540

W związku z niewywiązaniem się przez (...) (...) ze zobowiązań wynikających z umowy kredytu nr (...), (...) (...). wezwał B. (...) do zapłaty kwoty (...) złotych. Umowa kredytu była objęta gwarancją przez B. (...) w ramach umowy portfelowej linii gwarancyjnej nr (...) z dnia 15.06.2018 r. W wyniku niewywiązywania się (...) z zobowiązań (...) wypłacił (...) (...). kwotę (...) złotych. Z zeznań świadka K. M. oraz wyjaśnień oskarżonego wynika, że kredyt był częściowo spłacany do kwoty (...) złotych.

Co więcej (...) zawarł w dniu 29.10.2015 roku umowę portfelowej linii gwarancyjnej z regwarancją udzielaną przez (...) w ramach programu (...) nr (...)z (...) (...). Wobec niewywiązywania się przez (...) (...) z obowiązku wynikających z umowy kredytu, (...), w wykonaniu umowy z dnia 29.10.2015 roku wezwał (...) do zapłaty z tytułu gwarancji spłaty kredytu kwoty (...) złotych. Po pomniejszeniu kwoty o(...)złotych tytułem należnej prowizji, (...) wypłacił (...) kwotę (...) złotych, z tytułu realizacji gwarancji zobowiązania (...) (...)

Umowa portfelowej linii gwarancyjnej (...) nr (...) między (...) a (...) (...).

k. 134 - 144

Wezwanie do zapłaty do (...)

k. 145

Polecenie przelewu

k. 146

umowa portfelowej linii gwarancyjnej z regwarancją udzielaną przez (...) w ramach programu (...) nr (...) (...) z 29.10.2015 roku zawarta z (...)

k. 147 - 156

Wezwanie do zapłaty od (...)

k. 157

Polecenie przelewu

k. 158

zeznania świadka K. M.

k. 177-178v, 721-722

Numerem rachunku na który udzielono kredyt w wysokości (...) złotych z banku (...) (...) był numer (...).

Numerem rachunku na który udzielono kredyt w wysokości (...)złotych z (...) (...). był numer (...). Dnia 15.04.2019 r. na wskazane konto wpłynęła kwota (...) złotych z tytułem Uruchomienie kredytu nr umowy (...)

Na podstawie historii transakcji dokonanych na koncie prowadzonym dla spółki w (...) B. (...), z rachunku (...) dokonano szeregu wpłat, w okresie od 13.05.2019 roku do 28.12.2019 roku na łączną kwotę (...) złotych.

W okresie 12.11 – 13.11.2019 miały miejsce trzy wypłaty z konta prowadzone dla (...) (...) Dwie z nich zostały dokonane na konto w (...) (...). na które została przekazana pożyczka w łącznej kwocie(...)złotych. Trzecia transakcja z dnia 13.11 została dokonana na konto (...) prowadzone dla (...) (...). w kwocie (...) złotych.

Ponadto na koncie podstawowym prowadzonym w (...) (...) już po zawarciu umowy zbycia udziałów spółki, miały miejsce dwie przelewy, dla Kantoru wymiany walut E. mieszczącego się w M.. Pierwsza z nich na kwotę (...)zł miała miejsce w dniu 20.11.2019 roku i miała tytuł zakup waluty e. Druga właściwie analogiczna, na kwotę (...) złotych, miała miejsce w dniu 25.11.2019 roku i nosiła tytuł zakup waluty (...).

W dodatku w dniu 25.11.2019 roku miały miejsce dwie transakcje przychodzące z rachunku (...) (...). (rachunku kredytowego) każda na kwotę (...)złotych, opatrzone tytułami „zasilenie konta”.

Jak wynika z potwierdzenia przelewu (k. 220) na konto kantoru wymiany walut (...) wpłynęły ponadto dwa przelewy z konta prowadzonego dla (...) (...).(...) każdy na kwotę (...) złotych. Konto to było kontem obsługującym umowę kredytową zawartą z (...) w dniu 11 kwietnia 2019 roku.

Płyta CD zawierające pliki dotyczące rachunków w (...) B. (...)

k. 185

Informacja z P. B. (...)

k. 183

Informacje przekazane przez (...) wraz z historią transakcji

k. 287 - 288

Płyta CD przekazana przez (...) (...).

k. 287

Dowody sprzedaży walut i potwierdzenia przelewów

k. 220

Fakty uznane za nieudowodnione

Lp.

Oskarżony

Czyn przypisany oskarżonemu (ewentualnie zarzucany, jeżeli czynu nie przypisano)

1.2.1.

Przy każdym czynie wskazać fakty uznane za nieudowodnione

Dowód

Numer karty

OCena DOWOdów

Dowody będące podstawą ustalenia faktów

Lp. faktu z pkt 1.1

Dowód

Zwięźle o powodach uznania dowodu

1.1.1

zeznania V. W.

Sąd dał wiarę zeznaniom świadka złożonym w toku przesłuchania w wykonaniu e. d.. Jego zeznania znajdują potwierdzenie w zgromadzonym materiale, przede wszystkim w dowodzie z opinii biegłego grafologa. Opinia biegłego grafologa, której Sąd nie kwestionuje, daje podstawy by uznać świadka V. W. za całkowicie wiarygodnego, wobec czego Sąd ustalając stan faktyczny opierał się na jego zeznaniach. Na podstawie analizy opinii biegłego grafologa i zeznań świadka V. W. należy stwierdzić, że przesłuchany świadek nie był osobą składającą podpis pod umową zbycia udziałów.

zeznania A. Ł. oraz I. Ł.

Sąd w całości dał wiarę zeznaniom świadków. Zeznania świadków, którzy mimo upływu czasu kojarzyli pewne okoliczności związane z zawartymi transakcjami są przede wszystkim zbieżne z ze zgromadzonym w sprawie materiałem dowodowym w postaci potwierdzeń przelewów, a także dowodów sprzedaży walut obcych. Co istotne w tym przypadku, świadkowie powzięli informację o zdarzeniu w związku z prowadzeniem kantoru wymiany walut, nie znali oskarżonego, ani obywatela L. prywatnie, zatem wiarygodność ich relacji nie budzi wątpliwości. Na marginesie sąd pragnie zauważyć, że nie kwestionuje wysoce specjalistycznej wiedzy I. Ł. w zakresie możliwości odróżnienia sfałszowanego dokumentu tożsamości od dokumentu autentycznego. Nie oznacza to jednak tego, iż osoba wypłacająca pieniądze nie posługiwała się oryginalnym dokumentem tożsamości, jako, że z poczynionych ustaleń wynika, iż V. W. nie mógł wypłacić wówczas tych środków finansowych.

Zeznania K. M.

Zeznania świadka znajdują swoje potwierdzenie przede wszystkich w dokumentach tj. umowie kredytu oraz umowie zbycia udziałów spółki. Świadek powziął wiedzę o okolicznościach sprawy w związku z wykonywaniem swojej pracy w charakterze pracownika Centrali (...) (...)., wobec czego brak było racjonalnych powodów do kwestionowania jego wiarygodności.

zeznania Ł. A.

