V AGa 169/24

Sygn. akt V AGa 169/24

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 17 lipca 2025 r.

Sąd Apelacyjny w Katowicach V Wydział Cywilny

w składzie:

Przewodnicząca:

Sędzia SA Barbara Konińska

Protokolant:

Katarzyna Macoch

po rozpoznaniu w dniu 10 lipca 2025 r. w Katowicach

na rozprawie

sprawy ze skargi (...) w T.

z udziałem (...) Spółki Akcyjnej w Z.

o uchylenie wyroku sądu polubownego

1. oddala skargę;

2. zasądza od skarżącej (...)wT. na rzecz przeciwnika (...) Spółki Akcyjnej w Z. kwotę 2417 (dwa tysiące czterysta siedemnaście) złotych z tytułu kosztów postępowania skargowego, z odsetkami w wysokości odsetek ustawowych za opóźnienie od dnia uprawomocnienia się orzeczenia, którym je zasądzono.

SSA Barbara Konińska

Zaskarżonym wyrokiem z dnia 24 stycznia 2024 r., sygn. SP-4/22, (...) Sąd Polubowny przy (...) w W. rozpoznając sprawę

z powództwa klubu (...) Spółki Akcyjnej w Z. przeciwko klubowi (...) w T. o zapłatę zmienił zaskarżony wyrok (...) Sądu (...) z 4 kwietnia 2023 r. sygn. SP-4/22 w punkcie 2 poprzez zasądzenie od pozwanego na rzecz powódki kwoty 8938,41 zł

z ustawowymi odsetkami za opóźnienie liczonymi od dnia 9 grudnia 2020 r. oraz kwoty 2000 zł z tytułu zwrotu kosztów postępowania. Zasądzona kwota 8938,41 zł, jak wynika z treści żądania pozwu i uzasadnienia zaskarżonego wyroku stanowiła ekwiwalent za wyszkolenie zawodnika zgodnie z uchwałą zarządu (...).

Skarżący (...) w T. wniósł o uchylenie w całości zaskarżonego wyroku i zasądzenie na jego rzecz od przeciwniczki skargi kosztów postępowania. Wniósł też o nieobciążanie go kosztami procesu wskazując, że jest to uzasadnione szczególnymi okolicznościami związanymi

z wykonywaniem przez pozwanego działalności społecznie pożądanej – rozpowszechniania kultury fizycznej i sportu. Jako podstawę skargi wskazał art. 1206 § 1 pkt 1 i 3 k.p.c. zarzucając, brak zapisu na sąd polubowny co do kwoty 8938,41 zł, jego nieważność w tym zakresie lub przekroczenie zapisu.

Przeciwniczka skargi wniosła o odrzucenie skargi jako wniesionej przeciwko nieistniejącemu wyrokowi, ewentualnie o jej oddalenie i zasądzenie na jej rzecz od skarżącego kosztów postępowania. Zarzuciła wniesienie skargi po terminie określonym art. 1208 § 1 k.p.c. Wskazała, że skarżący jako datę zaskarżonego wyroku wskazuje 27 stycznia 2024 r. i 27 lutego 2024 r. a żaden wyrok sądu polubownego nie zapadł w tych datach pomiędzy stronami, co uzasadnia odrzucenie skargi. Wskazała też, że arbitraż sportowy realizowany jest za pośrednictwem klauzuli arbitrażowej przed odesłanie.

Sąd Apelacyjny ustalił i zważył, co następuje:

Na wstępie wskazać należy, iż brak było podstaw do odrzucenia skargi. O ile bowiem w treści skargi rzeczywiście skarżący przywołał błędną datę wydania zaskarżonego wyroku sądu polubownego, o tyle nie ulega wątpliwości, że przywołanie sygnatury tego wyroku, jego treści oraz dołączenie go do skargi jednoznacznie wskazuje na oczywistą omyłkę co do daty skarżonego wyroku. W efekcie skarga dotyczy istniejącego w obrocie prawnym orzeczenia

i jako taka nie podlega odrzuceniu z powodu omyłkowo podanej w niej daty wyroku.

Jak wynika przy tym z akt postępowania przed (...) Sądem Polubownym przy (...) w W. odpis wyroku tego sądu z dnia 24 stycznia 2024 r., sygn. SP-4/22 doręczono skarżącemu w dniu 14 lutego 2024 r., skargę zaś nadano do tutejszego Sądu w urzędzie pocztowym operatora publicznego w dniu 5 kwietnia 2024 r.

W konsekwencji skarga została wniesiona w terminie określonym art. 1208 § 1 k.p.c.

Brak było zatem podstaw do jej odrzucenia zgodnie z art. 373 § 1 k.p.c. w zw. z art. 1207 § 2 k.p.c.

Jak wynika z akt postępowania przed (...) Sądem (...) przy (...) w W. sygn. SP-4/22 skarżący już w odpowiedzi na pozew powoływał się na brak właściwości sądu polubownego w zakresie roszczenia o zapłatę na rzecz powódki kwoty 8938,41 zł z ustawowymi odsetkami za opóźnienie. Zarzucił, ze w tym zakresie umowa stron o wzajemnej współpracy z dnia 8 marca 2013 r. nie przewidywała oddania jakichkolwiek sporów kognicji sądu polubownego.