Sąd Okręgowy w całości dał wiarę zeznaniom świadka Ł. A. albowiem są one logiczne, spójne i zbieżne z pozostałym zebranym materiałem dowodowym. Zeznania świadka są niezwykle dokładne, jednocześnie znajdują potwierdzenie w materiale dowodowym w postaci mniej szczegółowych, ale wiarygodnych zeznań innych świadków pracowników (...) (...) tj. P. M., W. M., D. A.. Ponadto należy wskazać, że świadek pozostaje zatrudniony w (...) (...), której jedynym udziałowcem i prezesem zarządu jest W. X.. Świadek pozostaje w stosunku zależności (pracodawca - pracownik) do oskarżonego, nie miał więc interesu by składać zeznania przeczące wersji zdarzeń przedstawionej przez oskarżonego.

Zeznania X. Z.

Sąd dał wiarę zeznaniom świadka i uznał je za wiarygodne. Należy zauważyć, iż pewne różnice występujące między opisem okoliczności przejęcia pracowników spółki (...), przez (...) (...) prezentowanym przez świadka, a tymi przedstawionymi przez resztę pracowników, nie stanowiły przeszkody w ustaleniu przez Sąd rzeczywistego przebiegu zdarzeń. Świadek X. Z. opisuje, że doszło jedynie do zmiany nazwy firmy, podczas gdy inni świadkowie opisują rozwiązywanie i zawieranie nowych umów o pracę. Świadek opisuje zdarzenia odmiennie od reszty, nazywając je innymi słowami, natomiast sekwencja zdarzeń i ich przyczyny pozostają spójne.

Zeznania P. M.

Sąd nie znalazł podstaw aby kwestionować prawdziwość zeznań świadka, wskazuje jednak, że świadek w 2019 roku przebywała na zwolnieniu lekarskim, następnie na urlopie macierzyńskim, a potem wychowawczym, wiedzę o zdarzeniach mających miejsce w roku 2019 roku, posiada więc głównie z relacji współpracowników. Wskazała jednak, że w jej opinii spółka (...) oraz (...) to taka sama firma, ale o innej nazwie.

Zeznania B. M.

Sąd Okręgowy w całości dał wiarę zeznaniom świadka, które okazały się niezwykle istotne dla rozstrzygnięcia sprawy. Nie sposób jednak nie zauważyć, iż zeznania złożone na etapie postępowania przygotowawczego różnią się i to w dość istotny sposób od depozycji złożonych na etapie postępowania sądowego. Analizując treść zeznań, złożonych przez świadka na etapie śledztwa nie można nie zauważyć, iż przesłuchanie, które miało miejsce z udziałem obrońcy oskarżonego nie miało niestety optymalnego charakteru, a mianowicie fazy swobodnej wypowiedzi, uzupełnionej fazą zadawania dodatkowych pytań. Z ubolewaniem stwierdzić należy, iż niektórzy z funkcjonariuszy Policji popełniają ten błąd w taktyce przesłuchania, ograniczając tą czynność do zadawania pytań i notowania odpowiedzi. Bardzo często zubaża to wartość i jakość tego protokołu, gdyż wielokrotnie wobec braku owej spontaniczności świadkowie nie podzielą się informacjami istotnymi dla sprawy. Podkreślić należy, że co do zasady przesłuchanie winno składać się z dwóch zasadniczych etapów: po pierwsze etapu swobodnej (spontanicznej wypowiedzi), polegającego na przedstawianiu przez osobę przesłuchiwaną wszystkich znanych jej faktów związanych z celem przesłuchania. Relacja taka jest bardziej wierna niż ta, która jest przedstawiania w odpowiedzi na pytania, jednakże może zawierać materiał o różnej skali wartości; wypowiedzi swobodne są mniej kompletne, ale dokładniejsze (B. Hołyst, Kryminalistyka, I. 2004, s. 1110). Po drugie z etapu pytań kierunkowych, w których przesłuchujący zadaje osobie przesłuchiwanej szczegółowe pytania. Mogą to być pytania uzupełniające, zmierzające do uzyskania dodatkowych informacji, pominiętych w swobodnej odpowiedzi; pytania wyjaśniające, których celem jest otrzymanie konkretnych odpowiedzi w kwestiach, które budzą wątpliwości, a także mogą zmierzać do przypomnienia przesłuchiwanemu określonych okoliczności, o których mógł zapomnieć służących weryfikacji wypowiedzi; pytania kontrolne mające ułatwić ocenę treści i wiarygodności wyjaśnień lub zeznań osoby przesłuchiwanej.

Możliwym również jest, że udział obrońcy oskarżonego w toku tej czynności mógł mieć wpływ na zawężenie treści i jakości przedstawianych przez świadka organom ścigania informacji. Jak bowiem można przypuszczać taka taktyka mogła zostać przyjęta przez obrońcę w toku postępowania przygotowawczego, za czym przemawia dość zaskakujący fakt nie przedstawienia przez żadnego ze wspólników jakichkolwiek informacji na temat planów biznesowych, co poprzedzało podjęcie decyzji o sprzedaży udziałów spółki. Zważyć bowiem należy na fakt, że B. M. dopiero w trakcie przesłuchania na rozprawie głównej w dniu 1 lipca 2025 roku, jeszcze przed przesłuchaniem kluczowego, jak się okazało, świadka Ł. W. w trakcie fazy swobodnej wypowiedzi przedstawiła jak wyglądała w praktyce działalność gospodarcza prowadzona pod firmą (...) (...) oraz kto i kiedy podjął decyzję o zmianie profilu działalności spółki z jednoczesnym rozszerzeniem zakresu działalności podmiotu (...) (...) Na pytanie sądu świadek stwierdziła, iż nie mówiła o tym na etapie śledztwa, ponieważ nie wydawało jej się to istotne, jaki był powód sprzedaży spółki.

Sąd w całości dał wiarę tym zdecydowanie poszerzonym zeznaniom świadka, albowiem są one zgodne z treścią późniejszych zeznań R. M. i wyjaśnień oskarżonego, a także z zasadami logiki, doświadczenia życiowego i zgromadzonymi dokumentami.

Zeznania Ł. W.

Sąd Okręgowy niemal w całości dał wiarę zeznaniom świadka Ł. W., albowiem są one szczegółowe, obszerne, logiczne, spójne i znajdują odzwierciedlenie w całokształcie zabranego w sprawie materiału dowodowego oraz w zasadach wiedzy i doświadczenia życiowego. Co więcej depozycjom świadka, składanym zwłaszcza w ich końcowej fazie towarzyszyły wyraźne widoczne spontaniczne emocje, co świadczy o szczerości i wiarygodności tych relacji. Przedstawione przez świadka geneza i motywy rozwoju strategii biznesowej w ramach kilku podmiotów gospodarczych prowadzonych z partnerami biznesowymi są przekonujące i brak jest podstaw do kwestionowania ich wiarygodności. Zważyć również należy na fakt, iż przedstawiona przez Ł. W. sekwencja poszczególnych działań znajduje potwierdzenie w informacjach o spółkach, w zeznaniach innych świadków, które składają się na logiczny ciąg zdarzeń, mających rzeczowe uzasadnienie. Ponadto fakt prowadzenia do dnia dzisiejszego działalności gospodarczej we wskazanych miejscach i w opisanej formule jest znany zapewne większości okolicznych mieszkańców z powszechnie dostępnych informacji. W świetle tych okoliczności, mimo, że na pierwszy rzut oka może wydawać się to nieprawdopodobne, sąd doszedł do przekonania, że biorąc pod uwagę stopień skomplikowania planów inwestycyjnych, a także natłok obowiązków towarzyszących prowadzeniu działalności gospodarczej i wielość związanych z tym zadań, istotnie zarówno świadek, jak i oskarżony mogli przeoczyć istnienie dość istotnego zobowiązania względem banku, przed podjęciem decyzji o sprzedaży udziałów spółki, która kilka miesięcy wcześniej zaciągnęła kredyty obrotowe, które nie zostały spłacone.

Sąd krytycznie ocenił jedynie twierdzenia świadka co do tego, iż przed sprzedażą udziałów (...) (...) w skład aktywów tej spółki, oprócz pieniędzy na rachunkach bankowych wchodziły jeszcze wierzytelności z tytułu należnego spółce od Skarbu Państwa podatku VAT w kwocie (...)zł. Jak wynika bowiem z informacji Naczelnika Urzędu Skarbowego w V. z dnia 26.11.2025r. spółka na dzień 31.10.2019r. nie dysponowała nadpłatą z tytułu podatku od towarów i usług (k.799). Nie jest natomiast wykluczonym, że spółka mogła liczyć na jakąś część należności od kontrahentów z tytułu zrealizowanych usług z odroczonym terminem płatności. Na tym bowiem polegała istota świadczonych usług transportowych, na co pośrednio wskazuje również informacja Sądu Rejonowego w C. z dnia 3.07.2025r. z treści której wynika, że w okresie od 01.01.2028r. do 31.12.2020r. w VIII Wydziale Gospodarczym toczyło się 40 spraw z powództwa (...) (...) (przy czym zdecydowana większość w l. 2018-2019). W przekonaniu sądu ewentualne wierzytelności spółki z tego tytułu nie mogły oscylować w podawanych przez świadka granicach ((...) zł.), lecz w zdecydowanie mniejszych kwotach. Zdaniem Sądu w tych dwóch kwestiach świadek wykazał się nadmiernym optymizmem w swoich kalkulacjach i minął się z prawdą (być może również z uwagi na upływ czasu i jednak niepełną wiedzę na całokształtu sytuacji finansowej spółki w listopadzie 2029r.)

Zeznania A. S.

Sąd w całości dał wiarę zeznaniom świadka, albowiem nie budzą one wątpliwości i dotyczą okoliczności bezspornych. Zeznania nie przyniosły żadnego przełomu w sprawie. Co więcej świadek nie uczestniczył w żaden sposób w konstruowaniu umowy kupna-sprzedaży udziałów spółki z o.o., a jego rola ograniczyła się do rutynowej czynności notarialnej, a mianowicie poświadczenia podpisu.

Zeznania D. A.

W opinii Sądu zeznania świadka mają przymiot wiarygodności. Relacja świadka odpowiada przebiegowi zdarzeń opisanemu przez innych świadków, w tym Ł. A., W. M., P. M. i X. Z..

Zeznania W. M.

Sąd nie ma żadnych powodów by kwestionować zeznania świadka, uznał je za szczegółowe, logiczne, spójne wewnętrznie. Ponadto znajdują potwierdzenie w pozostałym materiale dowodowym w tym, w szczególności, w postaci zeznań P. M., Ł. A. i D. A..

Umowa kredytowa nr (...) o kredyt na rachunku bieżącym wraz z regulamin

Umowa została zawarta pomiędzy oskarżonym reprezentującym (...) (...) a (...) (...). reprezentowanym przez upoważnionego pracownika. Brak podstaw, by kwestionować jego wiarygodność. Należy wskazać, że zarówno z umowy jak i z regulaminu stanowiącego jej integralną część wynika istotna okoliczność iż na oskarżonym ciążyły obowiązki informacyjne oraz zakazy mające zapewnić jak najwyższe prawdopodobieństwo realizacji umowy kredytowej. Ich zapisanie w warunkach umowy, jest dowodem na to że bank chciał zabezpieczyć spłatę zobowiązania w jak najszerszym zakresie. (...) B. zdając sobie sprawę z zagrożeń jakie ma dla skuteczności realizacji zobowiązania zmiana osoby kierującej podmiotem gospodarczym (spółką) zawarł w umowie kredytu klauzule zakazujące zbycia udziałów spółki, które oskarżony zaakceptował. Obowiązki informacyjne jakimi został obciążony oskarżony określone zostały w sposób szeroki – klient musiał informować o jakichkolwiek działaniach mogących wpływać na spłatę kredytu. Pomimo tak szczegółowo sporządzonej umowy i konkretnych obowiązków, oskarżony złamał je i zbył udziały spółki, a następnie zaniechał obowiązku informacyjnego.

Wydruk z KRS dot. (...) (...)

Wydruk z systemu KRS, nie ma podstaw do kwestionowania wiarygodności. Potwierdza okoliczność istnienia spółki, dane osoby piastującej stanowisko prezesa zarządu oraz wspólników.

Informacje o spółkach

Wydruki potwierdzające, że oskarżony był wspólnikiem kilku spółek.

Umowa o prowadzenie rachunków (...) B. (...), płyta CD

Informacje i dokumenty zostały wystawione przez podmioty do tego uprawnione – banki. Nie ma innych podstaw do kwestionowania ich rzetelności i prawdziwości. Potwierdzają fakt prowadzenia dla (...) (...) kilku rachunków bankowych, a także okoliczności dokonania przelewów.

Informacje przekazane przez (...) B. (...). wraz z płytą CD

Informacje przekazane przez (...) wraz płytą CD z historią transakcji

Raport z oceny działalności spółki

Raport z działalności spółki sporządzony został przez biegłego rewidenta, nie ma innych podstaw do podważać jego wiarygodności.

umowa portfelowej linii gwarancyjnej z regwarancją z 29.10.2015 roku zawarta z (...)

Umowa zawarta między (...), a (...) (...).. Brak podstaw do kwestionowania wiarygodności.

wezwanie do zapłaty od banku (...)

Wezwanie nadane do (...) nadane przez uprawniony do tego podmiot – brak podstaw do kwestionowania wiarygodności. Potwierdza okoliczność, że umowa kredytowana zawarta w (...) nie była realizowana przez (...) (...)

Informacja z kancelarii (...)

Informacja została nadesłana przez profesjonalny podmiot – kancelarię prawną – zatem nie ma podstaw do jej kwestionowania. Informacja jest dowodem na fakt, iż to nie V. W. był stroną przy zbyciu udziałów spółki.