W niniejszej sprawie bezspornym było, że zarówno skarżący jak i przeciwniczka skargi są członkami ogólnopolskiego stowarzyszenia (...) ( (...)) z siedzibą w W.. (...) (dalej: (...)) posiada osobowość prawną, własne organy i statut regulujący jego funkcjonowanie i wzajemne prawa i obowiązki zrzeszonych w nim podmiotów zgodnie z ustawą z dnia 7 kwietnia 1989 r. Prawo

o stowarzyszeniach (t.j. Dz. U. z 2020 r. poz. 2261).

Skarżący nie zakwestionował okoliczności wskazanej przez przeciwniczkę, że statut (...) stanowi, w art. 49 że „Organy jurysdykcyjne (...) są uprawnione do orzekania o odpowiedzialności dyscyplinarnej, etycznej lub regulaminowej członków związku i wszystkich osób podporządkowanych przepisom (...) oraz rozstrzygania wynikłych między nimi sporów majątkowych i niemajątkowych mogących być przedmiotem ugody, w tym dotyczącej stabilności kontraktowej zawodników oraz orzekania w przedmiocie licencji klubowych” ani że art. 51 § 6 statutu (...) wskazuje, że (...) Sąd Polubowny „jest organem jurysdykcyjnym powołanym do rozstrzygania sporów majątkowych i niemajątkowych będących przedmiotem ugody, w tym dotyczących stabilności kontraktowej zawodników oraz orzekania w przedmiocie licencji klubowych.” Okoliczności te zatem została uznane za przyznane zgodnie z art. 230 k.p.c.

O ile charakter prawny statutu osób prawnych, jaki i uchwał podejmowanych przez organy osób prawnych budzi kontrowersje o tyle zarówno w doktrynie jak i orzecznictwie przeważa koncepcja teorii umowy, według której statut jest umową, bądź umową szczególnego rodzaju (uchwała Sądu Najwyższego z dnia 15 października 1985 r., III CZP 40/85, OSNC 1986, Nr 6, poz. 86 i z dnia 11 maja 2005 r., III CZP 16/05, OSNC 2006, Nr 3, poz. 49). Przepis art. 1161 § 1 k.p.c. przewiduje ogólną zasadę, zgodnie z którą poddanie sporu pod rozstrzygnięcie sądu polubownego wymaga umowy stron, w której należy wskazać przedmiot sporu lub stosunek prawny, z którego spór wyniknął lub może wyniknąć (zapis na sąd polubowny). Zapis ten zgodnie z art. 1162 § 2 k.p.c. powinien być sporządzony na piśmie.

Ustanowienie tzw. klauzuli arbitrażowej przez odesłanie polega na tym, że wola poddania sporu pod rozstrzygnięcie sądu polubownego nie jest sformułowana w umowie podpisanej przez strony lub wymienionych przez nią dokumentach, lecz w odrębnym dokumencie, który nie jest podpisany przez strony, lecz do którego strony jedynie się odwołują za pośrednictwem umowy głównej (podstawowej). Warunek sporządzenia zapisu na sąd polubowny w ten sposób jest spełniony, jeżeli umowa główna (podstawowa) została sporządzona na piśmie oraz zawiera wyraźne powołanie na dokument, w którym jest postanowienie o poddaniu mogących z niej wyniknąć sporów pod rozstrzygnięcie sądu polubownego, przy czym powołanie to czyni zapis częścią składową umowy (wyrok Sądu Najwyższego z 12 października 2012 r., IV CSK 82/12).

Norma zaś art. 1163 § 3 w zw. z art. 1163 § 1 k.p.c. przewiduje, iż zamieszczony

w umowie (statucie) stowarzyszenia zapis na sąd polubowny dotyczący sporów ze stosunku stowarzyszenia i sporów ze stosunku członkostwa w stowarzyszeniu wiąże stowarzyszenie, jego organy spółki i jego członków. Zatem zakres związania takim zapisem na sąd polubowny jest ograniczony podmiotowo - wiąże stowarzyszenie i ich członków. Owo rozwiązanie

z punktu widzenia formy zapisu na sąd polubowny jest szczególną postacią tzw. klauzuli arbitrażowej przez odesłanie. Klauzula arbitrażowa zawarta jest tylko w umowie (statucie) stowarzyszenia, a czynność lub akt przystąpienia do stowarzyszenia obejmuje jedynie poddanie się umowie (statutowi), w tym zawartej w nich klauzuli arbitrażowej.

W konsekwencji podstawą do poddania zaistniałego między stronami sporu pod rozstrzygnięcie sądu polubownego stanowi regulacja przewidziana w art. 1163 k.p.c.

w oparciu o przywołane wyżej postanowienia statutu PZP.

Przedmiotem sporu rozstrzyganego przez sąd polubowny było roszczenie o zapłatę kwoty 8938,41 zł stanowiącej ekwiwalent za wyszkolenie zawodnika zgodnie z uchwałą zarządu (...). W konsekwencji spór dotyczył roszczenia majątkowego wywodzonego przez powódkę ze stosunku członkostwa w tym stowarzyszeniu w rozumieniu art. 1163 k.p.c. W tej sytuacji skarżący nie może skutecznie powołać się na brak zapisu na sąd polubowny skoro miał on miejsce w formie przewidzianej w art. 1163 k.p.c. szczególnej postaci tzw. klauzuli arbitrażowej przez odesłanie.

Dlatego też wobec braku przesłanek określonych art. art. 1206 § 1 pkt 1 i 3 k.p.c. skarga podlegała oddaleniu.

O kosztach postępowania Sąd Apelacyjny orzekł na podstawie art. 98 k.p.c.

w związku z § 8 ust.1 pkt 4 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 1935 ze zm.).

SSA Barbara Konińska