Wydruk z korespondencji e-mail

Korespondencja e-mail potwierdza fakt prowadzenia negocjacji z osobą, która miała nabyć udziały w spółce, Sąd nie daje jednak wiary temu iż osobą tą był V. W.

Rozwiązanie umowy o pracę na mocy porozumienia stron z dnia 09.09.2019 r.

Nie ma podstaw do kwestionowania wiarygodności dokumentów, są spójne z wersją wydarzeń prezentowaną przez świadków – byłych pracowników (...).

Umowa o pracę 09.09.2019 r.

Protokół obrady nadzwyczajnego zgromadzenia wspólników spółki z 19.11.2019 roku

Wskazane dokumenty zostały zawarte w formie aktu notarialnego między oskarżonym, a osobą posługującą się danymi V. W., natomiast w świetle pełnej, jasnej, niesprzecznej, opinii biegłego grafologa należy wskazać, że to nie V. W. podpisywał te dokumenty, a nieznana osoba.

Informacja o zawarciu umowy od notariusza

Umowa zbycia udziałów w spółce z dnia 19.11.2019 roku

Protokół przekazania rzeczy

Dowody sprzedaży walut obcych z dnia 21.11.2019, 20.11.2019, 22.11.2019, 25.11.2019, 26.11.2019

Sąd nie daje wiary wskazanym dowodom, w zakresie tego, że zleceniodawcą przelewów i odbiorcą gotówki w walucie (...) miał być V. W.. Natomiast potwierdzają one fakt, iż doszło do wypłaty środków należących do spółki i wymiany ich na walutę obcą.

Potwierdzenia przelewów do kantoru

Postanowienie o przedstawieniu zarzutów oraz postanowienie częściowym umorzeniu postępowania w zakresie zarzutu wobec V. W.

Nie ma podstaw do kwestionowania, postanowienia wydane przez uprawniony organ.

Opinia biegłego grafologa

Opinia biegłego jest jasna, pełna i niesprzeczna, Sąd nie dostrzegł konieczności dopuszczania dowodu z opinii uzupełniającej.

Umowa portfelowej linii gwarancyjnej (...) nr (...) między (...) a (...) (...). wraz z poleceniem przelewu

Dokumenty bankowe, wystawione przez profesjonalne, uprawnione do tego podmioty. Wskazane dokumenty potwierdzają objęcie przez (...) kredytu z (...) (...). gwarancjami (...) Ponadto wezwanie do zapłaty dowodzi, że kredyt nie był przez spółkę (...) spłacany.

Wezwanie do zapłaty do (...)

wyjaśnienia oskarżonego W. X.

Sąd Okręgowy generalnie, niemal w całości, dał wiarę wyjaśnieniom oskarżonego, złożonym zarówno w toku postępowania przygotowawczego jak i sądowego, albowiem są one wiarygodne i zgodne z całością zebranego w sprawie materiału dowodowego. Oskarżony konsekwentnie nie przyznawał się do dokonania zarzucanego mu czynu podkreślając, że to on czuje się osobą pokrzywdzoną. Z uwagi jednak na dość niecodzienny charakter niniejszej sprawy i istotność tego dowodu, koniecznym wydaje się zwrócenie uwagi na kilka ważnych elementów towarzyszących okolicznościom w jakich oskarżony składał te wyjaśnienia. W pierwszej kolejności należy zaznaczyć, iż W. X. słuchany w toku śledztwa przedstawił okoliczności w jakich doszło do zawarcia umów kredytowych z D. B.i (...). Następnie skupił się już na samym fakcie sprzedaży udziałów spółki, wymianie korespondencji z potencjalnymi nabywcami, poczynieniu ostatecznych ustaleń w tym zakresie oraz zawarciu umowy z nabywcą. Oskarżony podkreślił, że po dokonaniu sprzedaży udziałów spółki w dniu 19 listopada 2019 roku i przekazaniu dokumentacji, w tym związanej z obsługą rachunków bankowych (kart bankowych, kodów dostępu i numerów telefonów) zaprzestał podejmowania jakichkolwiek czynności związanych z zarządzaniem spółką. Stanął na stanowisku, iż to rolą nowego nabywcy było dalsze prowadzenie spółki i regulowanie zobowiązań wynikających z zaciągniętych kredytów obrotowych. Zaprzeczył także, aby po 19 listopada 2019 roku dokonywał jakichkolwiek operacji na rachunku (...) (...) (k. 346 – 349).

Słuchany natomiast bezpośrednio po otwarciu przewodu sądowego nie przyznał się do dokonania zarzucanego mu czynu i skorzystał z prawa do odmowy składania wyjaśnień i odmowy udzielania odpowiedzi na zadawane mu pytania. Stwierdził jedynie, że jest strzępkiem nerwów przez tą całą sytuację oraz, że żałuje, że sprzedał spółkę i trafił na osobę nieuczciwą. W dalszej kolejności obrońca oskarżonego złożył oświadczenie, iż jego mandant jest zdenerwowany całą sprawą i na tym etapie postępowania wyjaśnień składał nie będzie (k. 667).

Dopiero po przeprowadzeniu całego postępowania dowodowego, na rozprawie w dniu 13 stycznia 2026 roku oskarżony oświadczył, że chciałby złożyć wyjaśnienia i przystąpił do przedstawiania, jak postrzega całą tą sytuację. Oznajmił, iż jest osobą słabą emocjonalnie, która mimo wieku i pewnego doświadczenia może się nawet rozpłakać. Dodał, że jego wypowiedzi mogą być nieco chaotyczne, ale według poczynionych przez niego ustaleń padł ofiarą zorganizowanej, prawdopodobnie międzynarodowej grupy przestępczej. Zaznaczył także, że ma żal do organów ścigania, iż nie wykorzystały zebranego przez niego materiału dowodowego i nie poczyniły ustaleń kim był obywatel L., któremu sprzedał udziały w spółce, kto za nim stał, jak to się stało, że obywatel L. jeździł samochodem w obecności innych osób na c. numerach rejestracyjnych, a jego nazwisko widnieje w h. podmiotach gospodarczych. Wyraził także przypuszczenie, że nabywcy bardzo szybko „wydrenowali” pieniądze ze spółki i „wyprowadzili je” do H. skąd już „wyprane” mogły trafić do C. (1). Niestety, nikt tego nie zweryfikował, a wszystko w jego przekonaniu świadczyło o tym, że za nabywcą stała zorganizowana grupa przestępcza. Podkreślił, że gdyby wiedział co się wydarzy, nigdy nie zawarłby tej transakcji. Po przejściu do fazy pytań, instruowany przez obrońcę stwierdził, że nie będzie udzielał odpowiedzi na pytania. Sąd orzekający w dalszej części formularza uzasadnienia przedstawił szerzej, z jakich przyczyn uznaje przyjętą przez obrońcę linię obrony, za w istocie działającą na niekorzyść oskarżonego. Następnie, mimo deklaracji oskarżonego, sąd zaczął jednak zadawać dodatkowe pytania, na które M. N. udzielił szczegółowych odpowiedzi. W przekonaniu Sądu te wyjaśnienia oskarżonego są szczere i zasługują na uwzględnienie. Co więcej, przedstawienie genezy pomysłu na zmianę profilu działalności poszczególnych spółek i podejmowanych w związku z tym kroków ma kluczowe znaczenie dla ustalenia motywów oskarżonego i jego wspólników biznesowych. Zdaniem Sądu Okręgowego, M. N. jest osobą wiarygodną, aczkolwiek Sąd nie podziela wszystkich jego hipotez i wniosków, jako, że na niektóre nie ma wystarczających dowodów. Sąd w trakcie bezpośredniego kontaktu z oskarżonym na kilku terminach rozpraw doszedł do wniosku, że jest on osobą zamkniętą w sobie, nieufną, która rzeczywiście popełniła istotny błąd, a toczące się przeciwko niemu postępowanie karne jest tego konsekwencją.

Sąd pragnie także podkreślić, iż w wypowiedziach oskarżonego, które padły w trakcie tego ostatniego przesłuchania można dostrzec sporo chaosu, mieszania wątków, co paradoksalnie świadczy o jego wiarygodności. Jak wynika z zasad doświadczenia życiowego, większość oskarżonych, którzy odmawiają składania wyjaśnień i decydują się na zabranie głosu dopiero po przeprowadzeniu całego postępowania dowodowego działa z pełnym wyrachowaniem i zazwyczaj przedstawia wersję wypadków dostosowaną do tego, co organom ściągania i wymiaru sprawiedliwości udało się zebrać w toku całego postępowania. Należy w tym miejscu podkreślić, że depozycje oskarżonego nie wpisują się w taki schemat, co niewątpliwie wzmacnia ich wiarygodność. Ten sygnalizowany ale i zauważalny chaos wypowiedzi, bezradność, nieumiejętność udzielenia odpowiedzi na pewne pytania przekonuje Sąd, iż na ławie oskarżonych nie stanął wyrachowany przestępca lecz przedsiębiorca, zapewne dość zamożny i radzący sobie w biznesie, który jednak popełnił kilka zdumiewających błędów, które stały się przyczyną jego kłopotów. Niestety tymi fundamentalnymi błędami są niczym nieuzasadnione zaufanie do kontrahenta biznesowego, brak podjęcia energicznych i zdecydowanych działań w postaci zawiadomienia organów ścigania o przestępstwie oraz nadmierne zaufanie pełnomocnikowi, który pośredniczył w rozmowach poprzedzających sprzedaż udziałów spółki, doradzał, a w toku postępowania karnego stał się jego obrońcą i nie wybrał optymalnej linii obrony przed odpowiedzialnością karną w postaci umożliwienia swojemu klientowi złożenia obszernych i szczegółowych wyjaśnień na temat wszystkich istotnych okoliczności, które nastąpiły przed zbyciem udziałów spółki, jak i po tym czasie.

Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów

(dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów)

Lp. faktu z pkt 1.1 albo 1.2

Dowód

Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu

1.1

k. 563 – płyta CD

Niestety materiał dowodowy dostarczony przez obrońcę oskarżonego z lakonicznym wnioskiem dowodowym (k.548) nie ma znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy. Jak się okazało zdjęcia z monitoringu pozostają niewyraźne, a nade wszystko wnioski oskarżonego, o których mówił w toku uzupełniających wyjaśnień w sądzie (k.820v-821), a do których doszedł samodzielnie analizując różnego rodzaju informacje pozyskane w internecie nie zostały w żaden sposób naświetlone organom ścigania. M. N.był przekonany, że przekazuje organom ścigania wartościowe informacje, które pozwolą być może na zlokalizowanie i ustalenie członków zorganizowanej, zapewne międzynarodowej grupy przestępczej. Niestety nie podzielił się swoimi ustaleniami z przedstawicielami organów ścigania, nie wniósł o uzupełniające przesłuchanie, ani nawet nie złożył pisma procesowego, w którym wyjaśniłby, co tak naprawdę znajduje się w tych przekazanych materiałach i z czego wynikają jego wnioski. Co gorsza, również jego obrońca nie zadał sobie trudu aby w skonstruowanym pisemnym wniosku dowodowym wskazać jakie materiały znajdują się na załączonej płycie i co mają dowodzić.

Zeznania świadka B. I. k. 336 - 338

Okoliczności, które opisuje świadek pozostają poza zakresem zainteresowania Sądu, przy badaniu przedmiotowej sprawy. Z zeznań świadka wynika, że był stroną transakcji realizowanej z (...) (...) w lutym i marcu 2019 roku, nie przedstawił jednak żadnych istotnych okoliczności mających związek z zarzutem aktu oskarżenia.

PODSTAWA PRAWNA WYROKU

Punkt rozstrzygnięcia z wyroku

Oskarżony

3.1. Podstawa prawna skazania albo warunkowego umorzenia postępowania zgodna z zarzutem

Zwięźle o powodach przyjętej kwalifikacji prawnej

☐3.2. Podstawa prawna skazania albo warunkowego umorzenia postępowania niezgodna z zarzutem

Zwięźle o powodach przyjętej kwalifikacji prawnej

☐3.3. Warunkowe umorzenie postępowania

Zwięzłe wyjaśnienie podstawy prawnej oraz zwięźle o powodach warunkowego umorzenia postępowania

☐3.4. Umorzenie postępowania

Zwięzłe wyjaśnienie podstawy prawnej oraz zwięźle o powodach umorzenia postępowania

☐3.5. Uniewinnienie

1

M. N.

Zwięzłe wyjaśnienie podstawy prawnej oraz zwięźle o powodach uniewinnienia

Odpowiedzialności karnej z art. 286 § 1 k.k. podlega ten, kto w celu osiągnięcia korzyści majątkowej doprowadza inną osobę do niekorzystnego rozporządzenia własnym lub cudzym mieniem za pomocą wprowadzenia w błąd albo wyzyskania błędu lub niezdolności do należytego pojmowania przedsiębranego działania.

Przestępstwo oszustwa określone w art. 286 § 1 kk jest przestępstwem umyślnym zaliczanym do tzw. celowościowej odmiany przestępstw kierunkowych. Charakterystycznym dla strony podmiotowej tego przestępstwa zamiar bezpośredni, powinien obejmować zarówno cel działania sprawcy, jak i sam sposób działania zmierzającego do zrealizowania tego celu. Zamiar sprawcy w płaszczyźnie intelektualnej musi więc obejmować dwa elementy. Z jednej strony, sposób zachowania sprawcy, tzw. środek intelektualny, jakim jest w przypadku oszustwa wprowadzenie w błąd, wyzyskanie błędu lub niezdolności osoby rozporządzającej mieniem do należytego pojmowania przedsiębranego działania. Z drugiej strony sprawca musi mieć świadomość, że co najmniej może uzyskać korzyść majątkową z planowanego zachowania w wyniku zastosowanego sposobu działania oraz świadomość więzi przyczynowej łączącej podejmowane przez niego działania z niekorzystnym rozporządzeniem mienia.

Przenosząc te rozważania na grunt niniejszej sprawy stwierdzić należy, że w świetle całokształtu zabranego w sprawie materiału dowodowego brak jest podstaw do przypisania oskarżonemu M. N. występku oszustwa w sposób przedstawiony przez oskarżyciela publicznego w akcie oskarżenia. W pierwszej kolejności należy jednak zaznaczyć, że przyczyny, które ostatecznie prowadzą do kategorycznego wniosku w tym zakresie są dość złożone i niecodzienne. W przekonaniu Sądu Okręgowego, o tym, że postępowanie karne przeciwko M. N. przybrało właśnie taki kierunek zdecydowały paradoksalnie cechy charakteru i osobowości oskarżonego oraz przyjęta linia obrony przed odpowiedzialnością karną. Należy stwierdzić wprost, że gdyby oskarżony od samego początku, gdy tylko powziął informacje o zaprzestaniu spłaty rat kredytu przez nabywcę udziałów spółki i zaniechaniu prowadzenia jakiejkolwiek działalności podjął energiczne działania i złożył zawiadomienie o przestępstwie jego sytuacja wyglądałaby zapewne zupełnie odmiennie. Gdyby przedstawił szczerze i obszernie jak wyglądały plany biznesowe jego i jego wspólników w 2019 roku w ramach działalności gospodarczej, prowadzonej pod szyldem kilku różnych spółek, a następnie podzielił się z organami ścigania poczynionymi we własnym zakresie ustaleniami i podjął działania w celu z jednej strony ochrony swojego dobrego imienia, a z drugiej ustalenia i wykrycia osób stojących za wyprowadzeniem pieniędzy ze spółki, to niewykluczonym, a nawet wysoce prawdopodobnym jest, iż sprawa niniejsza nie trafiłaby z aktem oskarżenia do sądu. Niestety, jak się wydaje oskarżony jest osobą dość zamkniętą w sobie, niezbyt wylewną, zapewne nieufną i oszczędną w dzieleniu się informacjami z organami wymiaru sprawiedliwości. Co więcej, na kanwie tej sprawy na niekorzyść oskarżonego zadziałała bierność w relacji z bankami i organami ścigania, brak jakiejkolwiek inicjatywy i nadmierne zaufanie do porad prawnych swojego pełnomocnika, a następnie obrońcy. Zdaniem sądu z ubolewaniem stwierdzić należy, co rzadko ma miejsce na salach sądowych, iż właśnie przyjęta linia obrony w toku prowadzonego przeciwko oskarżonemu postępowania karnego przez jego obrońcę nie okazała się optymalna. Wniosek taki wynika z obserwacji przebiegu toczącego się postępowania sądowego i to od samego jego początku, zwłaszcza efektów konsultacji oskarżonego z obrońcą. Jeśli chodzi o ten element konstytucyjnego prawa do obrony, to oczywiście jest on autonomiczną decyzją strony postępowania i reprezentującego ją obrońcy. To jednak nie oznacza, że nie podlega on ocenie sądu rozstrzygającego proces karny i decydującego o odpowiedzialności karnej oskarżonego, którego konsekwencje mogą doprowadzić nawet do utraty najcenniejszego dobra człowieka, jakim jest wolność. Niestety, sąd nie może nie zauważyć, że obrońca oskarżonego położył przesadny nacisk na instruowanie i zapewne nakłanianie oskarżonego do skorzystania z prawa do milczenia i tym samym prawa do odmowy udzielania odpowiedzi na zadawane oskarżonemu pytania. Profesjonalny podmiot wprowadził do postępowania karnego jak się wydaje zbędną atmosferę podejrzliwości, nieufności i asekuracyjności wobec roli organów ścigania i wymiaru sprawiedliwości, które mają wszak obowiązek ustalenia prawdy w badanym obszarze, objętym przedmiotem postępowania. Trudno stwierdzić, czy i jaki wpływ na to miał fakt, iż to wszak obrońca oskarżonego osobiście pośredniczył w rozmowach z przedstawicielami Kancelarii (...) z I., którzy reprezentowali późniejszego nabywcę udziałów spółki (...). To on, tak jak i oskarżony przeoczył fakt, że w rzeczywistości początkowy etap rozmów prowadzonych w drodze korespondencji e-mailowej był prowadzony przez osobę o danych G. B., która nigdy nie pracowała w (...) (...) adw. E. E.. Już choćby te okoliczności, towarzyszące prowadzeniu tej korespondencji i przejęciu jej z rąk G. B. (?) przez adw. E. E. budzą bardzo poważne wątpliwości co do przejrzystości pozyskania potencjalnego nabywcy udziałów spółki i jego czystych intencji. Niestety z uwagi na tajemnicę adwokacką ewentualna próba wyjaśnienia tej kwestii nie była w toku tego postępowania możliwa. Abstrahując od motywacji obrońcy oskarżonego tego typu linia obrony nie działała niestety na korzyść M. N.. Zważyć bowiem należy na fakt, że skorzystanie z prawa do odmowy udzielania odpowiedzi na zadawane pytania, mimo, że jest fundamentem prawa do milczenia obiektywnie pozbawia organy prowadzące postępowanie pełnych informacji, niezbędnych do dokonania pewnych ustaleń faktycznych, wyjaśnienia wszystkich istotnych okoliczności, motywacji sprawcy, itp. W okolicznościach niniejszej sprawy jak najszerszy zakres tych informacji był niezbędny do dokonania prawidłowych ustaleń faktycznych i tym samym wyeliminowania ryzyka, że osoba niewinna zostanie oskarżona o popełnienie przestępstwa. Sama analiza zgromadzonej dokumentacji, sekwencji zdarzeń i zeznań pracowników (...) (...) nie posiadających wiedzy w zakresie przyczyn dla których ich umowy o pracę muszą zostać rozwiązane i dlaczego mają zawierać umowy z nowym podmiotem w sytuacji, gdy nic tak naprawdę nie ulega zmianie, niestety przemawiała na niekorzyść oskarżonego.

Należy w tym miejscu podkreślić i zaznaczyć, że kwestiami kluczowymi dla ustalenia, czy doszło do przestępstwa oszustwa na szkodę banków, czy też do niekaralnego deliktu prawa cywilnego i naruszenia postanowień umownych i regulaminu banku było przedstawienie planów biznesowych oskarżonego M. N. i jego wspólników biznesowych R. M., P. K., B. M. i księgowego Ł. B.. Tymczasem w realiach niniejszej sprawy te kluczowe aspekty umknęły w ogóle z pola widzenia oskarżonemu i jego obrońcy, przynajmniej na etapie postępowania przygotowawczego.

Nie można wykluczyć również istnienia innych, przy czym bliżej nieustalonych przyczyn, które przyczyniły się lub skutkowały przyjęciem takiej taktyki w trakcie postępowania karnego.

Analizując zebrany w toku śledztwa materiał dowodowy istotnie zachodziło wysokie prawdopodobieństwo, iż oskarżony zaciągając kredyt w rachunku bieżącym oraz kredyt elastyczny odnawialny w kwietniu 2019 roku dopuścił się przestępstwa oszustwa na rzecz (...) (...). i (...) (...)., a w dalszej kolejności także (...) z tytułu udzielonych gwarancji kredytowych. Zważyć bowiem należy na fakt, iż oskarżony jako prezes zarząd (...) (...) miał obowiązek poinformować banki o zamiarze zbycia udziałów spółki. Z punktu widzenia banków kredytujących spółkę prawa handlowego kredytami w wysokości (...)zł i (...)zł, a więc kredytami o obiektywnie dość dużej wartości, które nie zostały spłacone, była to nader istotna okoliczność. Tymczasem w ocenie sądu M. N. nie dochowując należytej staranności, bezrefleksyjnie i lekkomyślnie doszedł do wniosku, że nie ma takiego obowiązku i że nowy nabywca udziałów spółki, będący w dodatku obcokrajowcem w naturalny sposób przejmie zobowiązania i będzie terminowo spłacał raty kredytowe. Jest to przykład rażącej naiwności i lekkomyślności, zwłaszcza wobec faktu, iż jak uczy doświadczenie życiowe, niestety zmiany własnościowe w zakresie udziałów czy akcji spółek prawa handlowego niejednokrotnie służą prowadzeniu działalności przestępczej, między innym w zakresie wyłudzenia podatku VAT w ramach tzw. karuzel podatkowych, wyłudzania kredytów, subwencji, dotacji, towarów na odroczony termin płatności itp. Sam fakt sprzedaży udziałów spółki (...) (...) obywatelowi innego państwa, którego oskarżony nigdy wcześniej nie znał, z którym spotkał się po raz pierwszy w życiu, tak naprawdę w podejrzanych okolicznościach i pozostawienie mu na rachunkach bankowych tak wysokich środków finansowych musi i to na pierwszy rzut oka wzbudzać podejrzenia, iż tego typu transakcja może wskazywać na zmowę i próbę bezprawnego pokrzywdzenia banku. Za przyjęciem takiego wniosku przemawiało deklarowane głośno przekonanie oskarżonego, że w momencie sprzedaży udziałów spółki i przekazania wszelkich dokumentów z nią związanych, dostępu do kont bankowych, czy samochodów obciążonych umowami leasingu jego rola w spółce definitywnie dobiegła końca.

Tak jak zaznaczono w świetle tego materiału dowodowego, który został zebrany w toku śledztwa wniosek o wysokim prawdopodobieństwie popełnienia przez oskarżonego przestępstwa oszustwa wspólnie i w porozumieniu z bliżej nieustalonymi osobami wydawał się być wysoce prawdopodobny i możliwy. Co więcej, Sąd Okręgowy pragnie zaznaczyć na podstawie własnego doświadczenia, że podobnego typu „modus operandi” niejednokrotnie przyświecał nieuczciwym przedsiębiorcom, decydującym się na fikcyjną sprzedaż spółek prawa handlowego, zwłaszcza obcokrajowcom, by w ten sposób w założeniu „pozbyć się” problemów wynikających z zaciągniętych zobowiązań. W konsekwencji wszystkie podobnego typu sprawy kończyły się wydaniem wyroku skazującego.

Dopiero uzupełnienie materiału dowodowego na rozprawie głównej o kluczowe i obszerne zeznania świadka R. M. i częściowo B. M. pozwoliło na zupełnie inne spojrzenie na sprawę. R. M. w swoich zeznaniach szczegółowo przedstawił jak wyglądała działalność biznesowa jego samego, a także jego partnerów, w tym oskarżonego w ramach spółki (...) (...) (...) i (...) (...), a także jakie przedsięwzięcia biznesowe zdecydowały o zmianie profilu i zakresu działalności poszczególnych podmiotów gospodarczych. W konsekwencji tych planów i rozmów prowadzonych w szerszym gronie zdecydowano ostatecznie o zmianie profilu działalność wszystkich spółek. Firma (...), która wcześniej zajmowała się wyłącznie transportem do (...) zajęła się produkcją domków holenderskich oraz zupełnie nową gałęzią działalności rozrywkowej funkcjonującej aktualnie w V. pod nazwa V.. Natomiast transport towarów do (...) funkcjonujący między innymi dzięki wyleasingowanym pojazdom, miał przejść do firmy (...) (...). Z kolei spedycja, którą wcześniej zajmowała się ta ostatnia firma miała być w dalszym ciągu realizowana w ramach zakupionej do tego spółki prawa handlowego (...). Z tego typu zmianami związane były przesunięcia pracowników i środków trwałych. W przekonaniu Sądu Okręgowego przedstawiona przez świadka R. M. geneza, przyczyny i przebieg zmiany modelu biznesowego kilku podmiotów gospodarczych są logiczne, spójne, znajduje potwierdzenie w zgromadzonych dokumentach i w faktach, które zaistniały i z tych przyczyn zasługują na uwzględnienie. Niestety świadek, podobnie jak i oskarżony dążąc do realizacji planu biznesowego pozwalającego na poszerzenie działalności gospodarczej o nowe obszary i zwiększenie przychodów spółek oraz możliwości pozyskania pokaźnej kwoty z tytułu sprzedaży udziałów w firmie (...), przeoczył nader istotną okoliczność, a mianowicie konieczność powiadomienia banków udzielających kredytów spółce (...) (...), o planowanej sprzedaży udziałów, co wpływało na zmianę struktury własnościowej. Oczywiście prezesem zarządu spółki był oskarżony M. N. i to przede wszystkich jego obciąża ten obowiązek, niemniej jednak przy tak szerokim zakresie działalności biznesowej i zapewne wielości zadań, można założyć, iż ta kwestia na skutek zwykłego niedopełnienia obowiązków umknęła mu z pola widzenia. Za przyjęciem takiego wniosku przemawia absolutnie kluczowa okoliczność, praktycznie wyłączająca możliwość przyjęcia, iż M. N. mógł działać wspólnie i w porozumieniu z obywatelem L. oraz innymi osobami, które finalnie doprowadziły do wyprowadzenia znaczących środków finansowych z rachunków bankowych spółki. Tą okolicznością było mianowicie poręczenie wekslowe umów cesji leasingu busów przez spółkę (...), które w konsekwencji doprowadziło do konieczności zapłaty przez oskarżonego zaległych rat leasingowych, odsetek i dodatkowych kosztów w łącznej kwocie oscylującej w granicach (...) zł. Potwierdzają to w sposób nie budzący wątpliwości tytuły wykonawcze w postaci nakazów zapłaty z weksla w sprawach (...) (...) (...) Sądu Okręgowego w Warszawie oraz odpis wyroku Sądu Okręgowego w Warszawie z dnia 19.10.2022r. w sprawie (...)(k.710-717). W ocenie Sądu kierując się zasadami logiki i doświadczenia życiowego, absolutnie niemożliwym jest przyjęcie, aby oskarżony mógł mieć coś wspólnego z wyprowadzeniem pieniędzy z kont jeszcze do niedawna swojej spółki oraz z procederem pomocy w wywiezieniu samochodów dostawczych obciążonych umowami kredytowymi poza granice kraju, po to, by za jakiś czas później stanąć przed koniecznością zapłaty firmie leasingowej tak znacznych środków finansowych.

Na marginesie należy zauważyć, iż organom ścigania w toku prowadzonego postępowania nie udało się nawet w najmniejszym stopniu uprawdopodobnić, że M. N. mógł działać wspólnie i w porozumieniu z osobą podająca się za obywatela L. o nazwisku V. W. i innymi współdzielącymi z nim osobami. Tylko zaś udowodnienie działania wspólnie i w porozumieniu mogłoby skutkować możliwością przypisania oskarżonemu przestępstwa oszustwa, charakteryzującego się działaniem z winą umyślną, z zamiarem bezpośrednim o szczególnym zabarwieniu (...), który musiał powstać w dacie zaciągania kredytów, a więc 10 i 11 kwietnia 2019 r.

W przekonaniu sądu, decydując się na zbycie udziałów spółki (...) pierwszemu potencjalnemu nabywcy i to obcokrajowcowi, który zgodził się zapłacić za nie (...) zł oskarżony i jego partner biznesowy Ł. W. przyjęli założenie, że mówiąc kolokwialnie żyjemy w idealnym świecie, a wszyscy partnerzy biznesowi (nawet przypadkowe osoby) przestrzegają prawa i dobrych obyczajów. Oczywiście można zrozumieć ich subiektywne przekonanie, że wszak sprzedają gotowy biznes, podmiot funkcjonujący z dobrą historią na giełdzie, pozytywnymi opiniami kontrahentów oraz flotą busów wziętych w leasing , dodatkowo poręczonych przez firmę (...), co umożliwi nabywcy rozwój działalności i osiąganie przyzwoitych dochodów. Co więcej, na rachunkach bankowych spółki pozostawały znaczące środki pieniężne w postaci kredytów obrotowych, które zdecydowanie ułatwiały potencjalnemu nabywcy prowadzenie tej działalności. Skoro tak, to nabywca przejmuje nie tylko aktywa ale i pasywa w postaci środków finansowych z zaciągniętych kredytów, które we własnym zakresie i zgodnie z umowami kredytowymi będzie spłacał. Niestety, jak się okazało, otaczający nas świat nie jest idealny, a niektórzy z potencjalnych kontrahentów okazują się przestępcami, wykorzystującymi każdą okazję do tego aby tanim kosztem, bez większego wysiłku zarobić duże pieniądze. Z tej perspektywy wysoce prawdopodobnym jest, że oskarżony istotnie padł ofiarą zorganizowanej, być może międzynarodowej grupy przestępczej, która wykorzystała nadarzającą się doskonałą okazję do kupna udziałów spółki, wyprowadzenia z jej rachunków kwoty niemal (...) zł i jeszcze dodatkowo przejęcia kilku samochodów dostawczych i przewiezienia ich poza granice Polski. Doprawdy z perspektywy przestępców wykorzystanie tak idealnej sytuacji i bezgranicznej naiwności sprzedającego udziały warte było zainwestowania sporych środków na zaangażowanie „słupa”, wyrobienie mu doskonałych dokumentów na istniejącą osobę i opłacenie „po drodze” prawników za obsługę prawną.

Zdaniem Sądu Okręgowego, analiza całokształtu okoliczności sprawy świadczy niestety o tym, iż M. N. naruszył warunki umów kredytowych oraz regulamin banku, które były załącznikiem do w/w umów. Te zapisy zobowiązywały go do tego, że poza tokiem zwykłej działalności nie dokona zbycia, nie wynajmie, ani w inny sposób nie rozporządzi oraz nie obciąży istotnego składnika swojego mienia tytułem zabezpieczenia wierzytelności osób trzecich. Ponadto zobowiązały go do zawiadomienia banku między innymi o sytuacji prawnej mającej znaczenie dla struktury własnościowej klienta. W przekonaniu Sądu oskarżony po prostu przeoczył istnienie tego obowiązku i tym samym dopuścił się naruszenia postanowień umowy, które mogą być rozpatrywane w kategoriach deliktu prawa cywilnego, a nie przestępstwa oszustwa.

Na marginesie należy zaznaczyć z ubolewaniem, iż przedstawiciele banków, a zwłaszcza pełnomocnicy, poza (...) (...) (...)., który złożył zawiadomienie o przestępstwie nie wykazali niestety żadnego zaangażowania w toku postępowania karnego. Ich rola jak w większości tego typu postępowań ograniczyła się do złożenia pełnomocnictwa, wniosku o orzeczenie obowiązku naprawienia szkody i zasądzenie kosztów zastępstwa procesowego. Niestety pokrzywdzone banki, które wszak straciły niebagatelne kwoty, niemalże „jak zwykle” w tego typu postępowaniach nie wykazały jakiejkolwiek inicjatywy w kierunku ustalenia, co tak naprawdę stało się z ich pieniędzmi.

Reasumując należy stwierdzić, że warunkiem uznania, iż doszło do popełnienia czynu zabronionego ustawą jest wypełnienie wszystkich znamion wskazanych przepisem typizującym dane przestępstwo. Z tego względu wykluczenie któregokolwiek ze znamion czynu zabronionego wyłącza możliwość uznania jego zaistnienia. Zgodnie z art. 17 § 1 pkt 2 k.p.k. nie wszczyna się postępowania, a wszczęte umarza, jeżeli czyn nie zawiera znamion czynu zabronionego. Czyn nie zawiera znamion czynu zabronionego, jeżeli brak w nim wszystkich lub niektórych znamion danego zachowania. Brak któregokolwiek ze znamion przekreśla możliwość odpowiedzialności za przestępstwo określone w danym przepisie. Zachowanie zarzucane w aktu oskarżenia M. N.nie zawiera znamion przestępstwa z art. 286 § 1 k.k., dlatego też Sąd stosownie do art. 414 § 1 k.p.k. uniewinnił oskarżonego od tego czynu orzekając jak w pkt 1 sentencji wyroku.

KARY, Środki Karne, PRzepadek, Środki Kompensacyjne i

środki związane z poddaniem sprawcy próbie

Oskarżony

Punkt rozstrzygnięcia

z wyroku

Punkt z wyroku odnoszący się

do przypisanego czynu

Przytoczyć okoliczności

Inne ROZSTRZYGNIĘCIA ZAwarte w WYROKU

Oskarżony

Punkt rozstrzygnięcia

z wyroku

Punkt z wyroku odnoszący się do przypisanego czynu

Przytoczyć okoliczności

inne zagadnienia

W tym miejscu sąd może odnieść się do innych kwestii mających znaczenie dla rozstrzygnięcia,

a niewyjaśnionych w innych częściach uzasadnienia, w tym do wyjaśnienia, dlaczego nie zastosował określonej instytucji prawa karnego, zwłaszcza w przypadku wnioskowania orzeczenia takiej instytucji przez stronę

KOszty procesu

Punkt rozstrzygnięcia z wyroku

Przytoczyć okoliczności

2.

O kosztach postępowania orzeczono na mocy art. 632 pkt 2 kpk

Podpis

SSO Jarosław Poch